II SA/Kr 1465/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2026 r. sprawy ze sprzeciwu Akademii Górniczo - Hutniczej im. S. S. w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 września 2025 roku, znak: SKO.OŚ/4170/62/2023 w przedmiocie nakazu utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym miejsca gromadzenia odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Akademii Górniczo - Hutniczej im. S. S. w K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania Sp. z o.o. w K. decyzją z dnia 23 grudnia 2022 r. znak: FS.4511.1.1.2022, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przy ulicy [...] — jako najemcy 1 sztuki pojemnika do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych o pojemności 1100 litrów, 1 sztuki pojemnika do zbierania odpadów z metali, tworzyw sztucznych, opakowań wielomateriałowych o pojemności 1100 litrów, 1 sztuki pojemnika na odpady biodegradowalne o pojemności 120 litrów, 1 sztuki pojemnika na odpady szklane o pojemności 240 litrów, wszystkich zlokalizowanych na niezabudowanej nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] K. - K., położonej w K. przy ul. [...], wykonanie obowiązku utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsca gromadzenia odpadów komunalnych powstających na nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w K. poprzez usunięcie wszystkich wyżej wykazanych pojemników do zbierania odpadów komunalnych z miejsca ich usytuowania na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], obręb [...] K. — K.. Organ I instancji, po przeprowadzeniu analizy interesów prawnych związanych z przedmiotem tego postępowania, jako strony zakwalifikował: 1/ właściciela nieruchomości - działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] K.-K. — Akademię Górniczo-Hutniczą im S. S. w K. 2/ użytkownika pojemników do zbierania odpadów komunalnych zlokalizowanych na wyżej opisanej nieruchomości - Wspólnotę Mieszkaniową przy ulicy [...] zlokalizowaną na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] K. 3/ użytkownika pojemników do zbierania odpadów komunalnych zlokalizowanych na wyżej opisanej nieruchomości - Wspólnotę Mieszkaniową przy ulicy [...] zlokalizowaną na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...] K. oraz 4/ właściciela nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką ewidencyjną nr [...] obręb [...] K.-K., tj. nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] obręb [...] K. - K. - Wspólnotę Mieszkaniową "[...] przy ul. [...] w K.. Organ I instancji zwrócił również uwagę, że w toku postępowania Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. zwróciła się o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym dla K. — K. w K. postępowania o ustanowienie służebności gruntowej i posadowienia altany śmietnikowej na nieruchomości — działce ewidencyjnej nr [...] w sprawie do sygn. akt tegoż Sądu - I NS [...] Jednakże postanowieniem z dnia 27 września 2022 r. Organ I instancji oddalił przedmiotowy wniosek o zawieszenie postępowania jako bezzasadny, bowiem przysługiwanie Wspólnocie Mieszkaniowej tytułu prawnego do posiadania przedmiotowej nieruchomości nie podlegało ocenie prawnej w tym postępowaniu administracyjnym i było irrelewantne prawnie dla jego wyniku. Jednocześnie w toku postępowania Organ wyłączył (postanowieniem z dnia 24 listopada 2022 r.) do odrębnego postępowania administracyjnego sprawę utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów komunalnych na nieruchomości przy ul. [...] w K. przez Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. [...] w K., z zachowaniem w mocy wszystkich dotychczasowych czynności i ustaleń - a to celem rozstrzygnięcia tej sprawy odrębną decyzją. Wskazano następnie na przeprowadzone w trakcie postępowania oględziny na przedmiotowej nieruchomości, z których sporządzono protokół wraz z dołączoną dokumentacją fotograficzną. Zaznaczono również, że podejmowane były czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie przebiegu granic geodezyjnych pomiędzy nieruchomościami, na podstawie dokumentacji uzyskanej z Wydziału Geodezji UMK. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji przedstawił dokładnie przebieg postępowania w sprawie, wszystkie czynności podjęte w ramach postępowania wyjaśniającego oraz dokonane na tej podstawie ustalenia, przywołując następnie regulacje prawne stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji. Odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K., zarzucając naruszenie: (1) art. 10 § 1 i art. 81 kpa - poprzez pozbawienie jej czynnego udziału w postępowaniu, polegające na niezawiadomieniu pełnomocnika strony o terminie rozprawy administracyjnej oraz na bezpodstawnym pozostawieniu bez rozpoznania pisma zawierającego zajęcie przez stronę stanowiska w sprawie oraz wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w dalszej konsekwencji przyczyniło się do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie; (2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa – poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niezbędnego do analizy sprawy i uznanie, iż należy nakazać usunięcie wszystkich pojemników na odpady, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wprost wskazuje na brak fizycznej możliwości składowania odpadów przez odwołującego zgodnie z wymogami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2012 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; (3) art. 97 § 1 pkt 4 kpa - poprzez niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania, podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji winno zależeć od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd (w sprawie bezpośrednio związanej z przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego); (4) § 2 ust. 1 w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji na podstawie § 23 rozporządzenia, w sytuacji w której rozporządzenie znajduje zastosowanie dla budynków powstałych po jego wejściu w życie, tj. 16 grudnia 2002 roku, zaś budynek należący do odwołującego powstał w latach 50 tych XX wieku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 5 września 2025 r. nr SKO.OS/4170/62/2023podając jako podstawę prawną art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U.2025.733), dalej: "u.c.p.g." oraz art. 21 § 1 pkt 1 i art. 233 § 2 o.p., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wg organu odwoławczego postępowanie zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem zapewnienia odwołującej czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, a sprawa jest sporna i argumentacja przedstawiona przez odwołującą niewątpliwie winna była zostać rozpatrzona przed wydaniem rozstrzygnięcia. Nadto organ I instancji stwierdza z jednej strony, że brak jest podstawy prawnej w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach do określenia odwołującej konkretnego, właściwego miejsca składowania odpadów - które to stanowisko Kolegium oczywiście w pełni podzieliło i potwierdza, jednak przy jednoczesnym przyjęciu kompetencji tegoż organu do oceny, czy spełnione zostały wymogi z przepisów techniczno - budowlanych, tj. z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kolegium stwierdziło, iż ma rację odwołująca, że przepisy rozporządzenia nie mogą być stosowane wprost do obiektów budowlanych powstałych przed wejściem w życie tegoż rozporządzenia. Stąd też zdaniem Kolegium, jeśli organ I instancji powołuje się nawet na te przepisy, to należy mieć na uwadze, że w sprawie mamy do czynienia ze stanem budowlanym zastanym, powstałym wcześniej, co wymaga uwzględnienia. Ponadto istotnie ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewiduje uprawnień organu administracji do określenia (wskazania) dokładnego miejsca na danej nieruchomości, w którym strona ma możliwość - zgodnie z przepisami - składować odpady komunalne. Jednocześnie niewątpliwie to obowiązkiem odwołującej oraz jej zadaniem jest zadbanie o to, aby Wspólnota Mieszkaniowa miała realną, faktyczną możliwość składowania odpadów powstałych na własnej nieruchomości, w sposób zapewniający zarówno możliwość ich odbioru, jak też w sposób najmniej uciążliwy dla mieszkańców budynków, tego i sąsiednich. Zadaniem Wspólnoty jest zatem zatroszczyć się o to, aby takie warunki do składowania odpadów uzyskać i realizować w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami, swoje obowiązki ustawowe. Fakt wyznaczenia działki ewid. po obrysie budynku, jak też niemożność dostosowania obiektu budowlanego do przepisów powoływanego przez organ I instancji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), nie mogą stanowić o zwolnieniu odwołującej z obowiązków wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie dotyczącym składowania odpadów komunalnych Tym niemniej warto mieć na uwadze, że w przypadku starych budynków, jak np. kamienice, powstałych przed okresem obowiązywania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), dopuszcza się możliwość odstępstwa przy zachowaniu odpowiednich warunków, co w przedmiotowej sprawie nie zostało przeanalizowane. Niezależnie jednak od powyższych wyjaśnień, zdaniem Kolegium zasadniczą kwestią, na której opiera się to postępowanie jest, że w tym postępowaniu Organ miał dokonać ustaleń i oceny na podstawie art. 5 ustawy tj. w przedmiocie wypełnienia obowiązku ustawowego utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów komunalnych. Powstaje zatem konieczność określenia, co oznacza w/w wymóg ustawowy, czyli obowiązek utrzymania miejsc gromadzenia odpadów komunalnych w należytym stanie sanitarnym i porządkowym. Tymczasem w powyższej kwestii Organ I instancji w ogóle nie wypowiedział się, przyjmując jak wynika z uzasadnienia, że właściwy stan sanitarny i porządkowy miejsc gromadzenia odpadów komunalnych sprowadza się w tym przypadku do miejsca lokalizacji pojemników na odpady komunalne. Jednakże w ocenie Kolegium w tym składzie, zgodność z przepisami techniczno - budowlanymi miejsca zlokalizowania pojemników na odpady komunalne, może oczywiście być przedmiotem weryfikacji w trybie przepisów powoływanego przez Organ I instancji rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale co do zasady przez właściwe organy nadzoru budowlanego, a zatem przez organy, do których kompetencji należy kontrola przestrzegania przepisów techniczno - budowlanych, w tym przepisów tegoż rozporządzenia. Kolegium stwierdziło, że istotnie, zgodnie z wymogami przywołanego rozporządzenia, pojemniki na odpady muszą być umieszczone w odległości co najmniej 10 metrów od okien i drzwi budynków przeznaczonych na pobyt ludzi (jak też w odpowiednich odległościach od miejsc np. placów zabaw dla dzieci). Stąd też w przypadku stwierdzenia niezgodności, co do zasady to właściwy inspektor nadzoru budowlanego może wydać decyzję nakazującą usunięcie pojemników z miejsca, które nie spełnia wymogów rozporządzenia. Nałożenie obowiązku utrzymania w czystości miejsc, w których znajdują się pojemniki do czasowego gromadzenia odpadów oraz ich najbliższego otoczenia, stanowi rozwinięcie i konkretyzację obowiązku ustawowego - utrzymywania wskazanych urządzeń w odpowiednim stanie sanitarnym. Z zapisu art. 5 ustawy zdaje się nie wynikać, aby utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów komunalnych miało polegać również na ich lokalizacji zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi. Natomiast jeśli Organ uznaje, że utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów komunalnych polega również na ich lokalizacji zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, to winien to dokładnie uzasadnić i wypowiedzieć się w zasadniczej kwestii, której dotyczy decyzja. Jednocześnie w takim przypadku Organ winien również wskazać swoją kompetencję do orzekania w oparciu o powoływane rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...), czego także nie wyjaśniono. Warto zaznaczyć, ze to przepisy tegoż rozporządzenia są zasadniczą podstawą prawną wydanej decyzji. Wprawdzie Zarząd Spółki [...] Sp. z o.o. w K. powołuje się na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2022 r. upoważniającą Zarząd Spółki do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, tym niemniej nie wskazano, aby upoważnienie to obejmowało również sprawy z zakresu objętego powoływanym rozporządzeniem. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Akademia Górniczo - Hutnicza im. S. S. w K., dalej "AGH", zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. art. 233 § 2 o.p. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie przez Organ II instancji, że na etapie postępowania przed Organem l instancji doszło do naruszenia zasady zapewnienia stronie odwołującej się czynnego udziału w postępowaniu, w sytuacji, gdy: strona była zawiadamiana o czynnościach procesowych, brała udział w rozprawie administracyjnej, dwukrotnie przeprowadzano procedurę obejmującą informowanie strony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, a ponadto strona odwołująca się nie wykazała, żeby wydanie decyzji przed otrzymaniem pisemnego stanowiska strony doprowadziło do pominięcia czynności dowodowych, a w konsekwencji, żeby miało ono istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 233 § 2 o.p. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. poprzez uchylenie decyzji Organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy Organ l instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego; 3. art. 233 § 2 o.p.: a. poprzez błędne stwierdzenie, że Organ l instancji nie był uprawniony do posiłkowania się przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mimo, że dla oceny spełnienia wymagania utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, odległość miejsca gromadzenia odpadów ma podstawowe znaczenie; b. poprzez jego błędne zastosowanie, jako podstawę wydania decyzji, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Organu l instancji została wydana na podstawie art. 104 k.p.a. i 107 k.p.a. oraz nakładała na stronę odwołującą się obowiązek niepieniężny w postaci utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, co w ocenie Skarżącej uzasadniało rozpoznanie odwołania na podstawie art. 138 k.p.a.; 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez Organ II instancji, przejawiające się w braku wyjaśnienia przez Organ II instancji przyczyn, dla których Organ l instancji nieprawidłowo zastosował art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 5 ust. 7 u.c.p.g., co skutkowało naruszeniem zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 5 ust. 7 u.c.p.g. poprzez błędne stwierdzenie przez Organ II instancji, że odległości miejsca gromadzenia odpadów od budynków mieszkalnych nie mają znaczenia dla oceny spełnienia wymagania utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, co skutkowało nieprawidłowym uchyleniem zaskarżonej decyzji Organu l instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, że od zaskarżonej decyzji przysługiwał sprzeciw, więc pomimo, iż strona skarżąca swoje pismo nazwała skargą to musiało być one rozpoznane jako sprzeciw określony w art. 64a p.p.s.a. Wynikało to z tego, że skarżony organ odwoławczy błędnie jako podstawę wydania decyzji przyjął art. 233 § 2 o.p., w sytuacji gdy zaskarżona decyzja organu l instancji została wydana na podstawie art. 104 kpa i 107 kpa oraz nakładała na stronę odwołującą się obowiązek niepieniężny w postaci utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, co uzasadniało rozpoznanie odwołania na podstawie kpa, a nie o.p. Nadto pomimo, że sprzeciw ten wniesiono po upływie 14 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, to podlegał on merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd, a nie odrzuceniu, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie błędnie pouczyło stronę skarżącą o trybie zaskarżenia – skardze zamiast sprzeciwu, co nie może powodować dla strony ujemnych skutków procesowych i działać na jej niekorzyść. Sprzeciw podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja kasatoryjna narusza art. 138 § 2 kpa, wobec czego sprzeciw skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 151a § 1 p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, że kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa, a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Nadto zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Z tymi uregulowaniami koresponduje art. 136 kpa wprowadzający obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kasatoryjnej okoliczności nie uzasadniają uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie jest organem merytorycznym, a z decyzji i z akt sprawy nie wynika dlaczego nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, szczególnie, że wydał decyzję kasatoryjną po upływie prawie 3-ch lat od dnia wydania decyzji I instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza, że organ odwoławczy nie wykazał dlaczego w świetle art. 138 § 2 kpa, należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, tj. że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Błędne odwołanie się do ordynacji podatkowej przez organ odwoławczy i wyrażenie jedynie wątpliwości co do zastosowanych przepisów przez organ I instancji, nie uzasadnia spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Kolegium ograniczyło się do własnej oceny prawnej stwierdzając jedynie wątpliwości co do zastosowania przepisów u.c.p.g., rozporządzenia określającego sposób umiejscowienia pojemników na odpady i skutków prawnych stwierdzenia niezgodności, w tym w zakresie kompetencji określonych organów do orzekania w sprawie. Zatem taka ocena nie może prowadzić do uchylenia się przez organ odwoławczy od rozstrzygnięcia pod pozorem, że zachodzi konieczność dodatkowych ustaleń faktycznych. Z uwagi na to organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 kpa poprzez brak wskazania istotnych i uzasadnionych podstaw do uchylenia decyzji I instancji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., które obejmują koszt wpisu sądowego - 200 zł, koszty zastępstwa radcowskiego - 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 c rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U.2023.1935 t.j.) oraz opłatę od pełnomocnictwa -17 zł.