II SA/Kr 1469/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Decyzją z dnia 21.02.2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1.03.2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, na wniosek B. B. i R. i M. K., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zarurowaniu odcinka rowu melioracyjnego położonego pomiędzy ul. P. a ul. C. w K.. Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy wystąpili R. i M. F. oraz M. G. i K. Z.. Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 23 lipca 2014 r., znak [...] - działając na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. i art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 42 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15 poz. 139 z późn. zm.) oraz art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło, co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1.03.2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego pomiędzy ul. P. a ul. C. w K.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sprawa była przedmiotem kilkukrotnego już rozpatrzenia zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Powołując się na art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ odwoławczy stwierdził, że jest związany wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z oceną przesłanek nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 7.12.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/11 wskazał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi, wymienionymi w tym przepisie, polegającymi w szczególności na tym, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa: a) brak uzgodnienia nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a. b) brak niektórych elementów decyzji administracyjnej nie stanowi takiej wady, na podstawie której można stwierdzić nieważność takiej decyzji, skoro Kodeks postępowania administracyjnego w art. 111 przewiduje możliwość uzupełnienia decyzji, między innymi co do rozstrzygnięcia; c) niekompletność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i podanie jedynie ogólnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez wskazania niezbędnych dla planowanej inwestycji warunków wynikających z ustaleń tego planu, nie pozwala na ocenę, czy warunki te określono zgodnie z planem, czy też nie - to zaś wymusza konieczność wnikliwej i szczegółowej analizy, czy taka decyzja wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26.09.2013 r. sygn. akt II OSK 988/12 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, jednakże za błędny uznał ten pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż brak niektórych koniecznych elementów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym można uzupełnić w trybie art. 111 § 1 k.p.a., wobec czego oczywiste naruszenie tego przepisu nie jest rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że brak uzgodnienia planowanej inwestycji pod kątem wymogów Prawa wodnego z właściwymi w tym zakresie organami, przed wydaniem decyzji z dnia 1.03.2002 r. i uzyskanie stanowiska Marszałka Województwa dopiero w piśmie z dnia 26.01.2005 r. nie musi prowadzić do stwierdzenia, że decyzja ta rażąco narusza prawo, a istota rozważań w tej materii winna sprowadzić się do kwestii, czy w zaistniałym stanie faktycznym, z uwagi na treść stanowiska Marszałka, można rzeczywiście dopatrzyć się takiego naruszenia prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Za trafne zostało uznane natomiast stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż niekompletność decyzji i podanie ogólnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez wskazania niezbędnych dla planowanej inwestycji warunków wynikających z ustaleń tego planu nie pozwala na ocenę, czy warunki te określono zgodnie, czy też sprzecznie z planem, wobec czego wymaga to dokładniejszych ustaleń. Wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.12.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/11 są dla organu administracji publicznej wiążące tylko w takim zakresie, w jakim nie są one sprzeczne z oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w zapadłym w wyniku skargi kasacyjnej wyroku z dnia 26.09.2013 r. sygn. akt II OSK 988/12 Sądy obydwu instancji zaakceptowały stanowisko Kolegium Odwoławczego wyrażone w decyzjach z dnia 20.02.2006 r. i z dnia 30.05.2011 r., iż badana decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ nie zawiera trzech spośród siedmiu ustawowych elementów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tj. nie zawiera wskazania: ← niezbędnych dla planowanej inwestycji warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ← warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych oraz ← wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Kolegium jest obowiązane uwzględnić ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co skutkuje koniecznością dokonania oceny, czy brak tych elementów decyzji ma charakter rażący w tym znaczeniu, że decyzja ta wywołała takie skutki, które nie są do zaakceptowania w praworządnym państwie. Teren przedmiotowej inwestycji usytuowany jest w obszarze, który oznaczony był w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta symbolem M4-302, czyli w Obszarze Mieszkaniowym, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Strefy polityki przestrzennej obowiązujące dla tego terenu to strefa nr 11 - dopuszczalnej wartości zainwestowania miejskiego, strefa nr 13 - rekompozycji układu urbanistycznego, strefa nr 16 - ochrony widoku planu i strefa nr 20 intensywności miejskiej. Istotne są zapisy dotyczące zwłaszcza strefy nr 11, w której dopuszczalne są wszystkie formy zagospodarowania, których uciążliwość określona przepisami szczególnymi nie wykracza poza granice działki. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.12.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/11 (które to orzeczenie jest w tym zakresie wiążące) wynika, iż inwestycja może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie ze względu na możliwość zmiany stosunków wodnych na wszystkich przyległych nieruchomościach. Tym samym uciążliwość tej inwestycji wykracza poza granice działki. W konsekwencji naruszone zostały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta, obowiązujące w dacie wydania badanej decyzji, w szczególności zapisy dotyczące strefy polityki przestrzennej oznaczonej nr 11. Biorąc pod uwagę natomiast fakt, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 1.03.2002 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ nie zawiera trzech spośród siedmiu ustawowych elementów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza nie zawiera wskazania niezbędnych dla planowanej inwestycji warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy wykazanej powyżej sprzeczności z ustaleniami planu dotyczącymi strefy nr 11, to naruszenie prawa należy ocenić jako rażące, wywołujące skutki, które nie są do zaakceptowania w państwie prawa. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 46a ust. 1 pkt. 1 przewidywała również, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za takim stanowiskiem przemawia również ocena innej okoliczności, na którą zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, tj., czy brak uzgodnienia planowanej inwestycji pod kątem wymogów Prawa wodnego z właściwymi w tym zakresie organami przed wydaniem decyzji z dnia 1.03.2002 r. i uzyskanie stanowiska Marszałka Województwa dopiero w dniu 26.01.2005 r. stanowi także rażące naruszenie prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Odnosząc się - zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - do stanowiska Marszałka Województwa wyrażonego w piśmie z dnia 26.01.2005 r. należy zauważyć, że stwierdza ono, iż pomiędzy ul. C. i ul. P. nie istnieje rów melioracyjny, lecz naturalny ciek wodny, mający własne źródła, a jednocześnie nie dokonano zmiany określenia przedmiotowego cieku z określenia: "naturalnego cieku wodnego" na: "rów melioracyjny". Marszałek Województwa wyjaśnił w dalszym ciągu, że pojęcia "ciek naturalny" i "rów melioracyjny" wzajemnie się wykluczają, ponieważ ciek naturalny jest wytworzony przez siły przyrody, zaś rów melioracyjny jest urządzeniem wodnym, wykonanym przez człowieka w celu polepszenia wartości produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy oraz w celu ochrony użytków rolnych przed powodziami. Dodatkowo, ze znajdującego się aktach sprawy wykazu rowów i potoków do utrzymania w rejonie 4 (dzielnice X-XIII), nie wynika, by w rejonie ul. P. i ul. C. znajdował się rów melioracyjny, względnie potok. Oznacza to, że decyzją z dnia 1.03.2002 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rowu melioracyjnego, który w istocie rzeczy nie istniał, a zatem także w tym przypadku można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., w szczególności o takim naruszeniu prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Mając zatem powyższe na uwadze Kolegium Odwoławcze uwzględniło ocenę prawną wyrażoną w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7.12.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1288/11 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 26.09.2013 r. sygn. akt II OSK 988/12 i dlatego orzekło, jak na wstępie. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. K., zarzucając jej naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewywiązanie się z obowiązku nałożonego wyrokiem NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. II OSK 988/12 wyrażający się w: 1) niedostatecznym zbadaniu kwestii, czy w zaistniałym stanie faktycznym, z uwagi na treść stanowiska Marszałka Województwa z dnia 26 stycznia 2005 r. można rzeczywiście dopatrzyć się takiego naruszenia prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, 2) braku poczynienia starannych ustaleń i wnikliwej wykładni prawa, których wyniki powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odnośnie kwestii czy niekompletności i podanie jedynie ogólnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwalają na ocenę, czy warunki te określono zgodnie z tym planem. Ponadto w skardze zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 z późn. zm.- dalej u.z.p.) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że brak części elementów decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 marca 2002 r. w przedmiotowej sprawie stanowi rażące naruszenie prawa, a także naruszenie art. 7, 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w zw. z art. 42 u.p.z.p. poprzez brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niedostateczne przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie ustalenia, że brak części rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta z dnia 26 stycznia 2002 r. stanowi rażące naruszenie prawa. W oparciu o te zarzuty strona skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwy organ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji, jednakże częściowo uznał uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego za błędne. W takiej sytuacji zarówno organ administracji rozstrzygający sprawę ponownie, jak i sąd administracyjny kontrolujący to postępowanie są związani poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądem sądu I instancji w takim zakresie, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny go nie zakwestionował. Zakres wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie budzi wątpliwości. W decyzji tej brak jest koniecznych elementów, o których mowa w art. 42 ust 1 pkt 2, 3, 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 1999 r., nr 15 poz. 139 z późn. zm.) : warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Ponadto nie dokonano przed jej wydaniem stosownych uzgodnień z zakresu prawa wodnego i dopiero po wydaniu decyzji tj. w piśmie z dnia 26 stycznia 2005 r. Marszałek Województwa wyraził stanowisko odnośnie inwestycji. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy uchybienia te mają charakter rażący, a więc czy decyzja z dnia 1 marca 2002 r. jest dotknięta wadami kwalifikowanymi powodującymi jej nieważność. W pierwszej z wymienionych kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiedział się w następujący sposób: "Trafnym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 42 upz przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak rozstrzygnięcia w decyzji z 1 marca 2002 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o wszystkich warunkach, o których mowa w art. 42 uzp, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. (...) błędnie Sąd I instancji przyjął, że instytucja uzupełnienia decyzji (art. 111 § 1 kpa) przemawiała za przyjęciem, że owo oczywiste naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 uzp, nie jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa." Stosując te wytyczne prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że brak omawianych elementów w decyzji z dnia 1 marca 2002 r. jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. NSA przesądził, że nie jest możliwe dokonanie uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. w tym zakresie, decyzja ta nie była również decyzją częściową, bowiem orzekała o całym żądaniu wnioskodawców. Nie ma racji skarżąca zarzucając, iż decyzja Kolegium w powyższym zakresie narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym. Wręcz przeciwnie - decyzja SKO stanowi prawidłowe wykonania wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że "niekompletność decyzji i podanie jedynie ogólnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez wskazania niezbędnych dla planowanej inwestycji warunków wynikających z ustaleń tego planu nie pozwala na ocenę, czy warunki te określono zgodnie, czy też sprzecznie z planem. Wymaga to poczynienia starannych ustaleń i wnikliwej wykładni prawa, której rezultaty winny zostać zaprezentowane w uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa". Również te wskazania zostały w zaskarżonej decyzji wykonane prawidłowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło ustalenia planu miejscowego dla terenu inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że inwestycja może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie ze względu na możliwość zmiany stosunków wodnych na wszystkich przyległych nieruchomościach. Tym samym uciążliwość tej inwestycji wykracza poza granice działki, a w konsekwencji decyzja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta - zapisy dotyczące strefy polityki przestrzennej oznaczonej nr 11, zakazujące lokalizacji takich inwestycji. Sprzeczność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z planem miejscowym skutkowała nieważnością decyzji zgodnie z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena tych okoliczności dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest prawidłowa i Sąd całkowicie ją podziela. Zarzuty skargi są również w tym zakresie bezzasadne. Zdaniem skarżącej brak jest dogłębnej analizy omawianej kwestii, a zwłaszcza wyjaśnienia na jakiej podstawie Kolegium uznało, że uciążliwość inwestycji wykracza poza granice działki. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że inwestycja polegająca na zarurowaniu rowu - cieku wodnego może doprowadzić do zmiany stosunków wodnych na wszystkich okolicznych działkach, a tym samym oddziaływanie inwestycji wykracza poza granice działki, na której ma być usytuowana. Wbrew zarzutom skargi okoliczność ta została wyjaśniona i omówiona w uzasadnieniu decyzji w sposób jasny, jednoznaczny i wystarczający. W odniesieniu do braku uzgodnienia decyzji w zakresie wymagań wynikających z Prawa wodnego Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w sposób następujący: "Jedna z rozważanych przesłanek - brak uzgodnienia planowanej inwestycji pod kątem wymogów Prawa wodnego z właściwymi w tym zakresie organami przed wydaniem decyzji z 1 marca 2002 r. i uzyskanie stanowiska w tym względzie Marszałka Województwa dopiero w piśmie z 26 stycznia 2005 r., nie musi prowadzić do stwierdzenia, że decyzja z 1 marca 2002 r. rażąco narusza prawo. Istota rozważań dotyczących rażącego naruszenia prawa w tej tylko materii winna sprowadzić się do kwestii, czy w zaistniałym stanie faktycznym, z uwagi na treść stanowiska Marszałka, można rzeczywiście dopatrzyć się takiego naruszenie prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z 25.2.2011 r., II OSK 1645/10, Lex nr 992493)". We fragmencie tym NSA nie przesądził jednoznacznie, czy powyższa okoliczność oznacza rażące naruszenie prawa, lecz nakazał rozważenie tej kwestii w dalszym postępowaniu. Kolegium przeanalizowało ją i doszło do prawidłowego wniosku, że przesłanka stwierdzenia nieważności zaistniała. Z pisma Marszałka Województwa z dnia 26 stycznia 2005 r. wynika jednoznacznie, że ciek będący przedmiotem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest ciekiem naturalnym, nie zaś rowem melioracyjnym i nie ma możliwości przekwalifikowania cieku wodnego na rów melioracyjny. Należy podzielić stanowisko Kolegium, że takie błędne określenie przedmiotu decyzji również stanowi o rażącym naruszeniu prawa, bowiem decyzja dotyczy zabudowy przedmiotu nieistniejącego. Wszystkie powyższe kwestie zostały prawidłowo ocenione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Wbrew zarzutom skargi organ administracji przeanalizował szczegółowo i omówił w uzasadnieniu decyzji z jakich powodów uznał, że opisane wyżej naruszenia prawa mają charakter rażący. Naruszenia te są na tyle istotne, że prowadzą do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Z tych względów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).