II SA/Kr 1470/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 maja 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek. W dniu 1 października 2010 r. (data nadania przesyłki poleconej) J. J. - działający przez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 maja 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Do skargi dołączono wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Pełnomocnik skarżącego wskazał w nim, że zaskarżone postanowienie odebrał 17 maja 2010 r., a więc termin do wniesienia skargi upływał 16 czerwca 2010 r. 12 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego w nagłym ataku doznał unieruchomienia kończyn górnych i dolnych, a wpływ na takie okresowe ataki, których nie można przewidzieć, ma zwyrodnienie kręgosłupa. Ten stan uniemożliwiał przez okres kilku tygodni nie tylko prowadzenie czynności zawodowych, ale także korzystanie z komputera i sporządzanie nawet bardzo krótkich pism. Z uwagi na bardzo duży ból i unieruchomienie, jak również na wysokie koszty pełnomocnik nie był w stanie przekazać sprawy innemu prawnikowi. Dopiero poprawa stanu zdrowia umożliwiła dokończenie skargi, która w znacznej części była już sporządzona przed zachorowaniem. Do wniosku pełnomocnik dołączył kserokopie dwóch zaświadczeń lekarskich. Z pierwszego z nich wynika, że w dniach od 14 czerwca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. nie mógł wykonywać czynności zawodowych ze względu na zaostrzenie dolegliwości kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego. Z drugiego zaświadczenia wynika, że do 30 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego mógł wykonywać czynności zawodowe związane z obsługą komputera nie dłużej jak 2 godziny dziennie, z dużymi przerwami. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W myśl art. 87 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu powołane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Należy wskazać, że żaden z przepisów prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi nie wprowadza przymusu adwokacko - radcowskiego przy wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego, również sama skarga nie musi spełniać skomplikowanych wymogów formalnych - wystarczy, że wynika z niej co jest przedmiotem zaskarżenia. Z wskazanego wyżej zaświadczenia lekarskiego wynika jednoznacznie, że od 1 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego mógł spędzać przed komputerem 2 godziny dziennie, co - biorąc pod uwagę, że projekt skargi "został w podstawowych zarysach przygotowany przed zachorowaniem" (str. 3 wniosku o przywrócenie terminu) - nie usprawiedliwia faktu, że skargę wniesiono dopiero miesiąc później. Ponadto pełnomocnik mógł napisać skargę odręcznie albo też podyktować ją skarżącemu, mógł również przekazać sprawę innemu prawnikowi. Nie można się zgodzić, że takie przekazanie było niemożliwe, bowiem pełnomocnik skarżącego prowadzi obsługę prawną jednoosobowo. Przekroczenie terminu w niniejszej sprawie wyniosło trzy i pół miesiąca i z całą pewnością w okresie tym istniała możliwość zorganizowania zastępstwa. Należy więc stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu i dlatego tego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Z tego względu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.