II SA/Kr 148/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2018 r. wniosku E. D. i B. D. w sprawie ze skargi E. D. i B. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. Sąd odrzucił skargę E. D. i B. D. na decyzję Wojewody z dnia 20 listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W dniu 19 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego 16.04.2018) do Sądu wpłynął wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący wskazali, że w czasie kiedy braki miały być uzupełnione, skarżący E. D. przebywał w szpitalu, a dokumenty były u niego w mieszkaniu w miejscu nieznanym B. D.. Skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi, gdyż nie mają skargi ani załączników. Z karty informacyjnej załączonej do wniosku wynika że E. D. był w dniach od 21 lutego 2018 r. do 14 marca 2018 r. w szpitalu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017.1369 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.)., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). Zaznaczyć przy tym należy, że art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W ocenie Sądu, wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu nie zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Nie budzi wątpliwości, że wraz z wnioskiem strony nie dokonały uchybionej czynności uzupełniania braków formalnych skargi. Skarżący powinni byli dokonać czynności, której nie dokonali w terminie , tj. w niniejszej sprawie złożyć 1 odpis skargi. Sąd nie zwracał się do skarżących o uzupełnienie braków formalnych wniosku wobec kategorycznego oświadczenia skarżących, iż nie posiadają oni skargi ani jej załączników. Wobec faktu, iż Sąd postanowił odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wezwanie takie stanowiłoby jedynie nieuzasadnione przedłużenie postępowania. W rozpoznawanej sprawie za przyczynę usprawiedliwiającą przekroczenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi miał zostać uznany fakt przebywania przez skarżącego w szpitalu w dniach w dniach od 21 lutego 2018 r. do 14 marca 2018 r. w szpitalu. W postanowieniu z 5 września 2013 r. (II FZ 746/13, LEX nr 1364189) NSA trafnie wskazał, że przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej jest z reguły nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli przykładowo strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników, czy innych osób. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność choroby czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminowi. Powołanie się na te okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że powyższe uchybienie nastąpiło bez winy strony, np. choroba nie pozwoliła na osobiste prowadzenie sprawy czy wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2014 r., sygn.. akt II OZ 701/14, Lex nr 1493036, z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II GZ 540/14, Lex nr 1530548). Sąd zwraca uwagę, iż zarządzeniem Referendarza Sądowego z dnia 5 lutego 2018 r. skarżący zostali wezwani do nadesłania 1 odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego przez oboje skarżących. Uzupełnienie braku przez jednego ze skarżących zwalniało z tego obowiązku drugiego skarżącego. Skarżący nie uprawdopodobnili, iż E. D. nie był w stanie podpisać skargi w okresie pobytu w szpitalu. W związku z powyższym Sąd uznał, że powołanie przez skarżących okoliczność, nie zasługują na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie uwzględnił niniejszego wniosku o przywrócenie terminu.