II SA/Kr 1487/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Drukarnia i Wydawnictwo M.B. , W.L. spółki jawnej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 18.02.2014 roku nr [...] ustalił, na wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu do 20 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie bliźniaczym z garażami wbudowanymi wraz z infrastrukturą drogową, naziemnymi miejscami parkingowymi, małą architekturą, infrastrukturą techniczną ze stacją transformatorową na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obręb [...] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. j.w. przy ul. [...] w K. Od powyższej decyzji odwołania złożyli: [...] Drukarnia i Wydawnictwo M.B. W.L. Spółka jawna z siedzibą w K. oraz B.M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 15.07.2014 r., znak [...] - działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 647 z 2012r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w K. inwestycji była już - w wyniku złożonych odwołań - przedmiotem dwukrotnego rozpatrzenia przez składy orzekające Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W decyzji z dnia 15.02.2012 r. nr [...] Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na mankamenty i uchybienia, jakimi dotknięte było badane rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując na nieprecyzyjne określenie rodzaju planowanej inwestycji oraz nieprawidłowe wyznaczenie poszczególnych parametrów planowanej inwestycji, zwłaszcza linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Jednocześnie Kolegium uznało za chybiony zarzut dotyczący ustalenia warunków zabudowy z naruszeniem art. 114 i 115 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez niedokonanie ustaleń faktycznych co do dopuszczalnego poziomu hałasu i nałożenia na inwestora obowiązku zastosowania izolacji akustycznej terenu zabudowy jednorodzinnej od terenu przemysłowego. Kolegium wyjaśniło, iż rozważania i ewentualna polemika w tym zakresie należą do etapu pozwolenia na budowę, ponieważ dopiero wówczas znane są konkretne usytuowania poszczególnych obiektów względem budynków już istniejących. Powyższe zalecenia organu odwoławczego nie zostały jednak w pełni zrealizowane w kolejnej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 15.01.2013 r. nr [...] co dotyczyło ponownie sposobu wyznaczenia linii zabudowy, a także prawidłowości wykonania analizy urbanistyczno-architektonicznej. Wątpliwości Kolegium wzbudziło także to, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zwłaszcza w zakresie obsługi komunikacyjnej. Ponownie za nietrafny uznany został natomiast zarzut naruszenia art. 114 i 115 Prawa ochrony środowiska. W związku z tym ta decyzja organu I instancji została także uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14.06.2013 r. nr [...] Kolegium zwróciło uwagę na treść swych poprzednich rozstrzygnięć, ponieważ z jednej strony zbadania wymagała kwestia, czy istotnie organ I instancji zrealizował zalecenia, z drugiej zaś strony część zarzutów podnoszonych w kolejnym odwołaniu już wcześniej uznana została przez organ odwoławczy za nietrafne, zwłaszcza odnoszące się do naruszenia art. 114 i 115 Prawa ochrony środowiska i nałożenia na inwestora obowiązku wykonania odpowiedniej izolacji akustycznej terenu przemysłowego od terenu zabudowy jednorodzinnej. Zasady ustalania warunków zabudowy, obszernie omówiono w poprzednich rozstrzygnięciach zarówno Kolegium Odwoławczego, jak i organu I instancji, nadal nie uległy zmianie, w związku z czym rozważania ograniczono do tego, czy wskazania organu odwoławczego zostały zrealizowane oraz do rozpoznania pozostałych zarzutów podnoszonych w aktualnie złożonych odwołaniach. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji uzupełnił analizę urbanistyczno-architektoniczną, a także uzyskał stanowisko zarządu drogi w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, które stwierdza, że ulica [...] posiada jezdnię o nawierzchni bitumicznej i szerokości ok. 4,5 m oraz obustronne chodniki, a zatem jest ona w stanie zapewnić prawidłową oraz bezpieczną obsługę komunikacyjną do istniejącej, a także projektowanej zabudowy o charakterze jednorodzinnym. Zarząd drogi podał jednocześnie, że przy wydawaniu opinii oparł się nie tylko na analizie załączników graficznych przesłanych przez organ I instancji, ale także przeprowadził wizję w terenie, w celu rzetelnego rozpoznania warunków komunikacyjnych panujących w rejonie planowanej inwestycji. W rezultacie przyjąć należy, że organ I instancji w tym zakresie odniósł się do wskazań Kolegium zawartych w decyzji z dnia 14.06.2013 r. Zwrócono uwagę na to, że kwestię sposobu określania granic obszaru analizowanego, wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu oraz szerokości elewacji frontowej reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) wskazując w § 3 ust. 2, iż granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone w odległości nie niniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. W analizie przyjęto, że promień obszaru analizowanego wynosi ok. 330 m. Teren inwestycji tylko na niewielkim odcinku (ok. 6m) przylega do drogi publicznej - ul. [...] Trzykrotność tego odcinka nie spełniałaby zatem wymogu z § 3 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, by minimalny promień obszaru analizowanego wynosił co najmniej 50 m. Dlatego za front terenu inwestycji przyjęto odległość pomiędzy punktami oznaczonymi na załączniku graficznym jako "B" i "G" (czyli najdalej wysuniętymi punktami granicznymi terenu inwestycji od strony ul. [...] ). W odniesieniu do linii nowej zabudowy analiza stwierdza, że program inwestycji przewiduje lokalizowanie budynków w znacznej odległości od ul. [...] (30,0 m - 35,0 m), wzdłuż nowoprojektowanych dróg dojazdowych, a jednocześnie przy tej ulicy występuje luźna zabudowa ulicowa, linie zabudowy przebiegają niewielkimi uskokami, dość blisko działki drogowej w odległości od ok. 2 m do ok. 6 m. Ponadto zwrócono uwagę na specyficzny przebieg tej ulicy podając, że jako urządzona droga publiczna kończy się ona przy wschodniej granicy terenu inwestycji, dalej biegnie jako droga gruntowa po działkach nr [...] i [...] w kierunku południowym, skręcając w rejonie działek nr [...] ,[...] ,[...] w kierunku zachodnim, następnie do ul.[...] przebiega po terenach zamkniętych skrajem działki nr [...] . Nawiązując do wskazań Kolegium Odwoławczego organ I instancji wskazał, że wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest możliwe wówczas, gdy istniejąca zabudowa pozostaje dość rozproszona i nieuporządkowana lub gdy inne warunki terenowe utrudniają skorzystanie z § 4 ust. 1-3. Uwzględniając zatem specyficzny przebieg ul. [...] i jej charakter poza terenem zabudowanym, wyznaczono linię nowej zabudowy w odległości 12 m od wschodniej granicy terenu inwestycji (odcinka oznaczonego lit. A-B), przy czym linia ta określona została jako nieprzekraczalna, co wynika z warunków terenowych, w szczególności braku zdefiniowanych krawędzi jezdni ul. [...] poza terenem zainwestowanym, a jednocześnie pozwoli na zachowanie dystansu pomiędzy zabudową istniejącą a projektowaną. Wobec tego zalecenia Kolegium Odwoławczego co do należytego uzasadnienia przyjętych rozwiązań w zakresie sposobu ustalenia linii zabudowy zostały wykonane. Jeżeli chodzi o wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, to analiza stwierdza, że średnia wartość wskaźnika w obszarze analizowanym wynosi 28%, przy czym, z uwagi na zróżnicowanie funkcji zabudowy w obszarze analizowanym, zbadano również średnie wskaźniki w terenach zabudowy jednorodzinnej dla części północnej (24%) i południowej (25%) terenu zlokalizowanego przy ul [...] Teren planowanej inwestycji należy do północnej części obszaru, a dla planowanej inwestycji zaproponowano wartość wskaźnika 18%-21%, jako mieszczącą się w granicach średnich wartości wskaźników zabudowy działek sąsiednich. W takiej też wysokości wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został ustalony w zaskarżonej decyzji, a jego uzasadnienie koresponduje z ustaleniami analizy urbanistyczno-architektonicznej (załącznik nr [...] - część tekstowa wyników analizy). W zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy w analizie podano, że wysokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane, wynikają z funkcji obiektów oraz ich położenia, przy czym wysokości większe spotykane są w silniej zurbanizowanej południowej części obszaru, natomiast w części północnej zabudowa wielorodzinna przy ul. [...] ma wysokość około 12 m do attyki, natomiast większość budynków mieszkalnych położonych przy ul. [...] do okapów od 2 - 2,5 m do 6 - 6,5 m, a budynki o kalenicach prostopadłych do ulicy od ok. 8,5 m do 10 - 10,5 m. Planowana inwestycja powstać ma pomiędzy niską zabudową jednorodzinną wzdłuż ul. [...] , a średniowysoką zabudową mieszkaniową wielorodzinną wzdłuż ul. [...] , dlatego też zaproponowano, by planowana zabudowa posiadała wysokość wypośrodkowaną pomiędzy obydwoma zespołami zabudowy, tak aby wpisała się w zastany charakter zabudowy i tworzyła ład przestrzenny. Dlatego też dla planowanej inwestycji wyznaczono wysokość górnej elewacji frontowej do okapu w rozmiarze od 5,5 m do 7 m, a do kalenicy od 8,5 m do 10 m. W związku z tym Kolegium Odwoławcze przyjęło, że ustalenie wysokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji nastąpiło w oparciu o zapisy analizy urbanistyczno-architektonicznej, zawierającej uzasadnienie przyjętego rozwiązania, a zatem w sposób zgodny z § 7 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Co do szerokości elewacji frontowej, to w analizie podano, że szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym są zróżnicowane i wynoszą od 5,5 m do 84 m, przy czym średnia szerokość elewacji frontowej w części północnej obszaru wynosi 11,3 m, a w południowej 10 m (pojedyncze budynki) i 19,64 m (zespoły zabudowy bliźniaczej). Średnia szerokość elewacji frontowej zabudowy wolnostojącej przy ul. [...] wynosi natomiast 11,28 m. Biorąc pod uwagę szerokość elewacji frontowej dla budynków wolnostojących oraz dopuszczalną 20% tolerancję, ustalono szerokość elewacji frontowej dla jednego segmentu zespołu bliźniaczego od 9 m do 13,5 m, czyli dla całego bliźniaka od 18 m do 27 m. Zdaniem Kolegium Odwoławczego, ustalenie szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji nastąpiło również w oparciu o zapisy analizy urbanistyczno-architektonicznej, zawierającej uzasadnienie przyjętego rozwiązania, a zatem w sposób zgodny z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W oparciu o analizę urbanistyczno - architektoniczną został sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy, zaakceptowany przez Marszałka Województwa [...] , który w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 10 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnił projekt tej decyzji, zaś Wojewoda wyraził tzw. uzgodnienie milczące, poprzez niezajęcie stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, iż realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz, że winna być zapewniona ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy podkreślił, że szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie rozwiązań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podobnie jak w ogóle w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym bowiem postępowaniu przedmiotem badania przez właściwy organ będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno-budowlane. Wymogiem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest to, by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W aktach sprawy znajdują się natomiast aktualne informacje (opinie) pochodzące od: [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w T. , Oddział Zakład Gazowniczy w K. , Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. oraz [...] S.A. Oddział w K. , które wydane zostały w zakresie dostawy gazu, doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków oraz dostawy energii elektrycznej. Tym samym zarzut podnoszony w tym zakresie należy ocenić, jako nieuzasadniony. Stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Jak wynika z materiałów sprawy w dniu 23.04.2011 r. (tom [...] ), pełnomocnik Inwestora skorygował zakres planowanej inwestycji do budowy zespołu do 20 budynków mieszkalnych jednorodzinnym w układzie bliźniaczym (...) na terenie położonym przy ul. [...] w K. i do tak sformułowanego wniosku odnosi się zaskarżona decyzja, wobec czego podnoszony zarzut odwołania uznano za nietrafny. Podobnie, za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wprawdzie o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań organ I instancji zawiadomił strony w piśmie zawierającym wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z Wojewodą i Marszałkiem Województwa [...] jednak w myśl art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przysługuje wyłącznie inwestorowi, a nie wszystkim stronom postępowania. Nie można zatem przyjąć że strony postępowania pozbawione zostały całkowicie możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Dodatkowo, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Drukarnia i Wydawnictwo M.B. W.L. spółka jawna w K. , zarzucając jej: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to że: a) wydana została z naruszeniem art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, nr 80, poz. 717, powoływana dalej jako "upzp") w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a upzp w zw. z art. 64 ust 1 upzp ze względu na niespełnienie przez wniosek z dnia 1,09.2010 r. wraz ze zmianami z dnia 24.03.2011 r. i z dnia 26.06.2012 r. wymagań ustawowych, a w szczególności w zakresie konkretnego określenia zapotrzebowania na wodę, energie i inne media. b) narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z późn. zm. - dalej "mpzp") w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) poprzez nieokreślenie w zaskarżonej decyzji wymaganej ilości miejsc postojowych, c) narusza art. 115 ustawy z dnia 27.04.2001 r. prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 z późn. zm. - dalej "poś") w zw. z art. 114 poś w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp w zw. z art. 53 ust. 3 upzp w zw. z 54 pkt 2 w zw. z art. 64 upzp ze względu na ustalenie w warunkach zabudowy (załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji - st r. 3) jedynie "zalecenia", a nie obowiązku wprowadzenia strefy ochronnej (pas szerokości 10,0 m od granicy z działkami skarżącego - zieleń izolacyjna drzewa i krzewy) służącej ograniczeniu ewentualnych uciążliwości od istniejącego i funkcjonującego zakładu produkcyjnego skarżącego w sytuacji, gdy powołane przepisy przewidują nałożenie obowiązku (wymagania) na inwestora zastosowania rozwiązań zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach, 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7 k.p.a. w zw, z art, 77 k.p.a. i 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp poprzez niedokonanie żadnych ustaleń w przedmiocie sprawdzenia, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, co wynikało przede wszystkim z braków wniosku o wydanie warunków zabudowy w zakresie zapotrzebowania na media, a także z uwagi na zmieniające się zamierzenia inwestycyjne (początkowa budowa 37 budynków, później do 20 budynków), b) art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003, nr 80, poz. 717, powoływana dalej jako "upzp") w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp ze względu na wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem zawartym we wniosku i późniejszych pismach wnioskodawcy, a w szczególności w zakresie parametrów charakteryzujących inwestycję (powierzchnia zabudowy, gabaryty), c) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. ż art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji organu 1 instancji, a to w szczególności do zarzutu, że decyzja została wydana na wniosek, który nie spełniał wymagań ustawowych zawartych w art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp tj. bez określenia konkretnego zapotrzebowania inwestycji na wodę, energię i inne media, co uniemożliwiało sprawdzenie przez organ, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego (wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp) oraz do zarzutu, że w zaskarżonej decyzji nie została określona wymagana ilość miejsc postojowych. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18.02.2014 r, nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588) określone zostały parametry tej zabudowy tj. linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu oraz sposób ustalenia tych parametrów w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno architektoniczną. Analizę urbanistyczno – architektoniczną sporządza uprawniony architekt - urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ, a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji. Organ ma obowiązek przeprowadzenia pełnej kontroli sporządzonej w sprawie analizy, która stanowi merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1252/11 wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takie opracowanie zostało w niniejszej sprawie prawidłowo sporządzone przez mgr inż. arch. I.M. . W orzecznictwie sądowym podkreśla się także, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1542/09). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Warunki, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały w niniejszej sprawie spełnione, a tym samym brak jest podstaw by odmówić ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Wyjaśnić należy, że ustalenie szczegółowych rozwiązań projektowych dotyczących planowanego zamierzenia na etapie ustalania warunków zabudowy prowadziłoby do pokrywania się zakresów postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem ustawodawca wyraźnie oddzielił te dwa postępowania spełniające dwie odmienne funkcje. Decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi dla przyszłego inwestora pewne ogólne określenie rodzaju inwestycji możliwej do zrealizowania na danym terenie. Konkretne i definitywne ustalenia dotyczące szczegółowych rozwiązań technicznych planowanej inwestycji zagospodarowania będą miały miejsce na kolejnym etapie realizacyjnymi czyli przy ubieganiu się inwestora o pozwolenie na budowę, kiedy to inwestor będzie dysponował stosownym projektem budowlanym oraz planem zagospodarowania terenu. Dopiero na tym etapie dojdzie do definitywnego sprecyzowania kształtu projektowanej inwestycji również w zakresie garaży, miejsc parkingowych , przyłączy czy strefy ochronnej. Należy pamiętać, iż organ administracyjny udzielający pozwolenia na budowę bada m.in. czy przedstawiony wraz wnioskiem projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego inwestor sprecyzuje kwestionowaną przez skarżącego ilość miejsc postojowych. Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać liczbę miejsc postojowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, wymaga tylko by decyzja o warunkach zabudowy określiła warunki co do obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 128/13 nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby określenie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej liczby miejsc postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Zatem określenie konkretnej liczby i sposób urządzania miejsc postojowych może nastąpić na etapie późniejszym, tworzenia projektu budowlanego z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zresztą sama inwestycja dotyczy budowy zespołu do 20 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie bliźniaczym z garażami wbudowanymi co oznacza że każdy z budynków posiadał będzie choć jeden garaż. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, wskazujące, że na etapie występowania o ustalenie warunków zabudowy wystarczające jest posiadanie przez inwestora zapewnienia jednostki świadczącej dane usługi, że umowa na świadczenie tych usług zostanie w przyszłości zawarta. Stanowisko to potwierdza m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 672/09, w którym wskazano, iż na gruncie art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest istotne, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o tym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawniona jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji. W niniejszej sprawie wystarczające jest, że A. sp. z o.o. przedłożyła wraz z wnioskiem z dnia 1 września 2010 r. o ustalenie warunków zabudowy opinie i uzgodnienia o możliwości podłączenia mediów i zawarcia umów z dostawcami mediów, a to elektroenergetycznych, sieci gazowej , wodociągowej, przyłączy wod.-kan., warunki techniczne na odprowadzanie wód ścieków opadowych, pozytywną opinię w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej. Te zapotrzebowania na poszczególne media zawierają konkretne wskazanie konkretnych jednostek miar oraz pozytywne rozpatrzenie możliwości ich podłączenia (w indywidualnych wnioskach inwestora były konkretne parametry techniczne zamierzenia). Przepis art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie został naruszony. Należy też zwrócić uwagę, że z opinii ZiKIT z dnia 23.09.2013 r. wynika że ul. [...] posiada jezdnię o szerokości 4,5 m z obustronnym chodnikiem i jest w stanie zapewnić prawidłową oraz bezpieczną obsługę komunikacyjną dla nowego przedsięwzięcia, które będzie powodować mało znaczącą dodatkową generację ruchu. W kwestii emisji hałasu ze znajdującej się nieopodal drukarni stwierdzić należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów odrębnych - art. 114 i 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska . Zastosowanie przepisu art. 114 ust 3 w kwestii postulowanego przez skarżącego zobowiązania inwestora do wykonania izolacji akustycznej dotyczy etapu postępowania związanego z pozwoleniem na budowę, a nie ustalenia warunków zabudowy. Trafnie zatem wydana decyzja zawiera zalecenia spełnienia wymagań ochrony interesów osób trzecich dotyczące miedzy innymi uciążliwościami powodowanymi przez hałas ( pkt I 6 warunków zabudowy). W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy była dwukrotnie uchylana przez SKO (decyzjami z dnia 15.02.2012 r. i 14.06.2013 r.) i w każdej z tych decyzji, jak również w decyzji będącej obecnie przedmiotem skargi odniesiono się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej. Decyzja zgodna jest z żądaniem wniosku, a parametry nowej zabudowy określono w przedziałach koniecznych do spełnienia przez projekt i zachowania przez inwestora. Zasada dobrego sąsiedztwa została wydaną decyzją zachowana. Zasada ta, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Wobec tego w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 428/13). Trafnie parametry zabudowy zostały wypośrodkowane pomiędzy obydwoma występującymi zespołami zabudowy (pomiędzy niską zabudową jednorodzinna wzdłuż ulicy [...] a średniowysoką zabudową mieszkaniową wielorodzinną wzdłuż ulicy [...] przy czym planowane budynki powinny nawiązywać do obiektów realizowanych współcześnie z pominięciem obiektów substandardowych) tak aby tworzyła wymagany ład przestrzenny. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa, uznając, iż w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Wyjaśnienia organów w niniejszej sprawie są wyczerpujące i wszechstronne, a sporządzona analiza jest kompletna, określając przy tym w sposób szczegółowy cechy zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi, jako niezasadnej jak w sentencji wyroku.