II SA/Kr 1489/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.P. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w T. z dnia 10 lipca 2009r. znak [....] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. postanawia: odrzucić skargę W dniu [....] 2009r. (data stempla pocztowego) G.P. wniósł za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego w T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w T. z dnia 10 lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w T. wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z dnia 8 października 2001 r., nr 112 poz. 1198) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Zatem w sytuacji, gdy strona kwestionuje decyzję wydaną przez organ I instancji, zgodnie z art. 127 kpa powinna wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia. Stosowne zresztą pouczenie zawiera decyzja Prezesa Sądu Okręgowego. Niewyczerpanie toku instancji skargę czyni niedopuszczalną. Jako zaś taka skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu. Dlatego też, na podstawie powyższego przepisu, należało orzec jak w sentencji.