II SA/Kr 149/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel - Ziaja WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi G. K. i E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej G. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 149/08 UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] 2002r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w związku z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) oraz na podstawie art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla A. O. na budowę dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym budynku mieszkalnego o czterech mieszkaniach w zabudowie jednorodzinnej z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazowej i elektrycznej, zewnętrzną kanalizacją deszczową odprowadzającą wody opadowe z dachu projektowanego budynku z przyłączem, przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej, gazu i elektrycznym ([...] etap od słupa Nr [...] do budynku), a także [...] zjazdów indywidualnych z ul. [...] na działkę nr [...] do czterech garaży budynku mieszkalnego, oraz ogrodzenia od strony ulic [...] [...]. Inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...] oraz częściowo dz. nr [...] i [...] przy ul. [...] i [...] w [...]. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1985r. wraz ze zmianami wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 1991 r. oraz zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 1994r. Decyzję wydano na podstawie przedłożonego projektu zagospodarowania terenu, projektów budowlanych poszczególnych branż wraz z odpowiednimi uzgodnieniami i opiniami dokumentów świadczących o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz na podstawie edycji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2002 r. znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] wniosła G. K., wnosząc o"wstrzymanie" decyzji o pozwoleniu na budowę do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie sprawy ze skargi na decyzję Prezydenta Miasta [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. II SA/Kr 149/08 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2002r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja została wydana w zgodności z obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla domków jednorodzinnych "[...]" w [...]. Według tego planu, przedmiotowa działka inwestora położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...], na którym przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ponadto zgodność planowanej inwestycji z powyższym miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego oceniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wydając decyzję z dnia [...] 2002r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji z dnia [...] 2002r, ustalającą warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji, a na powyższą decyzję SKO w [...] została złożona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, lecz sprawa ta nie została jeszcze przez Sąd rozpoznana (sygn. akt II SA/Kr 2368/02). Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do wymogów art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w zgodności z uzyskaną przez inwestora decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zaskarżona decyzja, zdaniem Wojewody [...], pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wnieśli G. i E. K., zarzucając, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem budowlanym oraz zasadami współżycia społecznego. Skarżący wskazali, że już na etapie ustalania warunków zabudowy podnosili, że planowana inwestycja ograniczy całkowicie dopływ światła do ich budynku mieszkalnego. Podnieśli również, że organ prowadzące postępowanie nie wzięło pod uwagę zgłaszanych zastrzeżeń ani też nie przeprowadziły wizji lokalnej. II SA/Kr 149/08 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że planowana inwestycja spełnia wymogi dotyczące usytuowania budynku na działce w stosunku do sąsiednich nieruchomości, a przeprowadzona analiza wykazała, że zrealizowanie planowanej inwestycji nie spowoduje naruszenia przepisów regulujących nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych. Wojewoda podkreślił też, że dokonanie wizji lokalnej nie jest obowiązkowe, a toczące się przed NSA postępowanie w przedmiocie skargi na decyzję ustalającą warunki zabudowy nie stanowi przeszkody dla wydania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Skarga winna zostać uwzględniona, jednak nie z przyczyn w niej podniesionych. Wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę został złożony przez inwestora w dniu [...] 2002 r., a więc w dacie ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] 2002 r. znak [...] ustalającej warunki zabudowy, stanowiącego działkę ewid. nr [...], oraz część działek nr [...] i [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego o czterech mieszkaniach i związanych z tym budynkiem urządzeń techniczno-budowlanych oraz zjazdów. II SA/Kr 149/08 Warunki te określono w załącznikach tekstowym nr [...], oraz graficznych nr [...] i [...] stanowiących integralną część decyzji. W dacie wydawania decyzji przez organy pierwszej i drugiej instancji powyższa decyzja Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była decyzją ostateczną, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1064/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2002 r. nr [...] znak [...] Wyrok ten jest prawomocny. W dniu wyrokowania w niniejszej sprawie zaistniała więc sytuacja, o której mowa w art. 145 § pkt. 8 kpa, dająca podstawę do wznowienia postępowania - wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja, w oparciu o którą wydana została decyzja zatwierdzająca projekt budowany i udzielająca pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Powyższy obowiązek sądu wyłączony jest jednak w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 lub § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem nie uchyla się decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 3-8 kpa, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W przypadku stwierdzenia przez sąd wystąpienia negatywnych przesłanek uchylenia decyzji, sąd ogranicza się do stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji (por. T. Woś, Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, kom. do art. 145 ustawy). Stwierdzenie jednak w powyższym przypadku niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji może mieć miejsce wówczas, kiedy sąd, nie związany zarzutami skargi, nie stwierdzi istnienia innych naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 ppsa, dających podstawę do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, tj. naruszenia prawa materialnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. II SA/Kr 149/08 W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie. Art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zatem przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę organ budowlany powinien był sprawdzić, czy zostały spełnione wymogi zawarte w powyższym przepisie, a także stwierdzić zgodność projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2002 r. ustalającej warunki zabudowy. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd doszedł do przekonania, że istnieją poważne wątpliwości dotyczące w szczególności zgodności przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego, oraz projektu zagospodarowania terenu z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1985 r. wraz ze zmianami wprowadzonymi kolejno w 1991 i 1994 r. II SA/Kr 149/08 Jak wynika z treści punktu [...] załącznika tekstowego nr [...] do decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (kompletna kopia decyzji wzizt w zał. Nr [...] do decyzji pn. Projekt budowlany, Przyłącza wod-kan.), organ wydający decyzję określił ograniczenia dotyczące wysokości i formy przestrzennej budynków na omawianym terenie wynikające z ustaleń realizacyjnych planu miejscowego i wskazał, że wysokość budynku, liczona od średniego poziomu terenu na obwodzie budynku nie może przekroczyć 7,5 m do poziomu okapu i 12 m do kalenicy dachu , określając jednocześnie co rozumie się przez poziom okapu, oraz wyznaczył obowiązujący kształt dachu jako stromy o nachyleniu od 38 do 45 stopni. W tym samym punkcie załącznika tekstowego do decyzji wzizt dopuszczono odstępstwo od w/w ograniczeń, w przypadku konieczności zharmonizowania architektury budynku z otaczającą zabudową lub w przypadku rozbudowy budynku istniejącego. Określono także obowiązek wbudowania garaży w parterze, oraz zakaz podpiwniczania budynków. Wskaźnik intensywności zabudowy jednorodzinnej netto określono w wysokości 0,7. Powyższe uwarunkowania są identyczne z postanowieniami obowiązującego m.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, że tak ustalone warunki zabudowy determinują liczbę projektowanych kondygnacji. Jak wynika z opisu projektu budowlanego budynku mieszkalnego (str. [...] zał. nr [...] do decyzji), dach budynku został zaprojektowany w ten sposób, że kąt nachylenia połaci wyniesie 35 stopni, a więc z odstępstwem od warunków ustalonych decyzją wzizt. Odstępstwo to projektant uzasadnił koniecznością zachowania warunku 12 metrów wysokości kalenicy dachu, przy równoczesnym uwzględnieniu wysokości gzymsu na poziomie 7,5 m w stosunku do średniego poziomu terenu na obwodzie budynku. Zaprojektowanie dachu pod kątem ustalonym w warunkach zabudowy zdaniem projektanta spowodowałoby ukształtowanie kalenicy na poziomie przekraczającym dopuszczalną według decyzji wzizt wysokość 12 metrów. Dla zharmonizowania z otaczającą zabudową przyjęto więc kąt nachylenia połaci 35 stopni, tworząc tym samym drugi poziom dla mieszkań położonych na trzeciej kondygnacji i czwartą kondygnację, przy nie zwiększonym wskaźniku intensywności zabudowy. II SA/Kr 149/08 Zarówno z treści decyzji wzizt jak i obowiązującego m.p.z.p. wynika, że warunkiem dokonania odstępstwa od ustalonych warunków zabudowy może być wyłącznie konieczność zharmonizowania architektury budynku z otaczającą zabudową bądź rozbudowa budynku istniejącego. Ta ostatnia okoliczność w sprawie nie zachodzi, zatem do obowiązku organów prowadzących postępowanie należało przeanalizowanie złożonego projektu po kątem treści decyzji wzizt i rozważenie, czy istotnie odstępstwo dotyczące kąta nachylenia połaci dachowych jest uzasadnione otaczającą zabudową projektowanego budynku i czy zachodzi konieczność zharmonizowania architektury projektowanego budynku z otaczającą zabudową. Zaskarżona decyzja ani decyzja organu pierwszej instancji nie zawierają żadnych ustaleń w tym przedmiocie. Co prawda obowiązujące przepisy prawa nie przewidują obowiązku organu szczegółowego przedstawienia toku rozumowania, które doprowadziło do uznania zgodności projektu budowlanego z warunkami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak z uzasadnienia obydwu decyzji wynika, że organy całkowicie pominęły kwestię odstępstwa od ustalonego w decyzji wzizt kształtu dachu, odnosząc się jednym zdaniem do kwestii zgodności projektowanej zabudowy z decyzją wzizt. Wymaga przy tym podkreślenia, że odstępstwo od ustalonego kąta nachylenia dachu nie może być uzasadnione koniecznością zachowania drugiego obowiązującego parametru w postaci wysokości kalenicy. Nie może być bowiem tak, że zachowanie jednego warunku wynikającego z decyzji wzizt- wysokości kalenicy, powoduje konieczność dokonania odstępstwa od innego warunku - kąta nachylenia dachu. Warunki dotyczące kształtu dachu oraz poziomu okapu i wysokości kalenicy ustalone decyzją wzizt oraz wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny być spełnione łącznie, co wprost wynika z treści decyzji wzizt, zaś odstępstwo od tych warunków może nastąpić wyłącznie z przyczyn podanych w decyzji. Organ udzielający pozwolenia na budowę mógł zatem zatwierdzić projekt budowlany zawierający odstępstwo od warunków określonych w decyzji wzizt wyłącznie w następstwie wyraźnego ustalenia, że zachodzi konieczność dostosowania architektury mającego powstać budynku do otaczającej zabudowy. W aktach sprawy administracyjnej brak także jakichkolwiek danych na temat otaczającej zabudowy projektowanego budynku, które pozwoliłyby na zweryfikowanie stanowiska zajętego przez organy w przedmiocie zgodności przedłożonego projektu z treścią decyzji wzizt, stąd brak możliwości dalszego odniesienia się do treści przedstawionego projektu. II SA/Kr 149/08 Z pkt. [...] decyzji wzizt wynika nadto, że dopuszczono możliwość zaprojektowania facjat w płaszczyźnie ściany okapowej, w odległości mniejszej niż 1 m od tej płaszczyzny, na wysokości powyższej 7,5m od średniego poziomu terenu, zaś łączna ich długość nie może być większa od 1/3 długości okapu. Jak wynika z części rysunkowej projektu - elewacji wsch., płd. i płn.(zał. nr [...] , projekt bud. architektura) od strony wschodniej budynku zaprojektowano w części, w miejsce dachu ścianę pionową, będącą kontynuacją niższej kondygnacji, z balkonem, zaś dach w tej części, począwszy od kalenicy, jest podniesiony do kąta znacznie odbiegającego nawet od zaprojektowanego odstępstwa od obowiązujących 38-45 stopni. Organ nie dokonał jakichkolwiek ustaleń, czy tak zaprojektowana ściana w miejsce fragmentu dachu, oraz kształt dachu są zgodne z ustaleniami wynikającymi z decyzji wzizt. W szczególności wątpliwości budzi, czy można tę konstrukcję uznać za dopuszczoną decyzją wzizt facjatę, oraz, czy tak zaprojektowany kształt dachu wynika z konieczności zharmonizowania mającego powstać obiektu z otaczającą architekturą. Brak również jakiegokolwiek odniesienia się organu do treści załącznika nr [...] decyzji wzizt. Powyższe wskazuje, iż w toku postępowania organy nie wyjaśniły sprawy w sposób nakazany przepisami art. 7 i 77 kpa, oraz art. 35 ust. 1 i art. 34 pr. bud., przepisy te naruszyły, zaś zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie. W przypadku bowiem, gdyby okazało się, że przedłożony projekt budowlany wymaga dostosowania do ostatecznej w chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji wzizt, organy prowadzące postępowanie były obowiązane zastosować art. 35 ust. 3 pr. bud., zaś po bezskutecznym upływie terminu okresowego postanowieniem wzywającym do usunięcia nieprawidłowości wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sentencja decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy jest sprzeczna z danymi wynikającymi z akt administracyjnych, w szczególności z przedłożonym przez inwestora do zatwierdzenia projektem budowlanym. Organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym, zaś z projektu, jego opisu, oraz treści regulacji zawartej w § 3 pkt. 13 i 14 rozporządzenia Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że projektowany obiekt jest budynkiem o trzech, zaś w części czterech kondygnacjach. II SA/Kr 149/08 Z wyżej wskazanych przyczyn nie odpowiada prawu także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, bowiem nie wskazuje, jakimi przesłankami kierowały się organy podejmując rozstrzygnięcie, co stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa. Zwrócić należy również uwagę na uchybienie polegające na nie wyjaśnieniu zgodności mapy zawierającej projekt zagospodarowania działki, z § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 3.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 140, po. 906). Mapa, na której sporządzono ów projekt zawiera klauzulę o dokonanej aktualizacji w obszarze zaznaczonym linią czerwoną. Linii takiej jednak na mapie brak. Brak w aktach administracyjnych pełnomocnictwa do działania w imieniu A. O. jej męża, który dokonał odbioru zapadłej w sprawie decyzji organu pierwszej instancji, co stanowi naruszenie normy wynikającej z art. 33 § 4 kpa. Zdaniem sądu sprawa dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest sprawa mniejszej wagi w rozumieniu powyższego przepisu. Powyższe dwa uchybienia nie miały jednak decydującego wpływu na treść zapadłego wyroku. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie znajdują one oparcia w przepisach prawa. Jak już wyżej wskazano, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w ostatecznej decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, natomiast przepisy prawa, w oparciu o które orzekają organy administracyjne nie zawierają norm nakazujących rozstrzyganie spraw z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego. Powyższe naruszenia prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy, zaś naruszenie przepisów postępowania polegające na niewyjaśnieniu wskazanych wyżej kwestii mogło mieć istotny dla wpływ na wynik sprawy, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i it. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy.