II SA/Kr 149/18

Dnia 28 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. i B. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E. D. i B. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: I. odrzucić wniosek E. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi; II. odrzucić wniosek B. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący E. D. i B. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2017 r. (znak: [...]) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lutego 2018 r. pismami z dnia 14 lutego 2018 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 1705 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W treści ww. zarządzenia wskazano, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Nadto, w wykonaniu zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego pismami z dnia 14 lutego 2018 r. wezwano każdego ze skarżących do nadesłania 1 odpisu skargi poświadczonego przez wszystkich skarżących za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie przez nich podpisanego, pouczając przy tym, że wykonanie tego obowiązku przez jednego skarżącego zwalnia z niego pozostałych, a także do określenia interesu prawnego skarżącej B. D. w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji Wojewody z dnia 21 listopada 2017 r. (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwania zawierały prawidłowe pouczenia o skutkach niezłożenia opłaty i nieuzupełnienia braków skargi w terminie. Opisane powyżej zarządzenia, zostały skutecznie doręczone obu skarżącym w dniu 5 marca 2018 r. W terminie otwartym do uzupełnienia powyższych braków, w dniu 9 marca 2018 r. skarżący E. D. uiścił na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie należny od wniesionej skargi wpis. Jednakże pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie uzupełnili wskazanych powyżej braków formalnych skargi. W następstwie powyższego, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 149/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odrzucił skargę E. D. i B. D. na decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2017 r. (znak: [...]) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący E. D. i B. D. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi, argumentując, że B. D. wykazała swój interes prawny jako spadkobierczyni poszkodowanej zmarłej W. D.. Skarżący podnieśli również, że nie byli w posiadaniu żadnej kopii skargi, gdyż jedyny jej egzemplarz wraz z załącznikami został przesłany do Sądu. Dodatkowo skarżący wskazali, że wszystkie dokumenty były złożone w mieszkaniu E. D., który przebywał w tym czasie w szpitalu, na co wskazywać miały kopie fragmentów kart informacyjnych. Skarżący zaznaczyli również, że zwrócili się do Sądu o doręczenie kopii żądanych dokumentów. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 149/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odrzucił wniosek E. D. i B. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na przekroczenie przez skarżących siedmiodniowego terminu liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, do wystąpienia z takim wnioskiem. Następnie po rozpoznaniu zażalenia B. D. i E. D., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt I OZ 997/18) uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 149/18), wskazując na konieczność rozpoznania pisma skarżących z dnia 27 kwietnia 2018 r., jako dwóch oddzielnych wniosków o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, czemu należało dać wyraz w dwóch różnych punktach sentencji lub w dwóch różnych postanowieniach. Zaznaczono również, że trafnie zauważył Sąd I instancji, iż sytuacja skarżących jest odmienna i indywidualnie należy ocenić wniosek każdego z nich i w tym zakresie odnosząc się do wniosku skarżącego E. D. podniósł, że orzeczenie Sądu I instancji odrzucające jego wniosek było przedwczesne. Zwrócono bowiem uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był uprzednio wezwać skarżącego do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu i uprawdopodobnienia okoliczności na tę datę wskazujących, np. poprzez ujawnienie przyczyny pobytu w szpitalu (jeżeli skarżący zechce ją ujawnić), czy też przedłożenie stosownych zaświadczeń lub zaleceń od lekarza po wypisaniu ze szpitala oraz udzielenia wyjaśnień, czy miał świadomość braków, do uzupełnienia których był wzywany oraz czy zlecił komuś dbanie o jego sprawy i wykonywanie wezwań sądu, których nie musiał on wykonywać osobiście. W piśmie z dnia 29 listopada 2018 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) skierowanym przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanym następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący wskazał, że niemożność dotrzymania terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi związana była z dolegliwościami [...] rozciągającymi się poza dzień wyjścia ze szpitala. Tym samym zdaniem skarżącego, termin do uzupełnienia braków formalnych skargi powinien być liczony od momentu ustania dolegliwości. Skarżący do ww. pisma załączył także kserokopię opinii sądowo-lekarskiej z dnia [...] października 2018 r. sporządzonej [...] na żądanie Sądu Okręgowego w [...]. W oparciu o przedmiotową opinię skarżący podniósł, że z jej treści wynika, iż uszkodzenie [...] występuje u skarżącego już od przeszło 4 lat i nie może zostać usunięte z uwagi na przebyte zabiegi medyczne w lipcu i wrześniu 2018 r., "eliminując możliwość [...] odszukania dokumentów i zorganizowania skutecznej reprezentacji". W wykonaniu zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie zarządzenia z dnia 12 grudnia 2018 r., wezwano skarżącego E. D. do wskazania ww. okoliczności określonych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt I OZ 997/18). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący E. D. nadał w dniu 4 stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego) pismo nieopatrzone oryginalnym własnoręcznym podpisem (kserokopia pisma) zawierające wyjaśnienia wraz z załącznikami (kserokopie dokumentacji medycznej). W wykonaniu zarządzenia z dnia 16 stycznia 2019 r. skarżący E. D. został wezwany o własnoręczne podpisanie pisma nadanego w dniu 4 stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wobec nieusunięcia ww. braku formalnego pisma w zakreślonym do tego terminie, zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 149/19) pozostawiono bez rozpoznania pismo skarżącego E. D. z dnia 4 stycznia 2019 r. W piśmie z dnia 21 maja 2019 r. (data stempla pocztowego) skarżący E. D. i B. D. wnieśli o uchylenie w całości ww. zarządzenia z dnia 1 kwietnia 2019 r. podnosząc, że powody niezachowania wyznaczonych terminów do uzupełnienia braków formalnych pism jeszcze nie ustąpiły. W treści pisma podniesiono, że skarżący E. D. ma kłopoty zdrowotne od kilku lat, które nasiliły się w 2018 r., [...] czyni go "niezdolnym do samodzielnego załatwiania swoich podstawowych potrzeb życiowych, w tym do prowadzenia i nadzorowania spraw sądowoadministracyjnych, tak przy szukaniu i wyborze pełnomocnika, czytaniu pism i przestrzegania terminów". Zaznaczono również, że przypadkowe polepszenie [...] nie zawsze pozwala na ukończenie czynności administracyjnych, zaś planowana na październik 2018 r. operacja [...] nie mogła odbyć się z uwagi na inne przebyte zabiegi, natomiast oczekiwanie na termin kolejnej operacji może trwać do dwóch lat. Dodano również, że skarżący E. D. nie był świadomy braków formalnych pism wspomnianych w zarządzeniu, a uzupełni je "zaraz po odzyskaniu możliwości [...] kontrolowania postępowania". Podniesiono przy tym, że "szukanie i wybór pełnomocnika jest utrudnione, gdyż nieznajomość prawników nie wzbudza zaufania, a niektórzy z nich występowali dotychczas przeciwko interesom" skarżącego, natomiast "samo przygotowanie się do sprawy wymaga odszukania i przeglądu pism co [...] jest na razie niemożliwe". Pismo to zostało opatrzone własnoręcznym podpisem jedynie E. D.. W wykonaniu zarządzenia z dnia 19 czerwca 2019 r. wezwano skarżących o sprecyzowanie w terminie 7 dni, czy zażalenie na zarządzenie z dnia 1 kwietnia 2019 r. (nadane w dniu 21 maja 2019 r. – data stempla pocztowego) zostało wniesione przez obu skarżących, czy jedynie przez E. D., do złożenia dwóch odpisów zażalenia na zarządzenie z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. Opisane wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącemu E. D. w dniu 25 lipca 2019 r., zaś skarżącej B. D. w dniu 3 sierpnia 2019 r. W piśmie z dnia 30 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego; data wpływu – 2 sierpnia 2019 r.) E. D. wskazał, że w dalszym ciągu nie może samodzielnie prowadzić swoich spraw oraz nie może przygotować dokumentacji dla ewentualnego pełnomocnika. Ponadto skarżący wskazał, że chwilowe poprawy [...] pojawiają się sporadycznie i nie są na tyle długie, aby przejrzeć i posegregować dokumenty przedmiotowej sprawy, która trwa już blisko 10 lat i obejmuje kilka sygnatur. Jednocześnie skarżący podtrzymał wniesione zażalenie podnosząc, że jeśli pod jakimś pismem widnieje jego nazwisko, tzn. że tam powinno ono być napisane niekoniecznie przez niego. Dodatkowo skarżący wskazał, że nie posiada odpisów zażalenia na zarządzenie z dnia 1 kwietnia 2019 r., prosząc o sporządzenie kopii żądanego zażalenia i zachowanie tych kopii dla Sądu i uczestników postępowania. Skarżący E. D. wskazał również, aby nie przesyłać do niego, jak kiedyś tych kopii, aby nie musiał przesyłać ich z powrotem do Sądu. Do ww. pisma skarżący dołączył zaświadczenie [...] oraz podał, iż poza opłatą od zażalenia uiścił dodatkowo kwotę 4 zł (po 1 zł za niepotwierdzoną stronę). Następnie w piśmie z dnia 10 sierpnia 2019 r. (data stempla pocztowego; data wpływu – 16 sierpnia 2019 r.) skarżący B. D. i E. D. wskazali, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione przez każdą ze stron skarżących, gdyż dotyczy jednej sprawy, a każda ze stron ma jednakowe uprawnienia, chociaż wzajemne pełnomocnictwa nie zostały udzielone, a na zażaleniu może widnieć podpis tylko jednej ze stron. Podniesiono również, że brak wyraźnego działania E. D. jest nadal spowodowany jego stanem zdrowia, powodującym niemożliwość osobistego aktywnego wzięcia udziału w sprawie, ani udzielenia pełnomocnictwa. Skarżący ponowili także prośbę o skopiowanie jednego egzemplarza zażalenia z akt sprawy za opłatą udokumentowaną w niedawnej odpowiedzi E. D. i nieprzysyłanie ich do skarżących, lecz załączenie do akt sprawy na potrzeby Sądu wyrażone w ostatnim piśmie. W dniu 30 lipca 2019 r. skarżący uiścili należny od wniesionego zażalenia wpis, powiększony o wspomniane w ww. pismach 4 zł, celem sporządzenia odpisów zażalenia przez Sąd. Postanowieniem z dnia 28 października 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 149/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżących na za zarządzenie z dnia 1 kwietnia 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania pisma skarżącego E. D. z dnia 4 stycznia 2019 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie natomiast do treści art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.), przy czym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 zd. 1 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma charakter wyjątkowy i uzależnione zostało przez ustawodawcę od kumulatywnego spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, a jednocześnie niewystępowania przesłanek negatywnych. Niemniej jednak zanim sąd administracyjny przystąpi m.in. do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., a w związku z tym ustalić czy złożony wniosek spełnia określone ustawowo wymogi formalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11, LEX nr 1070480). Jednym z wymogów formalnych tego wniosku jest natomiast zachowanie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminowi (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 88, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WKP 2018, LEX online, teza 1). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, w pierwszej kolejności wymaga zaznaczenia, że w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie oboje skarżący uchybili siedmiodniowemu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazać bowiem należy, że jak wynika z akt sprawy wezwania z dnia 14 lutego 2018 r. do uiszczenia solidarnie należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 1705 zł, do nadesłania 1 odpisu skargi poświadczonego przez wszystkich skarżących za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie przez nich podpisanego, zawierające pouczenie, że wykonanie tego obowiązku przez jednego skarżącego zwalnia z niego pozostałych, a także do określenia interesu prawnego skarżącej B. D. w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji Wojewody z dnia 21 listopada 2017 r. zostały skutecznie doręczone obu skarżącym w dniu 5 marca 2018 r. W treści ww. wezwań zawarto również stosowne pouczenie, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych i fiskalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, jak też pouczono skarżących o skutkach nieuzupełnienia braków skargi w terminie. Tym samym biorąc pod uwagę, że ww. wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 5 marca 2018 r., należało uznać, że termin do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 12 marca 2018 r. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że co prawda w terminie otwartym do uzupełnienia powyższych braków, tj. w dniu 9 marca 2018 r. skarżący E. D. uiścił na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie należny od wniesionej skargi wpis, niemniej jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie uzupełnili wskazanych powyżej braków formalnych skargi. Mając zatem na uwadze powyższe, nie ulegało wątpliwości Sądu, że skarżący E. D. i B. D. uchybili siedmiodniowemu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, stwierdzenie, której to okoliczności dało podstawę do wydania przez Sąd w dniu 10 kwietnia 2018 r. postanowienia o odrzuceniu złożonej przez skarżących w przedmiotowej sprawie skargi. Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, dopiero prawomocne rozpoznanie złożonego przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi warunkować będzie ewentualną możliwość rozpatrzenia sprawy zainicjowanej wniesieniem przez nich skargi. Przechodząc w tym miejscu do oceny wymogów formalnych do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd doszedł do przekonania, że sytuacja obu skarżących była ukształtowana w sposób odmienny, przy czym skutek w postaci odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi odnosił się, zarówno do E. D., jak i do B. D.. Stosując się jednak do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w postanowieniu z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt I OZ 997/18), zgodnie z którymi pismo skarżących z dnia 27 kwietnia 2018 r. należy traktować jako dwa odrębne wnioski o przywrócenie terminu do uzupełnienie braków skargi, Sąd dał temu wyraz w orzeczeniu poprzez rozstrzygnięcie o nich w dwóch różnych punktach sentencji przedmiotowego postanowienia. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że zasadniczą przyczyną uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazaną przez skarżących był fakt przebywania skarżącego E. D. w szpitalu w terminie otwartym do uzupełnienia ww. braków. Jak wynika z kserokopii fragmentów kart informacyjnych przedłożonych przez skarżących do sprawy o sygn. akt II SA/Kr 148/18, a także stanowiących jeden z załączników do wniesionego w tej sprawie pisma z dnia 4 stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego), skarżący E. D. przebywał w szpitalu łącznie od dnia [...] lutego do dnia [...] marca 2018 r., a zatem był on hospitalizowany również w dacie odbioru przez B. D. adresowanej do niego korespondencji zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi, tj. w dniu 5 marca 2018 r. Jednocześnie wskazać należy, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, iż korespondencja ta została odebrana przez B. D., jako "pełnomocnika" skarżącego E. D., a w związku z tym skarżąca, jak się wydaje, musiała posiadać stosowne upoważnienie – co najmniej – do odbioru korespondencji w imieniu E. D., przez co przyjęła ona na siebie obowiązek poinformowania go o treści ww. wezwań. Przyjmując jednak nawet, że w okresie, w którym skarżący E. D. przebywał w szpitalu, tj. od dnia [...] lutego do dnia [...] marca 2018 r. nie miał on możliwości uzupełnienia skargi poprzez złożenie jej odpisu, to wymaga podkreślenia, iż okoliczność ta ustała w dacie wypisu skarżącego ze szpitala. W ocenie Sądu, skarżący E. D. pomimo wystosowanego do niego wezwania w wykonaniu zarządzenia z dnia 12 grudnia 2018 r., realizującego zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt I OZ 997/18) nie przedstawił okoliczności, które świadczyłyby, iż nie był on w stanie wystąpić z przedmiotowym wnioskiem od razu po wyjściu ze szpitala. Wskazać bowiem należy, że biorąc nawet pod uwagę kserokopie dokumentacji medycznej załączonej do niepodpisanego – i wskutek tego pozostawionego bez rozpoznania – pisma z dnia 4 stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego), zdaniem Sądu, nie wynika z niej, aby w okresie od dnia wyjścia ze szpitala do dnia wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem sytuacja zdrowotna skarżącego E. D. była na tyle zróżnicowana by można było przyjąć, iż nie mógł on wystąpić ze stosownym wnioskiem w ciągu siedmiu dni od dnia wyjścia ze szpitala, a nie dopiero w dniu 27 kwietnia 2018 r., a w następstwie tego, że przyczyna uchybienia terminowi ustała z innym dniem niż dzień wyjścia ze szpitala. Wspomniana powyżej kserokopia dokumentacji medycznej skarżącego E. D. obrazuje bowiem przebieg jego leczenia do dnia opuszczenia szpitala, tj. do dnia [...] marca 2018 r., a następnie dotyczy ona okresu późniejszego, tj. od lipca 2018 r. i przebytych po tej dacie zabiegów. Jednocześnie w ocenie Sądu, w wypisie ze szpitala z dnia [...] marca 2018 r. nie zawarto takich zaleceń lub przeciwwskazań, które wskazywałyby, iż skarżący po opuszczeniu szpitala (zwłaszcza w ciągu pierwszych siedmiu dni po wyjściu) nie byłby w stanie podejmować jakichkolwiek czynności (chociażby podstawowych) albo że mógłby on podejmować je dopiero po upływie określonego czasu po wypisie ze szpitala. Tym samym zdaniem Sądu, z załączonej dokumentacji medycznej nie wynikało, aby przyczyny pobytu przez skarżącego E. D. w szpitalu w okresie od dnia [...] lutego do dnia [...] marca 2018 r., trwały także nadal po dacie jego opuszczenia. W tym zakresie podkreślić też należy, że również z pism wnoszonych przez skarżącego E. D. do Sądu można wywieść, iż okolicznością, na którą powołuje się skarżący, jako uniemożliwiającą podjęcie przez niego działań zmierzających do uzupełnienia braków formalnych skargi była wada [...] (określana przez skarżącego jako upośledzenie [...]) – niezwiązana bezpośrednio z dolegliwościami będącymi powodem pobytu w szpitalu. Co istotne, zgodnie z załączoną opinią sądowo-lekarską z dnia [...] października 2018 r. wada ta występowała u skarżącego już od dłuższego czasu (z opinii wynika, że miał on skierowanie "do operacji [...] już w 2014 r., jednak z jakichś względów nie poddał się jej") i może zostać usunięta dopiero w następstwie zabiegu [...], któremu – jak wskazano w przedmiotowej opinii – nie ma pewności, iż skarżący w ogóle się podda. Należy przy tym podkreślić, że Sąd nie kwestionuje, iż skarżący E. D. ma problemy ze zdrowiem, jednak sam fakt ogólnych problemów zdrowotnych nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż skarżący nie będzie mógł w bliżej nieokreślonej przyszłości wykonywać obowiązków nałożonych na niego przez Sąd, w szczególności, iż obowiązki te nie muszą być wykonywane przez skarżącego osobiście, a mogłyby one zostać wykonane przez ustanowionego pełnomocnika, którego to skarżący – jak wynika z przedkładanych przez niego pism – nie wyraża chęci ustanowienia. Stąd też w ocenie Sądu, z dodatkowych ustaleń poczynionych w następstwie zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w postanowieniu z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt I OZ 997/18) nie wynika, aby przyczyna uchybienia przez skarżącego E. D. terminu do usunięcia braków formalnych skargi ustała w innej dacie niż wraz z momentem wypisania skarżącego ze szpitala, a w związku z tym należało przyjąć, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w odniesieniu do tego skarżącego upływał z dniem 6 kwietnia 2018 r. Wydaje się również, że podobną ocenę ww. okoliczności przyjął też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2018 r. (sygn. akt I OZ 845/18) wydanym wprawdzie w innej sprawie, ale dotyczącym tych samych skarżących oraz analogicznych okoliczności faktycznych, które zaistniały również w tej sprawie, wskazując, iż "wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony również z uwagi na złożenie go po 7-dniowym terminie wskazanym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przyczyna uchybienia terminu podana we wniosku, tj. pobyt E. D. w szpitalu, ustała z dniem 30 marca 2018 r.". Tymczasem skarżący E. D. złożył taki wniosek dopiero w dniu 27 kwietnia 2018 r., a więc po dostarczeniu mu odpisu postanowienia z dnia 10 kwietnia 2018 r. o odrzuceniu skargi. W tym zakresie wymaga ponownie podkreślenia, że siedmiodniowy termin przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi (a więc w przedmiotowej sprawie od dnia następującego po dniu wypisu skarżącego ze szpitala – 31 marca 2018 r.), nie zaś od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminowi (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 88, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WKP 2018, LEX online, teza 1). Tym samym w ocenie Sądu, złożony przez skarżącego E. D. wniosek o przywrócenie terminu datowany na dzień 27 kwietnia 2018 r. należało uznać za spóźniony. Wymaga w tym miejscu również podkreślenia, że w imieniu skarżącego w dniu 9 marca 2018 r., a więc w terminie otwartym do uzupełnienia braków skargi, uiszczono na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie należny od wniesionej skargi wpis, zaś B. D. odbierając korespondencję sądową kierowaną do E. D. przyjęła na siebie zobowiązanie poinformowania o niej skarżącego, który, jak się wydaje nie kwestionował tej okoliczności, a jedynie podnosił, iż w dalszym ciągu nie ustała przyczyna stanowiąca przeszkodę do uzupełnienia braków skargi, tj. wada [...] skarżącego. Na marginesie zaznaczyć również należy, że podnoszony przez skarżących fakt wystąpienia o kserokopię skargi miał miejsce w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 148/18, gdzie skarżący wystąpili z takim wnioskiem w treści złożonego w tamtej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przyjmując jednak nawet, że uzyskany w tamtej sprawie odpis skargi miał posłużyć skarżącym do uzupełnienia braków skargi w tej sprawie, wymaga podkreślenia, że wniosek ten został przez nich złożony w dniu 16 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego), a zatem z przekroczeniem siedmiodniowego terminu od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi przez skarżącego E. D.. Jednocześnie Sąd podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie odmiennej sytuacji skarżącej B. D., wobec jak się wydaje, niezakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt I OZ 997/18) dokonanej w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 149/18) oceny wniosku skarżącej. Podnieść bowiem ponownie należy, że skarżąca B. D. nie wykazała, aby w okresie od dnia odbioru wezwania do usunięcia braków formalnych skargi (5 marca 2018 r.), do dnia wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia tych braków (27 kwietnia 2018 r.), po jej stronie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające jej wypełnienie w zakreślonym do tego terminie zobowiązania Sądu. W szczególności skarżąca mogła wystąpić do Sądu w otwartym terminie do uzupełnienia braków skargi z wnioskiem o wydanie kserokopii skargi, co umożliwiłoby jej uzupełnienie skargi w tym zakresie. Dodatkowo mogła ona opisać okoliczności, z których wywodzi swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, wskazując, że ewentualne stosowne dokumenty potwierdzające te okoliczności przedłoży po ich uzyskaniu od skarżącego E. D., czego jednak skarżąca nie uczyniła. Niemniej jednak przyjmując nawet, że niemożliwość uzupełnienia braków skargi w postaci wykazania przez skarżącą interesu prawnego do wniesienia skargi, wynikała z faktu braku dostępu do mieszkania skarżącego E. D., w którym miały znajdować się wszelkie dokumenty związane ze sprawą, należało uznać, że również w odniesieniu do tej skarżącej ewentualna przyczyna uchybienia terminu ustała z datą wypisu skarżącego ze szpitala, gdyż w tej dacie uzyskała ona możliwość uzyskania stosownych dokumentów z mieszkania skarżącego E. D., a w związku z tym także i wniosek tej skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należało uznać – co najmniej – za spóźniony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.