II SA/Kr 1493/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego R. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją nr [...] z dnia 26.09.2012r., znak: [...], orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku pensjonatowego wraz z niezbędną infrastrukturą obejmującą: przyłącza wod.-kan., kanalizacji deszczowej do studni chłonnych, dojazdy i dojścia, zjazdu z drogi gminnej, budowy murów oporowych, na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb [...], położonych w Z. oraz rozbiórki istniejącego budynku na działce nr ew. [...] obr. [...]; kategoria obiektu XIV. Od ww. decyzji odwołał się J. N.. Odwołujący podniósł m.in. zarzuty co do prawidłowości elementów mapy do celów projektowych w zakresie oznaczenia jako użytków Lz - zieleni leśnej i nienaniesienia granicy lasu, oznaczonej na poprzedniej mapie do celów projektowych. Kwestionował stanowisko organu I instancji, dotyczące wyjaśnień co do tego czy w pobliżu inwestycji znajduje się las, w tym wyliczenia powierzchni pokrytej roślinnością leśną (uprawami leśnymi). W dalszej części odwołania kwestionowane są rozwiązania projektowe planowanych zmian w ukształtowaniu terenu i możliwości pokonania - zabezpieczenia różnić poziomu terenu. Zadaniem odwołującego, wskazana byłaby od strony z jego nieruchomością budowa muru oporowego, ale z uwagi na niestabilność nawiezionego w latach 60-tych i 70-tych gruntu nie jest to możliwe. Kolejny zarzut odwołania mówił o pogorszeniu warunków oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia pomieszczeń w budynku skarżącego jakie wystąpi po wybudowaniu planowanego obiektu. Odwołujący podważał rzetelność analiz wykonanych przez projektanta powołując się na własne obserwacje linii przebiegu wysokości słońca. Skarżący podnosił uciążliwość balkonów zaprojektowanych od strony jego budynku w ilości czterech sztuk, co biorąc pod uwagę charakterystyczne zachowania znacznej części turystów, którzy będą użytkownikami projektowanego obiektu, wprowadzi dodatkowe uciążliwości dla skarżącego i naruszy jego i jego rodziny prywatność. W posumowaniu konkludował, że projektowany budynek jest za duży - przytłacza jego budynek, znajdujący się poniżej, wzniesienie budynku w planowanym kształcie przyczyni się do obniżenia wartości jego nieruchomości. Pełnomocnik inwestora, będący równocześnie projektantem w rozpatrywanej sprawie, zapoznał się z argumentami odwołania i pisemnie, nawiązując do układu odwołania, odpowiedział na zarzuty pismem z 14.10.2012r., przesłanym przez organ I instancji wraz z odwołaniem. Pismo zostało włączone do akt II instancji, a strony postępowania zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z aktami, w tym i z tym pismem. J. N. w toku postępowania odwoławczego, wniósł do organu II instancji pismo z 8.01.2013 r., które nazwał uzupełnieniem odwołania. Do pisma załączył pisma, które wnosił do organu I instancji w obu postępowaniach prowadzonych przez ten organ de facto w sprawie tej samej inwestycji. W piśmie zarzucił fałszowanie granicy lasu przez organ geodezji i organ administracji architektoniczno-budowlanej w Starostwie Powiatowym w Z., którego urzędnikom zależy na wydaniu pomyślnej decyzji dla inwestora. Odwołujący podkreślił, że nie jest przeciwny budowie budynku przez inwestora na działce [...], ale nie budynku o tak znacznych gabarytach przekraczających wielkością budynki występujące w sąsiedztwie. Mniejszy budynek zapewniłby skarżącemu trochę słońca na działce i umożliwiłby organizację na działce inwestora miejsc postojowych i placu manewrowego, potrzebnych przy budynku typu pensjonat. W zakończeniu pisma skarżący skrytykował, jako niezrozumiały zapisy z obowiązującego miejscowego planu, który wymagana aby nowo wydzielona działka pod budowę pensjonatu miała powierzchnię min. 1000 m2, natomiast nie stawia takiego wymogu "staro wydzielonym " działkom, co prowadzi do zabudowania stosunkowo małych działek dużymi budynkami pensjonatowymi. Tak niekonsekwentnie skonstruowane zapisy miejscowego planu, jak podejrzewa skarżący się skonstruowane są pod deweloperów i przynoszą bałagan sprzyjający korupcji. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego, zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy, stwierdził, że sprawa wymaga dodatkowego postępowania uzupełniającego, którego przeprowadzenie zlecił organowi I instancji w trybie art. 136 kpa W piśmie z 28.01.2013r. określony został zakres uzupełnień. Organ odwoławczy po zapoznaniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym wniesionymi zastrzeżeniami R. K. i odpowiedzią na nie udzieloną przez projektanta i pełnomocnika, pismem z 24.07.2013r., znak: [...] wystąpił do mgr inż. arch. Z. D. o szczegółowe rozwiązania (rysunki), dotyczące sposobu powierzchniowego odprowadzenia wód opadowych, opisane (o których mowa), w piśmie projektanta mgr inż. arch. Z. D. z 06.06.2013r. (pkt. 1-2) oraz w piśmie z 12.03.2012 r. projektanta branży instalacji sanitarnych mgr inż. A. O., autora części projektu budowlanego obejmującego między innymi kanalizację opadową. Organ odwoławczy, występując o uzupełnienie, wyjaśnił, że szczegółowa analiza projektu budowlanego dokonana przez organ odwoławczy, pod kątem wniesionych zarzutów przez pana R. K. kwestionujących skuteczność rozwiązania projektowego, mówiącego o odprowadzeniu części wód opadowych powierzchniowo na nieutwardzony teren działki inwestora przy ul. K., nie daje, w oparciu o dane zamieszczone w projekcie (oznaczone rzędne terenu), możliwości rozstrzygnięcia; czy faktycznie spływ wód opadowych jest kierowany pasem 50 cm w kierunku ul. K. a następnie na teren działki inwestora (dz. nr ewid. [...]), a nie na teren działki kwestionującego rozwiązanie projektowe (dz. nr ewid. [...]). Analiza materiału dowodowego (wszystkich podkładów geodezyjnych, jakie w przedmiotowej sprawie przedkładane były przez inwestora), prowadzi do wniosku, że pierwotne ukształtowanie terenu - naturalna morfologia terenu, pomimo wprowadzonych już cząstkowych zniekształceń, sprawiało, iż wody opadowe z działek (obszarów położnych na południe od działki inwestora, o rzędnych wyższych niż teren inwestora), spływały w kierunku północnym a ściślej w przeważającej części w kierunku północnozachodnim w stronę jaru. Zatem naturalny spływu wód opadowych prowadzi z działki nr ewid. [...] na tereny położone poniżej, a dokonywane zmiany w ukształtowaniu terenu na działce nr ewid. [...] nie powinny zaburzać kierunku spływu wód opadowych i jeżeli nie utrzymywać dotychczasowej drogi spływu wód, to przedstawiać rozwiązanie drogi alternatywnej z uwzględnieniem generalnego kierunku spływu wynikającego z zasadniczego ukształtowania -rzeźby terenu z południa na północ. Zaproponowano, aby w uzupełnieniu projektu zagospodarowania terenu, przedłożyć projekt zagospodarowania w większej skali ze wskazaniem wszystkich charakterystycznych rzędnych terenu projektowanego i istniejącego, w oparciu o które możliwe będzie jednoznaczne ustalenie kierunków spływu wód opadowych i ocena czy zaprojektowane ukształtowanie nie wpływa negatywnie na nieruchomości sąsiednie z uwagi na utrudnienie naturalnego spływu wód opadowych, co jest niedopuszczalne z uwagi na § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W piśmie skierowanym do projektanta określono termin do wniesienia uzupełnień do 09.08.2013r. i powiadomiono strony postępowania, że będą mogły się zapoznać z uzupełnionym materiałem dowodowym, po tym terminie a przed wydaniem decyzji (co wypełnia obowiązek art. 10 kpa). Ponadto organ odwoławczy wystąpił do organu I instancji o przesłanie (wypożyczenie) zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i rzędnych terenu dla inwestycji prowadzonej aktualnie na działce nr ewid. [...] w oparciu, o który inwestor jest zobowiązany realizować budynek na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z., ponieważ uznał, że dla rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów podniesionych przez stronę postępowania – R. K., dotyczących sposobu powierzchniowego odprowadzenia wód opadowych i zagrożenia dla działki nr ewid. [...] wynikającego w utrudnienia odpływu wód opadowych wskazane jest przeanalizowanie zatwierdzonego projektu na działce nr ewid. [...]. Pismem z dnia 27.07.2013r. pełnomocnik i projektant odpowiedział na pismo organu odwoławczego z 24.07.2013r. Projektant zapewnił, że projektując inwestycję na działce nr ewid. [...] uwzględniał stan zaprojektowany na działce nr ewid. [...] i planowanym ukształtowaniem nawiązywał do rozwiązań przewidzianych w projekcie zatwierdzonym ostateczną decyzją dla terenu działki nr ewid. [...]. Wojewoda decyzją z dnia 12 września 2013r., nr [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. -jednolity tekst ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. poz. 267 z 2013 r. -jednolity tekst), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że po ostatecznym dokonaniu analizy całości zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była nieprawidłowa a zarzuty odwołania mogły zostać uznane za zasadne w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Na wstępie organ II instancji odniósł się do uwagi odwołującego, że w sprawie przedmiotowej inwestycji wydana była przez Starostę decyzja nr [...] z 25.08.2011r., znak: [...], która została uchylona w trybie art. 138 § 2 kpa w wyniku postępowania odwoławczego przeprowadzonego na skutek odwołania J. N., decyzją Wojewody z 02.05.2012r. Ponownie prowadzone postępowanie przez organ I instancji zostało umorzone (decyzją z 03.07.2012r.), w związku z wycofaniem wniosku o pozwolenie na budowę na podstawie, którego sprawa była prowadzona. W dniu 19.07.2013r. inwestor wniósł nowy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę który wszczął postępowanie przed organem I instancji pod znakiem [...]. Organy administracyjne działają na wniosek. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami inwestor miał prawo wycofać swój pierwotny wniosek i złożyć nowy dotyczący tej samej inwestycji. Akta obu spraw stanowią odrębne zamknięte zbiory. Przy czym w przedmiotowej sprawie, niejako w uzupełnieniu (dodatkowo) przekazane zostały akta administracyjne dotyczące poprzedniego umorzonego postępowania. Następnie podkreślono, że przyczyną uchylenia poprzednio wydanej decyzji w sprawie przedmiotowej inwestycji, a to sporządzenie projektu zagospodarowania na nieaktualnej mapie do celów projektowych, zostało uwzględnione w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z 26.09.2012r., znak: [...]. Projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony obecnie skarżoną decyzją, został sporządzony na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 21.08.2012r. nr ewid. [...], zaktualizowanej w terenie przez uprawnionego geodetę. Mapa posiada oryginalne pieczęcie jej prawidłowość nie budzi wątpliwości. Skarżący nie przedstawił nowszej mapy przyjętej do zasobu o innej treści. Mapa do celów projektowych, przyjęta do państwowego zasobu stanowi dokument urzędowy i jej treść jest dla organu wydającego pozwolenie na budowę obowiązująca. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony badać i odnosić się do zastrzeżeń podnoszonych w odwołaniu a dotyczących procesu aktualizacji mapy i zapisów na niej ujętych. Organami właściwym dla rozpatrzenia takich zarzutów są organy geodezyjne, a ewentualne wzruszenie treści mapy może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu odwołania o niezachowaniu wymaganej odległości od granicy lasu, czy raczej nieuwzględnienia w postępowaniu okoliczności występowania lasu, organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko poparte szczegółowymi wyjaśnieniami z odniesieniem się do regulacji prawnych zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty z 26.09.2012r. W kwestii nośności gruntu - w projekcie znajduje się ekspertyza geotechniczna sporządzona przez mgr inż. S. A. - uprawnionego do rozpoznawania gruntów dla potrzeb budownictwa, sporządzona dla potrzeb budowy budynku mieszkalnego z pokojami do wynajęcia na działce nr ewid. [...] obr. [...] wykonana w listopadzie 2010r., która zgodnie z oświadczeniem geologa z 23.08.2012r. (k. 33 akt I inst.) i oświadczenia projektanta konstrukcji - mgr inz. K. M. z 31.08.2012r. (k. 35) spełnia wymogi opinii geotechnicznej i dokumentacji badań podłoża, przedstawione odpowiednio w § 8 i § 9 obowiązującego obecnie rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Odpowiedzialność za prawidłowe zaprojektowanie posadowienia budynku a także konieczność przewidzenia i zaprojektowania wszystkich elementów zabezpieczających takich jak mury oporowe, spoczywa na projektancie konstrukcji. W rozpatrywanej sprawie projekt konstrukcji (podobnie jak i jego pozostałe części) został opracowany i sprawdzony przez uprawnionych projektantów. Odnosząc się do zarzutu o zacienianiu i pozbawieniu nasłonecznienia pomieszczeń w budynku odwołującego, organ odwoławczy wyjaśnił, że uprawniony projektant - mgr inż. arch. Z. D. R. przedłożył w toku postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji rysunki - analizy przesłaniania i zacieniania budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania (w tym budynku odwołującego). Analizy zostały włączone do akt administracyjnych organu I instancji (k. ozn. nr 80-88). Z ww. opracowań wynika, że projektowany budynek nie narusza wymagań § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002.75.690 zm.), czyli że spełnione są warunki naturalnego oświetlenia i czasu nasłonecznienia pomieszczeń i brak jest podstaw do kwestionowania tych analiz. Odpowiadając na zarzut mówiący o lokalizacji balkonów w projektowanym budynku, naruszających prywatność skarżącego, Wojewoda wyjaśnił, że zarówno budynek jak i balkony zlokalizowane są w odległości nie naruszającej ograniczeń wskazanych w § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepisy dopuszczają lokalizację balkonów nawet w zbliżeniu 1,50 m. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, w rozpatrywanej sprawie linia okapów zbliża się do granicy z działką odwołującego na odległość 2,50 m a linia balkonów nie wykracza poza linie krawędzi okapów. Przepisy nie reguluj ą ilości balkonów, jaką można zaprojektować w kierunku działki sąsiedniej. W odpowiedzi na ogólną uwagę odwołującego, że jego zdaniem projektowany budynek jest po prostu za duży i odbiega od gabarytów budynków sąsiednich a także, że niezrozumiałe jest dla odwołującego, dlaczego zapisy miejscowego planu wprowadzają powierzchnię minimalną 1000 m2 dla działki "nowowydzielanej" na cele zabudowy pensjonatowej a nie dotyczą "starowydzielonej", pomimo wskazania tych samych wymogów dla gabarytów budynku pensjonatu, organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie może się kierować subiektywnym przekonaniem/odczuciem (niewykluczone, że słusznym) ale wyłącznie przepisami prawa. Obwiązująca uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi prawo miejscowe i jest wiążąca dla organu rozpatrującego sprawę w przedmiocie pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie obowiązujące są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego [...], przyjętego uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 9 września 2010r. (opubl. Dz.Urz.Woj. Małop. 2010.501.3762) i faktycznie zapisy planu określają wyłącznie wymagania minimalnych powierzchni działki dla danego typu zabudowy tylko w stosunku do działek nowowydzielanych. Organem odpowiedzialnym za prowadzenie polityki przestrzennej i planowania przestrzennego jest Gmina i do niej należy zgłaszać uwagi co do zapisów w miejscowych planach. Ewentualny zarzut o niezgodności z prawem zapisu (bądź zapisów), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego uchwałę rady gminy, może zostać rozstrzygnięty w postępowaniu przed sądem administracyjnym, po wniesieniu stosownej skargi przez kwestionującego zapisy miejscowego planu, po wcześniejszym wezwaniu rady gminy do usunięcia wskazanych naruszeń prawa jej uchwałą, zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że dla organów administracji architektoniczno-budowlanej, właściwych do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budową, zgodnie z regulacją ustawy Prawo budowlane, ustalenia miejscowych planów, stanowiących prawo miejscowe są wiążące. Badanie prawidłowości i zgodności z prawem zapisów miejscowych planów w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest dopuszczalne. Organ II instancji ustalił, że teren inwestycji, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem MN/MP-6, dla którego przeznaczeniem podstawowym obok zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z wynajmem pokoi w budynku mieszkalnym jest zabudowa pensjonatowa. Warunki zabudowy dla tego terenu określone zostały w § 20 ww. miejscowego planu. Projekt budowlany spełnia wymogi określone w miejscowym planie. Gabaryty budynku projektowanego nie przekraczają, jak wynika z projektu budowlanego, dopuszczalnych wartości określonych w miejscowym planie zabudowy pensjonatowej w obszarze MN/MP-6. Zachowane są także wymagane współczynniki dla terenu biologicznie czynnego. Nie stwierdzono też przekroczenia dopuszczalnego współczynnika powierzchni zabudowy i samej powierzchni zabudowy. Mając na uwadze także, że nie stwierdzono, aby projektem zagospodarowania naruszone zostały przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, brak jest podstawy prawnej do kwestionowania gabarytów budynku. Odnosząc się dodatkowo do uwagi odwołującego, iż budynek jest zdecydowanie większy niż zabudowa sąsiednia zauważyć należy, że z rysunku projektu zagospodarowania wynika, iż powierzchnia zabudowy projektowanego budynku jest większa niż powierzchnia jaką zajmuje budynek odwołującego zlokalizowany na działce nr ewid. [...] ale podobna do powierzchni (obrysu) budynku realizowanego na działce nr ewid. [...]. Porównanie kubatur budynku projektowanego i realizowanego na działce nr [...] wskazuje, że budynek którego dotyczy prowadzone postępowanie ma większą kubaturę ale nie tak znacząco jak wynikać by mogło to z odwołania. Przechodząc do zarzutów wniesionych przez R. K., stwierdzono, że były one przedmiotem postępowania wyjaśniającego i to przeprowadzonego w dwóch etapach z udziałem pełnomocnika inwestora będącego równocześnie projektantem branży architektonicznej analizowanego projektu budowlanego. Zarówno zarzuty, jak i podjęte czynności i uzyskane dowody uzupełniające zostały już szczegółowo opisane powyżej w niniejszym uzasadnieniu. Wskazano, że R. K. nie skorzystał z możliwości zapoznania z odpowiedzią projektanta przesłaną pismem datowanym 27.07.2013r. W świetle tej odpowiedzi i załączonych do niej rysunków, wody opadowe zarówno z powierzchni skarpy, jak i te napływające z terenów położnych powyżej działki inwestora, odprowadzone zostaną pasem terenu o szerokości 50 cm, zaprojektowanym na działce inwestora u podstawy skarpy w kierunku ulicy K. (w kierunku wschodnim), a następnie także poprzez teren działki inwestora (nr ewid. [...]) w kierunku południowym zgodnie z zaznaczonymi spadkami. Analiza rzędnych uwidocznionych na przekazanych w uzupełnieniu materiału dowodowego rysunkach potwierdza, że pas terenu o szerokości 50 cm, wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] przeznaczony do odprowadzenia wód opadowych zaprojektowano nieco poniżej rzędnych projektowanego terenu na działce nr ewid. [...]. Rzędne na działce nr ewid. [...] ustalone zostały przez projektanta na podstawie rozczytania projektu budowlanego, w oparciu o który realizowany jest budynek i zagospodarowanie terenu na działce nr ewid. [...]. Wypożyczony przez organ odwoławczy projekt budowlany (zatwierdzony decyzją z 14.03.2005r., znak: [...]), przesłany przez Starostwo Powiatowe w Z. przy piśmie z 26.07.2013r., potwierdza prawidłowość ustaleń projektanta w tym zakresie. W ocenie organu II instancji, zauważyć należy, że w sytuacji, gdy mapa do celów projektowych sporządzona dla inwestycji na działce nr ewid. [...] zawierała informacje, iż na działce nr ewid. [...] znajduje się obiekt w budowie, zasadne było odniesienie się i nawiązanie przez projektanta planującego zagospodarowanie działki sąsiedniej do danych - projektu budowlanego na podstawie, którego realizowana powinna być inwestycja znajdując się w budowie. Odnosząc się do zakwestionowania prawidłowości rozwiązania projektowego odprowadzenia wód opadowych w projekcie, Wojewoda wyjaśnił, że za prawidłowość konkretnych rozwiązań projektowych i obliczeń, dobór materiałów, itp., odpowiadają autorzy projektu - uprawnieni projektanci i sprawdzający, będący członkami izb samorządu zawodowego, posiadający odpowiednie wykształcenie, praktykę i przygotowanie zawodowe. W analizowanej sprawie autorem projektu zagospodarowania jest uprawniony projektant - mgr inż. arch. Z. D., a sprawdzającym dr hab. inż. arch. Z. R., autorem części odpowiedzi uzupełniającej w tym wyliczeń dotyczących ilości wód opadowych jest uprawniony projektant branży instalacji sanitarnych - mgr inż. A. O.. W świetle udzielonych wyjaśnień przez projektantów, po sprawdzeniu rzędnych terenu (malejących) w kierunku wskazanych przez projektantów spadków - kierunku spływu wód, organ odwoławczy nie stwierdza aby dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu skierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, czyli naruszenia § 29 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zauważyć należy, że wzniesienie budynku na działce zwykle wiąże się z korektą (zmianą) kierunku spływu wód. Także budowa budynku na działce nr [...], o podobnym gabarycie i układzie, na zbliżonej wielkościowe działce do działki [...], musiała wymusić pewną korektę w spływie wód z terenów, położnych powyżej na południe działki [...]. Odpowiadając na zarzut o zbyt bliskim w stosunku do granicy z działką nr ewid. [...] usytuowaniu skarpy i zasadności zastosowania przy jej sytuowaniu reguł przeznaczonych dla ścian zewnętrznych budynku, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy przywoływane przez R. K. zawarte są w § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i dotyczą ścian budynku. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni przepisu rozszerzającej i odnoszenia regulacji § 12 ww. rozporządzenia do innych obiektów niż wyraźnie wskazuje przepis. Dodatkowo zauważyć należy, że przedstawione analizy (k. ozn. nr 82 akt I inst.), wykazały, że projektowany budynek nie przesłoni budynku będącego w stanie budowy (nie naruszy warunków § 13 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Z projektu budowlanego dotyczącego budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działce nr ewid. [...] wynika, że w poziomie posadowienia budynku - w najniższej kondygnacji budynku (poz. - 2.85 - piwnice), nie zaprojektowano pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ani nie zaprojektowano dla tej kondygnacji okien w kierunku działki nr ewid. [...], zatem zarzut o przesłonięciu przez skarpę okien pomieszczeń mieszkalnych znajdujących w poziomie posadowienia budynku skarżącego, jest niezrozumiały. Następnie organ II instancji wskazał, że prowadząc postępowanie odwoławcze nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania, a zobowiązany jest do zbadania czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonanie sprawdzenia, w zakresie zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu i w pozostałym wymaganym zakresie, wykazało na spełnienie przez inwestora warunków do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie, szczegółowo opisane w decyzji utrzymywanej w mocy decyzji Starosty z 26.09.2012r. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Organ II instancji podniósł, że prowadząc postępowanie odwoławcze nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania, a zobowiązany jest do zbadania czy spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W skardze na powyższą decyzję R. K. wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzuca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy wraz z naruszeniem prawa dającym do wznowienia postępowania. Skarżący podnosi w szczególności, że brak jest uzgodnienia dokonywanej rozbiórki z wojewódzkim konserwatorem zabytków, inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor rozpoczął przygotowawcze przed pozyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę. Ponadto w ocenie skarżącego inwestycja narusza przepisy rozporządzenia w zakresie warunków tych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania a w szczególności § 12 ust. 5 pkt 1 dotyczący odległości od granicy tarasów ziemnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć niedokładnie z przyczyn w niej wskazanych. Wadą dyskwalifikującą zarówno zaskarżoną, decyzję jest nienależyte wyjaśnienie sprawy. Przypomnieć należy, że na organie administracji publicznej ciąży wyrażony w art. 7 k.p.a. obowiązek dążenia do ustalenia prawdy materialnej. Tym samym Obowiązany jest zatem do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę niezwykle istotnym elementem jest sam projekt budowlany. To on jest bowiem przedmiotem zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przewiduje szereg elementów, które winien sprawdzić organ przed wydaniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z ww. przepisem, organ zobowiązany został sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Nadto z samej istoty projektu jako przedmiotu zatwierdzenia przez organ w drodze decyzji administracyjnej, kształtującej prawa i obowiązki inwestora oraz stron postępowania wynika, że musi być to opracowanie jednoznaczne i spójne. Zapisy poszczególnych części projektu budowlanego nie mogą być ze sobą sprzeczne, ponieważ uniemożliwiałoby to ustalenie na etapie realizacji inwestycji, czy prowadzone roboty budowlane odpowiadają projektowi zatwierdzonemu. Z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że projekt budowlany powinien zawierać m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Uszczegółowieniem powyższego przepisu art. 34 ust. 1 pkt 3 są przepisy o rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462). Zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia projekt t architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. W ust. 2 podano, że opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać: min. przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy na rozbieżność występującą między częścią tekstową i opisową projektu budowlanego, odnośnie wskazanej przez projektanta powierzchni całkowitej kondygnacji "0" (parter). Z części tekstowej projektu (k. 17 projektu budowlanego – część tekstowa) wynika bowiem, że całkowita powierzchnia kondygnacji "0" (parter) wynosi 193 m 2, natomiast w części rysunkowej projektu – rzut parteru (poziom 0) ww. powierzchnię określono w wysokości 222 m2 (vide k.62 projektu budowlanego część rysunkowa). Wobec powyższej rozbieżności, która uszła uwadze Wojewody, zatwierdzony został projekt niespójny, wewnętrznie sprzeczny oraz niezgodny z przepisami ww. rozporządzenia. Organ administracyjny powinien więc doprowadzić do spójności projektu budowlanego w tym zakresie. Zgodzić się również należy ze stroną skarżącą, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dostatecznie kwestii naruszenia przepisów § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez zbyt bliskie usytuowanie "skarpy" przy granicy z jego nieruchomością. W odniesieniu do stanowiącego przedmiot konfliktu pomiędzy stronami postępowania tarasu ziemnego wskazać zatem należy, iż zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl natomiast ust. 5 cytowanego paragrafu okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3m. Przytoczony wyżej przepis, jednoznacznie wskazujący, iż wymagana odległość 3 bądź 4 metrów od granicy działki może postać pomniejszona przez stanowiący część budynku taras o maksimum 1,3 m nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy typami tarasów. Uznać zatem należy, że każdy taras, o ile stanowi część budynku, objęty jest regulacją § 12 ust. 5, niezależnie od sposobu jego wykonania. W konsekwencji także taras ziemny, o ile nie stanowi on odrębnej budowli ziemnej, winien zostać zakwalifikowany jako część budynku, a tym samym jego odległość od granicy działki pozostawać musi w zgodzie z przytoczonymi wyżej normami. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż taras ziemny to nie zawsze jedynie jego górna nawierzchnia, zwieńczenie służące zamierzonym celom w postaci korzystania z niego przez mieszkańców. W przypadku bowiem gdy jego budowa wymaga wykonania nasypu ziemnego (skarpy) nasyp taki, zdaniem składu orzekającego, stanowi część konstrukcji tarasu, a tym samym objęty winien być takimi samymi normami co do minimalnej odległości od granicy działki. Odmienna interpretacja przepisu sprawiłaby bowiem, iż tuż przy granicy działki dopuszczalnym byłoby w istocie posadowienie nasypu o dowolnych parametrach, aby tylko zwieńczenie odsunięte było o stosowną odległość od granicy. Zdaniem Sądu uznać zatem należy, iż § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) odnosi się także do tarasu ziemnego. W konsekwencji taras taki, w skład konstrukcji, którego wchodzić może także wykonany nasyp ziemny, może pomniejszać wymaganą odległość budynku od granicy działki o nie więcej niż 1,3m. (vide wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29.02.2008r., II SA/Gl 821/07). Wreszcie jeżeli chodzi o kondygnację 0 (parter), to wskazać należy, że o ile jest ona prawidłowo traktowana jako kondygnacja podziemna w rozumieniu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwała Rady Miasta z 9.09.2010r. nr [...] i w odniesieniu do liczenia (określenia) zawartych w tym akcie parametrów (np. liczby kondygnacji nadziemnych, powierzchni zabudowy), to na gruncie przepisów ustawy prawo budowlane i aktów wykonawczych do niej sytuacja jest odmienna. Na gruncie prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. (a nie zapisów planu miejscowego) ocenić należy zastosowanie np. § 12 powołanego rozporządzenia. W szczególności czy w okolicznościach faktycznych sprawy znajduje zastosowanie przepis § 12 ust. 7 rozporządzenia, czy też należy stosować regułę ogólną z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się. Sąd podziela stanowisko WSA w Poznaniu wyrażone w wyroku z 19.05.2011r., sygn. akt IV SA/Po 910/10, że pojęcie "podziemnej części budynku" w rozumieniu przywołanego przepisu § 12 ust. 7 Rozporządzenia nie należy utożsamiać z "kondygnacją podziemną", zdefiniowaną w § 3 pkt 17 Rozporządzenia, i w rezultacie objaśniać je przez odwołanie się do tej definicji. Na przeszkodzie takiemu rozumowaniu stoi jedna z podstawowych dyrektyw wykładni językowej, określana mianem zakazu wykładni synonimicznej, w myśl której różnym zwrotom użytym w tekście aktu prawnego nie należy nadawać tego samego znaczenia (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 118). Termin "podziemna części budynku", w braku definicji legalnej, należy wykładać zgodnie z jego słownikowym znaczeniem. W analizowanym tu kontekście "podziemny" znaczy tyle co "znajdujący się, przebiegający pod powierzchnią ziemi, wykonany pod ziemią" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, t. 3, Warszawa 2003). W rezultacie na gruncie § 12 ust. 7 Rozporządzenia należy ograniczyć się do badania, czy sporna część budynku znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego go terenu – o czym przywołany przepis wyraźnie stanowi. Ponieważ w sprawie bezspornym jest, iż przedmiotowa część budynku (poziom 0 – parter) nie znajduje się w całości całkowicie poniżej poziomu terenu (a nawet tam, gdzie wedle projektu ma być pod ziemią, to wynika to z faktu podniesienia poziomu terenu, nadsypania gruntu), to brak podstaw do zastosowania w sprawie przepisu § 12 ust. 7 rozporządzenia. Zatem również na poziomie tej kondygnacji ma zastosowanie § 12 ust. 1-3 rozporządzenia. Organ odwoławczy dokona weryfikacji zgodności planowanej inwestycji z przepisami § 12 ww. rozporządzenia, zgodnie ze wskazaniami Sądu. Zdaniem Sądu, brak jednoznacznych ustaleń organu II instancji we wszystkich wskazanych wyżej kwestiach oznacza naruszenie przez Wojewodę dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Brak wewnętrznej spójności projektu budowlanego, jego niezgodność z przepisami prawa (ww. rozporządzeń) stanowi o tym, że decyzja organu II instancji jest wadliwa i wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w którym organ skoryguje swoje błędy zgodnie z zaleceniami Składu Orzekającego. Jednocześnie wskazane przez Sąd konieczne do wyjaśnienia kwestie są takiego rodzaju, że zależy od nich możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Uznać zatem należy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zakres okoliczności koniecznych do wyjaśnienia nie przekracza ram postępowania uzupełniającego, określonego w art. 136 k.p.a. Odnośnie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze przez R. K. tj. dotyczących braku uzgodnienia rozbiórki z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, przekroczenia maksymalnej wysokości budynku, niezgodności podkładu geodezyjnego z istniejącym stanem terenu, braku dostosowania "do zabytkowego sąsiedztwa" są w świetle zebranego materiału dowodowego, złożonego projektu budowlanego i obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu dla tego terenu całkowicie bezzasadne. Ostatecznie stwierdzić więc należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. art. 7, 77 , 80 i 107 kpa. Postępowanie winno być przeprowadzone od nowa ze szczególnym zwróceniem uwagi na wskazane powyżej istotne kwestie. Ze względu na powyższe naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa i art.152 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.