II SA/Kr 1493/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Magda Froncisz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Starosty [...] z dnia 29 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Starosta K. decyzją z dnia 29 kwietnia 2014 r. znak [...], nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz.267) - po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 03.02.2014r. - zatwierdził projekt budowlany dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] w miejscowości S. , gmina S. " i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "wykonanie tynków zewnętrznych" dla Inwestora: R. R.K. [...] Skała kategoria obiektów: budynek gospodarczy - II - z zachowaniem określonych szczegółowo w decyzji warunków. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 03.02.2014r. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę inwestycji określonej jako budowa budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] w miejscowości S. , gmina S. Wskazał też, że inwestycja, jak wynika z akt sprawy oraz dziennika budowy Nr [...] r. wydanego dnia 02.03.2010 r. była realizowana na mocy ostatecznej decyzji Starosty K. , wydanej dnia 08.02.2010r., Nr [...] , znak: [...] orzekająca o "zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Państwu R. i R.K. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S. i, gmina S". Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 02.03.2010r. Następnie decyzją z dnia 08.02.2013r., znak:[...] , Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z dnia 08.02.2010 r., Nr [...] , znak: [...] . Inwestycja, jak wynika z akt sprawy oraz dziennika budowy Nr [...] . wydanego dnia 02.03.2010 r. była realizowana na mocy ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia 08.02.2010r. W ostatnim wpisie do dziennika budowy, datowanym na dzień 06.05.2011 r. sporządzonym przez kierownika budowy P.K. , posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, numer [...] , czytamy: "Zamontowano osprzęt instalacji elektrycznej, oporowy, łączniki i gniazdka. Uporządkowano wnętrze budynku oraz teren wokół niego. Zakończono roboty budowlane ". Natomiast z przedłożonej dokumentacji, uzupełnionej w związku z wydaniem postanowienia z dnia 18.02.2014r. nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie kompletności projektu budowlanego oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wynika co następuje: do akt sprawy dołączono mapę do celów projektowych, wydaną przez Państwowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej Starostwa Powiatowego w K. , potwierdzoną oryginalną pieczęcią Starostwa Powiatowego w K. , z której wynika, że budynek będący przedmiotem toczącego się postępowania jest w chwili obecnej w budowie. Z kolei z treści opisu uzupełnionego projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest budynek gospodarczy, parterowy, z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony - zakres prac - wykonanie tynków zewnętrznych. Zatem z powyższych dokumentów wynika, iż inwestycja niemal została zrealizowana na mocy ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia 08.02.2010r., Nr [...] , znak: [...] . Pozostały jedynie do wykonania tynki zewnętrzne. Dalej organ przywołał przepis art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, póz.1623 z późn. zm.) oraz interpretację ww. przepisu przedstawioną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zawartą w piśmie z dnia 18 października 20011 r., znak [...] "W sprawie postępowań administracyjnych po wyeliminowaniu z obiegu prawnego wydanego pozwolenia na budowę", zgodnie z którą na podstawie art. 37 ust.2 ustawy Prawo budowlane nowa decyzja o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 winna "zatwierdzać nowy projekt budowlany obejmujący także tę część obiektu, która została wykonana". Wskazał dalej, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, tym samym decyzja Starosty K. z dnia 08.02.2010r., Nr [...] znak: [...] została ostatecznie wyeliminowana z obiegu prawnego mocą decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 08.02.2013r., znak: [...] , który uchylił w całości decyzję Wojewody z dnia 12.09.2011 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z dnia 08.02.201Or., Nr [...] , znak: [...] . Tymczasem inwestycja niemal została zrealizowana, osiągając stan zaawansowania taki jak w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę (03.02.2014r.). Inwestor w myśl przytoczonej interpretacji GINB w dniu 03.02.2014r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę inwestycji określonej jako budowa budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] w miejscowości S. , gmina S. W związku ze stwierdzeniem braków w projekcie budowlanym, organ działając w trybie art. 77 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji - mapy do celów projektowych, wydaną przez Państwowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej Starostwa Powiatowego w K. potwierdzoną oryginalną pieczęcią Starostwa Powiatowego w K. , a także doprowadzić projekt budowlany do zgodności ze złożonym w dniu 03.02.2014r.wnioskiem. Inwestor w terminie przedłożył żądane wyjaśnienia i uzupełnienia. W odpowiedzi na postanowienie dotyczące braków, przedłożone zostały następujące dokumenty: oryginał aktualnej mapy syt. - wys. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz kserokopie map syt. - wys. na których został sporządzony projekt zagospodarowania terenu oraz 4 egz. proj zgodnego z zamierzeniem. Wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę jest konsekwencją wycofania z obrotu prawnego decyzji z dnia 08.02.2010 r., Nr [...] . Nazwę inwestycji określono ostatecznie jako: "Budowa budynku gospodarczego z wewnętrzną instalacją elektryczną zlokalizowanego na działce n [...] i [...] w miejscowości S. , gmina S". Wyjaśniono, iż wniosek o pozwolenie na budowę złożony 03.02.2014r. stanowi kontynuację wniosku z dnia 30.12.2009r., na podstawie którego Starosta K. wydał decyzję Nr [...] , której decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzono nieważność. Wskazano, iż przed wycofaniem z obrotu w/w decyzji na podstawie pozwolenia na budowę [...] została zrealizowana prawie cała inwestycja. Analiza projektu budowlanego oraz dokumentacji formalno-prawnej, przeprowadzona po dokonaniu zmian i ostatecznym uzupełnieniu braków wykazała, iż wnioskowana inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. , zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 24.01.2007r. i leży w terenach "MN1" - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia 08.02.2013r znak: [...] uchyliła w całości decyzję Wojewody z dnia 12.09.2011 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty K. z dnia 08.02.2010 r., Nr [...] ponieważ przedmiotowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane w związku z §12 ust. 1 pkt 2 oraz § 271 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Po ponownej analizie dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem z dnia 03.02.2014, organ stwierdził iż przedmiotowy budynek gospodarczy zlokalizowany na działce budowlanej składającej się z działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w miejscowości S. i usytuowany jest zgodnie z §12 ust. 1 pkt 2 oraz § 271 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dn. 12.04.200r. Budynek gospodarczy o powierzchni użytkowej 68,3m2 (kubatura - 216m3) usytuowany jest na zabudowanych budynkami mieszkalnymi oraz budynkami gospodarczymi działkach nr [...] i [...] w miejscowości S. Projektowany budynek, jedną ze ścian (od strony wschodniej) przylega częściowo do istniejącego budynku gospodarczego. Stroną postępowania jest właściciel działki nr [...] w miejscowości S. , ponieważ planowana inwestycja zlokalizowana jest na działce budowlanej składającej się z dwóch działek ewidencyjnych (nr [...] ). Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (z dnia 03.02.201 r.), w którym wskazał dokumenty - dotyczące działek [...] i [...] - potwierdzające prawo do dysponowania na cele budowlane powyższymi działkami. Z uwagi na odległość inwestycji od pozostałych działek sąsiednich, tj.: ponad 12m od działki nr [...] oraz około 22 m od działki nr [...] w/w działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Wskazano, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które mogłoby znacząco oddziaływać na środowisko w znaczeniu ustawy z dnia 03.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko. Inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które oddziałuje na obszar Natura 2000. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Okręgowy w K. , zarzucając jej naruszenie przepisu art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy stan wykonanych robót budowlanych zrealizowanych na podstawie decyzji, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego przez organy nadzoru budowlanego. Na podstawie tego zarzutu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że z uzasadnienia decyzji wynika, że inwestycja zlokalizowana na działce nr[...] w miejscowości S. gm. S. została zrealizowana na mocy ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia 8 lutego 2010 r., która następnie została wyeliminowana z obiegu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 8 lutego 2013 r. Z uwagi na fakt "niemal" zrealizowania inwestycji (pozostały jedynie do wykonania tynki zewnętrzne) i złożenia przez inwestora nowego wniosku o pozwolenie na budowę - jak stwierdził organ orzekający - ma zastosowanie art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który brzmi: "Rozpoczęcie albo wznowienie budowy, (...) w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4". Swoje stanowisko organ poparł interpretacją dokonaną przez GINB w piśmie z dnia 18 października 2011 r., znak: [...]. Z powyższym stanowiskiem nie zgadza się skarżący. Ostateczne i prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej, zrealizowanej już inwestycji powinno - zdaniem skarżącego - powodować wdrożenie postępowania o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, co należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego. Utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądowe i poglądy doktryny podkreślają, że wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się z rozpoczęciem budowy, którą można przy danym obiekcie rozpocząć tylko raz w znaczeniu prawnym, logicznym i gramatycznym. Natomiast w innych przypadkach, kiedy budowa została rozpoczęta na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało wycofane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności bądź uchylenia decyzji - wydaje się zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na wznowienie robót budowlanych (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2001 r., OPS 9/01. ONSA 2002, Nr 2 póz. 59; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., sygn. II OSK 490/10. LEX nr 1080322). Stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "inwestycja niemal została zrealizowana osiągając stan zaawansowania taki, jak w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę" może być podstawą wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Starosta K. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w dniu 7 listopada 2012 r. wpłynęło do niego pismo Wojewody znak: [...] z dnia 6 listopada 2012 r. w którym polecono następujące działanie wyrażone brzmieniem zapisu: "w załączeniu przesyłam do wiadomości i służbowego stosowania pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] z dnia 31 października 2012 r.". Z powyższego jednoznacznie wynika, że starosta jako organ podległy wojewodzie musi respektować polecenia wydawane jako wyjaśnienia obowiązujących przepisów prawa, szczególnie, że w tym przypadku poparte są one stanowiskiem GINB. Do odpowiedzi na skargę dołączono przedmiotowe stanowisko. Przywołano także wyrok NSA z dnia 6 marca 2010 r. sygn. Akt II OSK 1680/08 zgodnie z którym w sytuacji, gdy inwestor realizował inwestycję w czasie, gdy dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, która dopiero później została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie ma podstaw, aby przyjąć, że zaistniała bezprzedmiotowość postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, uzasadniająca jego umorzenie. W podsumowaniu stwierdzono, ze organ nadzoru budowlanego może skutecznie przyjąć zaświadczenie o zakończeniu budowy lub wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, w konkretnych przypadkach, określonych ustawowo (wygaśnięcie, stwierdzenie nieważności oraz uchylenie pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę) nową decyzję o pozwoleniu na budowę może wydać wyłącznie organ administracji architektoniczno - budowlanej, niezależnie od tego, czy roboty zostały zrealizowane częściowo, czy faktycznie wykonane. O prawidłowości powyższego świadczy również to, że w dniu 15.10.2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaświadczeniem potwierdził fakt przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku gospodarczego. W dniu 4 listopada 2014r. R.K. złożyła do akt sprawy sądowej kserokopię zaświadczenia PINB dla powiatu ziemskiego – [...] , z którego wynika, że organ ten nie wniósł sprzeciwu od zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego: budynku gospodarczego wraz z wewnętrzna instalacja elektryczna zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] w miejscowości S. , gmina S. dla zamierzenia budowlanego p.n.: wykonanie tynków zewnętrznych, zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia 29 kwietnia 2014r. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015r. uczestniczka oświadczyła, ze nie pamięta kiedy dokładnie otrzymała decyzje z dnia 29 kwietnia 2014r., niemniej potwierdziła, że decyzję otrzymała zarówno ona sama jak i jej mąż. Oświadczyła też, że tynki zewnętrzne wykonała po otrzymaniu decyzji - na początku czerwca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. W kontekście przywołanych wyżej przepisów stanowiących podstawę kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. , skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie podjętą w składzie 7 sędziów, z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. I OPS 6/05: "obowiązek wyczerpania środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym przed wniesieniem skargi na decyzję administracyjną, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), a obecnie w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odnosi się do prokuratora, który brał udział w postępowaniu administracyjnym." W niniejszej sprawie Prokurator Okręgowy w K. składający skargę na decyzje organu I Instancji, nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, a zatem nie miał obowiązku wyczerpania środków odwoławczych. Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., zasadą jest, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z § 3 tego przepisu, prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. W niniejszej sprawie stronami postępowania są R.K. i R.K. – inwestorzy oraz J.M. . W aktach sprawy znajduje się jedyny prawidłowy dowód doręczenia zaskarżonej decyzji - Burmistrzowi Miasta i Gminy S. (nie był stroną postępowania). Pozostałe zwrotne potwierdzenia odbioru nie zawierają podpisu adresata ani daty doręczenia decyzji stronom. Fakt odbioru decyzji na początku maja 2014r. potwierdziła jednak na rozprawie R.K. . Termin ten, choć nie jest precyzyjny, jest wiarygodny, gdyż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji przez Burmistrza Miasta i Gminy S. wynika, że otrzymał przedmiotową decyzję w dniu 8 maja 2014r. Fakt doręczenia decyzji stronom pośrednio wynika też z powoływanego wyżej zaświadczenia PINB z dnia 15.10.2014r. złożonego przez R.K.. Skarga została wniesiona w dniu 24 września 2014r. Sąd przyjął zatem, że choć nie jest możliwe dokładne ustalenie początku biegu terminu do wniesienia skargi przez prokuratora, określonego w art. 53 § 3 p.p.s.a., to z powołanych wyżej okoliczności wynikających z akt sprawy wynika, że skarga nie jest ani przedwczesna (wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia) ani spóźniona (wniesiona po upływie 6 miesięcy od doręczenia stronie rozstrzygnięcia). Tym samym należy uznać, że skarga jest dopuszczalna oraz została złożona w terminie. Problem prawny w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego po zakończeniu robót budowlanych, możliwe jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 z późn. zm) Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy prawo budowlane, rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4. Innymi słowy, rozpoczęcie albo wznowienie budowy są możliwe w następujących przypadkach: a) wygaśnięcia pozwolenia na budowę (pozwolenia na wznowienie robót budowlanych) z powodu upływu 3-letniego terminu; b) uchylenia pozwolenia na budowę w przypadku, o którym mowa w art. 36a; c) stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; d) uchylenia pozwolenia na budowę w innych przypadkach niż określone w art. 36a. Dalej wskazać należy, że podstawowym celem tego uregulowania jest doprowadzenie do sytuacji, w której każdy obiekt budowlany będzie posiadał zatwierdzony projekt budowlany stanowiący wzorzec, wobec którego dokonywana będzie ewentualna kontrola prawidłowości zrealizowanej inwestycji. Nie ulega też wątpliwości, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ma ten skutek, że robót budowlanych wykonanych do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie można oceniać jako samowoli budowlanej Nie jest sporne w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że co do zasady "wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się z rozpoczęciem budowy, którą można przy danym obiekcie rozpoczynać tylko raz w znaczeniu prawnym, logicznym i gramatycznym. Natomiast w innych przypadkach, kiedy budowa została rozpoczęta na podstawie pozwolenia na budowę, które następnie zostało wycofane z obrotu prawnego przez stwierdzenie jego nieważności bądź uchylenie decyzji, wydaje się zgodnie z art. 37 ust. 2 p.b. pozwolenie na wznowienie robót budowlanych." (tak NSA w wyroku z dnia 9.08.2013r., sygn. II OSK 2308/12, z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. II OSK 2308/12, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 lutego 2013r. sygn. VII SA/Wa 1402/12). Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się także (rozstrzygając spory o właściwość), że pozwolenie na budowę w rozumieniu przepisu art. 37 ust. 2 p.b. wydaje organ architektoniczno-budowlany, natomiast pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, dla którego właściwą podstawą jest przepis art. 51 ust. 4 p.b. - organ nadzoru budowlanego. Zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, przy okazji rozważań dotyczących tego, jaka decyzja w jakiej sytuacji powinna zostać wydana (pozwolenie na budowę czy pozwolenie na wznowienie robót budowlanych) nacisk kładzie się na to, że inaczej trzeba traktować sytuację, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę wygasła, ale inwestor nie rozpoczął jeszcze żadnych robót budowlanych, a inaczej, gdy roboty budowlane zostały wszczęte, ale przerwane. Innymi słowy, istotny jest ustalony stan faktyczny budowy, a w szczególności sytuacja gdy roboty zostały przerwane i istnieje konieczność ich dokończenia. W niniejszej natomiast sprawie, roboty budowlane przy budynku gospodarczym zostały rozpoczęte i zakończone przed dniem stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, zatem nie było konieczności wydawania zezwolenia na "wznowienie" jakichkolwiek robót. "Wznowienie" faktycznie zakończonych robót budowlanych, byłaby zatem po myśli przywołanego wyżej stanowiska sądów administracyjnych, niemożliwe w znaczeniu prawnym, logicznym i gramatycznym. Zaskarżona decyzja, w części, w której orzeka o zezwoleniu na "wykonanie tynków zewnętrznych" nie jest do końca prawidłowa, gdyż roboty budowlane polegające na wykonaniu tynków zewnętrznych w ogóle nie wymagają pozwolenia na budowę, a sam projekt budowlany zalegający w aktach sprawy nie wspomina o tynkach zewnętrznych a jedynie wewnętrznych. Jednakże uchybienie to nie jest tego rodzaju ażeby po myśli art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a miało wpływ na wynik sprawy. Wskazać też należy, co jest zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę istotne, że z akt sprawy nie wynika, że wobec przedmiotowego budynku gospodarczego toczyło się jakiekolwiek postępowanie legalizacyjne lub naprawcze, tym samym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w żadnym razie nie jest niedopuszczalnym sposobem legalizowania odstępstw od pierwotnego pozwolenia na budowę. Natomiast istniejący w obrocie prawnym, zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany -w razie konieczności- może stanowić podstawę do badania czy zrealizowana inwestycja pozostaje z nim w zgodności. Przepis art. 37 ust. 2 przewiduje możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zarówno na podstawie art. 28 jak i art. 51 ust. 4 ustawy prawo budowlane, dlatego decyzja wydana w niniejszej sprawie na podstawie art. 28 ustawy nie może być traktowana jako nielegalna. Z wszystkich wyżej wymienionych względów skarga została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.