II SA/Kr 1495/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Barbara Pasternak WSA Krystyna Daniel Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie dostosowania budynku do wymagań określonych przepisami przeciwpożarowymi skargę oddala II SA/Kr 1495/04 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w N., na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, § 11 ust 1 i 2 i § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, w związku z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazał J. A., właścicielowi Ośrodka Wczasowego w M. wykonanie następujących obowiązków: - dostosowanie w terminie do 30 kwietnia 2005 r. długości dojść ewakuacyjnych w obiekcie do wymagań § 256 ust. 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury; - usunięcie w terminie do 30 października 2004 r. z podłóg dróg ewakuacyjnych w budynku /korytarzy i klatki schodowej/ wykładziny względnie zabezpieczenie jej ogniochronnie; - usunięcie w tymże terminie ze ścian dróg ewakuacyjnych materiału obiciowego , względnie zabezpieczenie go ogniochronnie; - usunięcie w tymże terminie z pomieszczeń stołówki drewnianego ażurowego sufitu podwieszanego, względnie zabezpieczenie go ogniochronnie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonych w obiekcie w dniu [...] 2004 r. czynności kontrolno - rozpoznawczych ustalono, że długości dojść ewakuacyjnych w większości pomieszczeń na I i II piętrze są przekroczone o więcej niż 100% dopuszczalnej wartości określonej przepisami techniczno - budowlanymi, bo wynoszą ponad 20 m. Drogi ewakuacyjne wyłożone są materiałami łatwopalnymi, a w stołówce na 80 miejsc znajduje się wykonany z takiego materiału sufit podwieszany. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 czerwca 2003 r. takie nieprawidłowości uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W odwołaniu od tej decyzji J. A. zarzucił, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, ma bowiem zastosowanie przy projektowaniu, budowie, rozbudowie i przebudowie , oraz zmianie sposobu użytkowania obiektu, nie ma zaś zastosowania do budynków istniejących i eksploatowanych. Odwołujący wskazał, że będący w jego wieczystym użytkowaniu budynek został wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę. Podniósł też, że w związku z wymogami dotyczącymi karty kwalifikacyjnej obiektu, określonymi rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 stycznia 1997 r., zgłosił prośbę do Komendanta Straży o wydanie opinii o obiekcie i takiej opinii nie otrzymał. Decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...] Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej w K., na podstawie art. 138 § 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ wskazał, że w związku z wnioskiem o wydanie opinii o obiekcie przeprowadzono czynności kontrolno - rozpoznawcze i stwierdzono szereg nieprawidłowości. Uprawnienie do przeprowadzenia takich czynności wynika z art. 23 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Wydanie opinii musiało być taką czynnością poprzedzone. Protokół z czynności został bez zastrzeżeń podpisany przez pełnomocnika właściciela. Wydanie opinii o obiekcie dokonuje się poprzez wpis do karty obiektu i to zostało dopełnione. Niezależnie od tego, zgodnie z art. 26 w/cyt. ustawy w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych Komendant Straży Pożarnej wydaje decyzję nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Stosownie zaś do przepisu § 207 ust. 2 w zw. z § 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , wymagania określone w tym rozporządzeniu mają zastosowanie również do użytkowanych budynków już istniejących, jeśli zagrażają one życiu ludzi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. A. powtórzył zarzuty odwołania. Ponadto podniósł, że w decyzji nie wskazano, na jakiej podstawie uznano obecny stan za zagrażający życiu ludzi, a sprawa nie została wyjaśniona. W odpowiedzi na skargą organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył; Skarga nie jest uzasadniona. Zadaniem Sądu Administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Stwierdzenie mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego, lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, powoduje, w świetle art. 145 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konieczność uchylenia /stwierdzenia nieważności/ decyzji. Tego rodzaju uchybień w sprawie niniejszej organy się nie dopuściły. Zarzut skarżącego o braku podstawy do wydania decyzji jest oczywiście nieuzasadniony. Kompetencja do wydania decyzji zapisana została w przepisie art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z którym komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Tryb postępowania , w tym podstawy, zakres i sposób przeprowadzania czynności kontrolno - rozpoznawczych uregulowany został w art. 23 ustawy, oraz rozporządzeniu wykonawczym Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 stycznia 1998 r. Skarżący, choć podnosi niewyjaśnienie sprawy, nie kwestionuje faktów ustalonych w toku czynności , a więc długości i wyposażenia dróg ewakuacyjnych i stołówki. Twierdzi jednak skarżący, że przepisy nie pozwalają na nakazanie zmian tego stanu w budynku istniejącym. Prawdą jest, że przywołane przez organy rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma zasadniczo zastosowanie do obiektów projektowanych. Zasadę tę jednak wyłącza przepis § 207 ust. 2, zgodnie z którym przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. Stwierdzenie zaś przez organ, iż stan zastany w budynku ośrodka wypoczynkowego zagraża życiu ludzi nie było wynikiem dowolności , lecz odpowiedniej subsumcji. Otóż stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków podstawą do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest niezapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności między innymi w wyniku: - długości przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większej o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych; - występowania w pomieszczeniu strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I lub ZL II albo na drodze ewakuacyjnej: okładziny sufitu lub sufitu podwieszonego z materiału łatwo zapalnego lub kapiącego pod wpływem ognia, względnie wykładziny podłogowej z materiału łatwo zapalnego, okładziny ściennej z materiału łatwo zapalnego na drodze ewakuacyjnej, jeżeli nie zapewniono dwóch kierunków ewakuacji; W ustępie 2 omawianego przepisu obowiązkiem zastosowania rozwiązania zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych obciążono właściciela lub zarządcę obiektu. Do wymienionych wyżej normatywnych określeń organy przyrównały ustalony stan sprawy i słusznie doszły do przekonania, że stan ten wymaga regulacji w trybie art. 26 ustawy. Wydając stosowne nakazy wskazały te przepisy warunków technicznych z 12 kwietnia 2002 r., których wymagania są naruszone, a to : § 256 pkt 3, który określa długość /10 m dla kategorii ZL I, II i V/ i sposób mierzenia dojścia ewakuacyjnego, § 258 zakazujący użycia materiałów łatwozapalnych na drogach ewakuacyjnych, oraz § 262 nakazujący wykonywanie sufitów podwieszanych z materiałów niepalnych. Podstawą sformułowania nakazów był protokół z czynności kontrolno - rozpoznawczych, przeprowadzonych w związku z wnioskiem skarżącego o wydanie opinii o obiekcie. Oczywiste jest, że autor wniosku nie zmierzał do uzyskania decyzji nakładającej nań nakazy, lecz do uzyskania dokumentu wymaganego przez władze oświatowe w związku ze zgłoszeniem organizacji kolonii letnich. Zgodnie jednak z art. 23 ust. 16 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej kontrolujący zobowiązany jest do niezwłocznego przekazania protokołu z czynności Powiatowemu Komendantowi Powiatowemu, a ten uprawniony jest do wydania stosownej decyzji. Ostatecznie więc stwierdzić trzeba, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy w stopniu mogącym uzasadniać zakwestionowanie zaskarżonej decyzji. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.