II SA/Kr 1495/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA WSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Joanna Mitis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta T. decyzją z 17 czerwca 2009 r., na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 63 ust. 2-4 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) ustalił warunki zabudowy dla R.F. na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że wniosek inwestora spełnia kryteria przepisu art. 52 ust. 1 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla terenu objętego wnioskiem inwestora miasto T. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji sporządziła osoba mająca stosowne uprawnienia. Przeprowadzona analiza wykazała możliwość realizacji projektowanej inwestycji przy zachowaniu warunków określonych w decyzji, brak sprzeczności wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi oraz, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie na zmianę dotychczasowej funkcji, zasad i zagospodarowania przedmiotowego terenu. Uzgodnienie projektu decyzji w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy nie jest wymagane ponieważ prezydent miasta na prawach powiatu jest równocześnie zarządcą drogi. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze stosownie do przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 121, póz. 266 ze zm.). Nadto organ l instancji wskazał, że przedmiotowa decyzja została wydana z uwzględnieniem uwag zawartych w decyzji SKO w T. z 19 maja 2009 r. znak: [...] uchylającej poprzednią decyzję wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy w granicy z działką sąsiednią. Wskazał, że przyjęto dach jednospadowy (takie dachy mają wszystkie budynki o tej funkcji w analizowanym terenie), co w przypadku ustalenia zabudowy na etapie pozwolenia w granicy działki umożliwi zaprojektowanie budynku w sposób umożliwiający odprowadzenie wód opadowych na działkę inwestora. Analiza wykonana w trakcie postępowania wykazała, że na działce [...] i [...] nie są zlokalizowane budynki gospodarcze pomimo, że są one naniesione na podkładzie geodezyjnym. W wyniku analizy odstąpiono od określenia wysokości nowo projektowanego budynku jako średniej l wysokości istniejących budynków gospodarczych, gdyż budynki tego typu, znajdujące się w obszarze objętym analizą, nie mają zachowanej estetycznej formy architektonicznej (brak proporcji, nieestetyczne materiały z których są wykonane), a ponadto nie spełniają wymogów technicznych dla tego typu budynków (zbyt niskie wejścia). Stąd też przyjęcie wysokości 4,00 m dla górnej krawędzi elewacji frontowej podyktowane było tym, że przy dachu jednospadowym wykonanie otworu wejściowego wraz z nadprożem nad tym otworem daje wysokość około 2,40 a przyjmując szerokość elewacji wschodniej 3,50 przy spadku dachu 15 ° daje wysokość górnej krawędzi elewacji ok. 4,00 m. Wskaźnik intensywności zabudowy jak i szerokość elewacji określono na poziomie średniej występującej w analizowanym terenie dla budynków gospodarczych. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. złożyła M.D. podnosząc, że z zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie na jakiej podstawie organ l instancji ustalił parametry dla przedmiotowego budynku. Podniosła nadto, że warunki zabudowy zostały określone na podstawie analizy, której nie dołączono do decyzji i o sporządzeniu której nie została zawiadomiona, co narusza przepis art. 10 § 1 kpa. Niejasne jest dla odwołującej się obliczenie wskaźnika intensywności zabudowy. Zarzuciła że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie została ustalona zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588) Nadto zarzuciła, że ustalenie, iż planowany budynek będzie miał dach jednospadowy jasno wskazuje na "forsowanie zabudowy granicznej", na co odwołująca się nie wyraża zgody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z 12 sierpnia 2009 r. (znak:....), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało zaskarżoną decyzję mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w przeprowadzonej analizie, w sposób szczegółowy zostały ustalone gabaryty i forma architektoniczna istniejących w obszarze analizowanym obiektów budowlanych, a w szczególności budynków gospodarczych. Po przeanalizowaniu cech charakterystycznych budynków gospodarczych stwierdzono, iż nie spełniają one wymogów pozwalających na ustalenie wskaźników zabudowy dla planowanej inwestycji i dlatego też warunki zabudowy określone w zaskarżonej decyzji mają na celu dostosowanie nowej zabudowy do współczesnych form architektonicznych i estetycznych. W toku postępowania ustalono, iż działka nr [...] obr. [...] w T. posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] , a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Działka nr [...] przeznaczona była na cele nierolnicze. Inwestycja nie jest również sprzeczna z przepisami odrębnymi. Warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy zostały zatem spełnione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że odwołująca się miała możliwość zapoznania się ze sporządzoną w sprawie analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Pismem z [...] . 2009 r. została bowiem zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Zawiadomienie to zostało odebrane osobiście przez M.D. 4. 06. 2009 r. Zgodnie § 9 ust. 2 rozporządzenia stronie doręcza się jedynie wyniki analizy, nie zaś samą analizę. W sporządzonej analizie wyliczone zostały i opisane w postaci zestawienia w formie tabeli procentowe wskaźniki zabudowy istniejącej na poszczególnych opisanych numerami działkach. Te ustalenia doprowadziły następnie do wyliczenia średniej wielkości zabudowy i określenia w zaskarżonej decyzji, iż powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosić może maksymalnie 22%. Jeżeli chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej to w analizie wskazano, iż budynki gospodarcze istniejące w obszarze analizowanym mają wysokość od 2,80 do 5,5 m. Średnia wysokość górnej krawędzi istniejących budynków gospodarczych kształtuje się na poziomie 3 m. Budynki te odbiegają od współczesnych i estetycznych form architektonicznych, a wejścia do budynków, których wysokość wynosi 2,80 m są znacznie zaniżone i nie posiadają wysokości zgodnej z warunkami technicznymi. Prawidłowo zatem w analizie, z wykorzystaniem regulacji zawartych w § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26. 08. 2003 r., dopuszczono wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Odnośnie układu połaci dachowych określonych w decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy podał, że ustalenie warunku w postaci dachu jednospadowego wynika z tego, że w obszarze analizowanym budynki gospodarcze mają właśnie dachy jednospadowe. Prawidłowo zatem, nawiązując do już istniejącej zabudowy, ustalono dach ustalenie wskaźników zabudowy dla planowanej inwestycji i dlatego też warunki zabudowy określone w zaskarżonej decyzji mają na celu dostosowanie nowej zabudowy do współczesnych form architektonicznych i estetycznych. W toku postępowania ustalono, iż działka nr [...] obr. [...] w T. posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] , a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Działka nr [...] przeznaczona była na cele nierolnicze. Inwestycja nie jest również sprzeczna z przepisami odrębnymi. Warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy zostały zatem spełnione. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że odwołująca się miała możliwość zapoznania się ze sporządzoną w sprawie analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Pismem z [...] . 2009 r. została bowiem zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Zawiadomienie to zostało odebrane osobiście przez M.D. 4. 06. 2009 r. Zgodnie § 9 ust. 2 rozporządzenia stronie doręcza się jedynie wyniki analizy, nie zaś samą analizę. W sporządzonej analizie wyliczone zostały i opisane w postaci zestawienia w formie tabeli procentowe wskaźniki zabudowy istniejącej na poszczególnych opisanych numerami działkach. Te ustalenia doprowadziły następnie do wyliczenia średniej wielkości zabudowy i określenia w zaskarżonej decyzji, iż powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosić może maksymalnie 22%. Jeżeli chodzi o wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej to w analizie wskazano, iż budynki gospodarcze istniejące w obszarze analizowanym mają wysokość od 2,80 do 5,5 m. Średnia wysokość górnej krawędzi istniejących budynków gospodarczych kształtuje się na poziomie 3 m. Budynki te odbiegają od współczesnych i estetycznych form architektonicznych, a wejścia do budynków, których wysokość wynosi 2,80 m są znacznie zaniżone i nie posiadają wysokości zgodnej z warunkami technicznymi. Prawidłowo zatem w analizie, z wykorzystaniem regulacji zawartych w § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26. 08. 2003 r., dopuszczono wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Odnośnie układu połaci dachowych określonych w decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy podał, że ustalenie warunku w postaci dachu jednospadowego wynika z tego, że w obszarze analizowanym budynki gospodarcze mają właśnie dachy jednospadowe. Prawidłowo zatem, nawiązując do już istniejącej zabudowy, ustalono dach jednospadowy. Zarzuty zawarte w odwołaniu są zatem nieuzasadnione i wobec prawidłowości zaskarżonej decyzji należało orzec jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z 12 sierpnia 2009 r. złożyła M.D. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Zarzuciła organom l i II instancji naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. Wskazała, że rozstrzygnięcie decyzji organu II instancji jest sprzeczne z decyzją organu l instancji z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji dotyczącej budowy obiektu na działce [...] obręb [...] "w granicy z działką nr [...] ", stanowiącą własność skarżącej. Podkreśliła, że nie wyraża zgody na usytuowanie budynku gospodarczego ze ścianą w granicy jej działki nr [...] . Podniosła, że organ odwoławczy nie sprawdził sposobu dokonania obliczeń powierzchni zabudowy budynków leżących w obszarze analizowanym oraz określenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Nadto zarzuciła, że wyniki analizy nie zostały sporządzone na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż sporządzono je na niepotwierdzonej za zgodność kserokopii mapy, nie posiadającej żadnej czytelnej pieczęci, z której nie wynikałoby, czy została przyjęta do zasobu geodezyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie wskazując, że Kolegium dokonało sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści zaskarżonej decyzji poprzez usunięcie słów "w granicy z działką nr [...] ". Wskazało, że wskaźnik powierzchni zabudowy został wyliczony przez uprawnionego urbanistę poprzez zestawienie powierzchni działek z powierzchnią ich zabudowanych części. Na skutek tych zestawień wyliczony został procentowy wskaźnik każdej z działek znajdującej się w obszarze analizowanym, a następnie średni wskaźnik będący pochodną wyliczonych wcześniej wskaźników. Organ II instancji wskazał, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie została przyjęta jako średnia istniejącej wysokości budynków gospodarczych, ale została dostosowana do obowiązujących warunków technicznych. Ustosunkowując się do zarzutu odnośnie mapy stanowiącej załącznik graficzny do decyzji l instancji organ odwoławczy wskazał, że mapa ta jest kopią mapy zasadniczej skserowanej w pomniejszeniu w celu zaznaczenia na kopii tej mapy tzw. obszaru analizowanego, co nie stanowi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu ł instancji odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie organy administracyjne przeprowadziły postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów prawnych nie naruszając przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. cl ustawy p.p.s.a. Mając na względzie przepisy ustawy z 27.03. 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., należy wskazać na zasadę z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowiącą, że każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 4 ust. 2 cyt. ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do dyspozycji art. 61 w/w ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia warunki określone w pkt 1-5: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą na uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły_moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 61 ust. 7 cyt. ustawy wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588 ). Określone w nim wymagania dotyczą ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokości górnej elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Zgodnie z art. 60 ust 4 cyt. ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że dla terenu wnioskowanego do zabudowy budynkiem gospodarczym przez R.F. , obejmującego działkę nr [...] obręb [...] położoną przy ul. [...] w T. nie obowiązuje miejscowy zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ l instancji, wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia wskazując, że odstępuje od uzgodnienia projektu w/w decyzji w zakresie art. 53 ust. 4 pkt. 9 u.p.z.p. i w trybie przewidzianym art. 106 kpa ponieważ jest równocześnie zarządcą drogi publicznej, z której dostępna jest przedmiotowa działka. Organ l instancji wskazał także prawidłowo, iż teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierołnicze oraz, że odstąpiono od uzgodnienia w zakresie melioracji ponieważ przedmiotowa działka nie jest użytkowana rolniczo. Decyzja organu l instancji zawiera załącznik graficzny (nr 1), sporządzony na kopii mapy zasadniczej oraz załącznik tekstowy ( nr 2 ) obejmujący wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Oba załączniki stanowią integralną część decyzji l instancji. Należy przy tym wskazać, że wyniki analizy zostały także wskazane w uzasadnieniu decyzji l instancji, a w przedłożonej w aktach administracyjnych potwierdzonej kserokopii decyzji ł instancji załącznik nr 2 oprócz wyników analizy zawiera część graficzną, obejmującą prawidłowo wyznaczony obszar analizowany, natomiast załącznik graficzny nr 1 stanowi powiększony, centralny fragment obszaru analizowanego w skali 1:500, ze wskazaniem, iż został sporządzony na kopii mapy zasadniczej z poświadczeniem za zgodność mapy z oryginałem przyjętym do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Oba załącznik zostały opatrzone okrągłą (częściowo nieczytelną) pieczęcią i podpisem uprawnionego urbanisty M.M. , który sporządził projekt decyzji z załącznikami oraz analizę architektoniczno-urbanistyczną. Uwzględniając charakter planowanego zamierzenia inwestycyjnego organ l instancji odstąpił co prawda od określenia górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki zgodnie z treścią § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia, ale był do tego uprawniony stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeśli wynika to z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Należy przy tym podkreślić, że odstępstwo to zostało przez organy wyczerpujące uzasadnione wskazaniem, że istniejące w obszarze analizowanym budynki gospodarcze nie mają zachowanej estetycznej formy architektonicznej (w tym brak im proporcji) oraz nie spełniają wymogów technicznych dla tego typu budynków (zbyt niskie wejścia). Nadto organ wskazał, że przyjęcie dla planowanego budynku gospodarczego wysokości 4 m dla krawędzi górnej elewacji podyktowane było także architekturą jednospadowego dachu. Stosownie do przepisu § 8 rozporządzenia organ wyznaczył geometrię dachu wskazując, że budynki gospodarcze w obszarze mają dachy jednospadowe o podobnym kącie nachylenia jak wyznaczony w decyzji tj. 15 stopni, dopuszczając stosowanie lukarn lub daszku nad wejściem o nachyleniu do 40 stopni celem dostosowania formy architektonicznej przedmiotowego budynku do współczesnych wymogów. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia wskaźnika zabudowy dla terenu inwestycji Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, iż został on nieprawidłowo wyznaczony. Zgodnie bowiem z § 5 ust 1 w/w rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego i jak wynika z dokonanej analizy średni wskaźnik zabudowy w analizowanym obszarze wynosi 22%. . Zgodnie z ustaleniami decyzji l instancji, utrzymanej w mocy decyzją II instancji taki właśnie wskaźnik zabudowy został przyjęty jako nieprzekraczalny dla działki nr [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego lokalizacji planowanej inwestycji w granicy z działką skarżącej należy podkreślić, że jest on niezasadny ponieważ organ l instancji, decyzją utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, nie przesądził dokładnej lokalizacji budynku gospodarczego na działce nr [...] obr [...] , a jedynie określił, że budynek ten ma być sytuowany w liniach rozgraniczających teren inwestycji - wskazanych w załączniki graficznym nr 1 do decyzji i wyznaczony ciągłą linią koloru czarnego oraz literami A_B_C_D - oraz nieprzekraczalną linią zabudowy. Zarazem w uzasadnieniu decyzji l instancji wyraźnie określono, że jakkolwiek z zebranych dokumentów wyraźnie wynika, że inwestor jest zainteresowany sytuowaniem przedmiotowego budynku gospodarczego w granicy z sąsiednią działką, to na etapie ustalania warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji jej lokalizacja w granicy nie może być ustalona. Nadto organ wyjaśnił, że dokładna lokalizacja przedmiotowej inwestycji może nastąpić dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei odnosząc się do zarzutu, że organ II instancji ustalił warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji w granicy z działką nr [...] stanowiącą własność skarżącej trzeba podnieść, że organ II instancji swoją decyzją z 13 sierpnia - wydaną na podstawie art. 138 § 1 kpa- utrzymał w mocy decyzję organu l instancji natomiast wskazał błędnie, że decyzją pierwszoinstancyjną ustalono warunki na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] ob. [...] w granicy z działką [...] . Należy jednak podkreślić, że wskazana wyżej oczywista omyłka pisarska w treści decyzji organu II instancji została sprostowana postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z 5 października 2009 r. znak: [...] , którym na podstawie art. 113 § 1 kpa usunięto słowa "w granicy z działką nr [...] ". Trzeba przy tym podkreślić, że sprostowanie to nie zmieniło w żaden sposób rozstrzygnięcia decyzji drugoinstancyjnej, utrzymującej w mocy decyzję l instancji, która nie ustaliła lokalizacji przedmiotowej inwestycji w granicy z działką nr [...] , stanowiącej własność skarżącej. Na koniec należy wskazać, że dopiero w ramach drugiego etapu inwestycyjnego, wiążącego się z zatwierdzeniem projektu budowlanego planowanego budynku gospodarczego i wydaniem pozwolenia na jego budowę będą analizowane konkretne rozwiązania techniczne i konkretna lokalizacja przedmiotowego budynku w obszarze wyznaczonym decyzją o warunkach zabudowy, w tym także pod kątem ochrony interesów osób trzecich, czego domaga się strona w przedmiotowej skardze. W związku z tym, że zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść skutku i mając powyższe na uwadze należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a