II SA/Kr 1497/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi E. L. – D. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zwraca skarżącej M. C. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem nadpłaconego wpisu. Sygn. akt II SA/Kr 1497/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. O. – J., H. B., T. J., E. L. – D., S. S., M. S., L. B., M. L., M. C., J. W., M. E., W. B., A. K., M. B., E. B. – P. i K. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargi M. O. – J., H. B., T. J., S. S., M. S., L. B., M. L., J. W., M. E., W. B., A. K., M. B., E. B. – P. i K. A.. \Sygn. akt II SA/Kr 1497/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 listopada 2014 r., nr [....] , Prezydent Miasta T. , orzekł o ustaleniu na wniosek N.M. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa istniejącego budynku inwentarsko – gospodarczego z przeznaczeniem na hodowlę kur w ilości 9900 sztuk wraz z budową infrastruktury technicznej obejmującej miedzy innymi budowę dwóch silosów paszowych o pojemności 12 ton każdy, na terenie działki nr nr [....] , obręb [....] w T. przy ul. [....] . W uzasadnieniu decyzji podniesiono m.in., że po przeprowadzonej analizie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania ustalono, że w terenie objętym analizą występuje zabudowa inwentarska – budynek produkcyjno – hodowlany (hodowla kur) wraz z infrastrukturą techniczną i uzupełniającą pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a zatem zawiera niezbędne określenia wyszczególnione w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od tej decyzji odwołanie złożyli mieszkańcy sąsiadujących nieruchomości – M.B. , W.B. i inni ...., Odwołujący stanowczo sprzeciwili się ustaleniu warunków zabudowy i zgodnie podnosili, że rozbudowa fermy drobiu i budowa nowych silosów ma nastąpić w obrębie osiedla domów jednorodzinnych i przez to lokalizacja inwestycji spowoduje obniżenie wartości ich nieruchomości oraz pogorszy warunki mieszkaniowe. Wskazywali również, że już obecnie istniejąca na tym terenie ferma drobiu jest dla nich utrudnieniem z powodu fetoru oraz hałasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. rozstrzygnięciem z dnia 16 grudnia 2014r., nr [....] , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925) oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu wskazano, że w sporządzonej w niniejszej sprawie analizie architektoniczno - urbanistycznej ustalono, że teren zamierzonej inwestycji położony jest bezpośrednio przy ul. [....] w centralnej części rozwijającego się jednorodzinnego osiedla mieszkaniowego. Teren ten zabudowany jest budynkiem objętym wnioskiem o rozbudowę po północnej stronie. Na działce dostępnej boczną drogą dojazdową zlokalizowany jest budynek produkcyjno – hodowlany (hodowla kur), w obszarze tym wiodącą funkcją jest jednak funkcja mieszkaniowa a dwa obiekty produkcyjno – hodowlane są jedynymi budynkami tej branży i stanowią pozostałości wcześniejszego zagospodarowania terenu. Po obu stronach ul. [....] , w częściach działek przylegających do drogi – w tzw. pierwszej linii zabudowy – zlokalizowana jest wyłącznie zabudowa mieszkaniowa, a tylko na terenie wskazanym do realizacji inwestycji na działce nr [....] obr. [....] w pierwszej linii zabudowy zlokalizowane są budynki gospodarcze stanowiące pozostałości wcześniejszego zagospodarowania terenu. Zatem w analizowanym obszarze wiodąca funkcją jest funkcja mieszkaniowa. Wobec powyższego, organ odwoławczy mając na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji stwierdził, że dla realizacji wnioskowanej zabudowy jedynym odniesieniem jest sąsiednia zabudowa produkcyjno – hodowlana zlokalizowana na działce nr [....] , gdyż wyłącznie jej forma, funkcja i parametry stanowić mogą odniesienie dla planowanej inwestycji i tylko one mogą tworzyć architektoniczną i funkcjonalną całość, choć będzie to funkcja i forma odmienna od istniejącej i rozwijającej się funkcji i formy pozostałego obszaru – zabudowy mieszkaniowej. Dokonując natomiast oceny ustaleń organu I instancji, organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie, z którym warunkiem dopuszczenia lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest to, aby analiza urbanistyczna uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, zatem w każdym wypadku należy widzieć obszar analizowany, jako urbanistyczną całość. Natomiast celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014r. II OSK 1944/2012, LexPolonica nr 8560195, wyrok NSA z dnia 19 marca 2013r. II OSK 2208/2011, LexPolonica nr 7303270, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013r. II OSK 305/2012, LexPolonica nr 7515068). Biorąc, zatem pod uwagę te rozważania oraz sporządzoną w niniejszej sprawie analizę architektoniczno – urbanistyczną, organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja budynku inwentarsko – gospodarczego z przeznaczeniem na hodowlę kur w ilości 9900 sztuk wraz z budową infrastruktury technicznej obejmującej m.in. budowę dwóch silosów paszowych o pojemności 12 ton każdy, którego parametry określono na jedną kondygnację o wysokości do 12 m, długości ok. 50 m, szerokości ok. 15 m, a powierzchnię zabudowy na ok. 250 m2 i ok. 750 m2 zaburzy ład przestrzenny wytworzony przez istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Lokalizacja takiej inwestycji pozostanie w sprzeczności z zastanym na tym terenie i zdecydowanie przeważającym sposobem zagospodarowania. Tym samym naruszona zostanie zasada tworzenia przestrzeni w sposób harmonijny. Zdaniem SKO, nie bez znaczenia jest to, że inwestycja w istotny sposób wpłynie nie tylko na zastany sposób zagospodarowania, ale również na środowisko. Jakkolwiek z uwagi na ilość kur, której hodowla jest przewidziana inwestycja ta nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010r. Nr 213 poz. 1397), jednak nie jest to inwestycja obojętna dla okolicznych terenów. Hodowla takiej ilości kur, dodatkowo w sąsiedztwie innej kurzej fermy negatywnie wpłynie na tereny nieruchomości sąsiadujących m.in. poprzez pogorszenie komfortu i jakości zamieszkiwania, obniżenie wartości terenów sąsiednich czy też stanu środowiska. Skargę na tą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie N.M. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 233/15 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu przed organem I instancji, w szczególności analizy architektoniczno - urbanistycznej stwierdzić należy, że organ odwoławczy mógł samodzielnie sprawę merytorycznie rozstrzygnąć i orzec, co do istoty sprawy, albowiem organ ten nie tylko kontroluje decyzję wydaną w I instancji, ale jest również uprawniony do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w razie potrzeby korzystając z art. 136 k.p.a. Z uzasadnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. jednoznacznie wynika, iż organ ten przyjął, że materiał dowodowy został w pełni zgromadzony, a kwestią sporną była tylko jego ocena prawna. Organ dokonał przy tym wykładni art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjmując, iż planowana inwestycja zaburzy ład przestrzenny zagwarantowany w tej ustawie, a zatem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją wadliwą. W takim wypadku organ powinien wydać decyzję orzekająca o istocie sprawy, a nie kasatoryjną. Nie zachodziły, bowiem przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniające wydanie decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jeżeli w ocenie organu istniały takie okoliczności to nie dał temu wyrazu w uzasadnieniu. Odwołanie się do argumentacji pozaprawnej: pogorszenie komfortu i jakości zamieszkiwania, czy obniżenie wartości terenów sąsiednich nie jest prawnie relewantne. Zarzuty Kolegium odnoszące się do art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym maja charakter ogólnikowy. Takie działanie organu odwoławczego uniemożliwiło prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Za uzasadniony uznano zarzut skargi, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. skutkujący uchyleniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 16 grudnia 2014r. Całość materiału dowodowego w sprawie została prawidłowo, w prawem przewidzianym zakresie zgromadzona, a Kolegium tego w żaden sposób nie zakwestionowało. Brak jakichkolwiek zarzutów np., co do prawidłowości sporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej. We wnioskach końcowych swojej decyzji Kolegium nie wskazało na konieczność jej uzupełnienia w mniejszym lub większym zakresie, albo podjęcia innych niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Skoro Kolegium na podstawie tego samego materiału dowodowego, który zebrał organ I instancji, wyciąga odmienne wnioski i dokonuje innej jego oceny, to powinno samo wydać decyzję merytoryczną np. poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 2 października 2015 r., znak [....] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 5 listopada 2014 r., nr [....] . W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że, jak stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. póz. 270), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższy przepis oznacza, że Kolegium jest związane poglądami Sądu wyrażonymi w wydanym wcześniej wyroku. Tak więc w niniejszej sprawie wiążące są wskazania Sądu wynikające w treści uzasadnienia wyroku z dnia 25 kwietnia 2015 r. Sąd podniósł w tym orzeczeniu, że "z analizy architektoniczno-urbanistycznej oraz całokształtu sprawy wynika, że nie tylko w obszarze analizowanym, ale wręcz w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się działka dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Planowany sposób zagospodarowania terenu nie jest więc niczym nowym, obcym w dotychczasowym sposobie zagospodarowania na obszarze analizowanym. Nie wprowadza zabudowy nie dającej się pogodzić z dotychczasową, istniejącą na tym terenie zabudową. Planowana zabudowa nawiązuje do istniejącej już zabudowy, jej cech, parametrów, o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Wprawdzie dominująca zabudowa, to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a planowany sposób zagospodarowania ma charakter mniejszościowy (zanikający), lecz taka funkcja na tym terenie występuje i chociaż jest wypierana przez funkcję mieszkaniową to stanowi ona pozostałość pierwotnej, wcześniejszej podstawowej funkcji tego terenu. To nie inwestor zamierza wkroczyć z całkowicie nową i odmienną zabudową w dotychczasowy teren osiedla mieszkaniowego, lecz zabudowa mieszkaniowa na przestrzeni ostatnich lat zbliżyła się do terenów rolnych i je ograniczyła wypierając dotychczasowy sposób zagospodarowania i funkcje tego obszaru". W ocenie Kolegium powyższe wskazania przesądzają o konieczności ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia objętego wnioskiem inwestora. Zdaniem Kolegium brak jest podstaw, aby kwestionować ustalone w decyzji organu l instancji warunki nowej zabudowy. We wnioskach analizy a następnie w decyzji warunki ustalone zostały w sposób następujący: obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się, jako kontynuację linii zabudowy dalej cofniętej części budynku inwentarskiego - dla rozbudowy istniejącego budynku inwentarskiego i budowy silosów paszowych oraz jako kontynuację linii zabudowy części budynku gospodarczego - dla rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego zgodnie z załącznikiem graficznym, dla budowy silosów paszowych linię nowej zabudowy wyznacza się jako nieprzekraczalną wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy stosunku do powierzchni działki - 28 % +/-20 %, szerokość elewacji frontowej dla nowych budynków należy przyjąć w przedziale od 18 m do 50 m, geometria dachu - dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci do 25 stopni, kalenicy równoległej do frontu działki i wysokość do kalenicy w przedziale od 5,5 do 6 m, wysokość do okapu - w przedziale od 3,5 do 4m. W ocenie Kolegium spełnione zostały również pozostałe warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy: teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ulicy Wiśniowej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego - poprzez rozbudowę istniejących sieci, na warunkach określonych w drodze umowy między właściwym dysponentem sieci a inwestorem (w aktach sprawy znajdują się oświadczenia dysponentów sieci: energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej o zapewnieniu dostaw mediów oraz odbiorze ścieków). Warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy również jest spełniony bowiem teren inwestycji znajduje się w granicach administracyjnych miasta T. i co za tym idzie, nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze (art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz. U. z 2015 r., póz. 909 z późn. zm.). Jeżeli chodzi o zgodność z przepisami odrębnymi to, zdaniem Kolegium, wnioskowany teren nie jest objęty żadną z innych form ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Przedsięwzięcie nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 póz. 1397 z późn. zm.). Planowane przedsięwzięcie dotyczy hodowli brojlerów w ilości 39,6 DJP i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako nieosiągające parametrów określonych w § 3 ust. 1 pkt 103 w/w rozporządzenia bo mimo, że na sąsiedniej działce prowadzona jest również hodowla brojlerów to przedsięwzięcia te należą do odrębnych inwestorów i nie znajdują się na terenie jednego zakładu. Inwestycja planowana jest do realizacji na terenie stanowiącym własność osoby fizycznej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach stron Kolegium ponownie przytoczyło wskazania Sądu: "Kwestie związane z nadmierną immisją i korzystania z własności swojej nieruchomości ponad przeciętną miarę mają charakter cywilnoprawny i podlegają ocenie wyłącznie na gruncie prawa cywilnego i stosunków cywilnoprawnych. Ocena przeciętnej miary w rozumieniu art. 144 k.c. powinna być dokonana na podstawie obiektywnych warunków, panujących w środowisku osób zamieszkujących na danym terenie, a nie na podstawie subiektywnych odczuć właścicieli poszczególnych nieruchomości; powinna uwzględniać przeznaczenie nieruchomości, które wynika z jej charakteru i sposobu z niej korzystania, zaś określenie "stosunki miejscowe" odnosi się zarówno do miejsca, jak i czasu. Istotne jest, aby ocena zakłóceń zapewniała powiązanie jej z konkretną w danym czasie i miejscu sytuacją, ponieważ wówczas nie będzie ona oderwana od rzeczywistości. W wyniku oddziaływania pośredniego, zakłócającego ponad przeciętną miarę korzystanie z sąsiednich nieruchomości, ich właściciele mogą żądać przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zaniechania dalszych naruszeń w drodze tzw. roszczenia negatoryjnego (art. 222 § 2 k.c.). Jednak jak wskazano wyżej są to kwestie cywilnoprawne, a nie administracyjnoprawne i organy administracji publicznej w żaden sposób nie są powołane do ich oceny, kształtowania oraz ingerowania w nie." W ocenie Kolegium, w przypadku negatywnego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości sąsiednich możliwym jest żądanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zaniechania dalszych naruszeń w drodze tzw. roszczenia negatoryjnego (art. 222 § 2 k.c.). Roszczenia te mają jednak charakter cywilnoprawny, a "organy administracji publicznej w żaden sposób nie są powołane do ich oceny, kształtowania oraz ingerowania w nie". Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosły: E.L. i M.C. zaskarżając ją w całości. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez nierozpoznanie przez organy administracji całego materiału dowodowego, niesprawdzenie posiadanych przez inwestora pozwoleń w zakresie przeznaczenia budynku posadowionego na działce nr [....] oraz rodzaju prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w tym budynku i w ten sposób nierozpoznanie istoty sprawy, bowiem w przedmiotowej sprawie nie można było wydać decyzji "o rozbudowie istniejącego budynku inwentarsko-gospodarczego...." w sytuacji gdy: a) inwestor zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę z dnia 29.12.1994 r. znak [....] posiada jedynie budynek magazynowo- gospodarczy, a nie inwentarsko-gospodarczy co stanowiło istotną różnice przy wydawaniu decyzji, gdyż organy administracji błędnie przyjmowały, iż inwestor posiada uprawnienie do prowadzenia w budynku magazynowo-gospodarczym fermy drobiu i na tej podstawie uznawały, że wydana decyzja o warunkach zabudowy nie zaburzy dotychczasowego stanu prawnego gdyż jedynie rozszerzy zakres prowadzonej działalności gospodarczej poprzez rozbudowę już istniejącego budynku inwentarsko gospodarczego, b) inwestor użytkuje budynek magazynowo-gospodarczy położony na działce nr [....] niezgodnie z jego przeznaczeniem t.j poprzez prowadzenie fermy drobiu podczas gdy posiadana jedynie decyzję pozwolenie na budowę, która zezwala mu jedynie na prowadzenie działalności w budynku magazynowo gospodarczym, i nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia tego budynku organy administracji przy rozpoznawaniu odwołania skarżących zarzucających legalności planowanej inwestycji powinny stosując art. 7 i 77 k.p.a. dokonać weryfikacji uprawnień inwestora w oparciu o posiadane zezwolenia oraz przeznaczenie budynku, c) nieruchomość na której ma być planowana inwestycja znajduje się na terenie wyłączonym z produkcji rolniczej co zgodnie z brzmieniem § 19 Uchwały nr XXVIII/396/2012 Rady Miejskiej w T. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta T." zabrania utrzymywania zwierząt gospodarskich. Skarżące wniosły o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. SKO. [....] oraz decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 05.11.2014 r. znak. [....] i przekazanie sprawy organowi I instancji t.j Prezydentowi Miasta T. oraz uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o przedstawione przez nich dowody, w szczególności o wyjaśnienia dokonane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Miasta T. w ramach wszczętego postępowania znak [....] dotyczącego prowadzenia przez inwestora N.M. działalności gospodarczej w zakresie fermy drobiu w budynku magazynowo-gospodarczym, położonym w T. przy ul. [....] na działce nr [....] t.j niezgodnie z przeznaczeniem budynku bez uzyskania uprzedniej zgody właściwego organu na zmianę sposobu przeznaczenia budynku. Jednocześnie działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnieśli o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości t.j: 1) Zawiadomienia z dnia 11.08.2015 r. oraz ostatecznej decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Miasta T. znak [....] na okoliczność wykazania, iż budynek położony na działce nr [....] w T. przy ul. [....] , którego dotyczy decyzja z dnia 05.11.2014 r. [....] jest obiektem gospodarczo- magazynowym nie zaś budynkiem inwentarsko-gospodarczym oraz na okoliczność jego użytkowania przez wiele lat niezgodnie z jego przeznaczeniem, 2) Pisma Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w T. znak [....] na okoliczność ustalenia, iż w obiekcie magazynowo- gospodarczym zlokalizowanym w [....] przy ul. [....] na działce nr [....] niezgodnie z jego przeznaczeniem prowadzona jest ferma drobiu, 3) Decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 29.12..1994 r. znak [....] na okoliczność ustalenia przeznaczenia budynku magazynowo-gospodarczego położonego w T. przy ul. [....], 4) Odpowiedzi Prezydenta Miasta T. Referatu Budownictwa i Zagospodarowania Terenu na pismo skarżących z dnia 04.11.2015 r. wzywające do usunięcia naruszeń oraz wyjaśnienie kwestii wydania przez ten organ decyzji [....] z dnia 05.11.2014 r. opartej na nieprawdziwych danych, że budynek posadowiony na działce nr [....] jest budynkiem inwentarsko-gospodarczym i bez zmiany jego przeznaczanie może być rozbudowany z przeznaczeniem na hodowlę kur. Skarżący zwrócili się na piśmie o udzielenie wyjaśnień w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli m. in., że organ wydający decyzję znak: [....] zapewne celowo został wprowadzony w błąd przez inwestora co do przeznaczenia budynku. Zdaniem skarżących oczywistym jest, iż wydana w tej sytuacji decyzja jest wadliwa, gdyż odnosi się do "rozbudowy istniejącego budynku inwentarsko- gospodarczego" mimo, iż w rzeczywistości jest to wyłącznie budynek gospodarczo- magazynowy który należy użytkować zgodnie z jego przeznaczeniem. Utrzymanie w mocy decyzji [....] powodowałoby w ocenie skarżących usankcjonowanie rażącego naruszenia prawa przez wnioskodawcę poprzez samowolne użytkowanie budynku niezgodnie z jego przeznaczeniem. Ponadto skarżący podnieśli, iż wobec przedstawionych przez nich okoliczności wskazujących na prawdziwe przeznaczenie budynku, dalsze jego użytkowanie jako fermy drobiu w tym poprzez jego rozbudowę jest niedopuszczalne gdyż naruszałoby obowiązujące przepisy Uchwały nr XXVHI/396/2012 Rady Miejskiej w T. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta T". Zgodnie z przywołanym aktem prawnym zabrania się utrzymywania zwierząt gospodarskich na obszarze miasta T. na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej. Zdaniem skarżących nie ulega wątpliwości, że działka nr [....] na terenie, której jest planowana inwestycja w postaci rozbudowy fermy drobiu znajduje się na terenie Miasta T. i jest to działka budowlana, a więc wyłączona z produkcji rolniczej. W ocenie skarżących, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02 października 2015 r. - znak sprawy: [....] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia 05.11.2014 r. znak. [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla N.M. dla inwestycji pn: " Rozbudowa istniejącego budynku inwentarsko-gospodarczego z przeznaczeniem na hodowlę kur w ilości 9900 szt. wraz z budową infrastruktury technicznej, obejmującej m. in. budowę 2 silosów paszowych o pojemności 12 ton każdy na terenie działek nr nr [....] obręb [....] w T. przy ul. [....] nie mogą się ostać w obrocie prawnym gdyż przy ich wydaniu doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie wobec braku podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Zaskarżona decyzja jest wadliwa i podlega uchyleniu. Trafnie zarzuca skarga, że budynek wybudowany na działce [....] był nielegalnie użytkowany, jako budynek gospodarczo - inwentarski, co stało się podstawą do wznowienia przez Prezydenta Miasta T. postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy inwestycji na podstawie art. 145 §1 pkt 5 kpa. Te okoliczności sprawiają że organ II instancji podczas rozpoznania sprawy naruszył art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 kpa bowiem nie rozpoznał wszechstronnie całego materiału dowodowego. Organ nie zbadał istniejącego przeznaczenia budynku na działce [....] oraz rodzaju prowadzonej w nim działalności gospodarczej ,co spowodowało - jak trafnie zarzuca skarga że nie można było wydać decyzji " o rozbudowie istniejącego budynku inwentarsko – gospodarczego " w sytuacji gdy zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę wybudowano jedynie budynek magazynowo - gospodarczy a inwestor użytkował budynek magazynowo gospodarczy niezgodnie z przeznaczeniem to jest przez prowadzenie fermy drobiu. To poddaje w wątpliwość możliwość " rozbudowy budynku inwentarsko – gospodarczego z przeznaczeniem na hodowlę kur "- skoro tak opisany w rzeczywistości nie istnieje. Postępowanie dowodowe w tym zakresie wymaga uzupełnienia i ponownego spojrzenia na inwestycję rozbudowy budynku o innym charakterze niż dotychczas wskazany w decyzji. W szczególności wyjaśnić należy czy obiekt może być wykorzystany na potrzeby fermy drobiu, również w kontekście § 19 i § 21 uchwały nr XXVIII/396/2012 Rady Miejskiej w T. z dnia 29 listopada 2012 r w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta T. ( Dz. Urz. Woj. Małop. Z dnia 12 grudnia 2012 r poz. 7136) i stwierdzonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 30 grudnia 2015 r, [....] ( k - 189) nielegalnego sposobu użytkowania pomieszczeń budynku gospodarczo magazynowego usytuowanego na działce [....] , samowolnie przystosowanych i użytkowanych, jako pomieszczenia ściółkowe do przechowywania i hodowli kurcząt. Z tej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem sposobu użytkowania budynku gospodarczo – magazynowego wynika ponadto, że inwestor zaprzestał nielegalnego użytkowania pomieszczeń, jako kurnika. Organ II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien uzyskać ponadto pełną wiedzę na temat skutków środowiskowych planowanej inwestycji również w kontekście już funkcjonującej w środowisku fermy zajmującej się hodowlą kur na działce [....] . Ma to tym bardziej doniosłe znaczenie że sama inwestorka N.M. przyznaje ( w piśmie z dnia 4 marca 2016 r k – 180 ) że działki nr nr [....] są to działki bezpośrednio sąsiadujące , które stanowią jedno gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 55 [ 3 ] kodeksu cywilnego. Grunty te stanowią zorganizowaną całość gospodarczą od 1980 r, częściowo odbudowaną po pożarze w 2000 r. W tym miejscu przytoczyć należy treść art. 55 [ 3 ] kodeksu cywilnego który stanowi, że za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem , jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Ta okoliczność ma doniosłe znaczenie szczególnie w sytuacji, gdy teren inwestycji wchodzący w skład takiego zorganizowanego gospodarstwa położony jest bezpośrednio w centralnej części rozwijającego się jednorodzinnego osiedla mieszkaniowego a najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości 35-50 m od terenu przedsięwzięcia. Dalej należy mieć na względzie, że podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne postępowania administracyjnego związanego z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko znajdują regulację w przepisach art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. 2013 r poz. 1235 ze zm.) W art. 72 tej ustawy wymieniono rozstrzygnięcia administracyjne, których wydanie musi poprzedzać uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z których większość stanowią decyzje z zakresu procesu inwestycyjno- budowlanego w tym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 72 ust 1 pkt 3 ) . Ewentualna potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być pominięta przy ocenie całokształtu materiału dowodowego. Nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z § 3 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ) wynika że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ( wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ) zalicza się również przedsięwzięcia: 1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1; 2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone; 3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku, do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Stosownie do § 3 ust 1 pkt 103 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy; Sumowanie parametrów podprogowych przedsięwzięć tego samego rodzaju dotyczy przedsięwzięć znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. W tej sytuacji skoro hodowla drobiu ma być prowadzona równolegle na dwóch sąsiednich działkach nr nr [....] , które (jak przyznaje inwestorka) łącznie tworzą jedno gospodarstwo rolne stanowiące funkcjonalną całość , działające przy ul. [....] w T. a prowadzone przez p. N.M. i M.M. to nie są to odrębne zakłady funkcjonujące jako odrębne jednostki skoro wchodzą w skład tego samego gospodarstwa rolnego. Zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ do wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego a zwłaszcza uchwycenia wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji, co jest niezbędne dla wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Ten konieczny warunek łącznie z innymi wskazanymi w ustawie spełniać powinna decyzja o warunkach zabudowy stosownie do art. 61 ust. 1 -5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 poz. 647). Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O zwrocie nadpłaconego wpisu orzeczono jak w pkt II wyroku na podstawie art. 225 p.p.s.a. , zgodnie z wnioskiem skarżącej. Obie skarżące do dnia zamknięcia rozprawy nie zawarły w skardze żądania zwrotu kosztów postępowania, co znalazło wyraz w treści wyroku.