II SA/Kr 1504/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 1504/25 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr XIII/170/2025 Rady Gminy Liszki z dnia 23 kwietnia 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Kryspinów – centrum usługowe" I. uchyla punkt I zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wyrzeczenia: "§ 28 ust. 4 pkt 7b oraz"; II. stwierdza nieważność § 28 ust. 4 pkt 7b zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1 % liczby miejsc do parkowania"; III. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewoda Małopolski jako organ nadzoru wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Liszki z 23 kwietnia 2025 r. Nr XIII/170/2025 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Kryspinów - centrum usługowe", żądając zasądzenia kosztów i stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie: - § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b w zakresie słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania", - § 29 ust. 4 pkt 8, podkreślając, iż niezgodne z prawem było zastosowanie parametru minimalnej liczby drzew na ilość miejsc parkingowych, gdyż zastosowany w w/w przepisie uchwały parametr wykracza poza te, które zostały wskazane w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dalej u.p.z.p.) W uzasadnieniu skargi odnośnie § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b podniesiono, że niezgodny z prawem jest sposób wyznaczenia minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w terenach 1-3 MN. Zapis § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b umożliwia zastosowanie ilości miejsc parkingowych niezgodnie z celem. W przedmiotowym przypadku nieprawidłowo użyto określenia procentowego dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w stosunku do ogólnej liczby stanowisk. Powyższe byłoby dopuszczalne w sytuacji, gdyby łączna liczba przewidywanych na danym terenie miejsc przeznaczonych na postój pojazdów samochodowych przekraczała 100 (aby powstało 1 miejsce postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową również musiałoby powstać co najmniej 100 miejsc parkingowych ogółem, gdyż dopiero 1% z 100 daje 1 miejsce postojowe). Z zapisów planu nie wynika, aby przewidywany był na tym terenie parking na więcej niż 100 stanowisk. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Liszki wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że zastosowany w planie parametr minimalnej liczby drzew na ilość miejsc parkingowych, nie wykracza poza dozwolone u.p.z.p. regulacje planu miejscowego. Co do sposobu wyznaczenia w terenach 1-3 MN (§ 28 ust. 4 pkt 7 lit. b) minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową wskazano, że z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo (...) minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (... )". Kwestionowany w skardze przepis § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b skarżonego planu stanowi jedno z ustaleń dotyczących zasad zagospodarowania, wyznaczonych planem, Terenów Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej (oznaczonych symbolem 1-3MN) i w zakresie uregulowania ilości miejsc do parkowania (w tym miejsca realizowane w garażach) brzmi: "b) dla nowo realizowanych usług — minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych; obowiązuje zapewnienie stanowisk na kartę parkingową — w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania." Przywołana powyżej regulacja § 28 skarżonego planu spełnia wymogi ww. przepisu u.p.z.p. Po pierwsze w § 28 skarżonego planu określono "minimalną liczbę miejsc do parkowania" tzn. "dla nowo realizowanych usług — minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych". Po drugie przepis ten określił zasady wyznaczenia "miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową" tzn.: "obowiązuje zapewnienie stanowisk na kartę parkingową — w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania". Użycie w przytoczonym przepisie planistycznym, dyspozycji "obowiązuje zapewnienie stanowisk na kartę parkingową" implikuje obowiązek zrealizowania, co najmniej jednego takiego miejsca. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b oraz § 29 ust. 4 pkt 8 zaskarżonej uchwały i orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że przyjęcie w § 29 ust. 4 pkt 8 planu parametru minimalnej liczby drzew na ilość miejsc parkingowych narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Zgodnie z jego treścią w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Zatem wskaźniki i parametry muszą określać m. in. jaka część działki może zostać zabudowana, jakie gabaryty może osiągnąć zabudowa, jaki minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej należy zachować na działce budowalnej. Zastosowane w planie miejscowym parametry oraz wskaźniki mają bezpośredni wpływ na zapewnienie ładu przestrzennego w gminie, którego wymagania uwzględnia się zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zastosowany natomiast w § 29 ust. 4 pkt 8 planu parametr minimalnej liczby drzew na ilość miejsc parkingowych, wykracza poza te, które zostały wskazane w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Parametr ten ma przy tym istotny wpływ na sposób zagospodarowania terenu i narzuca inwestorowi dodatkowe warunki, które musi spełnić w przypadku planowanej inwestycji na terenie, który objęty jest ww. zapisami planu miejscowego. Sąd przy tym wskazał, że z urzędu jest mu wiadomo o wyroku wydanym w dniu 20 stycznia 2026 r. w sprawie do sygn. II SA/Kr 1505/25 dotyczącym skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr XIII/169/2025 Rady Gminy Liszki z dnia 23 kwietnia 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Cholerzyn – szkoła", gdzie oddalono skargę. Jednakże tam zaskarżona uchwała w sprawie planu miejscowego o ile dotyczyła powiązania parametru liczby miejsc parkingowych w stosunku do liczby drzew, to odnosiła się do terenu należącego do gminy, a nie prywatnego. Zatem w stosunku do terenów będących własnością podmiotów prywatnych, brak podstaw w zakresie władztwa planistycznego aby wprowadzać takie nakazy. Również za niezgodny z prawem Sąd uznał sposób wyznaczenia minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w terenach 1-3 MN, przyjęty w § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolem 1-3MN ustalono uzupełniające przeznaczenie terenów pod m. in. teren sportu i rekreacji, teren parkingu itd. W przedmiotowej uchwale uregulowano ilość miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, zapisując w § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b: "dla nowo realizowanych usług - minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych; obowiązuje zapewnienie stanowisk na kartę parkingową - w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania". W ocenie Sądu ustalenia uchwały w części dotyczącej miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b, nie służą celowi jakiemu zostały wprowadzone do ustawy, a zapis § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b umożliwia zastosowanie ilości miejsc parkingowych niezgodnie z celem. W przedmiotowym przypadku nieprawidłowo użyto określenia procentowego dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w stosunku do ogólnej liczby stanowisk. Powyższe byłoby dopuszczalne w sytuacji, gdyby łączna liczba przewidywanych na danym terenie miejsc przeznaczonych na postój pojazdów samochodowych przekraczała 100 (aby powstało 1 miejsce postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową również musiałoby powstać co najmniej 100 miejsc parkingowych ogółem, gdyż dopiero 1% z 100 daje 1 miejsce postojowe). Z zapisów planu nie wynika, aby przewidywany był na tym terenie parking na więcej niż 100 stanowisk. Ponadto dla innych terenów (o symbolach 1UHD i 1-2US) ustalono, że dla nowo realizowanych obiektów usługowych obowiązuje zapewnienie stanowisk na kartę parkingową - w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania, ale nie mniej niż 1 miejsce, co zapewnia co najmniej 1 miejsce parkingowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Zapisy planu miejscowego winny być jednoznaczne i nie budzące wątpliwości. Tymczasem już sam ten fakt, iż w obrębie tej samej uchwały obowiązują różne sposoby zapisu minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, budzi wątpliwości interpretacyjne. Ponadto z treści zakwestionowanego zapisu nie wynika wprost obowiązek zapewnienia nie mniej niż 1 stanowiska na kartę parkingową, przez co stosowanie tego zapisu w praktyce zawsze będzie budziło wątpliwości interpretacyjne. Skargę kasacyjną od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2026 r, wniósł Wojewoda Małopolski. Zaskarżonemu orzeczeniu, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 roku. 1130, ze zm.) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na wadliwym przyjęciu, że z przepisu tego nie wynika obowiązek określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że plan miejscowy winien określać taki wskaźnik obligatoryjnie. 2) naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na stwierdzeniu nieważności całego § 28 ust.4 pkt 7 lit b, ze względu na przyjęcie, że narusza on w całości zasady sporządzania planu miejscowego, w sytuacji gdy istotne naruszenie zasad sporządzania planu nie dotyczyło całego tego przepisu, a jedynie jego części, w brzmieniu: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania minimum 1 %''liczby miejsc do parkowania". 3) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 4 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uznanie że pominięcie w planie miejscowym obligatoryjnego elementu dotyczącego ilości miejsc do parkowania nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu; 4) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 oraz art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przyczyn i motywów wyeliminowania z obrotu prawnego obligatoryjnego parametru dotyczącego ilości miejsc parkingowych, 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 133 § 1 p.p.s.a, 134 p.p.s.a oraz 141 § 4 p.p.s.a, poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy polegające na stwierdzeniu nieważności całego § 28 ust.4 pkt 7 lit b, podczas gdy z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd kwestionuje jedynie część tego paragrafu (tylko w zakresie odnoszącym się do zapewnienia stanowisk na kartę parkingową: minimum 1% liczby miejsc do parkowania"). 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 134 p.p.s.a, gdyż Sąd nie będąc związany wnioskami skargi orzekł poza zakresem zaskarżenia, jednakże niewłaściwie zastosował przysługujące mu uprawnienie, poprzez wyeliminowanie z tekstu uchwały obligatoryjnego elementu planu miejscowego, dotyczącego ilości miejsc parkingowych, jednocześnie pozostawiając część graficzną planu odnoszącą się do terenów 1MN-3MN, czym doprowadził do takiego skutku, że dla tego terenu nie ma wyznaczonych miejsc parkingowych. Wskazując na powyższe wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w części i uwzględnienie skargi Wojewody poprzez stwierdzenie nieważności § 28 ust.4 pkt 7 lit b uchwały jedynie w zakresie słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania", bądź też poprzez stwierdzenie nieważności § 28 ust.4 pkt 7 lit b tekstu uchwały wraz z częścią graficzną planu odnoszącą się do terenów 1 MN-3MN ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie stwierdzenia nieważności § 28 ust.4 pkt 7 lit. b i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 3) zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podkreślono, iż w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wojewoda, wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności § 28 ust.4 pkt 7 lit b w zakresie słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania minimum 1% liczby miejsc do parkowania". Założeniem skargi było dążenie do wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie tej części przepisu regulującego zapewnienia miejsc do parkowania w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 1-3 MN, która mówi o zapewnieniu min. 1% liczby miejsc do parkowania dla stanowisk na kartę parkingową, a nie całego § 28 ust.4 pkt 7 lit b. Wniesienie skargi dotyczącej tej tylko części przepisu uzasadnione było tym, że nieprawidłowo użyto określenia procentowego dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, w stosunku do ogólnej liczby stanowisk. Przewidzenie takiego zapisu byłoby dopuszczalne w sytuacji, gdyby łączna liczba przewidywanych na danym terenie miejsc przeznczonych na postój pojazdów samochodowych przekraczała 100 miejsc parkingowych ogółem, gdyż dopiero wówczas 1% ze 100 daje 1 miejsce parkingowe. Aby powstało 1 miejsce postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową musiałoby powstać co najmniej 100 miejsc parkingowych ogółem. Tymczasem z zapisów planu nie wynika, aby przewidywany był na tym terenie parking na więcej niż 100 stanowisk. W ocenie strony skarżącej zapisy planu miejscowego powinny być jednoznaczne i nie budzące wątpliwości, a przede wszystkim wykonalne. Tymczasem zaskarżony zapis w sposób nieprawidłowy określił zasady wyznaczania miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, przez co przy jego stosowaniu zawsze budziłby problemy z jego wykonalnością. Należy przy tym zauważyć, że w przepisie tym nie przewidziano obowiązku zapewnienia dla nowo realizowanych usług minimum 1 stanowiska na kartę parkingową (co pozwoliłoby na uniknięcie problemów z wykonalnością tego zapisu uchwały), co zostało przewidziane dla innych terenów o symbolach 1UHD i 1-2 US - jak to ma miejsce w § 29 ust.4 pkt 7 lit b i § 30 ust. 4 pkt 8 tekstu uchwały. Z zakwestionowanego przez stronę skarżącą przepisu nie wynika jaką ilość stanowisk na kartę parkingową należy zapewnić. W szczególności nie wynika obowiązek zapewnienia minimum 1 miejsca na kartę parkingową. Reasumując strona skarżąca w skardze wnosiła o stwierdzenie nieważności wyłącznie tej części przepisu, która dotyczyła miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obligatoryjnym elementem planu miejscowego jest określenie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywność zabudowy, minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnego udziału powierzchni zabudowy, maksymalnej wysokość zabudowy, minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. W planie miejscowym ustala się przeznaczenie terenów oraz określa się sposoby ich zagospodarowania m.in. poprzez zastosowanie wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy wskaźników i parametrów. Zastosowane w planie miejscowym parametry oraz wskaźniki mają bezpośredni wpływ na zapewnienie ładu przestrzennego w gminie. Ponadto § 4 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa sposób formułowania ustaleń zawartych w części tekstowej planu i wymaga aby ustalenia te zawierały zasady, parametry i wskaźniki, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy, w tym minimalną liczbę miejsc do parkowania w stosunku do liczby lokali mieszkalnych, liczby osób mogących Jednocześnie przebywać w budynku, liczby zatrudnionych lub powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Pominięcie tego obligatoryjnego parametru planu miejscowego, co jest skutkiem wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku, stanowi istotne naruszenie normy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która określa obligatoryjne elementy planu miejscowego. Sąd pierwszej instancji, poprzez błędną wykładnię powyższego przepisu uznał, że dopuszczalne jest wyeliminowanie z tekstu planu zagospodarowania przestrzennego wskaźnika minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania, przez co doprowadził do sytuacji, że plan miejscowy został pozbawiony całkowicie tego obligatoryjnego wskaźnika. Sąd stwierdził nieważność całego obligatoryjnego zapisu zawartego w tekście uchwały bez odniesienia się do części graficznej, której ten zapis dotyczył (w szczególności bez stwierdzenia nieważności tej części graficznej planu) przez co teren 1MN-3MN nie posiada, na skutek wyroku Sądu, dla nowo realizowanych usług, określonej ilości miejsc parkingowych. Pozostawienie planu bez określenia liczby miejsc parkingowych, poza istotnym naruszeniem prawa, stanowi także zagrożenie dla ładu przestrzennego. Teren objęty stwierdzeniem nieważności planu stanowi obszar niezabudowany w centrum miejscowości Kryspinów Gmina Liszki. Jest to tren bardzo atrakcyjny inwestycyjnie i pozostawienie w obrocie prawnym planu bez miejsc parkingowych może spowodować problemy komunikacyjne w postaci powstania zabudowy bez wyznaczonej liczby miejsc parkingowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. W przedmiotowym wypadku skład orzekający w sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wniesiona skarga kasacyjna zasługuje natomiast na uwzględnienie, gdyż jej podstawy są oczywiście usprawiedliwione, w stopniu uzasadniającym uchylenie kwestionowanego wyroku w zaskarżonym zakresie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że Wojewoda Małopolski w skardze wnosił o stwierdzenie nieważności § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały, przy czym wyłącznie w zakresie słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania". Zaskarżonym wyrokiem WSA stwierdził nieważność całej tej jednostki redakcyjnej. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia było całkowite wyeliminowanie postanowień o obowiązku realizacji miejsc postojowych w terenach oznaczonych symbolem 1-3MN dla nowo realizowanych usług, co jest oczywiście niezgodne z normą art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która określa obligatoryjne elementy planu miejscowego. Wystarczającym i jednocześnie koniecznym rozstrzygnięciem było stwierdzenie nieważności § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały wyłącznie w zakresie słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania". Wyeliminowanie części w/w jednostki redakcyjnej we wskazanym zakresie, z jednej strony pozostawia zapis uchwały nakazujący realizować w terenach oznaczonych symbolem 1-3 MN dla nowo realizowanych usług miejsc postojowych, w tym także stanowisk na kartę parkingową. Natomiast wykładnia w/w przepisu po stwierdzeniu nieważności słów: "w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania" prowadzi do konkluzji, że w terenach oznaczonych symbolem 1-3 MN dla nowo realizowanych usług zachodzi konieczność zrealizowania co najmniej jednego stanowiska postojowego na kartę parkingową. Pozostałe rozważania, dotyczące konieczności stwierdzenia nieważności części § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały, we wskazanym w niniejszym wyroku zakresie, a przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2026 roku zachowują swoją aktualność. W szczególności, nieprawidłowo użyto określenia procentowego dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w stosunku do ogólnej liczby stanowisk w sytuacji, kiedy z zapisów planu nie wynika, aby przewidywany był na tym terenie parking na więcej niż 100 stanowisk. Ponadto dla innych terenów (o symbolach 1UHD i 1-2US) ustalono, że dla nowo realizowanych obiektów usługowych obowiązuje zapewnienie stanowisk na kartę parkingową - w ramach wskazanej liczby miejsc do parkowania: minimum 1% liczby miejsc do parkowania, ale nie mniej niż 1 miejsce, co zapewnia co najmniej 1 miejsce parkingowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Sam fakt, iż w obrębie tej samej uchwały obowiązują różne sposoby zapisu minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, budzi wątpliwości interpretacyjne. Ponadto z treści zakwestionowanego zapisu nie wynikał obowiązek zapewnienia nie mniej niż 1 stanowiska na kartę parkingową, przez co stosowanie tego zapisu w praktyce zawsze budziłoby wątpliwości interpretacyjne. Z tych przyczyn Sąd uwzględniając w całości skargę kasacyjną, w punkcie I wyroku uchylił punkt I wyroku z dnia 28 stycznia 2026 roku w zaskarżonym zakresie. W punkcie II wyroku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, orzeczono o stwierdzeniu nieważności § 28 ust. 4 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały w części wnioskowanej przez Wojewodę Małopolskiego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie III na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Taki przypadek w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę zachodzi w przedmiotowym wypadku, co związane jest z okolicznością zmiany sentencji w projekcie wyroku w fazie jej przygotowania pomiędzy formą elektroniczną i papierową. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 179a p.p.s.a.