II SA/Kr 1506/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Magda Froncisz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie na postanowienie Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 21 maja 2025 r. nr WAP.6733.8.1.2025 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej uchyla zaskarżone postanowienie. W dniu 15 kwietnia 2025 r. Prezydent Miasta Tarnowa wydał decyzję nr 17/C/2025, znak: WAP.6733.8.1.2025 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu [...] na działce nr [...] obręb [...] w T. w rejonie ul. [...] Postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r. nr WAP.6733.8.1.2025 Prezydent Miasta Tarnowa sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w treści swojej decyzji z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr 17/C/2025 w ten sposób, że: 1) na pierwszej stronie w/w decyzji, w wierszu 21-22 sformułowanie o treści: "1 szt. (RL3) o śr. 0,3m na azymucie 238° na wys. 32,5m n.p.t." powinno brzmieć: "1 szt. (RL3) o śr. 0,3m na azymucie 238° na wys. 32,0m n.p.t.", 2) na pierwszej stronie w/w decyzji, w wierszu 37-38 sformułowanie o treści: "1 szt. (RL3) o śr. 0,3m na azymucie 238° na wys. 32,5m n.p.t." powinno brzmieć: "1 szt. (RL3) o śr. 0,3m na azymucie 238° na wys. 32,0m n.p.t.". 3) na pierwszej stronie w/w decyzji, w wierszu 29 sformułowanie o treści: "dla przez P. sp. z o.o. ul. [...] [...]" powinno brzmieć: "dla P. . z o.o. [...] [...]". W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że omyłki te nastąpiły podczas redagowania decyzji dla przedmiotowej inwestycji i są błędem oczywistym powstałym podczas przygotowania projektu decyzji w ostatniej fazie. Określając wysokość anteny RL3 w wierszu 22 i 38 podano omyłkowo wartość 32,5 m podczas, gdy we wniosku dla tej anteny podano wysokość 32,0 m. Jednocześnie w sentencji decyzji zawarta jest tabela z zestawieniem anten, gdzie podano prawidłowo wysokość anteny RL3 wynoszącą 32,0 m. Błędy powstały przez przeoczenie są, według organu, oczywistymi błędami pisarskim. Pismem z dnia 18 listopada 2025 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Tarnowie wniósł skargę na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Tarnowa w części obejmującej sprostowanie w zakresie wierszy 21-22 oraz 37-38. Zaskarżonemu postanowieniu prokurator zarzucił, że zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 113 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, mającym wpływ na wynik sprawy, polegającym na sprostowaniu wskazanej decyzji w dwóch miejscach sentencji obejmujących wiersze 21-22 oraz 37-38 w zakresie odnoszącym się do wysokości anteny radioliniowej RL3 poprzez wpisanie w miejsce wysokości jej umiejscowienia "32,5 m n.p.t." wysokości "32,0 m n.p.t.", pomimo że stanowiło to merytoryczną zmianę zapadłej decyzji. W związku z tym prokurator wniósł o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi prokurator stwierdził, że oczywisty charakter omyłki nie budził rzeczywiście wątpliwości, zważywszy że zarówno w dokumentacji przedłożonej przez inwestora oraz w samej tabeli, która obok błędnych zapisów znajdowała się również w sentencji postanowienia, poprawnie wskazano wysokość anteny RL3. Jednak zdaniem prokuratora, sama oczywistość omyłki nie wystarczy dla zastosowania trybu z art. 113 § 1 Kodeksu postepowania administracyjnego. Niezbędne jest bowiem, by usterka nie dotyczyła merytorycznych elementów orzeczenia, gdyż niedopuszczalne jest doprowadzenie do sytuacji, w której w wyniku zastosowania rektyfikacji dojdzie do zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty. W ocenie skarżącego, kluczowym elementem decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest właśnie określenie parametrów anten, w tym wysokości ich umiejscowienia, zważywszy że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładają na organ wymóg określenia warunków inwestycji w zakresie ochrony zdrowia i ludzkiego oraz ochrony środowiska. W konsekwencji skarżący uważa, że organ prostując decyzję odnośnie do wysokości położenia anteny liniowej RL3, naruszył przepis art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem prokuratora, konkluzji tej nie zmienia fakt, iż w prostowanej decyzji w innym miejscu sentencji wskazano poprawną wysokość położenia anteny, zważywszy bowiem jednakową moc całej sentencji, nie można korygować jednego jej elementu z powołaniem się na to, że tak naprawdę organowi chodziło o to, co było zawarte w innym jej elemencie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Tarnowa wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżonym postanowieniem w skarżonej części sprostował dwie pomyłki pisarskie dotyczące anteny RL3 polegające na wpisaniu w miejsce wysokości jej umiejscowienia "32,5m n.p.t.'’ wysokości "32,0m n.p.t.", w wierszach 21-22 i 37-38. Organ wyjaśnił, że określając wysokość anteny RL3 w wierszu 22 i 38 podano omyłkowo wartość 32,5 m podczas gdy we wniosku dla tej anteny podano wysokość 32,0 m. Jednocześnie w sentencji decyzji zawarta jest tabela z zestawieniem anten, gdzie podano prawidłowo wysokość anteny RL3 wynoszącą 32,0 m. Zdaniem organu, błędy powstały przez przeoczenie i są oczywistymi błędami pisarskimi. Wartości te nie są bowiem ustalane przez organ na podstawie analizy, lecz pochodzą wyłącznie z wniosku złożonego przez inwestora oraz dołączonego do wniosku opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja ponadnormatywnego oddziaływania - Instalacja Radiokomunikacyjna [...]". W związku z powyższym organ uważa, że zasadnie sprostowano je na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Omyłki stanowiące przedmiot skargi stanowią bowiem oczywiste pomyłki pisarskie, które nastąpiły w trakcie redagowania decyzji i mają charakter techniczny. Wynika to z analizy materiałów sprawy w zestawieniu z wydaną decyzją. W sentencji wystąpiła również prawidłowa wartość parametru. Wobec powyższego konieczne stało się sprostowanie omyłki, tak by decyzja nie zawierała wewnętrznych sprzeczności. W ocenie organu, przedmiotowe sprostowanie nie spowodowało zmiany rozstrzygnięcia decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (art. 119 pkt 3 p.p.s.a). Taka przesłanka została spełniona w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd stwierdza, że skarga Prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 8 § 1 p.p.s.a. - Prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony. Ta samodzielność i legitymacja prokuratora do wniesienia skargi nie zna żadnych ograniczeń przedmiotowych, jeśli tylko skarga wnoszona jest w sprawie należącej do kognicji sądów administracyjnych. Termin z art. 53 § 3 p.p.s.a. został zachowany. Skarga Prokuratora Rejonowego w Tarnowie trafnie zarzuca, że postanowienie o sprostowaniu z dnia 21 maja 2025 r zostało wydane z istotnym naruszeniem art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 t.j. z dnia 2025.12.03), mającym wpływ na wynik sprawy, polegającym na sprostowaniu decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa w dwóch miejscach sentencji obejmujących wiersze 21-22 oraz 37-38 w zakresie odnoszącym się do wysokości anteny radioliniowej RL3 poprzez wpisanie w miejsce wysokości jej umiejscowienia "32,5 m n.p.t." wysokości "32,0 m n.p.t.", pomimo że stanowiło to merytoryczną zmianę zapadłej decyzji. Chociaż zarówno w dokumentacji przedłożonej przez inwestora oraz w samej tabeli, która obok błędnych zapisów znajdowała się również w sentencji postanowienia, poprawnie wskazano wysokość anteny RL3. Stosownie do art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jednak sama oczywistość omyłki nie wystarczy dla zastosowania trybu z art. 113 § 1 Kodeksu postepowania administracyjnego. Niezbędne jest bowiem, by omyłka nie dotyczyła merytorycznych elementów orzeczenia, gdyż niedopuszczalne jest doprowadzenie do zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty. Istotnym elementem decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest właśnie określenie parametrów anten, w tym wysokości ich umiejscowienia, zważywszy że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładają na organ wymóg określenia warunków inwestycji w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz ochrony środowiska. W konsekwencji organ prostując decyzję w kwestii wysokości położenia anteny liniowej RL3, naruszył normę art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Sprostowanie decyzji prowadziło bowiem do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Nie zmienia tego fakt, że w prostowanej decyzji w innym miejscu sentencji wskazano poprawną wysokość położenia anteny. Zważywszy bowiem na komplementarność całej sentencji, nie można korygować jednego jej elementu z powołaniem się na to, że tak naprawdę organowi chodziło o to, co było zawarte w innym jej elemencie. W takiej sytuacji nie wiadomo jaki był rzeczywisty zamysł organu i rozstrzygnięcie. Nie wiadomo gdzie nastąpiła rzeczywista omyłka, czy w tabeli, czy w rozstrzygnięciu. Taka sytuacja narusza prawa adresata decyzji i uczestników postępowania, wbrew ogólnym zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 6 i 8 § 1 k.p.a. Wady istotne decyzji mogą być weryfikowane przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych (wyrok WSA w Warszawie z 6.11.2008 r., ISA/Wa 936/08 Legalis, teza II A.1, str. 494 w Komentarzu do kpa pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego , Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2014) Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w punkcie sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.