II SA/Kr 1510/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie – G. M. sprawy ze skargi "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z 24 marca 2016 r. nr [...] znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu spółce K. sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z garażem podziemnym, garażami wbudowanymi, instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan, c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, zagospodarowaniem terenu (ciągami pieszymi, jezdnymi, zewnętrznymi miejscami postojowymi wraz z wjazdem do garażu podziemnego z działki nr [...]), zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] jako etap X inwestycji pn. budowa osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wbudowanymi miejscami postojowymi dla samochodów na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]/3, [...], [...], [...], [...] obr.[...] przy ul. [...] w K.. Od decyzji tej odwołania wnieśli [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w K., W. S. i S. Przedsiębiorstwo Budowlane sp. j. A. S. i M. S.. Po rozpoznaniu odwołań Wojewoda decyzją z dnia 22 sierpnia 2016 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. II SA/Kr 1378/16 uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu odwołań [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w K., W. S. i S. Przedsiębiorstwa Budowlanego sp.j. A. S. i M. S. od opisanej wcześniej decyzji Prezydenta Miasta K., Wojewoda decyzją z dnia 8 września 2017 r., znak [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej wcześniej inwestycji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że mając na względzie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie organ, po ponownej analizie materiału dowodowego stwierdził, że brak jest podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę, zarówno ze względu na braki formalne wniosku o pozwolenie na budowę, jak i niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z decyzja o warunkach zabudowy (zwanej dalej WZ). W ocenie organu odwoławczego projektowany budynek jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 4 stycznia 2015 nr [...], bowiem jego wysokość przekracza dopuszczoną w decyzji wysokość ustaloną dla tej lokalizacji budynku. Jak wynika z pkt II ppkt ld decyzji WZ z 4.01.2015 nr [...], odnoszącego się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: projektowana zabudowa nie powinna przekraczać 10 m wysokości elewacji frontowej dla budynków lokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej. Z uwagi na charakter funkcjonalny nowej zabudowy oraz maksymalne] ochronę terenów zielonych, centralną część terenu podlegającego zabudowie można przeznaczyć pod budynki o znacznie większej wysokości, nawet do 25 m, ale powinny to być elementy jednostkowe stanowiące dominanty punktowe (...). Projektowany na działce nr [...] budynek ma wysokość 24 m i znajduje się w odległości 4,65 m od granicy z działką nr [...]. Granica między tymi działkami stanowi jednocześnie linię rozgraniczającą teren inwestycji wynikającą z decyzji o warunkach zabudowy i jest ograniczeniem terenu inwestycji od zachodu. Takie usytuowanie budynku na terenie objętym decyzją WZ uprawnia do stwierdzenia, że budynek jest zlokalizowany na obrzeżach terenu wyznaczonego w tej decyzji, a nie w jego centralnej części. Zgodnie z ustaleniami decyzji WZ wysokość projektowanej zabudowy, która nie znajduje się w centralnej części terenu podlegającego zabudowie, nie może przekraczać 10 m i w żadnym wypadku nie może stanowić dominanty dla tego terenu. Natomiast projektowany budynek przekracza prawie 2,5 razy tę wysokość Na marginesie należy zauważyć, że dla budynków, o wysokości stanowiących dominanty i o wysokości do 25 m, ustalenia decyzji WZ wskazują, iż budynki te powinny mieć bryłę opartą na podstawie kwadratu o zbliżonych do kwadratu proporcjach. Zaprojektowany budynek nie spełnia tego wymogu. Jego podstawę stanowi wielobok nieforemny, ograniczony linią łamana zamknięta o nierównoległych bokach. Dodatkowo należy uznać, że inwestor nie legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy. Wyjaśnić bowiem należy, że decyzja WZ z 4 stycznia 2015 r. nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego została przeniesiona na rzecz trzech podmiotów, decyzją z 2 września 2005 r. nr [...] O pozwolenie na budowę powinny się ubiegać łącznie wszystkie podmioty uprawnione z decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie z wnioskiem o pozwolenie na budowę wystąpił jeden z adresatów decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzić należy, że nie może skutecznie ubiegać się o pozwoleniu na budowę tylko jeden z podmiotów, którzy zostali łącznie uprawnieni w decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko w tym zakresie, również w odniesieniu do etapu X, zostało zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 sierpnia 2016 sygn. akt II SA/Kr 687/16. Reasumując należy uznać, że projektowany budynek jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 4 stycznia 2015 nr [...] bowiem jego wysokość przekracza dopuszczoną wysokość ustaloną dla tej lokalizacji budynku, a ponadto inwestor nie legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy stanowiącej element wniosku o pozwolenie na budowę, o którym mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Powyższe okoliczności wskazują na brak możliwości udzielenia pozwolenia na budowę oparciu o materiał dowody zgromadzony w sprawie w tym w oparciu o przedłożony projekt budowlany. Odnosząc się natomiast do złożonych w ramach postępowania odwoławczego wniosków o zawieszenie postępowania, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa, w związku z prowadzonym postępowaniem o wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy jak i postępowaniem sądowym o zmianę służebności gruntowej należy wyjaśnić, że podtrzymuje się stanowisko w tym zakresie zawarte zostało w decyzji Wojewody z 22.08.2016 r. znak; [...] W ocenie organu odwoławczego wskazywane okoliczności nie dają podstaw do jego zawieszenia z tych powodów. Zarówno fakt prowadzonego postępowania w sprawie wygaszenia decyzji, sposób jego zakończenia czy też rozstrzygniecie sądu cywilnego w sprawie zmiany przebiegu służebności, pozostają bez związku z istniejącą obecnie możliwością zakończenia postępowania odwoławczego. Dodać również należy, że w sprawie istnieje obowiązujący stan prawny, a ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy czy nawet wyrok sądu cywilnego odnoszący się do przebiegu służebności, (stany przyszłe i niepewne) pozostają bez wpływu na obecnie toczące się postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, a w szczególności na możliwość orzeczenia w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy. Opisaną wyżej decyzję Wojewody zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. sp. z o.o. w K., zarzucając jej naruszenie: art. 153 ppsa poprzez pominięcie wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2017 r. o sygn. akt II SA/KR 1378/16 przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Organ II instancji, tj. nie ustalenie kręgu osób będących stronami postępowania co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia i skutkowało rozpoznaniem wszystkich odwołań wniesionych w sprawie, podczas gdy postępowanie odwoławcze winno zostać umorzone; art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że stronami postępowania są W. S. oraz spółka S. Przedsiębiorstwo Budowlane sp. j. A. S. i M. S., co skutkowało rozpoznaniem odwołań wniesionych przez te podmioty podczas gdy postępowanie w tym zakresie winno zostać umorzone; art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego inwestorowi, który spełnił wszystkie warunki przewidziane w powołanym przepisie; art. 7 w zw. z art. 77 § 7 kpa poprzez ustalenie centralnej części terenu podlegającego zabudowie na podstawie decyzji WZ nr [...] jedynie w oparciu o kryterium topograficzne z pominięciem funkcjonalnego charakteru nowej zabudowy co skutkowało przyjęciem, że projektowany budynek jest niezgodny z ustaleniami tej decyzji. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. II SA/Kr 1378/16 uchylił wydaną poprzednio przez Wojewodę decyzję. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję w dalszym ciągu nie wykonał zaleceń wynikających ze wskazanego wyżej prawomocnego wyroku i już choćby z tego powodu zaskarżona decyzja musiała zostać uchylona. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd wyraźnie stwierdził: "zarzuty odwołań nie zostały przez organ II Instancji rozpatrzone, czym organ naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 Kpa. Ponownie prowadząc postępowanie Wojewoda będzie obowiązany także i te uchybienia wyeliminować i wypowiedzieć się w sprawie zarzutów stawianych w złożonych odwołaniach". W zaskarżonej obecnie decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do wniesionych odwołań, wyjaśniając jedynie dlaczego nie uwzględnił wniosków o zawieszenie postępowania, złożonych w ramach postępowania odwoławczego. Stanowi to w dalszym ciągu naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz dodatkowo naruszenie art. 153 p.p.s.a. i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto w omawianym wyroku Sąd rozważył kwestię prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. W uchylonej wówczas decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji ustalił na niewłaściwy (zbyt szeroki) krąg stron postępowania. Uzasadnienie wyroku zawiera następujące stwierdzenie: "także i kwestię przymiotu stron postępowania organ II Instancji był obowiązany rozstrzygnąć we własnym zakresie i będzie to jego obowiązek w ponownie prowadzonym postępowaniu, przy czym organ będzie miał na względzie, że w podobnej sprawie (która dotyczyła etapu IX tej samej inwestycji) wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 687/16 (dostępnym w CBOSA)". Również i tę kwestię Wojewoda w zaskarżonej decyzji pominął milczeniem. Rozpoznał wszystkie trzy odwołania, wniesione przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową w K., W. S. i S. Przedsiębiorstwo Budowlane sp. j. A. S. i M. S. – z czego można wywieść wniosek, że wszystkie odwołujące się podmioty uznał za strony postępowania. Nie sposób jednak ustalić z jakich powodów i na jakiej podstawie przypisał im cechy strony postępowania o pozwolenie na budowę. Niewątpliwie stanowi to naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśniania przyczyn, dla których określone podmioty uznano za strony postępowania. W konsekwencji uniemożliwia to weryfikację prawidłowości przyjętych przez Wojewodę założeń. W tym miejscu należy zauważyć, że wyrok sygn. II SA/Kr 687/16, powołany w uzasadnieniu wiążącego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 10 marca 2017 r., sygn. II SA/Kr 1378/16, a dotyczący IX etapu tej samej inwestycji, nie był 10 marca 2017 r. prawomocny. W ramach kontroli instancyjnej został on uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2870/16. Sąd II instancji jednocześnie oddalił skargę W. S. na decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze w związku z wniesieniem przez nią odwołania od decyzji I instancji. Pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż W. S. jako jeden z adresatów decyzji ustalającej warunki zabudowy jest inwestorem w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie zyskał aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu swoje wyroku napisał: "Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego W. S. nie jest inwestorem w niniejszej sprawie. (...) W. S. nie jest żadną z osób wskazanych w przepisie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, który wymienia enumeratywnie kto jest stroną w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a w szczególności nie jest inwestorem". Nie można obecnie czynić zarzutu Wojewodzie, że poglądu NSA nie wziął pod uwagę, gdyż cytowany wyrok został wydany 2 miesiące po wydaniu zaskarżonej decyzji, niemniej jednak ponownie rozpoznając sprawę i dokonując oceny legitymacji poszczególnych podmiotów do udziału w postępowaniu Wojewoda uwzględni argumentację przyjętą w omawianym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wprawdzie formalnie wyrok ten został wydany w innej sprawie administracyjnej, jednak z uwagi na podobieństwo stanu faktycznego i prawnego w tamtej sprawie oraz w sprawie niniejszej stanowisko NSA musi zostać wzięte pod uwagę. W świetle omawianego wyroku NSA z 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2870/16 nie da się zaaprobować zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę, bowiem nie wszyscy adresaci decyzji WZ wystąpili w wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że błędny jest pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że "skoro decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydana została na trzy podmioty w tym na W. S. to jest oczywiste, iż w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę musi być ona uznana za stronę postępowania jako inwestor". NSA dopuścił możliwość wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę tylko niektórych adresatów decyzji WZ, wskazując jednocześnie, że pozostali adresaci nie są tylko z tego tytułu stronami postępowania o pozwolenie na budowę. W zaskarżonej decyzji powołano się na pogląd wyrażony przez sąd I instancji w sprawie sygn. akt II SA/Kr 687/16 – jednak po uchyleniu tego wyroku przez sąd odwoławczy i dokonaniu przez niego odmiennej oceny rozważanej kwestii, konieczne jest dokonanie na nowo oceny również i tej okoliczności w ponownie prowadzonym postępowaniu. Podstawową przyczyną, dla której Wojewoda przyjął niezgodność planowanej inwestycji z ustalonymi dla niej w decyzji z 4 stycznia 2005 r. (Wojewoda błędnie twierdzi, że jest to decyzja z 4 stycznia 2015 r.) nr [...] warunkami zabudowy jest wysokość planowanej zabudowy. Okoliczność ta nie została jednak rozważona i przeanalizowana wystarczająco dokładnie. W decyzji ustalającej warunki zabudowy w pkt II ppkt l d zawarto następujące stwierdzenia: "projektowana zabudowa nie powinna przekraczać 10 m wysokości elewacji frontowej dla budynków lokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej. Z uwagi na charakter funkcjonalny nowej zabudowy oraz maksymalną ochronę terenów zielonych, centralną część terenu podlegającego zabudowie można przeznaczyć pod budynki o znacznie większej wysokości, nawet do 25 m, ale powinny to być elementy jednostkowe stanowiące dominanty punktowe. Budynki te winny mieć bryłę opartą na podstawie kwadratu lub prostokąta o zbliżonych do kwadratu proporcjach. Bok podstawy nie może przekroczyć 20 m szerokości. Wysokość pozostałej zabudowy projektowanej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej należy dostosować do wysokości istniejącej zabudowy jednorodzinnej przez wprowadzenie malejącej wysokości do 10 m." Z zacytowanego fragmentu decyzji ustalającej warunki zabudowy wynika, że ograniczenia wysokości nowej zabudowy na poziomie maksymalnie 10 metrów dotyczą wyłącznie tych terenów inwestycji bezpośrednio sąsiadujących z istniejącą zabudową jednorodzinną. Wynika to z pierwszego i ostatniego zdania cytowanego fragmentu, które szczególnie akcentują ograniczenie wysokości nowoprojektowanej zabudowy, celem ochrony sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej Decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera generalnych ograniczeń co do wysokości budynków położonych na obrzeżach inwestycji, a jedynie do tych spośród nich, które bezpośrednio sąsiadują z zabudową jednorodzinną. Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. inwestor i uczestnik A. S. oświadczyli zgodnie do protokołu, że w dacie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy zabudowa jednorodzinna zlokalizowana była na działkach nr [...], [...] i [...] oraz po drugiej stronie ul. [...]. Żadna z tych działek nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie objętego niniejszym postępowaniem planowanego budynku, a zatem nie ma przeszkód, aby budynek objęty postępowaniem osiągnął wysokość do 25 m. Za przyjęciem tego poglądu przemawia również przedłożona przez inwestora kopia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 stycznia 2018 r. o pozwoleniu na budowę, wydana m. in. dla działki nr [...] bezpośrednio przylegającej do terenu niniejszej inwestycji, która obejmuje budynek mieszkalny o wysokości 18 metrów. Podkreślić w tym miejscu należy, że jednoczenie z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w ramach projektowanego osiedla, budynki o wysokości "nawet do 25 metrów", które stanowią dominanty punktowe winny mieć bryłę opartą na podstawie kwadratu lub prostokąta o proporcjach zbliżonych do kwadratu. Bok podstawy nie może przekroczyć 20 metrów szerokości. Sąd obecnie stwierdza zgodność wysokości planowanego budynku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Nie przesądza w żaden sposób o zgodności z tymi warunkami w pozostałych kwestiach, w szczególności dotyczących podstawy bryły budynku. W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym muszą one zostać szczegółowo i wyczerpująco wyjaśnione, gdyż do tej pory organ zagadnieniami tymi się nie zajmował. Jak wynika z powyższych rozważań większość zarzutów skargi okazała się zasadna. Wojewoda nie wykonał wiążących wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie, wyjaśnił kwestii właściwego kręgu stron postępowaniu - mimo, że budziła ona poważne wątpliwości, nie odniósł się do zarzutów odwołań wniesionych skutecznie, błędnie uznał niezgodność z ustalonymi dla inwestycji warunkami zabudowy w zakresie konieczności wystąpienia o pozwolenie na budowę przez wszystkich adresatów decyzji WZ oraz w zakresie wysokości planowanego obiektu. Nie mógł jednak odnieść skutku zarzut błędnej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie może rozstrzygnąć, jakie powinno być merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Zakres postępowania wyjaśniającego, który do tej pory przeprowadził Wojewoda uniemożliwia Sądowi dokonanie takiej oceny, która obecnie byłaby przedwczesna. Dopiero bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie dotyczące kompleksowej oceny prawidłowości przedłożonego projektu budowlanego oraz rozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania pozwoli na dokonanie oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody jako naruszającą przepisy postępowania – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).