II SA/Kr 1512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. [ ] sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 września 2013 r. znak: [ ] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów skargę oddala. 3Sygn. akt II SA/Kr 1512/13 UZASADNIENIE Starosta K. decyzją z dnia 25 lipca 2013 r. znak: [....] orzekł o odmowie udzielenia J.k. , prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [....] zezwolenia na zbieranie odpadów w miejscowości [....] na działkach nr [....] i [....] , gmina S. Jako podstawę prawną wskazano art. 46 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 poz. 21) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania. Organ I instancji decyzją z dnia 16 listopada 2012 r. odmówił wydania J.K. zezwolenia na zbieranie odpadów, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. uchyliło tę decyzję wskazując na zmianę stanu prawnego. Z dniem 23 stycznia 2013 r. weszła bowiem w życie nowa ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 21). Nie zawiera ona przepisu przejściowego, który upoważniałby do prowadzenia spraw wszczętych i niezakończonych przed jej wejściem w życie na podstawie przepisów dotychczasowych, a zatem sprawa niniejsza winna być rozpoznana na podstawie przepisów nowej ustawy o odpadach. Starosta zaznaczył, że w dniu 3 września 2012 r. (tj. miesiąc przed wystąpieniem z wnioskiem inicjującym niniejsze postępowanie) do starostwa wpłynął sprzeciw okolicznych mieszkańców (24 osoby, za pośrednictwem J.M. ) w sprawie uruchomienia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu skupu złomu przez J.K. w M. Skarżący obawiali się uciążliwości hałasowych oraz wzmożonego ruchu ciężkich pojazdów. Skarga dotyczyła również zniszczenia szaty roślinnej poprzez wycinkę drzew i krzewów oraz nawożenia ziemi i gruzu, na terenie działek nr [....] i [....] w M. - w tych aspektach postępowanie prowadziła Gmina S. W toku postępowania dokonano wizji w terenie, w takcie której stwierdzono, iż opis działek zamieszczony we wniosku jest zgodny z rzeczywistością. Stwierdzono również, że w najbliższym sąsiedztwie działek, na których planowano inwestycję, znajdują się zabudowania jednorodzinne oraz działki niezabudowane, które jednak zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Starosta wystąpił dwukrotnie pismem do Urzędu Miejskiego w S. , jako autora planu, który dysponuje najlepszą wiedzą empiryczną umożliwiającą właściwą interpretację zapisów planu o informację, czy planowana działalność w zakresie zbierania odpadów jest zgodna z przepisami prawa miejscowego oraz o informację o sposobie zakończenia prowadzonego przez gminę postępowania dotyczącego przedmiotowych działek. Pismem z dnia 4 lipca 2013 roku znak: [....] Burmistrz Gminy S. poinformował, iż nie jest właściwy miejscowo do dokonywania jakichkolwiek wykładni aktów normatywnych przyjętych przez organ stanowiący gminy, pomimo, iż w pierwotnie prowadzonym postępowaniu pół roku wcześniej w piśmie znak: [....] z dnia 23.10.2012 r. jasno stwierdził "(...) Biorąc powyższe pod uwagę, na terenach MNR nie może powstać punkt do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu". Poinformowano również, iż skarżący - J.M. wycofał swój wniosek. W załączeniu dołączono fragment wypisu z części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości M. , bez dołączenia części ogólnej planu, w której wprowadzono zapisy uniemożliwiające prowadzenie przedmiotowej działalności na tym terenie. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji dokonał wnikliwej analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego przez Radę Miejską w S. Uchwałą Nr XXXV/272/06 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Gminy S. obejmującej wsie: [....],[....],[....], etc...... Zgodnie z tym dokumentem działki nr [....] i [....] w M. znajdują się w terenach oznaczonych symbolem planu MNR - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz częściowo w terenach obudowy biologicznej cieków, skarp, terenach o dużych spadkach, terenach podmokłych, oznaczonych symbolem planu RZ. Zgodnie z § 24 miejscowego planu na terenach RZ należy utrzymać i wzbogacać obudowę biologiczną cieków terenów skarp, wyrobisk, terenów o dużych spadkach, a także terenów podmokłych, w szczególności - utrzymać istniejące trwałe zadarnienia, zakrzewienia i zadrzewienia; wskazane jest częściowe zalesienie, zadrzewienie i zakrzewienie terenu, dopuszcza się urządzanie dróg polnych, dojazdowych do gruntów rolnych i leśnych oraz ścieżek pieszych i rowerowych, ustala się zakaz zabudowy (z wyjątkiem obiektów małej architektury i budowli i urządzeń związanych z melioracją wodną, infrastrukturą techniczna, przeciwpowodziowe i przeciwpożarowe), utrzymując jednocześnie istniejącą zabudowę. W myśl § 11 miejscowego planu tereny MNR przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową z urządzeniami towarzyszącymi z możliwością prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz wykorzystania działek w całości na tą działalność. W Ustaleniach ogólnych planu w § 4 zamieszczono definicję nieuciążliwej działalności, którą należy rozumieć jako działalność gospodarczą, produkcyjną lub usługową, która nie obejmuje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Zgodnie z § 3.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w § 6 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, iż: "w obrębie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej i jednorodzinnej i zagrodowej, zabudowy usługowej, sportu i rekreacji, obiektów sakralnych i wyznaniowych ustala się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, za wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. znak: [....] z dnia 20 czerwca 2013 r., które zapadło w analogicznym postępowaniu, w powyższym przepisie jest mowa o przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie ma znaczenia czy oddziaływanie to jest zawsze znaczące, czy też potencjalnie znaczące - może ono znacząco oddziaływać na środowisko i w tym mieści się jeden i drugi sposób oddziaływania. W świetle powyższego planowane przedsięwzięcie polegające na zbieraniu odpadów w miejscowości [....] , na działkach nr [....] i [....] , jest niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach organ jest zobowiązany odmówić wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Od powyższej decyzji odwołał się J.K. , zarzucając, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wnikliwego zbadania, czy w istocie planowana przez Odwołującego działalność będzie naruszać postanowienia miejscowego planu. Organ w ocenie Odwołującego nie dokonał rozróżnienia między pojęciem: "przedsięwzięcia mogącego zawsze" a "przedsięwzięcia mogącego potencjalnie" oddziaływać na środowisko. Nadto wskazano, iż brak jest normy prawnej dającej burmistrzowi prawo dokonywania interpretacji przepisów planu, jak to się stało w niniejszej sprawie. Przesłana przez Burmistrza opinia nie może być wiążąca. Organ orzekający właściwie nie dokonał żadnych czynności, poza zwróceniem się do Burmistrza o informację, na której się oparł, i w oparciu o która arbitralnie orzekł w sprawie. Odwołujący wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie będzie prowadzone w sposób uwzględniający wymogi ochrony środowiska. Nadto wniosek nie obejmuje żadnych odpadów niebezpiecznych. Po rozpatrzeniu odwołania w Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 10 września 2013 r., znak [....] - działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 poz. 21), uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Gminy S. obejmujący wsie: [....] , [....] , [....] , [....] , etc.....(Dziennik Urzędowy Województwa [....] z 2006 r. nr 239, poz. 1671) oraz art. 138 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na art. 46 ust 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym "Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego". W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał zapisy planu miejscowego stwierdzając, że w § 6 ust. 1 planu jest mowa o przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma tu znaczenia rozróżnienia na przedsięwzięcia, których oddziaływanie jest zawsze znaczące, czy też potencjalnie znaczące - może ono znacząco oddziaływać na środowisko i w tym mieści się jeden i drugi sposób oddziaływania. Ponadto wskazano, że zgodnie z brzmieniem art. 63 ust. 4 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) każde przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko może wymagać raportu ("W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się, przepisy art. 68." (ust. 4); "Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: [...]" (ust. 1)), a o takich przedsięwzięciach mowa w § 6 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, iż decyzja wydawana na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach jest decyzją związaną. W przypadku zajścia okoliczności wskazanych w przepisie organ wydaje decyzję administracyjną określonej treści i nie ma dowolności w wyborze rozstrzygnięcia. Dlatego też brak jest możliwości uwzględnienia argumentacji odwołania dotyczącej charakterystyki przedsięwzięcia, w szczególności okoliczności, że zbieranie odpadów na przedmiotowej nieruchomości nie będzie uciążliwe dla środowiska. W przypadku stwierdzenia, że z powodu niezgodności z planem musi zostać wydana decyzja odmowna, organ nie ma już obowiązku dalszego badania stanu faktycznego sprawy, dlatego też organ I instancji nie naruszył swym postępowaniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono również, że w swym rozstrzygnięciu organ I instancji oparł się na swych własnych ustaleniach, a nie ustaleniach poczynionych przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.K. , zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozważenie w sposób wnikliwy przez organ II instancji czy w istocie planowana przez skarżącego działalność w ramach zbierania odpadów stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nierozważenie zarzutów: niezbadania planowanego stopnia zabezpieczenia nieruchomości a także zarzutu, iż Burmistrz nie jest właściwy rzeczowo do dokonywania jakiejkolwiek wykładni prawnej aktów prawa miejscowego przyjętych przez organ stanowiący Gminy wobec czego poprzestanie jedynie na opinii Burmistrza Miasta i Gminy S. nie jest prawidłowe. - naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie, a w szczególności art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że sposób gospodarki odpadami w ramach planowanej przez skarżącego działalności jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a lub lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w ocenie skarżącego planowana przez niego działalność nie jest działalnością mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Organ błędnie przyjął, że planowana przez skarżącego działalność jest niezgodna z przepisami prawa miejscowego - art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Nieuciążliwa działalność gospodarcza to działalność, która nie może oddziaływać w sposób znaczący na środowisko. Jako że w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w § 3.1 pkt 81 stwierdzono, że punkty zbierania i przeładunku odpadów, w tym złomu zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ uznał, że nie jest dopuszczalne prowadzenie planowanej przez skarżącego działalności na przedmiotowych działkach. Należy jednakże zwrócić uwagę, że § 4 w ustaleniach ogólnych planu zagospodarowania przestrzennego posłużono się definicją nieuciążliwej działalności gospodarczej jako działalności, która nie obejmuje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla oceny czy działalność objęta wnioskiem jest taką działalnością organ posłużył się przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., gdzie w §1 dokonano rozróżnienia na przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i na przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ przyjął, że skoro w § 3. l pkt 81 w/w Rozporządzenia wymieniona została działalność polegająca prowadzeniu punktów do zbierania lub przeładunku odpadów w tym złomu jako działalność mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to tym samym, bez dalszego badania planowanego sposobu gospodarki odpadami przez skarżącego uznał, iż jest to działalność mogąca znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym niezgodna z przepisami prawa miejscowego. Tymczasem wydaje się, że nie bez przyczyny ustawodawca dokonał rozróżnienia na przedsięwzięcia mogące zawsze i mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN. 2012) "potencjalny" oznacza taki który może wystąpić lub pojawić się w określonych warunkach,. O ile działalność została przez przedmiotowe Rozporządzenie zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to w istocie nie jest koniecznym badanie planowanego sposobu gospodarowania odpadami. Jednakże, jeśli działalność jest zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to w ocenie odwołującego się organ winien dokonać oceny na podstawie złożonego wniosku oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czy planowana przez skarżącego działalność i sposób gospodarki odpadami jest działalnością mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Nie dokonując powyższego organ naruszył obowiązki spoczywające na nim zgodnie z art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego planowana przez niego działalność nie jest działalnością mogący w sposób znaczący oddziaływać na środowisko. Skarżący od kilkunastu lat prowadzi działalność polegającą na skupie surowców wtórnych. Posiada doświadczenie w prowadzeniu tego rodzaju działalności. Jego działalność była wielokrotnie kontrolowana przez odpowiednie służby w tym Inspektorat Ochrony Środowiska i nie zgłaszano w tym zakresie zastrzeżeń. Skarżący na działkach numer [....] i [....] planuje wykonanie odpowiednich zabezpieczeń, które niwelują potencjalny wpływ działalności na środowisko. Organ nie rozważył jakiego rodzaju surowce wtórne będą gromadzone przez skarżącego. Wniosek bowiem nie obejmuje żadnego rodzaju odpadów mających charakter odpadów niebezpiecznych. Podstawowym przedmiotem działalności skarżącego jest gromadzenie złomu stalowego obojętnego dla środowiska. Co więcej, dzięki wskazanym wyżej zabezpieczeniom odpady nie mają żadnego kontaktu z gruntem. Pozostają zabezpieczone w kontenerze, gdzie są gromadzone a następnie bezpośrednio z kontenera są transportowane do przedsiębiorców skupiających odpady w dalszej kolejności. Ponadto do odpadów gromadzonych przez skarżącego należą: makulatura, plastik, szkło także obojętne dla środowiska. Zwrócono także uwagę należy na umiejscowienie nieruchomości, na której planowana jest przedmiotowa działalność. Nieruchomości sąsiadujące z tymi działkami pozostają w dużej mierze niezabudowane, a jedna z nieruchomości bezpośrednio przylegających do nieruchomości skarżącego jest przystosowana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Jest to utwardzony betonem plac, na którym znajdują się zabudowania w postaci magazynów i budynków gospodarczych. Ponadto organ podejmując rozstrzygnięcie oparł się w zasadzie wyłącznie o opinię wyrażoną przez Burmistrza Miasta i Gminy S. w której to uznano, że na terenach MNR nie może powstać punkt do zbierania lub przeładunku odpadów. Organ ten nie jest uprawniony do wyrażania takiej opinii i do dokonania interpretacji zapisów uchwał Rady Gminy. To organ prowadzący postępowanie winien dokonać samodzielnej interpretacji tekstu aktu normatywnego na podstawie zasad wykładni. Organ nie przeprowadził żadnych innych czynności poza zwróceniem się do Burmistrza Miasta i Gminy S. , nie przeprowadził oględzin nieruchomości, jej otoczenia i nie zbadał zabezpieczenia prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Oznacza to, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie zezwolenia na zbieranie odpadów. Materialnoprawną podstawą wydania przedmiotowej decyzji jest art. 46 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21), zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. W niniejszej sprawie, teren działek nr [....] i [....] położonych w M. , na których zaplanowane zostało miejsce zbierania złomu, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXXV/272/06 Rady Miejskiej w S. z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Gminy S. obejmujący wsie: [....] , [....] , [....] , etc....(dalej zwany mpzp lub planem). Nieruchomości te leżą w obszarach oznaczonych symbolem MNR - tereny zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej i zagrodowej. Tereny te zostały opisane w §11 planu, zgonie z tym przepisem tereny MNR przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową z urządzeniami towarzyszącymi (ulice dojazdowe i wewnętrzne obsługujące działki, infrastruktura techniczna, zieleń itp.), z możliwością prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej oraz wykorzystania działek w całości na tę działalność. Nadto w § 6 planu ustalono zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, między innymi poprzez określenie, że "w obrębie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej, jednorodzinnej i zagrodowej, zabudowy usługowej, sportu i rekreacji, obiektów sakralnych i wyznaniowych ustala się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, za wyjątkiem sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W 4 ust. 1 pkt. 1 mpzp zdefiniowano co w rozumieniu planu oznacza działalność nieuciążliwa. Jest to działalność gospodarcza, produkcyjna lub usługowa, która nie obejmuje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Z wszystkich przytoczonych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na obszarze działek skarżącego leżących w terenie oznaczonym w planie symbolem MNR nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej uciążliwej tj. takiej, która mogłaby znacząco oddziaływać na środowisko, wymagałaby sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Pozostaje zatem odpowiedzieć na pytanie, czy punkt zbierania złomu jest takim przedsięwzięciem, które mogłoby znacząco oddziaływać na środowisko, wymagałoby sporządzenia raportu względnie dla którego obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. W tym miejscu przytoczyć należy przepisy regulujące ww. zagadnienia. W pierwszej kolejności należy wskazać na drugą część definicji zawartej w § 6 oraz § 4 ust. 1 pkt. 1 mpzp dotyczącą zakazu lokalizacji w terenach zabudowy mieszkaniowej przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U.2006.129.902) – w wersji obowiązującej na dzień uchwalenia mpzp, regulowała postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 była dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzany był jako jeden z dokumentów niezbędnych do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 48). W art. 51 ww. ustawa stanowiła, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, stwierdzał, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (ust. 2). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.2004 nr 257 poz. 2573), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Oznacza to, ze punkt zbierania złomu mógł wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko a zatem poddawał się regulacji § 6 oraz § 4 ust. 1 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXXV/272/06 Rady Miejskiej w S. z dnia 20 marca 2006 r. Dalej wskazać należy na obecnie obowiązującą ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), która w art. 59 stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 Wyżej przywołany przepis oznacza, że ustawa wyróżnia dwa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym definicja zawarta w mpzp dotycząca działalności nieuciążliwej odwołuje się do obu ww. kategorii przedsięwzięć – zarówno mogących zawsze znacząco jak i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Równocześnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397), wydane na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się punkty do zbierania lub przeładunku złomu. Zgodnie z obecnie obowiązującą, przywoływana już wyżej ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zastąpiony został instytucja "oceny oddziaływania na środowisko". Zgodnie bowiem z jej art. 61 ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym zarzuty skargi pozostają niezasadne, gdyż organy prawidłowo zinterpretowały przesłanki stanowiące podstawę wydania decyzji o odmowie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, z powodu niezgodności z przepisami prawa miejscowego zamierzonego sposobu zagospodarowania nieruchomości na których urządzony miałby zostać punkt skupu złomu. Wobec powyższego orzeczono o oddaleniu skargi, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.