II SA/Kr 1515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Starosty T z dnia 2 października 2018 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 5 października 2018 r. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Starosty T z dnia 2 października 2018 r., znak [...], w przedmiocie zwrotu podania o wydanie decyzji o wypłacie odszkodowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W świetle art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Na postanowienie Starosty T z dnia 2 października 2018 r., znak [...], w przedmiocie zwrotu podania skarżącemu przysługiwało zażalenie; stanowi o tym art. 66 § 3 zd. 2 k.p.a. Na to postanowienie, jako postanowienie wydane w pierwszej instancji, skarga nie jest zatem dopuszczalna. Ewentualne wniesienie skargi będzie możliwe po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. na akt podjęty na skutek zażalenia. Uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia jest przesłanką dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Uzasadnia to odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.