II SA/Kr 1516/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 3 października 2016 r. znak [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie sposobu realizacji uchwały oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego – A. F. na postanowienie Burmistrza Miasta Zakopane, z dnia 3 sierpnia 2016 r., znak: [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie sposobu realizacji uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki", w związku z publiczną ofertą gry zręcznościowej "[...] " w ramach placu zabaw dla dzieci, usytuowanego przy ul. [...] w [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r., znak: [...] Burmistrza Miasta Zakopane odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie sposobu realizacji uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki" w związku z publiczną ofertą gry zręcznościowej "[...]" w ramach placu zabaw dla dzieci, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia stwierdzono, iż przewidziana w art. 61 a § 1 k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce m.in. wówczas, gdy brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania strony w trybie administracyjnym. Dotyczy to sytuacji, gdy nie ma przepisu prawnego, na podstawie którego można wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania strony. Sytuacja taka, zdaniem organu I instancji ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem art. 30 ustawy o samorządzie gminnym, zawierający katalog zadań wójta/burmistrza/prezydenta miasta, nie przewiduje określenia sposobu wykonywania uchwał poprzez wydawanie decyzji administracyjnych w tym zakresie. Na powyższe postanowienie, skarżący wniósł zażalenie w ustawowym terminie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: wydanie z rażącym naruszeniem prawa w myśl art. 145 a i art. 145 § 1 poprzez błędną interpretację art. 61 a 1 i 2 k.p.a.; niezastosowanie przepisu art. 65 k.p.a. poprzez nieprzekazanie podania do organu właściwego po stwierdzeniu swojej niewłaściwości w sprawie przez Burmistrza Miasta Zakopane; błędną wykładnię art. 30 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016 poz. 446) poprzez uznanie przez organ, iż przepis ten jest jedyną normą regulującą właściwość Burmistrza w postępowaniu administracyjnym; naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nieustalenie stron postępowania i sprzeczne z art. 10 k.p.a. pozbawienie ich prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Burmistrzowi Miasta Zakopane do dalszego prowadzenia i nakazanie wykonania postanowienia nr [...] z dnia 4 grudnia 2015r., jak również o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a. do przekazania całości akt sprawy dot. postanowienia nr [...] z dnia 4 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że przepis art. 61 a k.p.a., na podstawie którego wydane zostało zaskarżone postanowienie, jest przepisem statuującym wyjątek od ogólnej zasady wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków o wszczęcie postępowania administracyjnego. Następnie skarżący stwierdził, że Burmistrz Miasta Zakopane odmówił wszczęcia postępowania uzasadniając to tym, że brak jest przepisu stanowiącego podstawę do rozpoznania sprawy przez ten organ, jednakże Burmistrz całkowicie pominął, iż w takiej sytuacji, zgodnie z art. 65 k.p.a., jest on zobowiązany do ustalenia organu właściwego i przekazania mu wniosku do rozpatrzenia. Takim organem właściwym w niniejszej sprawie mogła być Rada Miasta Zakopane, lecz organ błędnie sprawy pod tym kątem nie rozważył, czym rażąco naruszył prawo. Zdaniem Skarżącego, organ I instancji całkowicie błędnie zinterpretował przepis art. 30 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż powołany przepis nie może stanowić podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Burmistrz Miasta Zakopane powinien rozważyć także inne przepisy i w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazać, dlaczego nie mogą one stanowić podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego zgodnie z wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie ma podstaw do jego uchylenia. Kolegium stwierdziło, iż co prawda skarżący powołał w swoim wniosku, w wyniku którego wydano zaskarżone postanowienie, art. 221, art. 241, art. 242 k.p.a., które sugerowałyby zastosowanie trybu wnioskowego przewidzianego w dziale XVIII k.p.a., pt. "Skargi i wnioski", jednakże równocześnie składający wniosek powołując się na art. 104 i art. 109 k.p.a., domagał się wydania decyzji, zatem w ocenie Kolegium Burmistrz Miasta Zakopane prawidłowo zastosował przepisy dotyczące ogólnego postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 61a § 1 i 2 k.p.a. Organ stwierdził, iż wystąpiła jedna z przeszkód z powyższego przepisu. Zdaniem Kolegium, brak jest bowiem podstawy prawnej, zobowiązującej Burmistrza Miasta Zakopane do wydania decyzji w sprawie dotyczącej wykonania uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r. Z treści wniosku skarżącego z dnia 6 czerwca 2016 r., po rozpatrzeniu, którego wydano zaskarżone postanowienie wynika, iż domagał się wydania w trybie art. 104 i art. 109 k.p.a. decyzji w przedmiocie realizacji § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki" w związku z publiczną ofertą gry zręcznościowej "[...]" w ramach placu zabaw dla dzieci, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. Organ powołał treść art. 30 ustawy o samorządzie gminnym. Organ podkreślił, że z art. 30 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym nie wynika, że w każdym przypadku wydania przez radę gminy uchwały, wójt ma obowiązek wydania zarządzenia (a tym bardziej decyzji) określającego sposób wykonania uchwały. Wykonanie uchwały, w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polegać może przecież, w zależności od przedmiotu regulacji uchwałodawczej na wydaniu zarządzenia, wykonaniu czynności faktycznej, materialno-technicznej, czy też czynności prawnej (np. zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości co do której rada gminy podjęła uchwałę o jej zbyciu). Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie przepis art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym daje wójtowi/burmistrzowi swobodę w określeniu wykonania uchwały rady gminy, ale nie rodzi - w każdym przypadku wydania uchwały - obowiązku określenia w drodze zarządzenia sposobu wykonania uchwały, a co za tym idzie nie rodzi obowiązku wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Kolegium podkreśliło, iż stwierdzenie zawarte w art. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej, a ponieważ w niniejszym przypadku brak jest podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji w przedmiocie określenia sposobu realizacji uchwały Rady Miasta, zatem należy podzielić stanowisko organu I instancji, zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty zawarte w zażaleniu, dotyczące błędnej wykładni art. 61 a k.p.a., art. 30 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem organu również zarzut niezastosowania przepisu art. 65 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego Burmistrz Miasta Zakopane nie stwierdził swojej niewłaściwości, a jedynie uznał, iż niniejsza sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji. Niezasadnym jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 10 i art. 28 k.p.a., bowiem organ nie prowadził w niniejszej sprawie postępowania i w związku z powyższym nie znajduje uzasadnienia zawarte w zażaleniu żądanie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do przekazania całości akt sprawy dotyczącej postanowienia nr [...] z dnia 4 grudnia 2015 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący A. F. Skarżący stwierdził, że postanowienie to narusza normy prawne niebudzące wątpliwości interpretacyjnych określone w dyspozycji przepisu art. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 225 k.p.a. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 października 2016 r., wobec zaistnienia przesłanek określonych w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; na zasadzie art. 145 a § 1 p.p.s.a., zobowiązanie Burmistrza Miasta Zakopane do udzielenia na zasadzie art. 9 k.p.a. w związku art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej informacji w przedmiocie sposobu realizacji § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki". Skarżący podniósł, że w związku z posiadaną usługową ofertą publiczną, pod adresem Burmistrza Miasta Zakopane skarżący skierował wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 6, art. 10, art. 104 i art. 109 § 1 k.p.a., w przedmiocie sposobu realizacji § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki" w zakresie umiejscowienia urządzeń objętych przedmiotową ofertą. Z uwagi na nieprecyzyjne określenie w uchwale nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane akceptowalnych cech urządzenia oraz miejsca jego lokalizacji, zasadnym było uzyskanie informacji w przedmiotowym zakresie od Burmistrza Miasta Zakopane, któremu powierzono wykonanie uchwały. Z uwagi na ograniczenia terminowe wskazane w treści uchwały w przedmiocie dostosowania się do przepisów tego aktu, skarżący wezwał organ do wydania przedmiotowej decyzji w terminie natychmiastowym, bez narażania skarżącego na poniesienie szkody. Skarżący podniósł, że w odpowiedzi na jego wniosek i wezwanie, Burmistrz Miasta Zakopane postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2016 r., znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie sposobu realizacji uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki". Odmawiając wydania wnioskowanej przez skarżącego decyzji organ nie udzielił skarżącemu jednocześnie jakichkolwiek informacji w innej formie niż decyzji, w przedmiocie wyjaśnienia istotnych wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r., w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki". Pozbawiając skarżącego należytych i wyczerpujących informacji w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnych aktu normatywnego Rady Miasta Zakopane, wskutek skierowanego przez skarżącego wniosku Burmistrz Miasta Zakopane za pośrednictwem podległej mu Straży Miejskiej w Zakopanem zainicjował przeciwko skarżącemu dwa postępowania l.dz. [...] oraz l.dz. [...], usiłując obarczyć skarżącego odpowiedzialnością za naruszenie regulacji prawnych, których wyjaśnienia domagał się skarżący od organu odpowiedzialnego za ich realizację. Skarżący powołał art. 225 k.p.a. Skarżący zaznaczył, iż podjęcie niezbędnych kroków, biorąc pod uwagę fakt, że wiążące zasady dotyczące Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są przestrzegane, jest w pełni uzasadnione i konieczne. Wskazał również na regulacje ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych. Skarżący stwierdził, że daje to pełną podstawę do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego i realizację ww. wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 października 2016 r. znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 3 sierpnia 2016 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiocie sposobu realizacji uchwały nr XII/183/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki". Zważywszy na przedmiot zaskarżenia wskazać w pierwszej kolejności należy na przepis art. 61 § 1 k.p.a. Przewiduje on dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z regułą ogólną żądanie danego podmiotu, skierowane do organu administracji publicznej wszczyna postępowanie administracyjne, jeśli dotyczy sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, to jest jeżeli przepisy prawa materialnego upoważniają ten organ do rozstrzygnięcia co do wniesionego żądania przez wydanie decyzji administracyjnej. W przypadku, gdy wniosek wszczynający postępowanie administracyjne budzi wątpliwości organu administracji publicznej co do treści zawartego w nim żądania, organ ten jest obowiązany ustalić jego rzeczywistą treść, należycie i wyczerpująco informując wnoszącego podanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 61a § 1 k.p.a., który legł u podstaw wydania zaskarżonych postanowień organów obu instancji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracyjny publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego, wprowadzająca art. 61 a § 1, w zamyśle ustawodawcy miała zagwarantować wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego (jego wszczęcie), od etapu merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Przepis art. 61 a § 1 k.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną (przesłanka podmiotowa) lub z innych uzasadnionych przyczyn (przesłanka odnosząca się do przedmiotu sprawy) postępowanie nie może być wszczęte. Analizowany przepis wskazuje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszej z tych przesłanek k.p.a. nadaje wymiar podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną), a drugiej wymiar przedmiotowy (zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania ). Druga z tych przesłanek nie została w art. 61 a § 1 k.p.a. dookreślona w jakikolwiek sposób. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że ustalenie jej znaczenia wymaga odniesienia do regulacji stwierdzenia nieważności decyzji. Celem bowiem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (decyzja administracyjna) byłby obarczony wadą istotną. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przykładowo chodzi o sytuację, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Przyczyną uzasadniającą odmowę wszczęcia może być zatem to, że sprawa będąca przedmiotem wniosku nie mieści się w ogóle w kategorii spraw indywidualnych podlegających rozstrzygnięciu w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Do tej kategorii zaliczyć trzeba sprawy o charakterze cywilnym, dla których nie przewidziano administracyjnoprawnej formy rozstrzygania, albo też sprawy należące wprawdzie do spraw publicznoprawnych, ale dla załatwienia których nie przewidziano żadnej formy aktu administracyjnego. Przesłanka odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn dotyczy zatem przede wszystkim sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji, bowiem na charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa bądź brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji. Omawiany przepis kreuje po stronie organu obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy zgłoszonego żądania pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy orzekające w sprawie słusznie uznały, iż ziściła się przesłanka przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania. Wskazać należy, że skarżący domagał się od organu wydania decyzji w przedmiocie sposobu realizacji uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 3 września 2015 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki" w związku z publiczną ofertą gry zręcznościowej "[...]" w ramach placu zabaw dla dzieci, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. Sąd podkreśla, że brak jest podstawy prawnej zobowiązującej Burmistrza Miasta Zakopane do wydania decyzji dotyczącej sposobu wykonania uchwały. Zgodnie z art. 11 a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym ilekroć w ustawie jest mowa o wójcie, należy przez to rozumieć także burmistrza oraz prezydenta miasta. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy do zadań wójta (burmistrza) należy w szczególności określanie sposobu wykonywania uchwał. Organ wykonawczy jakim jest burmistrz decyduje o sposobie realizowania uchwał podejmowanych przez radę miasta. Ten przepis pozwala na oddzielenie sfery działalności rady od zadań spoczywających na burmistrzu jako organie wykonawczym. Rada nie może w treści uchwały określać sposobu jej wykonania, bo narusza to ustawowe kompetencje burmistrza. Określenie sposobu wykonania uchwały jest pierwszym etapem jej realizacji. Obejmuje m.in. wskazanie środków finansowych i rzeczowych koniecznych do wykonania uchwały, ustalenie harmonogramu jej realizacji oraz wyznaczenie osób odpowiedzialnych za wykonanie uchwały lub jej poszczególnych elementów. W tym względzie oznacza to, że do zadań wójta/burmistrza/prezydenta należy zdecydowanie przez kogo, w jakich terminach i za pomocą jakich środków, w jakim trybie mają być zrealizowane zadania wynikające z uchwały" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2010 r., II SA/Go 1011/09). Przepis art. 30 ust. 2 pkt 2 jest normą kompetencyjna, ale nie wynika z niego obowiązek burmistrza wydania za każdym razem decyzji czy też zarządzenia określającego sposób wykonania uchwały. Podkreślić należy, że literalna wykładnia tego przepisu skłania do konstatacji, że organ wykonawczy może określić sposób wykonania uchwały np. przez dokonanie odpowiedniej czynności materialno – technicznej. Żaden przepis ustawy o samorządzie gminnym nie nakłada na burmistrza obowiązku wydania decyzji, czy też zarządzenia w tym przedmiocie. Określenie sposobu wykonania konkretnej uchwały zależy od treści danej uchwały, jak również od tego w jakim zakresie uchwała wymaga wykonania. Przepis art. 30 ust. 2 pkt 2 daje burmistrzowi swobodę w określeniu wykonania uchwały rady miasta, ale nie rodzi w każdym przypadku wydania uchwały obowiązku określenia w drodze zarządzenia czy decyzji sposobu wykonania uchwały. Wobec powyższego, w ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż organy administracji publicznej, na podstawie art. 61 a k.p.a., zasadnie odmówiły skarżącemu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Regulacja art. 61 a k.p.a. ma zastosowanie wówczas, gdy podanie jednostki ma na celu zainicjowanie nowego postępowania w określonej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., które jednak nie może zostać skutecznie uruchomione ze względu na istniejące przeszkody o charakterze przedmiotowym bądź podmiotowym. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stosownie do art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.