II SA/Kr 1518/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...]" na decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 4 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Wnioskiem z dnia z dnia 10 marca 2011 r. Stowarzyszenie [....] wystąpiło o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zezwoleń upoważniających do wjazdu do strefy B. Decyzją z dnia 8 czerwca 2011 r. znak: [....] Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu odmówił dostępu do informacji publicznej w następującym zakresie: pkt 2 wniosku tj.: w sprawie udostępnienia w formie pisemnej pełnego wykazu wszystkich podmiotów, którym wydane zostały na rok 2011 zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy B, a niebędące abonamentami postojowymi SO, wraz z liczbą wydanych każdemu z nich zezwoleń i numerami tych zezwoleń, pkt 4 wniosku tj.: w sprawie udostępnienia w formie pisemnej pełnego wykazu wszystkich podmiotów, którym wydane zostały na rok 2011 zezwolenia upoważniające do wjazdu i postoju w strefie B oraz postoju w strefie płatnego parkowania, a nie będące abonamentami postojowymi SO, wraz z liczbą wydanych każdemu z nich zezwoleń i numerami tych zezwoleń. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. udzielił Stowarzyszeniu częściowej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. W zakresie pytań zamieszczonych pod numerami 2 i 4 wskazano, iż Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ZIKiT) nie dysponuje wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy B. Ze względu na fakt, iż poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej archiwizacji dokumentów poszczególnych spraw, ZIKiT zaklasyfikował informację wnioskowaną przez Stowarzyszenie jako informację przetworzoną. Stworzenie wykazu w kształcie i formie wskazanej we wniosku wymagałoby bowiem zaangażowania pracowników jednostki w sposób wykraczający poza zakres z reguły wykonywanych przez nich zadań. W związku z powyższym ZIKiT poinformował Stowarzyszenie, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną o charakterze przetworzonym - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - co wiąże się z obowiązkiem wykazania przez wnioskodawcę przesłanek, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. W odpowiedzi na wskazane powyżej wezwanie Stowarzyszenie pismem z dnia 10 maja 2011 r. wskazało, iż w jego ocenie uzasadnieniem dla udzielenia informacji jest podejrzenie posługiwania się przedmiotowymi zezwoleniami przez podmioty, na rzecz których je wydano, do celów prywatnych. Ponadto stwierdzono, iż taka sytuacja prowadzi do wzrostu natężenia w strefie B, pogłębienia deficytu miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania, a także znacznego uszczuplenia przychodów gminy K. z tytułu opłat postojowych. W odniesieniu do powyższych argumentów ZIKiT stwierdził, że samo podejrzenie istnienia pewnego negatywnego zjawiska, niepoparte żadnymi dowodami, nie może prowadzić do stwierdzenia istnienia interesu publicznego w obronie wartości, zagrożenia których nie wykazano. Z uwagi na wskazane okoliczności uznano, iż wnioskodawca nie wykazał, że udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w związku z tym zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W opinii organu sporządzenie wnioskowanego wykazu nie ma bowiem realnego wpływu na wskazane we wniosku dobra. Również sporządzenia takiego wykazu nie uzasadnia spostrzeżenie o znacznym uszczuplaniu wpływów do budżetu Miasta K. w wyniku możliwego posługiwania się zezwoleniami wjazdowymi przez osoby uprawnione, przy jednoczesnym braku sprecyzowania skali opisanego zjawiska. Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. Stowarzyszenie [....] wniosło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołanie od decyzji z dnia 8 czerwca 2011 r., opierając się na błędnym pouczeniu o trybie postępowania odwoławczego, jakie zamieszczono w tej decyzji. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011 r. Dyrektor ZIKiT przywrócił termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję z dnia 8 czerwca 2011 r. We wniosku Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreśliło, że nie żądało dokonania żadnych analiz, obliczeń ani zestawień statystycznych. W ocenie Stowarzyszenie wydaje się nieprawdopodobnym, aby dyrektor ZIKiT nie prowadził ewidencji wydawanych zezwoleń upoważniających do wjazdu do strefy "B" i postoju w strefie płatnego parkowania. Ponadto Stowarzyszenie podniosło, że w piśmie z dnia 10 maja 2011 r. wykazało szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu wskazanych informacji. Zwolnienie z opłat podmiotów nieuprawnionych, sprzeczne z uchwałą nr XXXII/268/03 RMK z dnia 26 listopada 2003 r. powoduje wzrost natężenia ruchu w strefie "B" i pogłębienie deficytu miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania, a równocześnie doprowadza do znacznego uszczuplenia przychodów gminy K. z tytułu opłat postojowych. Biorąc pod uwagę sytuację budżetową Miasta K. i kłopoty z finansowaniem inwestycji i remontów, między innymi przez ZIKiT, w/w uszczuplenia są szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. Stowarzyszenie podkreśliło, że podejmuje działania w celu weryfikacji słuszności wydawania zezwoleń, zwiększenia wpływów do budżetu Miasta K. i ograniczenia ruchu w centrum miasta, które to działania są z pewnością istotne z punktu widzenia interesu publicznego. Rozpoznając powyższy wniosek Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu decyzją z dnia 4 sierpnia 2012 r. nr [....] utrzymał w mocy decyzję własną w dnia 8 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny prawa, informacja przetworzona to taka informacja, która została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. ZIKiT nie dysponuje wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy B. Poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej archiwizacji dokumentów poszczególnych spraw. Zatem sporządzenie wykazu w formie i według kryteriów wskazanych w punkcie 2 wniosku z dnia 10 marca 2011 r. będzie wymagało podjęcia stosowanych działań, które przemawiają za zakwalifikowaniem wnioskowanej informacji publicznej, jako informacji przetworzonej. Wniosek Stowarzyszenia z dnia 10 marca 2011 r. a także pismo z dnia 10 maja 2011 r., upatruje istnienie interesu publicznego w uzyskaniu informacji przez Stowarzyszenie [....] celem weryfikacji wydanych zezwoleń, a następnie skierowania: "zawiadomienia do prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez dyrektora ZIKiT z art. 231 § 1 bądź 2 KK oraz 271 § 1 bądź § 3 oraz osoby posługujące się bezprawnie zezwoleniami przestępstwa z art. 273 KK". Z treści pism wystosowanych w przedmiotowej sprawie wynika zatem, że nadrzędnym celem działań Stowarzyszenia [....] jest skierowanie przeciwko Dyrektorowi ZIKiT postępowania karnego. W ocenie jednostki samo przekonanie o możliwości popełnienia przestępstwa, poparte jedynie, jak wskazano w piśmie z dnia 10 maja 2011 r., pogłoskami i mniemaniu wnioskodawcy, nie uzasadnia żądania szczegółowego, specjalnie sporządzanego na rzecz wnioskodawcy, wykazu wszystkich podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia. Zatem właściwe organy ścigania w razie powzięcia wiadomości o możliwości popełnienia przestępstwa same podejmą stosowne działania i wykorzystają przysługujące im uprawnienia do żądania niezbędnych informacji. Stowarzyszenie [....] nie pozostaje organem ścigania i nie ma legitymacji do dokonywania czynności postępowania przygotowawczego. Ponadto zaznaczono, iż złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa nie jest obarczone koniecznością spełnienia wymogów formalnych takich jak na przykład uprawdopodobnienie popełnienia przestępstwa. Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu argumentu, iż szczególnie istotny interes publiczny w sporządzeniu wykazu związany jest z możliwym uszczupleniem wpływów do budżetu Gminy Miejskiej K. z przyczyny podejrzewanego procederu wydawania zezwoleń osobom nieuprawnionym, organ stwierdził, że tak określony "interes publiczny" ma charakter hipotetyczny, a ponadto jest oparty wyłącznie o formułowane przez wnioskodawcę posądzenia i podejrzenia. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Stowarzyszenie [....] zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezpodstawne odmówienie dostępu do informacji publicznej, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne, art. 3 § 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że żądana informacja jest informacją przetworzoną oraz przez błędne przyjęcie, że uzyskanie informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stowarzyszenie podniosło, że informacja jakiej żąda nie wymaga żadnych analiz, wyciągów ani usuwania danych chronionych prawem. Ponadto w ocenie Stowarzyszenia w dyrektor ZIKiT dokonując oceny istnienia w sprawie szczególnie istotnego interesu publicznego nie działał w zakresie dopuszczalnego uznania administracyjnego, gdyż arbitralnie i w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym występującym w sprawie stwierdził brak szczególnie istotnego interesu publicznego. Stowarzyszenie podkreśliło, że Wydawanie identyfikatorów na okaziciela podmiotom nie wymienionym w ustawie Prawo o ruchu drogowym ani uchwale XXXII/268/03 Rady Miasta K. z dnia 26 listopada 2003 r. powoduje wzrost natężenia ruchu w strefie "B", pogłębienie deficytu miejsc parkingowych w strefie płatnego parkowania i znaczne uszczuplenie przychodów gminy K. z tytułu opłat postojowych. Zapobiegnięcie więc tym niepożądanym zjawiskom leży z pewnością w szczególnie istotnym interesie publicznym. Za niezrozumiałe w ocenie Stowarzyszenia należy uznać stwierdzenie dyrektora ZIKiT, że uszczuplenie wpływów do budżetu Gminy Miejskiej K. z przyczyny podejrzewanego procederu wydawania zezwoleń osobom nieuprawnionym ma charakter hipotetyczny i jest oparty wyłącznie o posądzenia i podejrzenia. Ponadto informacje które Stowarzyszenie zamierzało uzyskać nie dotyczą wyłącznie jego interesu, działa ono w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowane ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego szczebla organów samorządu terytorialnego. Stowarzyszenie działało wyłącznie w interesie publicznym w celu ochrony praworządności, który to cel wykazany jest w regulaminie Stowarzyszenia. Stowarzyszenie podniosło także, że żądana informacja nie jest informacją przetworzoną. Dyrektor ZIKiT z łatwością podaje ilości wydanych poszczególnych rodzajów zezwoleń, więc wydaje się nieprawdopodobnym, aby nie prowadził ewidencji wydawanych zezwoleń upoważniających do wjazdu do strefy "B" i postoju w strefie płatnego parkowania. Uzasadnienie, że poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, potęguje podejrzenie co do zupełnie innej przyczyny odmowy udostępnienia informacji publicznej, tzn. chęci ukrycia ewidentnego łamania prawa i wydawania identyfikatorów bez jakiejkolwiek podstawy prawnej nieuprawnionym podmiotom. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii. Zatem sporządzenie wykazu w formie i według kryteriów wskazanych punkcie 2 wniosku z dnia 10 marca 2011 r. wymagałoby podjęcia stosowanych działań, które przemawiają za zakwalifikowaniem wnioskowanej informacji publicznej, jako informacji przetworzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu o odmowie dostępu do informacji publicznej w zakresie pełnego wykazu wszystkich podmiotów, którym wydane zostały na rok 2011 zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy B, a niebędące abonamentami postojowymi SO, wraz z liczbą wydanych każdemu z nich zezwoleń i numerami tych zezwoleń oraz pełnego wykazu wszystkich podmiotów, którym wydane zostały na rok 2011 zezwolenia upoważniające do wjazdu i postoju w strefie B oraz postoju w strefie płatnego parkowania, a nie będące abonamentami postojowymi SO, wraz z liczbą wydanych każdemu z nich zezwoleń i numerami tych zezwoleń. Zdaniem ZIKiT żądana informacja jest informacją przetworzoną a to w związku z tym, iż nie dysponuje on wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy B, a poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej archiwizacji dokumentów poszczególnych spraw. Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym niniejsi sprawę stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Problematykę dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. (dalej ustawa). Zgodnie z dyspozycją art. 1 ust 1 tejże ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 2 ust 1 przesądza, iż każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Natomiast przepis art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przepis ten (art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy) jest swoistym ograniczeniem dostępu do informacji publicznej, gdyż zakwalifikowanie danej informacji jako informacji przetworzonej przesądza, iż podmiot domagający się jej udostępnienia obowiązany jest wykazać się ważnym interesem publicznym. Fakt, iż w ten sposób ogranicza się dostęp do informacji, mając na uwadze kontekst, iż ustawodawca w sposób szeroki gwarantuje dostęp do informacji która ma charakter publiczny przesądza, iż wykładnia pojęcia "informacja przetworzona" nie powinna być wykładnią zwężającą. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że informacją przetworzoną jest tylko taka informacja publiczna która polega na wytworzeniu nowego dokumentu (obojętnie w jakiej formie sporządzonego) zawierającego informacje zebrane z wielu dokumentów jakimi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji i przetworzononego według kryterium wskazanego przez wnioskodawcę tj. tworzenie nowej informacji z danych jakimi dysponuje ten podmiot. Nie stanowi natomiast informacji przetworzonej proste zebranie danych (bez ich przetwarzania) z wielu dokumentów jakimi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. O tym czy daną informację należy traktować jako przetworzoną a nie prostą, nie może zatem decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia czy udostępnienia. Za taką wykładnią pojęcia "informacja przetworzona" przemawia także wykładnia językowa, która nakazuje według definicji słownikowej słowo "przetwarzać" rozumieć jako przekształcać coś twórczo, opracować zebrane dane lub informacje (vide: S. Dubisz, Uniwersalny słownika języka polskiego. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r. t. 3 str. 1067). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 lutego 2011 r. w sprawie II SA/Kr 1455/10 wskazując w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku, iż nakład pracy konieczny do rozpatrzenia danego wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz koszty związane z udzieleniem informacji nie przesądzają o tym, czy dana informacja publiczna ma charakter prosty czy przetworzony. Pracochłonność i koszty rozpatrzenia wniosku (np. koszty nośników, na których ma być udzielona informacja) mogą być podstawą ewentualnego obciążenia wnioskodawcy kosztami udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy, a więc te czynniki wskazują na to, czy nastąpiło przekształcenie informacji publicznej, a nie jej przetworzenie. Także w wyroku z dnia z dnia 21 lutego 2011 r. II SA/Kr 1456/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, iż czynności organu jak np. selekcja dokumentów, uchwał, ich analiza pod względem treści są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech przetwarzania informacji. W wyniku ich zastosowania nie powstaje bowiem żadna nowa informacja. W podobnym duchu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z 1258/08 z dnia 30 stycznia 2009 r. II SA/Kr1258/08 wskazując, iż "przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią. Za tak rozumianym pojęciem "informacja przetworzona" opowiadają się także przedstawiciele doktryny wskazując, iż przetworzenie informacji wymaga zaangażowania czynnika intelektualnego, niewystarczające jest natomiast zaangażowanie, nawet znacznych, lecz mających charakter jedynie techniczny, sił i środków (vide: H. Knysiak - Molczyk "Prawo do informacji w postępowaniu administracyjnym, sądowo-administracyjnym oraz w ustawie o dostępie do informacji publicznej" - Przegląd Prawa Publicznego z 2010 r., nr 3, s.66). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sądu ZIKiD żądaną przez wnioskodawcę informację traktował jako przetworzoną z uwagi na nakład pracy niezbędny do jej uzyskania. Podmiot ten nie wskazywał natomiast na konieczność jakiegokolwiek opracowania będących w jego posiadaniu dokumentów w rozumieniu o których mowa wyżej tj. aby realizacja żądania wnioskodawcy wiązała się z koniecznością tworzenia nowej informacji z danych jakimi dysponuje ten podmiot. Zdaniem sądu żądana przez skarżącego informacja ma więc charakter informacji prostej a nie przetworzonej. Podnieść też należy, iż wskazywana przez ZIKiD okoliczność tj. nie dysponuje on wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy B a poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej ich archiwizacji - są nieweryfikowalne przez sąd, aczkolwiek nie sposób zauważyć, iż w aktach administracyjnych są dokumenty które dokładnie wskazują ilość wydanych zezwoleń, co by mogło wskazywać, iż dane co do wydawanych zezwoleń (w formie zapisów komputerowych) są w posiadaniu zobowiązanego. Tym niemniej wobec stanowiska prezentowanego przez sąd co do samej wykładni pojęcia "przetworzenie informacji", jest to okoliczność drugorzędna. Na koniec wskazać należy, iż sąd nie przesądza, czy żądana przez skarżącego informacja powinna mu być udzielona w rozmiarze objętym tym żądaniem. Okoliczność tą organ powinien rozważyć w oparciu o analizę innych ustaw takich jak np. ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U.2002 Nr 101 poz. 926). Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów orzeczono jak w sentencji.