II SA/Kr 1520/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. G. i J. G. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skarżącemu J. G. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów przejazdu do Sądu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie na rzecz skarżących U. G. i J. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1520/14 Uzasadnienie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 5 września 2014r. nr [....] na podstawie art. 138§1 pkt 1 i art. 123 oraz art. 144 w zw. z art. 219 kpa oraz art. 80 ust.2 pkt 2 i art. 83 ust.2 ustawy prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 17 lipca 2014r. znak [....] , którym na podstawie art. 219 kpa odmówiono "wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. "przesłanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynek w Z. ul. [....] nie ma pozwolenia na użytkowanie". Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: W dniu 26.06.2014 r. U.G. i J.G. złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynek w Z. ul. [....] nie ma pozwolenia na użytkowanie, a nadto wskazali, że są właścicielami mieszkania położonego w tym budynku oznaczonego nr [....] /vide: kopia wniosku K: 39/. Rozpoznając powyższy wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. uznał, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści albowiem wnioskodawcy domagają się wydania zaświadczenia potwierdzającego okoliczności, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów będących w posiadaniu tego organ, a nadto uznał także, że wnioskodawcy nie wykazali interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. W zażaleniu od powyższego postanowienia U.G. i J.G. podnieśli, że w 1993 r. zakupili mieszkanie w budynku przy ul. [....] w Z. i budynek ten nie ma pozwolenia na użytkowanie. Skarżący natomiast są pozywani przez Wspólnotę Mieszkaniową o zapłatę za eksploatacje pomieszczenia, którym nie mogą gospodarować. Wspólnota Mieszkaniowa działa zaś nielegalnie, nie rozlicza się w Urzędzie Skarbowym i nie wystawia faktur, wyłudzając od skarżących duże pieniądze. W piśmie uzupełniającym zażalenie podnieśli nadto, że zaświadczenie jest im potrzebne jako nabywcom lokalu do stwierdzenia wad prawnych i fizycznych nieruchomości oraz ustalenia przysługujących im z tego tytułu roszczeń finansowych od sprzedawcy. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozpoznając powyższe zażalenie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji i podzielając w całości jego argumentację podkreślił, że treścią zaświadczenia może być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego, natomiast w sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku , organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia. Odmowa może mieć miejsce wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego lub gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów ani innych danych. Istotą wydania zaświadczenia przez organ administracji publicznej nie jest bowiem stworzenie nowej sytuacji prawnej strony, ale potwierdzenie zaistniałego stanu faktycznego i prawnego, dokonane w oparciu o posiadane przez ten organ dane. W skardze na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. U.G. i J.G. wnieśli o jego uchylenie podkreślając, że jako nabywcy lokalu , którym nie mogą gospodarować, domagają się odzyskania strat jakie ponieśli z tego powodu przez 20 lat. Następnie w całości przytoczyli treść wniesionego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga skutkuje uchyleniem tak zaskarżonego, jak i poprzedzającego je postanowienia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd nie podziela stanowiska organów nadzoru budowlanego w jakim stwierdzają, że po stronie wnioskodawców zachodzi brak interesu prawnego w domaganiu się wydania zaświadczenia, co skutkować musiało przyjęciem naruszenia przez organy art. 28 k.p.a. Poza sporem jest bowiem, że wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [....] w Z. Jako współwłaściciele mają zatem interes prawny, wynikający z przepisu art. 140 k.c., do uzyskania zaświadczenia w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 217 i następne k.p.a., zwłaszcza gdy wniosek dotyczy przedmiotu ich prawa własności. Z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Następnie należy zauważyć, że organ I instancji mając na uwadze przedmiot i zakres swojej właściwości rzeczowej, a także zasadę zaufania obywatela do administracji (art.8 k.p.a) powinien powziąć wątpliwość, a następnie ją wyjaśnić co do treści wniosku skarżących. Z jego badania może bowiem wynikać, że skarżącym chodzi o wydanie zaświadczenia o tym, że organ I instancji nie wydał pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. [....] w Z. Skarżący mogą bowiem wykazywać się pewną nieporadnością językową i wówczas treść wniosku mogłaby nie odzwierciedlać w sposób prawidłowy rzeczywistych oczekiwań co do organu administracyjnego. W ocenie natomiast Sądu w sytuacji gdyby o taką treść zaświadczenia chodziło U.G. i J.G. , to wówczas organ powinien rozważyć wydanie zaświadczenia. Ponownie rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności należy więc wyjaśnić treść wniosku U.G. i J.G. , a następnie w oparciu o tak pozyskane informacje rozpoznać wniosek. Mając na uwadze, iż stwierdzone uchybienia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a.