II SA/Kr 1521/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) Sędziowie : WSA-del. Renata Detka AWSA Mariusz Kotulski Protokolant Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2005r. sprawy ze skargi L. P., A. P., W. J. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.- Powiat Grodzki w przedmiocie nałożenia grzywny -postanawia- skargę odrzucić II SA/Kr 1521/00 UZASADNIENIE W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 6.06.2000r, powołującej się na przepisy art. 30 i art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, L.P., A.P. i W.J. zarzucili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wykonał wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanych w sprawach toczących się do sygnatur: II SA/Kr 209/95 (z dnia 4.10.1994r), II SA/Kr 2485/95 (z dnia 4.10.1994r), II SA/Kr 321/98 (z dnia 26.06.1998r). Skarżący podali, że w postępowaniu prowadzonym przez organ po dacie wydania powyższych wyroków czynności są jedynie markowane i mimo upływu 5 lat od daty wydania orzeczeń przez NSA brak jest postępów w sprawie. Wskazali, że wielokrotnie zwracali się do właściwych organów z wezwaniem do wykonania tych orzeczeń. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podał, że postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone jest zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, prawem budowlanym i w oparciu o wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ze względu na długotrwały i wciąż narastający konflikt sąsiedzki oraz na liczne skargi i zarzuty stron postępowania kierowane do wszystkich instancji czas postępowania się wydłuża i w chwili obecnej nie jest możliwe rozstrzygnięcie powyższej sprawy. Na rozprawie w dniu 28.04.2004r skarżący podtrzymując żądanie wymierzenia organowi grzywny podnieśli, że po dacie wyroków NSA wymienionych w skardze w sprawie zapadały kolejne decyzje administracyjne, uchylane następnie przez organ odwoławczy i przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pełnomocnik Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że żądanie skarżących wykracza poza zakres przepisu na który powołują się skarżący. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne w ramach swojej kognicji sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z przedłożonych po rozprawie w dniu 28.04.2004 r. akt administracyjnych wynika, że w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 09.1994 r. w przedmiocie odprowadzenia wód opadowych, toczącej się do sygn. II SA/Kr 2485/94 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4.10.1994 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 4.10.1994r sygn. akt II SA/Kr 209/95, wydanym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 11.1994 r. w przedmiocie uszkodzenia muru ogrodzeniowego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję z dnia [...]11.1994 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 26.06.1996r w sprawie II SA/Kr 321/98 ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 01.1998r w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem Sąd uchylił uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...]01.1998r, wyrażając pogląd, że w sprawie "chodzi nie tylko o odstępstwo od samego pozwolenia na budowę czy projektu ale i o niezgodność z obowiązującym w owym czasie prawem budowlanym, warunkami technicznymi itp." W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd podał, że "postępowanie winno sprowadzić się do likwidacji skutków samowoli w zależności od jej rodzaju i zakresu, który niekoniecznie musi pokrywać się z przyczyną utraty ważności pozwolenia na budowę. Skarżący pismem z dnia 5.01.1998r zwrócili się o wykonanie wyroku w sprawie II SA/KR 2485/00, pismem z dnia 12.10.1998r - o wykonanie wyroku zapadłego w sprawie II SA/KR 209/95, a w protokole przyjęcia strony spisanym w dniu 22.11.1999r - wyroku wydanego w sprawie II SA/KR 321/98. W myśl przepisu art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obowiązującego w dacie wniesienia skargi, w razie stwierdzenia, że organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia, Sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przepis ten stanowił dopełnienie przepisów art. 16-20 cytowanej ustawy określających kognicję Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z treści art. 31 cytowanej ustawy, nie przewidywał on możliwości wniesienia skargi w trybie tego przepisu w przypadku bezczynności organu, która nastąpiła po dacie wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję. Tryb przewidziany w art. 31 ustawy o NSA miał zastosowanie jedynie w przypadkach merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach skarżącego, a więc wtedy, gdy Sąd uwzględniając wniosek strony w sprawach, o których mowa w art. 16 ust. 1l pkt 4 ustawy, tj. dotyczących innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, wydał wyrok przyznający, stwierdzający albo uznający uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 25 ustawy) oraz gdy uwzględniał skargę na bezczynność organów (art. 17 i 26 ustawy). W pozostałym zakresie właściwości uprawnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego oparte były na modelu orzekania kasacyjnego (uchylenie, stwierdzenie nieważności lub niezgodności z prawem decyzji lub postanowienia), a tryb przewidziany w art. 31 ustawy o NSA nie miał zastosowania. Stwierdzić zatem należy, że skarga na "nie wykonanie" wyroku Sądu, którym uchylono zaskarżoną decyzję nie jest skargą o jakiej mowa w art. 31 ustawy o NSA. Kognicji Sądu dla takiej skargi nie przewidywał też żaden inny przepis ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Dlatego też uznać należy, że pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarga była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 27 § 2 ustawy. W dacie rozpoznawania skargi przepis art. 31 ustawy o NSA już nie obowiązywał, gdyż zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.), ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) straciła moc z dniem, jak wynika z art. 106 ustawy z dnia 30.08.2002 r., 1.01.2004 r. W myśl art. 154 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązującej od dnia 1.01.2004r, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powyższego wynika, że przepisem tym wprowadzona została nowa podstawa wniesienia przedmiotowej skargi - bezczynność organu po wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję. Tak dla tej skargi , jak i dla skargi wniesionej w trybie art. 31 ustawy o NSA, dla jej dopuszczalności przewidziano konieczność uprzedniego wezwania organu do załatwienia sprawy. Oczywistym jest, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie w dniu 6.06.2000r takim wezwaniem nie mogła być poprzedzona. Wezwanie dokonane w trybie art. 31 § 3 ustawy o NSA wystosowane do organu z żądaniem wykonania wyroku uchylającego zaskarżona decyzję, a wiec w stanie prawnym nie przewidującym w takim przypadku wniesienia skargi do Sadu, nie może być tym wezwaniem, o którym mowa w przepisie art. 154 p.p.s.a. Wymierzenie organowi grzywny w oparciu o przepis art. 154 nowej ustawy, w wypadku bezczynności organu po dacie wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzje wydanego przed wejściem w życie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi będzie możliwe tylko wtedy, gdy zdarzenie uzasadniające zastosowanie sankcji /bezczynność organu po wyroku Sadu uchylającym zaskarżoną decyzje/ nastąpi po dacie wejścia w życie nowej ustawy oraz gdy wezwanie przewidziane w art. 154 § 1 p.p.s.a. dokonane zostanie po dniu wejścia w życie tej ustawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że w takiej sytuacji nie jest możliwe uznanie za dopuszczalna skargi złożonej przed dniem 1.01.2004r w trybie art. 31 ustawy o NSA za złożona w trybie art. 154 p.p.s.a. Dlatego też, uznając wniesioną skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a należało orzec jak w postanowieniu.