II SA/Kr 1523/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z 9 marca 2015 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu Budowlanemu [...] Spółka Jawna w K. inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, z instalacjami wewnętrznymi: c.o., elektryczną, wod.-kan., gazową, wentylacji mechanicznej oraz zagospodarowaniem terenu na działkach [...] ,[...] ,[...] obr. [...] z infrastrukturą techniczną (sieć i przyłącz wodociągowy, sieć i przyłącz kanalizacji sanitarnej, przyłącz kanalizacji opadowej, przyłącz energii elektrycznej, przyłącz gazu) na działkach [...] ,[...] ,[...] itd... obr. jw. wraz z przebudową i budową drogi dojazdowej, miejsc parkingowych i zjazdem na działkach ewidencyjnych nr [...] ,[...] ,[...] itd. obr. [...] przy ul. [...] w K Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] " w K. wniosła od powyższej decyzji odwołanie. W treści odwołania zarzucono zaskarżonej decyzji błędne oraz niedostatecznie uzasadnione przyjęcie, że inwestor w projekcie budowlanym dla ww. inwestycji wypełnił wytyczne zawarte w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 20 marca 2013 r., dotyczące zapewnienia miejsc parkingowych w ilości odpowiedniej dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji. Wojewoda [...] decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "K.p.a." oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "P.b.". Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K . nr [...] z 9 marca 2015 r., znak: [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego. Naruszeniu uległy art. 7 K.p.a., w związku z niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy oraz art. 34 ust. 1 P.b. w zakresie spełnienia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją Prezydenta Miasta K. z 20 marca 2013 r., nr [...] , znak: [...] (zwaną dalej "decyzją WZ"), ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Analiza szczegółowych ustaleń ww. decyzji wykazała poważne zastrzeżenia co do zgodności projektowanej inwestycji z tym orzeczeniem we wskazanym w zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zarzucił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem nie wykazano spełnienia wymogów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie niezbędnej ilości miejsc postojowych dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, odpowiedniej szerokości elewacji frontowej i uskokowego układu kondygnacji. Ponadto organ stwierdził konieczność uzupełnienia projektu zagospodarowania działki o pokazanie brzóz rosnących na dz. nr [...] przy granicy z dz. nr [...] , oznaczenia ilości kondygnacji poszczególnych części budynku zróżnicowanych w tym zakresie (po dokonaniu weryfikacji przedstawionego rozwiązania w zakresie uskokowego układu kondygnacji), oznaczenie miejsca gromadzenia odpadów stałych wraz z wymiarowaniem odległości od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy z sąsiednią działką. Organ uznał ponadto, że konieczna jest informacja projektanta o spełnieniu wymogów wynikających z w § 13, § 60 i § 272 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych" lub "rozporządzenie". Przedsiębiorstwo Budowlane [...] Spółka Jawna w K. wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 22 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1079/15, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia 6 lipca 2015 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd zobowiązał organ odwoławczy do ponownego rozpoznania sprawy zalecając, by organ odwoławczy, jeżeli uzna za stosowne, przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające w kontekście twierdzeń strony skarżącej podniesionych w piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2015 r., by organ odwoławczy dokonał następnie analizy zgromadzonego materiału dowodowego i po jego wszechstronnej ocenie, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., wydał w sprawie stosowne rozstrzygnięcie. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał m.in., że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 K.p.a. przez wydanie decyzji kasatoryjnej. Sąd zwrócił uwagę na tę część uchybień dostrzeżonych przez organ odwoławczy, które dotyczą, w jego ocenie, braków postępowania wyjaśniającego wymagających uzupełnienia. Dotyczy to w szczególności uzupełnienia dokumentacji w zakresie oznaczenia na projekcie zagospodarowania terenu brzóz rosnących na dz. nr [...] przy granicy z dz. nr [...], o których mowa w ustaleniach decyzji z 20 marca 2013 r., znak: [...] (pkt II.2.a załącznika nr 1), oznaczenia na projekcie zagospodarowania terenu kondygnacji poszczególnych części budynku zróżnicowanych w tym zakresie (po dokonaniu weryfikacji przedstawionego rozwiązania w zakresie uskokowego układu kondygnacji), oznaczenie miejsca gromadzenia odpadów stałych wraz z wymiarowaniem odległości od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy z sąsiednią działką oraz o informację projektanta w zakresie spełnienia warunków zawartych w § 13, § 60 i § 272 rozporządzenia. W ocenie Sądu są to czynności, które z powodzeniem można było wykonać w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 K.p.a. zważywszy, że organ odwoławczy nie wskazał przyczyn, które uniemożliwiają uzupełnienie materiału w tym trybie. Jeżeli takie okoliczności zachodziły, winny być one wyjaśnione i wynikać z uzasadnienia decyzji. Podobnie sąd ocenił kwestię wyjaśnienia stanowiska projektanta w przedmiocie przyjętego w projekcie ustalenia ilości miejsc postojowych. Także w tym względzie Sąd nie znalazł podstawy do stwierdzenia braku możliwości pozyskania takich wyjaśnień w trybie art. 136 K.p.a. W związku z tym Sąd uznał za trafny ten zarzut skargi, który odnosi się do naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a., bowiem dostrzegając w tym względzie potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego organ odwoławczy miał możliwość zwrócenia się o dodatkowe wyjaśnienia projektanta. Sąd zauważył, że z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy, odmiennie niż organ I instancji, ocenił zgodność projektu budowlanego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 marca 2013 r. w znacznie szerszym zakresie, niż tylko co do spełnienia warunku zapewniania miejsc postojowych. Dotyczy to bowiem także zgodności projektu z ustaleniami decyzji WZ w zakresie spełnienia warunku zapewnienia odpowiedniej szerokości elewacji frontowej oraz spełnienia warunku konieczności dostosowania uskokowego układu kondygnacji. Sąd podkreślił, że organ odwoławczy, rozpoznając sprawę jako organ merytoryczny, nie jest związany oceną dowodów i oceną prawną zaprezentowaną przez organ I instancji, a to oznacza, że w przypadku, gdy nie podziela tego stanowiska, dokonuje własnych ustaleń faktycznych i na tej podstawie wydaje w sprawie rozstrzygnięcie. Wojewoda [...] decyzją z 3 października 2016 r., znak [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 9 marca 2015 r., znak: [...] . Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 P.b. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego do projektu budowlanego została wprowadzona korekta elewacji północno-wschodniej (od strony ul. [...] ), polegająca na likwidacji fragmentu balkonu, cofnięciu okna balkonowego i zastąpieniu portfenetrem. Organ uznał, że wprowadzona zmiana w sposób widoczny wzmocniła optycznie uskok w przebiegu ściany zewnętrznej. Uskok ten stał się, w ocenie organu, czytelny i wyraźnie dzielił ścianę zewnętrzną na płaszczyzny o szerokości mniejszej niż 20 m. Organ uznał więc, że spełniony jest wynikający z decyzji WZ wymóg, aby szerokość jednej płaszczyzny elewacji od strony ul.[...] nie była większa niż 20 m. W odniesieniu natomiast do spełnienia wynikającego z decyzji WZ warunku uskokowego układu kondygnacji, w celu nawiązania do sąsiedniej zabudowy, organ stwierdził, że w decyzji tej brak jest wytycznych w odniesieniu do wielkości (głębokości) uskoku. Zdaniem organu określono natomiast jedynie, że wysokość gzymsu lub attyki (balustrady) od strony północno-wschodniej winna wynosić od 10 do 12,5 m licząc od istniejącego poziomu ulicy [...]. Dla pozostałej części budynku organ ustalił, że wysokość ta ma wynosić 16,5 m z tolerancją ± 0,5 m. W tej sytuacji, wobec braku legalnej definicji pojęcia uskok, organ uznał, że zaproponowane w projekcie budowlanym cofnięcie 5 i 6 kondygnacji oraz kolorystyczne ich zróżnicowanie w sposób wystarczający wypełniają wynikający z decyzji o warunkach zabudowy wymóg uskokowego układu kondygnacji. Organ wskazał dalej, odpowiadając na podniesione w odwołaniu zastrzeżenia dotyczące zbyt małej ilości miejsc postojowych, że dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 27 miejsc postojowych dla 45 lokali mieszkalnych. Daje to wskaźnik 0,63 miejsca postojowego na jedno mieszkanie. Zdaniem organu, zgodnie z zapisami decyzji WZ, inwestor powinien w granicach terenu inwestycji zrealizować miejsca postojowe dla samochodów. W decyzji WZ organ poinformował o uchwale Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr [...] dotyczącej "Programu obsługi parkingowej dla miasta K. ", która, jak wynika z decyzji WZ, dla przedmiotowej inwestycji przyjmowała wskaźnik liczby miejsc postojowych 1,2 miejsca/1 mieszkanie. W decyzji WZ organ zalecił uwzględnienie wskazań wynikających z tej uchwały. Organ wyjaśnił, że zawarte w decyzji o warunkach zabudowy informacje są jedynie zaleceniami w tym zakresie, nie są wiążące dla inwestora i nie nakładają na niego obowiązku ich zaprojektowania w ilości wskazanej w ww. uchwale. Organ zwrócił również uwagę, że w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu szczególnego, który określałby ilości miejsc postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania. Liczba miejsc parkingowych, zdaniem organu, winna więc zostać określona przez projektanta w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego. Organ przyznał, że jak wynika z zawartych w projekcie budowlanym wyjaśnień projektanta, ilość miejsc postojowych została zaprojektowana stosownie do zakresu i charakteru inwestycji. Organ wskazał, że dodatkowo w ramach postępowania odwoławczego została przedstawiona Opinia Komunikacyjna, opracowana przez Pracownię Planowania i Projektowania Systemów Transportu [...] z której wynika, że w przypadku sąsiednich obiektów i dla zbliżonych ich gabarytów, ilość miejsc postojowych jest porównywalna z przyjętymi w niniejszym projekcie budowlanym i wynosi od 0,6 do 0,83 na jedno mieszkanie. Organ wskazał, że w opinii tej stwierdzono ponadto, że inwestycja jest zlokalizowana w obszarze z dobrą obsługą komunikacyjną, w tym szczególnie tramwajową. Organ podkreślił też, że w ww. opinii stwierdzono, że zaprojektowaną ilość miejsc postojowych należy uznać za prawidłową. Reasumując organ stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania przez organ administracji wskazanej przez projektanta ilości miejsc postojowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania projektowanej inwestycji. W odniesieniu do podniesionych przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia 6 lipca 2015 r. uwag organ wyjaśnił, że na projekcie zagospodarowania terenu oznaczono brzozy znajdujące się na terenie inwestycji, oznaczono również ilość kondygnacji poszczególnych części budynku. Organ wyjaśnił ponadto, że miejsca gromadzenia odpadów stałych znajdują się wewnątrz budynku, przedłożono ponadto stanowisko projektanta w zakresie spełnienia warunków zawartych w § 13, § 60 i § 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponownie oceniając zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy i uzupełniony w ramach postępowania odwoławczego, organ odwoławczy uznał, że jest on wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ przywołał art. 6 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 P.b. Wyjaśnił, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Organ dodał, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia - również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 P.b. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ potwierdził, że w niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ stwierdził, że zgodnie z wymogami P.b., osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Dodatkowo organ wyjaśnił, że wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ wskazał, że na terenie, na którym planowana jest inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego inwestor uzyskał decyzję WZ. Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b. doprowadziła do wniosku, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy z 20 marca 2013 r. nr [...] , znak: [...]. W zakresie kształtowania linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organ ustalił, że linia ta, jako nieprzekraczalna, będzie wyznaczona od ulicy [...] , w odległości 7,5 m od granicy z działką drogową. Zdaniem organu z projektu zagospodarowania działki wynika, że linia ta nie została przekroczona. Ponadto organ wskazał, że decyzja WZ wskazywała wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w odniesieniu do powierzchni terenu inwestycji do 27% na kondygnacji parteru. Decyzja WZ dopuściła, w przypadku zastosowania nadwieszeń lub wykuszy na wyższych kondygnacjach, zwiększenie tego wskaźnika do 3%. Zaprojektowana powierzchnia zabudowy dla tej inwestycji na parterze wynosiła 26,98%, a nadwieszeń 2,99%. Wielkość powierzchni biologicznie czynnej, wynikająca z decyzji WZ, winna wynosić nie mniej niż 40%, a zaprojektowano 41,6%. Dopuszczalną szerokość elewacji frontowej od strony południowo-wschodniej i od strony ulicy [...] organ ustalił na 11,5 m do 31 m. Zaprojektowana szerokość elewacji frontowej wynosi od 17,03 do 26,03 m, a od strony ulicy [...] wynosi ona 26,63 m. W projekcie zastosowano czytelne uskoki o szerokości ściany do 20 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (attyki) określona w decyzji WZ od strony północnej i wschodniej i od ulicy [...] zdaniem organu winna wynosić od 10 do 12,5 m, a w pozostałej części 16,5 m ± 0,5 m. W projekcie budowlanym wysokości te wynoszą odpowiednio 12,5 m oraz 16,99 m. Zaprojektowany został dach płaski, co jest, w opinii organu, zgodne z wymogami decyzji WZ. Reasumując organ stwierdził, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniały ustalenia wynikające z decyzji WZ w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy, kolorystyki oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych. Organ dodał również, że projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 18 czerwca 2013 r. Lokalizacja budynku jest zgodna z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Odległość ścian budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi jest nie mniejsza niż 4 m. W ramach inwestycji zaprojektowano 20 miejsc postojowych w garażu podziemnym i 7 miejsc postojowych na powierzchni terenu. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ dodał, że inwestor uzyskał niezbędne dla tej inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia, które zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. W aktach sprawy znajdowała się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i sprawdzających projekt budowlany, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Organ dodał, że osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Ocenie organu podlegał również ustalony przez projektanta w projekcie budowlanym obszar oddziaływania projektowanego obiektu. W ocenie organu odwoławczego obszar oddziaływania został określony w sposób prawidłowy. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Projekt budowlany zawierał również opracowanie obrazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek. Jak wynikało z tego opracowania oraz mając na względzie fakt, że budynki znajdujące się w sąsiedztwie, na które może oddziaływać projektowany budynek są budynkami jednorodzinnymi, które należy traktować jako mieszkania wielopokojowe, organ stwierdził, że w każdym budynku pokoje, których okna skierowane są na wschód i południe mają zapewnione minimum 3 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. Jedynie w pokojach, których okna skierowane są na zachód nastąpi ograniczenie w nasłonecznieniu w godzinach od 16°° i 17°°. Powyższe jest zgodne z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w § 13 rozporządzenia, jak wynika z wykonanego opracowania projektowany budynek nie ogranicza wymaganego ww. przepisem światła naturalnego w pomieszczeniach znajdujących się w budynkach znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku. Na zakończenie organ przywołał art. 35 ust. 4 P.b. W związku z powyższym organ stwierdził, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1, jak i z art. 32 ust. 4 P.b. Organ uznał również, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich i zacytował art. 4 P.b. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. wniosła na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 października 2016 r., znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej dla potrzeb planowanej inwestycji liczby miejsc postojowych oraz dokonaniu oceny wyjaśnień projektanta zawartych w tym przedmiocie w projekcie budowlanym z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodu; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 34 ust. 1 P.b. w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, polegające na wadliwym w okolicznościach sprawy przyjęciu, że będący przedmiotem oceny projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 marca 2013 r. w zakresie zaspokojenia potrzeb parkingowych inwestycji. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów strona skarżąca podniosła, że w odróżnieniu od uzasadnienia decyzji wydanej w dniu 6 lipca 2015 r. znak: [...] , uchylonej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1079/15, tym razem Wojewoda [...] , odnosząc się do zarzutu zbyt małej ilości miejsc postojowych w stosunku do potrzeb planowanej inwestycji przewidzianych w projekcie budowlanym stwierdził, że ilość miejsc parkingowych winna zostać określona przez projektanta w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego, a jak wynika z wyjaśnień projektanta zawartych w projekcie budowlanym, ilość ta została zaprojektowana stosownie do jego zakresu i charakteru. Strona skarżąca powołała się na uchwałę z 29 sierpnia 2012 r. nr [...] Rady Miasta K. dotyczącą "Programu obsługi parkingowej dla miasta K. ", gdzie wskazano że dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych 1,2 miejsca / 1 mieszkanie. W decyzji WZ zalecono uwzględnienie wskazań wynikających z tej uchwały. Strona skarżąca nie zgodziła się z przedstawionym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem Wojewody [...] . Zauważyła, że rolą organu zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę nie jest bezkrytyczne przyjmowanie za prawdziwe wszelkich wyjaśnień projektanta tylko dlatego, że jest on osobą legitymującą się stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Zdaniem strony skarżącej w sytuacji, gdy decyzja WZ nie zawiera żadnych ustaleń, które wiązałyby organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, to uznać należy, iż stosownie do § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, na projektancie sporządzającym dokumentację projektową ciąży obowiązek przeprowadzenia analizy zapotrzebowania na miejsca postojowe i zaprojektowania takiej ich liczby, która będzie stosowna w stosunku do przeznaczenia inwestycji i zabudowy działki, a na organie rozpoznającym wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę ciąży rozważenie, czy spełnione zostały wskazane w tym zakresie wymagania. Strona skarżąca w powołaniu się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazała, że "wyrażenie "wymaga się zaspokojenia potrzeb parkingowych" nie można uznać li tylko za sugerowanie, aby inwestor liczył się z brakiem zapewnienia mu miejsc parkingowych w przestrzeni publicznej. Inaczej, o ile charakter inwestycji związany jest z obsługą komunikacyjną wymagającą stworzenia lub utrzymania dotychczasowych miejsc parkingowych, rolą organu rozstrzygającego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyjaśnić jaka jest realna wielkość tych potrzeb i czy inwestor istotnie potrzeby te zaspokoi na terenie, do którego ma tytuł prawny". Strona skarżąca podważyła argumentację, że zaprojektowanie 27 miejsc postojowych dla 45 mieszkań, a zatem przyjęcie 0,6 miejsca postojowego / 1 mieszkanie, spełnia w dzisiejszych realiach warunek zaspokojenia potrzeb parkingowych planowanej inwestycji. Jest to wskaźnik dwukrotnie niższy od zalecanego w uchwale Rady Miasta K. z 29 sierpnia 2012 r. nr [...] , a dalej w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 20 marca 2013 r. Strona skarżąca dodała do tego fakt, że jeśli z zaprojektowanych na nieruchomości inwestora 27 miejsc postojowych aż 20 będzie zlokalizowanych w garażu podziemnym, a zatem nie będą to miejsca ogólnodostępne, lecz przeznaczone do wyłącznego korzystania przez osoby, które prawa do tych miejsc wykupią, to okaże się, że dla pozostałych 25 mieszkań do dyspozycji będzie jedynie 7 miejsc postojowych zlokalizowanych na poziomie terenu, co w odniesieniu do tej grupy lokali stanowi wskaźnik 0,28 miejsca postojowego / 1 mieszkanie. Zdaniem strony skarżącej to projektant sporządzający dokumentację budowlaną ma obowiązek przeprowadzić analizę danej inwestycji w zakresie zapotrzebowania na miejsca postojowe i uwzględnić w dokumentacji projektowej taką ich liczbę, która będzie adekwatna do potrzeb użytkowników projektowanego budowlanego. Przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wymaga bowiem, aby w projekcie zagospodarowania działki przewidzieć w zależności od jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Opinia Komunikacyjna, opracowana przez Pracownię Planowania [...] , o ile dotyczy znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji spółdzielczych budynków wielorodzinnych Spółdzielni Mieszkaniowej " [...] ", nie może stanowić wiarygodnej i miarodajnej podstawy do porównania wskaźników ilości miejsc postojowych na jedno mieszkanie, bowiem osiedle [...] ", na terenie którego Spółdzielnia wybudowała budynki mieszkalne przy ul. [...] ,[..] ,[...] czy [...] wraz z towarzyszącą im infrastrukturą drogową i parkingami, zaprojektowane zostało pod koniec lat 70-tych XX wieku, a powstało w pierwszej połowie lat 80-tych, kiedy posiadanie własnego samochodu stanowiło przywilej osób dobrze sytuowanych materialnie i nie było tak powszechne, jak obecnie. Zdaniem strony skarżącej realizacja miejsc postojowych jest związana bezpośrednio z konkretnym zamierzeniem inwestycyjnym. Zarówno gramatyczna, jak i celowościowa wykładnia § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, prowadzi do wniosku, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Istotą cytowanego unormowania jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja w zakresie parkowania nie obciążała dróg publicznych ani, tym bardziej, nieruchomości sąsiednich, stanowiących prywatną własność osób trzecich. Inwestor, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników projektowanego obiektu budowlanego. Na poparcie swoich tez strona skarżąca przywołała orzeczenia sądów administracyjnych. W ocenie strony skarżącej zaprojektowanie w ramach planowanej inwestycji przy ul. [...] w K. jedynie 27 miejsc postojowych w stosunku do planowanych 45 lokali mieszkalnych jest dalece niewystarczające, nie zaspokoi potrzeby parkowania pojazdów należących do właścicieli znacznej części tych lokali - "użytkowników stałych", nie wspominając o "użytkownikach przebywających okresowo", co w konsekwencji będzie godzić w interes Spółdzielni i jej mieszkańców, będących bezpośrednimi sąsiadami terenu inwestycji. Zdaniem strony skarżącej ustalenia decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie stwierdzają konieczność usytuowania niezbędnych miejsc postojowych na terenie inwestycji. Projektowany zasób miejsc postojowych na terenie inwestycji w ilości mniejszej niż jedno miejsce parkingowe na mieszkanie, z całą pewnością nie koresponduje z zapotrzebowaniem przedmiotowej inwestycji w tej sferze. Całkowicie odmienne stanowisko wyrażone przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji, jakoby brak było podstaw do zakwestionowania wskazanej przez projektanta ilości miejsc postojowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania projektowanej inwestycji, jest niezrozumiałe, niepoparte żadnym dowodem, a w konsekwencji musi być ocenione jako dowolne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik uczestnika postępowania Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] Sp. j. w K. wniósł na rozprawie o oddalenie skargi, podzielając w całości stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności Sąd był obowiązany do uwzględnienia faktu, że sprawa której dotyczy postępowanie, była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – wyrok z 22 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1079/15. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 1998 r., sygn. I SA 1663/96, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co w niniejszym przypadku nie zachodzi. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Należy tu podkreślić, że głównym uchybieniem stwierdzonym przez Sąd w wyroku z 22 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1079/15 było naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 138 § 2 K.p.a., wobec czego Sąd nie wypowiedział się o aspektach materialnoprawnych sprawy. Sąd ograniczył się do wskazania, że organ odwoławczy nie wykazał braku możliwości zastosowania art. 136 K.p.a. Z uwagi na określony we wniosku inwestora przedmiot postępowania w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie P.b oraz regulacje, do których P.b. wprost odsyła, zawarte w ustawach i rozporządzeniach szczególnych, a także procedura z K.p.a. Podstawy i tryb wydawania pozwoleń na budowę ustawodawca unormował w art. 28 oraz w art. 32-36 P.b. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 33 ust. 2 P.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m. in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 34 ust. 1 P.b., projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 34 ust. 2 P.b., zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Jak wynika z art. 34 ust. 3 P.b., projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; W myśl art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Artykuł 35 ust. 3 P.b. stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że w razie zrealizowania wszystkich wymogów wynikających z przepisów organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wydać decyzję pozytywną. Pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego jest więc rozstrzygnięciem związanym, a wydania decyzji nie można uzależnić od spełnienia dodatkowych, niewynikających z przepisów prawa warunków. Należy tu podkreślić, że choć zgodnie z powyższymi przepisami organ trafnie wskazał, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska, to wyprowadził z tego unormowania błędne wnioski. Rzeczywiście jest tak, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Nie jest jednak tak, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Czym innym bowiem jest kontrolowanie konkretnych rozwiązań technicznych z punktu widzenia wiedzy i techniki budowlanej, do czego organ istotnie nie ma uprawnień, a czym innym jest badanie zgodności rozwiązań projektowych w kontekście zgodności projektu z aktem planistycznym (w kontrolowanej sprawie z decyzją WZ), do czego uprawnia i obliguje organ art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 1 P.b. Niewątpliwie też organ może i powinien badać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu (np. miejsc parkingowych poza garażem, na powierzchni terenu), z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, o czym rozstrzyga wprost art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Innymi słowy, jak trafnie podniosła strona skarżąca, to, że w projekcie zostało zawarte oświadczenie projektanta o zapewnieniu przez inwestora wystarczającej dla inwestycji liczby miejsc postojowych, nie zwalnia organu od powinności zweryfikowania tego twierdzenia w kontekście zgodności projektu budowlanego z decyzją WZ i zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w oparciu o materiał dowodowy gromadzony także z inicjatywy samego organu oraz zasady doświadczenia życiowego. Mając na uwadze okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec zasadności podnoszonych w niej zarzutów. Jednocześnie kontrola wydanych w sprawie decyzji dokonana z urzędu w dalej idącym zakresie wykazała, że brak jest podstaw do eliminacji tych aktów z obrotu prawnego z innych powodów. W szczególności, odnosząc się do kwestii podnoszonych w decyzji Wojewody [...] z dnia 6 lipca 2015 r. znak [...] , Sąd stwierdził, że organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie po wyroku Sądu z 22 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Kr 1079/15, prawidłowo i wystarczająco skontrolował: - opisanie w projekcie budowlanym odpowiedniej szerokości elewacji frontowej i uskokowego układu kondygnacji, - uzupełnienie projektu zagospodarowania działki o pokazanie brzóz rosnących na dz. nr [...] przy granicy z dz. nr [...] , - oznaczenie ilości kondygnacji poszczególnych części budynku zróżnicowanych w tym zakresie, - oznaczenie miejsca gromadzenia odpadów stałych wraz z wymiarowaniem odległości od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy z sąsiednią działką, - informację projektanta o spełnieniu wymogów wynikających z w § 13, § 60 i § 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo przyjął i rzetelnie uzasadnił, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniały ustalenia wynikające z decyzji WZ w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy, kolorystyki oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych. Ograniczając zatem rozważania do kwestii spornych, należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że przedłożony projekt budowlany narusza obowiązujące przepisy, a uchybienia te mają związek z rozwiązaniami dotyczącymi zaprojektowanych miejsc postojowych. Zgodnie z art. 4 P.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Regulacje, o których mowa wyżej, zawarte są w tej i innych ustawach oraz aktach normatywnych niższej rangi, zaś wystąpienie przesłanek do ich zastosowania zależy od rodzaju inwestycji. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu. W myśl art. 6 P.b., dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że nakaz respektowania przepisów techniczno-budowlanych i nakaz zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania jest nakazem wynikającym wprost z ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 P.b. do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b. Na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. Minister Infrastruktury wydał ww. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Stosownie do § 1 rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i art. 6 P.b. Skoro z przepisów rangi ustawowej wynika wprost i jednoznacznie nakaz respektowania przepisów techniczno-budowlanych, które mają charakter gwarancyjny, to w ślad za tym przyjęte w takich przepisach rozwiązania w zakresie obowiązku określonego zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, również znajdują umocowanie w ustawie. Trzeba przy tym przyznać, że trafnie organ wskazał na brak w obowiązującym systemie prawnym powszechnie obowiązującego przepisu szczególnego, który określałby konkretną liczbę miejsc postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania. Liczba miejsc parkingowych, zdaniem organu, winna zatem zostać określona przez projektanta w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego, ale zgodnie z wytycznymi aktu planistycznego (decyzji WZ lub planu miejscowego). Powyższy pogląd jest ugruntowany i jednolicie reprezentowany w orzecznictwie. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Uwzględniając treść art. 5 ust. 1 pkt 2 P.b., art. 6 P.b. oraz § 18 ust. 1-2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie może budzić wątpliwości, że dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, istnieje obowiązek zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania, w tym urządzenia stosownie do ich przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych (parkingowych), naziemnych lub w garażu podziemnym, należy przy tym dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wykładnia gramatyczna przepisów pozostaje w zgodzie z wykładnią funkcjonalną. Racjonalnym jest bowiem ze względów celowościowych uznanie, że dla obiektu budowlanego, a zwłaszcza dla budynków wielomieszkaniowych, w dobie posiadania przez znaczną część ludności samochodów osobowych, a nawet niejednokrotnie występowania w jednej rodzinie większej niż 1 liczby aut, zapewnienie takim obiektom warunków użytkowych zgodnych z ich przeznaczeniem obejmuje niewątpliwie także urządzenie związanych z nimi miejsc postojowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 362/16, LEX nr 2151115). Przepisy prawa budowlanego są powiązane ściśle i korespondują z regulacjami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016, poz. 778, dalej "u.p.z.p."). Z art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Dodatkowe w relacji do art. 107 K.p.a. elementy takiej decyzji wymieniono art. 54 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588). W art. 54 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p sformułowano wymóg określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych co do obsługi zamierzenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Nadto w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1589), mówi się wprost o miejscach parkingowych. Stosownie zaś do art. 55 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Konsekwencją tej ostatniej regulacji jest treść cytowanych już wcześniej art. 34 ust. 1 P.b., w myśl którego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., który obliguje organy administracji architektoniczno-budowlanej do sprawdzenie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodność projektu budowlanego z ustaleniami takiej decyzji. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że projekt budowlany, który uzyskał akceptację organów architektoniczno-budowlanych w niniejszej sprawie, nie spełnia wymagań wynikających z wiążących ustaleń decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 marca 2013 r. o warunkach zabudowy. Z zawartego w decyzji WZ oznaczenia inwestycji wynika, że zamiarem wnioskodawcy jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu obejmującym m.in. miejsca parkingowe naziemne. Decyzja WZ jako rodzaj inwestycji wymienia: zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, drogi wewnętrzne i infrastrukturę techniczną. Ustalone w niej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy obejmują między innymi warunki w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, gdzie nakazano inwestorowi zapewnienie miejsc postojowych poza pasami drogowymi dróg gminnych dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji, k [...] projektu budowlanego. Informacyjnie w decyzji WZ podano, że uchwałą nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r. Rada Miasta K. przyjęła "Program obsługi parkingowej dla miasta K ". Zalecono "uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale, w szczególności wytycznych w zakresie określenia liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych w różnych obszarach miasta." Wskazano, że dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjęty w Programie wskaźnik liczby miejsc postojowych wynosi 1.2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, k. [...] projektu budowlanego. Powyższe rozstrzygnięcie zawarte w decyzji WZ nie może zwalniać i nie zwalnia inwestora z obowiązku respektowania przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z ustaleniami warunków zabudowy liczbę miejsc postojowych należało w sprawie wyznaczyć biorąc pod uwagę wskaźnik zaproponowany uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr [...] Rady Miasta K. "Program obsługi parkingowej dla miasta K ". Po przeliczeniu dla przedmiotowej inwestycji liczba miejsc postojowych, zgodnie z zalecanym wskaźnikiem, wynosi: 45 mieszkań x 1,2 m.p. = 54 miejsca postojowe. W projekcie budowlanym (w części architektonicznej: "Projekt zagospodarowania" str. [...] wskazano, że w ramach planowanej inwestycji przewidziano 27 miejsc postojowych (20 miejsc postojowych w garażu podziemnym i 7 miejsc postojowych na powierzchni terenu) dla 45 zaprojektowanych lokali mieszkalnych. O tym, że powyższe stanowi zapewnienie wystarczającej, stosownej do przeznaczenia i sposobu zabudowy liczby miejsc parkingowych zgodnie z warunkiem z decyzji WZ, zaświadczył (k. [...] projektu budowlanego) architekt, należący do [...] Okręgowej Izby Architektów. Stwierdzenie to jednakże nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Powyższe dane dają w planowanej inwestycji wynik 0,6 miejsca postojowego / 1 mieszkanie (a nie 0,63 miejsca - jak pisze organ odwoławczy w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji). Należy wskazać, że przedstawiona dodatkowo w ramach uzupełnienia postępowania odwoławczego Opinia Komunikacyjna opracowana przez Pracownię Planowania i Projektowania Systemów Transportu [...] (nie będącą, ani osoby ją podpisujące, projektantem niniejszej inwestycji) nie może być uznana za uzupełnienie projektu budowlanego lub też za dodatkowe wyjaśnienia projektanta, który składając oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej odpowiada za prawidłowość rozwiązań projektowych stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 P.b. Na marginesie brak jest podstaw do uznania, że autorzy ww. opinii posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymują się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Ponadto trzeba podkreślić, że twierdzenia organu odwoławczego i ww. Opinii dotyczące sąsiednich obiektów nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Na marginesie warto zauważyć, że w większości obiekty te były projektowane i powstawały ponad 20, a część z nich nawet ponad 30 lat temu, w zupełnie innych realiach, kiedy posiadanie własnego samochodu stanowiło przywilej niektórych tylko osób i nie było tak powszechne, jak obecnie. Trafnie organ wskazał za ww. Opinią, że projektowana inwestycja jest zlokalizowana w obszarze z dobrą obsługą komunikacyjną, w tym szczególnie tramwajową. Rzeczywiście Miasto K. prowadzi obecnie politykę parkingową oraz transportową ograniczającą ruch samochodów osobowych w centralnych rejonach miasta. Jednakże należy podkreślić, że projektowana inwestycja jest zlokalizowana poza centrum miasta w dzielnicy mieszkaniowej. Jednocześnie Miasto K , czemu dało wyraz poprzez uchwałę Rady Miasta z dnia 29 sierpnia 2012 r., oczekuje w przypadku inwestycji o cechach i lokalizacji podobnych do przedmiotowej, stosowania wskaźnika liczby miejsc postojowych 1,2 m.p. / 1 mieszkanie. Co prawda Uchwała ta nie jest aktem prawa miejscowego i, jak trafnie podnosi organ, nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, ale wskutek odwołania się do niej w decyzji WZ, wskaźnik w niej zawarty powinien być wzięty pod uwagę jako punkt odniesienia na etapie sporządzania projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Warto w tym miejscu zacytować wyrażone w niniejszej sprawie w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 lipca 2015 r., k. [...] akt adm. II inst., stanowisko Wojewody [...] : " Bez względu na powyższe organ odwoławczy zauważa, że nie przedstawiono szczegółowej analizy projektanta w zakresie generowanego przez inwestycję zapotrzebowania na miejsca postojowe. Taka analiza jest niezbędna i winna ona w sposób szczegółowy przedstawiać podstawę przyjętych przez projektanta rozwiązań w tym zakresie, będących pochodną zapotrzebowania mieszkańców i użytkowników lokali w projektowanym budynku. Obliczenia te winny uwzględniać taką ilość miejsc postojowych, która zapewni obsługę inwestycji bez konieczności korzystania z miejsc postojowych poza terenem inwestycji. Zaznacza się, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie stwierdzają konieczność usytuowania niezbędnych miejsc postojowych na terenie inwestycji. Projektowany zasób miejsc postojowych na terenie inwestycji w ilości mniejszej niż jedno miejsce parkingowe na mieszkanie, z całą pewnością nie koresponduje z zapotrzebowaniem przedmiotowej inwestycji w tej sferze. Nadmienić należy, że w decyzji o warunkach zabudowy znajduje się informacja o przyjęciu Uchwałą Rady Miasta z 29.08.2012 r. Nr [...] "Programu obsługi parkingowej dla miasta K ". Jak wynika z informacji dotyczącej podstawy sporządzenia ww. Programu, opracowanie programu wykonane zostało w oparciu o przeprowadzoną inwentaryzację miejsc parkingowych i parkowania w obszarze śródmieścia funkcjonalnego. Obejmuje m.in. analizę stanu istniejącego, w tym: określenie rozmieszczenia programu urbanistycznego na obszarze miasta, wykonanie kontrolnych pomiarów parkowania, określenie parametrów parkowania, ustalenie wielkości i rozkładów natężeń ruchu kołowego, określenie potrzeb i możliwości parkowania dla stanu istniejącego, bilans popytu i podaży miejsc postojowych, ocenę zasadności funkcjonowania strefy płatnego parkowania. W decyzji wz wskazano, że dla przedmiotowej lokalizacji inwestycji i rodzaju zabudowy, zgodnie z powyższym programem przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych: 1,2 m.p./1 mieszkanie. W wz zalecono uwzględnienie wskazań zawartych w ww. Uchwale. Przyjęcie przez projektanta wskaźnika liczby miejsc postojowych, odbiegającego w sposób znaczny od zalecanego (będącego wynikiem wnikliwej analizy w tym zakresie) musi być poparte precyzyjnym uzasadnieniem." Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela zacytowane wyżej stanowisko Wojewody [...] i stwierdza, że utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy decyzję pozwolenia na budowę nie uwzględnił wyrażonego wcześniej własnego stanowiska w niniejszej sprawie. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana nie w ścisłym centrum miasta, a w oddalonej o ponad 4 km od centrum dzielnicy pełniącej funkcję mieszkaniową. Zabudowa w okolicy nie cechuje się charakterystyczną dla ścisłego centrum K. zwartą zabudową pierzejową, czy kwartałową. Brak zatem podstaw do zmniejszenia w planowanej inwestycji ilości miejsc postojowych do poziomu dwukrotnie mniejszego od liczby mieszkań. Z doświadczenia życiowego i zasad logiki wynika, że samochody nie służą mieszkańcom (użytkownikom stałym i przebywającym okresowo) jedynie do przemieszczania się do centrum miasta, ale w dowolnych różnych kierunkach. Zatem gołosłowne i sprzeczne z logiką i rzeczywistością jest przyjęcie, że w odniesieniu do planowanej inwestycji następuje ograniczenie liczby samochodów i zapotrzebowania na miejsca parkingowe. We współczesnych realiach samochód jest codziennym podstawowym narzędziem w większości gospodarstw domowych (często nawet więcej niż jeden na rodzinę). Ponadto organ w zaskarżonej decyzji nie uzasadnił w żadnym stopniu wykazania zapewnienia miejsc postojowych poza pasami drogowymi dróg gminnych (czyli w obrębie prowadzonej inwestycji) dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji. Pominął również brak istnienia takiego uzasadnienia w projekcie budowlanym. W świetle powyższego projekt budowlany, w którym gołosłownie i lakonicznie wskazuje się, że dla prawidłowego korzystania z budynku wielomieszkaniowego obejmującego 45 mieszkań wystarczające jest wydzielenie 27 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, nie może zostać uznany za zgodny, a wręcz winien być oceniony jako sprzeczny, z ustaleniami decyzji z dnia 20 marca 2013 r. o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Należy przy tym dodatkowo zaakcentować, że z zaprojektowanych na nieruchomości inwestora 27 miejsc postojowych aż 20 ma być zlokalizowanych w garażu podziemnym, a zatem nie będą to miejsca ogólnodostępne, lecz przeznaczone do wyłącznego korzystania przez osoby, które prawa do tych miejsc wykupią. Zatem dla pozostałych 25 mieszkań do dyspozycji będzie jedynie 7 miejsc postojowych zlokalizowanych na poziomie terenu, co w odniesieniu do tej grupy lokali stanowi wskaźnik 0,28 miejsca postojowego / 1 mieszkanie, nie mówiąc już o potrzebach miejsc parkingowych dla osób czasowo odwiedzających mieszkańców planowanej inwestycji. Jak trafnie podnosiła strona skarżąca i słusznie zauważył to organ odwoławczy kontrolując po raz pierwszy decyzję pozwolenia na budowę, to projektant sporządzający projekt budowlany ma obowiązek przeprowadzić analizę danej inwestycji w zakresie zapotrzebowania na miejsca postojowe i uwzględnić w dokumentacji projektowej taką ich liczbę, która będzie adekwatna do potrzeb użytkowników projektowanego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. II OSK 1511/07 – orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczeni.nsa.gov.pl). W tym zakresie, jak słusznie podnosiła strona skarżąca, zasadne były stwierdzenia zawarte w decyzji Wojewody [...] z 6 lipca 2015 r. znak [...] . Wskazano tam prawidłowo, że niezbędne jest w sprawie przedstawienie szczegółowej analizy projektanta w zakresie generowanego przez inwestycję zapotrzebowania na miejsca postojowe. Przyjęcie przez projektanta wskaźnika liczby miejsc postojowych odbiegającego w sposób znaczny od zalecanego, musi być poparte precyzyjnym uzasadnieniem. W decyzji poddanej kontroli Sądu w sprawie niniejszej Wojewoda w żadnym stopniu nie uzasadnił odstąpienia od wyżej sformułowanych, prawidłowych konstatacji. Należy też podkreślić, że przyjęte przez Sąd stanowisko w żadnej mierze nie narusza regulacji art. 4 P.b. ze względu na obwarowanie zasady wolności zabudowy warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego, Prawa budowlanego, jak i techniczno –budowlanymi. W niniejszej sprawie inwestor będzie mógł zrealizować zamierzenie inwestycyjne (budowę budynku wielomieszkaniowego), jednakże winno być ono zgodne z tymi przepisami. Zaprezentowane przez Sąd stanowisko znajduje też wsparcie w argumentach celowościowych. Zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w dużym mieście ma niewątpliwie bezpośredni związek z drożnością dróg, a w konsekwencji z ładem przestrzennym otoczenia. Podsumowując należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Drugorzędne przy tym znaczenie mają uchybienia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jakie miały miejsce przy ocenie dokumentów przedstawionych przez inwestora (w tym np. ww. Opinii Komunikacyjnej). W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wezwie inwestora do usunięcia nieprawidłowości (w tym nieprawidłowości projektu budowlanego), przez uzupełnienie lub zmianę projektu budowlanego poprzez uwzględnienie w nim większej niż 27 liczby miejsc parkingowych w stosunku do liczby 45 projektowanych mieszkań – liczby stosownej do przeznaczenia i sposobu zabudowy zgodnie z warunkiem zawartym w decyzji WZ. Jakiekolwiek zmniejszenie wskaźnika miejsc postojowych na jedno mieszkanie, w stosunku do przywołanego w decyzji WZ, a wynikającego z uchwały z dnia 29 sierpnia 2012 Nr [...] Rady Miasta K. , winno być rzetelnie i wyczerpująco uzasadnione przez autora projektu budowlanego – osobę mającą stosowne uprawnienia i ponoszącą odpowiedzialność za prawdziwość i rzeczowość swoich ustaleń i twierdzeń oraz zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i wiedzą techniczną. Sąd nie uchylił wadliwej decyzji organu I instancji, która również narusza wskazane wyżej przepisy, będąc - stosownie do art. 153 P.p.s.a. - związanym w tym zakresie wyrokiem WSA w Krakowie z 22 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1079/15, odnośnie wykładni art. 136 K.p.a.. Sąd przy tym stoi na stanowisku, że opisane powyżej uchybienia mogą być wyeliminowane w postępowaniu przed organem II instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.