II SA/Kr 1525/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...] sp. z o. o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia 1 czerwca 2010 r., znak [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 2 oraz art. 149 § 2 k.p.a., odmówiło uchylenia dotychczasowej decyzji własnej z dnia 4 lutego 2004 r., znak sprawy Kol. Odw. [....] , utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Gminy Z. z dnia 5 września 1996 r., znak [....] , orzekającą o odmowie przekazania Przedsiębiorstwu Turystycznemu "[....] " Sp. z o.o. w S. w użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej własność gminy Z. , położonej w Z. , obejmującej działkę nr [....] . Orzekając w ten sposób podało, że Przedsiębiorstwo Turystyczne "[....] " wystąpiło 11 marca 1993 r. z wnioskiem o przekazanie w wieczyste użytkowanie między innymi działki nr [....] , położonej w Z. , stanowiącej w dacie składania wniosku własność Skarbu Państwa. Postępowanie zainicjowane przedmiotowym wnioskiem toczyło się przez długi czas, w jego toku wydawano liczne decyzje, które z racji na posiadane uchybienia były uchylane tak przez organ odwoławczy, jak i poprzez wyroki sądów administracyjnych. W toku postępowania doszło do zmiany przepisów prawa stanowiących podstawy orzekania w przedmiocie wniosku, z tym, że również w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( art. 200) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu problem stanowiący przedmiot wniosku uregulowany jest tożsamo. W efekcie prowadzenia postępowania administracyjnego została wydana w dniu 5 września 1996 r. decyzja nr [....] Zarządu Gminy Z. o odmowie przekazania Przedsiębiorstwu Turystycznemu "[....] " Sp. z o.o. Sp. z o.o. w S. w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w Z. , stanowiącej własność Gminy Z. , obejmującej działkę nr [....] . Na skutek odwołania, w dniu 4 lutego 2004 r. zapadła przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. decyzja znak Kol. Odw. [....] , która utrzymała w mocy powyższą decyzję Zarządu Gminy Z. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 498/04 orzekł o oddaleniu skargi. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1347/07 . W dniu 22 września 2009 r. został złożony za pośrednictwem Wójta Gminy Z. wniosek Przedsiębiorstwa Turystycznego "[....] " Sp. z o.o. w S. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, w związku z nową okolicznością jaką miał stanowić przesłany z Urzędu Wojewódzkiego pismem z dnia [....] sierpnia 2009 r. odpis decyzji b. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [....] z dnia 18 grudnia 1972r., w sprawie połączenia państwowych przedsiębiorstw przemysłu gastronomicznego na terenie województwa [....] . Zgodnie z twierdzeniem wniosku, podstawą wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nabycia przez poprzednika prawnego spółki prawa użytkowania wieczystego działki nr [....] był brak przedmiotowej decyzji. Obecnie decyzję otrzymano, w związku z czym została spełniona ustawowa przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po zapoznaniu się z przedmiotowym wnioskiem i dołączonym do niego załącznikiem w postaci kserokopii Uchwały Nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 18 grudnia 1972 r., jak również kompletem akt nadesłanym z Gminy Z. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , wznowiło postępowanie postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. W wyniku przeprowadzonego badania akt i dostarczonego dokumentu mającego stanowić przesłankę do wznowienia postępowania ustalono, co następuje. Artykuł 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że wznawia się postępowanie jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Podstawowym zagadnieniem w postępowaniu o stwierdzenie przez organ administracji, czy wnioskodawca nabył z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów jest ustalenie faktu posiadania prawa zarządu do objętego wnioskiem gruntu w powyżej dacie. Fakt posiadania przez wnioskodawcę zarządu stwierdza się na podstawie zasad i trybu przewidzianego przez rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, istnienie zarządu stwierdza się na podstawie co najmniej jednego z wymienionych dokumentów : 1. decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd; 2. decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 3. umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgoda organu; 4. umowy zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; 5. odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; 6. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; 7. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 8. uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwal komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; 9. protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 10. umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno - zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Dostarczony obecnie przez Przedsiębiorstwo Turystyczne "[....] " Sp. z o.o. w S. odpis uchwały z dnia 18 grudnia 1972 r., jakkolwiek traktuje o połączeniu państwowych przedsiębiorstw przemysłu gastronomicznego na terenie województwa krakowskiego, to jednak nie wymienia żadnej oznaczonej nieruchomości, która miałaby ulec przekazaniu, co jest w myśl § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia warunkiem niezbędnym, by dokument taki stanowił podstawę do uznania, że przedsiębiorstwo posiadało zarząd przedmiotową nieruchomością. Dostarczony obecnie dokument nie może stanowić wymaganego prawem dowodu, który umożliwi przekazanie w użytkowanie wieczyste wskazanej nieruchomości na podstawie art. 200 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedsiębiorstwo Turystyczne "[....] " sp. z o.o. w S. złożyło w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którym domagało się zmiany zaskarżonej decyzji i uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania, podnosząc zarzut naruszenia art. 200 o gospodarce nieruchomościami, § 4 ust.1 pkt 2, 8 ,9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych oraz art.7 i art. 75 k.p.a. W uzasadnieniu wskazywało, że wnioskodawca przedłożył decyzję administracyjną zgodnie z § 2 rozporządzeniem z dnia 4 października 1958 r., które przewidywało przekazanie zakładu w drodze decyzji administracyjnej na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego zawierającego określenie składników majątkowych zakładu. Nieruchomość objęta postępowaniem, jako stanowiąca składnik zakładu nie podlegała odrębnym przekazaniom, bo tak stanowi § 7 tego rozporządzenia . Dlatego też nie ma protokołu przekazania gruntu. Pojęcie zarządu wprowadziła ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r., a przekazanie nastąpiło w 1973r., zatem nie można było przekazać zarządu bo taka forma prawna władania nieruchomościami państwowymi wówczas nie istniała ( przekazywano w użytkowanie ). Z powyższych przyczyn poprzednika prawnego wnioskodawcy nie obowiązywał nakaz wynikający z art. 80 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985r. bowiem legitymował się dokumentami wydanymi w formie prawem przewidzianej, tj. na zasadach określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 października 1958 r. Zatem zgodnie z ust. 1 art. 80 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości użytkowanie przez poprzednika prawnego spółki nieruchomości z mocy prawa przeszły w zarząd tego przedsiębiorstwa. Z tej przyczyny do poprzednika prawnego spółki nie odnosił się przepis ust. 1a i 2 art. 81 powyższej ustawy, nakładający na posiadaczy nieruchomości państwowych obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o oddanie w zarząd nieruchomości. Z treści powołanych przepisów prawnych wynika, że poprzednik prawny spółki powyższe nieruchomości miał w zarządzie. Obecnie obowiązujące przepisy wykonawcze do art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r., a to rozporządzenie Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych przewidują, że fakt przysługiwania prawa zarządu w dniu 5 grudnia 1990r. ustala się na podstawie co najmniej jednego z dokumentów, a to m.in. decyzji lub protokołu przekazania nieruchomości sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed 11 sierpnia 1985 r. Takie dokumenty wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. zostały przedłożone. Rozpoznając powyższy wniosek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 22 października 2010 r., znak [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną. W uzasadnieniu przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazało następnie, że w myśl art. 150 § 1 w zw. z art. 149 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W przedmiotowej sprawie organem orzekającym w sprawie w ostatniej instancji było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , tak więc zasadnym było rozpoznanie sprawy przez ten organ. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania wywołuje ten skutek, że właściwy w sprawie organ administracji publicznej , gdy nie zachodzą przesłanki do odmowy w drodze decyzji wznowienia postępowania, ma obowiązek wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję i ta przesłanka zachodziła w rozpoznawanej sprawie. W dalszych wywodach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podzielając w całej rozciągłości stanowisko poprzedniego składu orzekającego wskazało, że kluczowym w postępowaniu o stwierdzenie przez organ administracji czy wnioskodawca nabył z mocy prawa - z dniem 5 grudnia 1990 r., prawo użytkowania wieczystego gruntów jest ustalenie faktu posiadania zarządu objętego wnioskiem gruntu, w powyżej dacie. Z kolei fakt posiadania przez wnioskodawcę zarządu stwierdza się na podstawie zasad i trybu przewidzianego w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Powołując regulację z § 4 ust. 1 rozporządzenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że dostarczony do akt sprawy przez Przedsiębiorstwo Turystyczne "[....] " Sp. z o. o. w S. odpis uchwały z dnia 18 grudnia 1972 r., jakkolwiek traktuje o połączeniu państwowych przedsiębiorstw przemysłu gastronomicznego na terenie województwa krakowskiego, to jednak nie wymienia żadnej oznaczonej nieruchomości, która miałaby ulec przekazaniu. To zaś myśl § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest warunkiem niezbędnym, by taki dokument stanowił podstawę do uznania, że przedsiębiorstwo posiadało zarząd wskazaną nieruchomością . Z uwagi na fakt, że dostarczony przez wnioskodawcę dokument nie może stanowić wymaganego prawem dowodu, który w następstwie umożliwi przekazanie w użytkowanie wieczyste wskazanej nieruchomości na podstawie art. 200 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło utrzymać decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy w mocy. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 października 2010 r., znak [....] , Przedsiębiorstwo Turystyczne "[....] " Sp. z o.o. S. domagało się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Podnosząc zarzut naruszenie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 4 ust. 2 , 8 , 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych, art.80 ust.2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu oraz art.7, art.75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. , wskazywało w uzasadnieniu skargi na następujące okoliczności. Poprzednik prawny skarżącego z dniem 1 stycznia 1973 r. przejął od byłego WPGT jako użytkownika nieruchomości stanowiące mienie państwowe, które obecnie stanowią działki nr nr [....] , [....] i [....] . Wnioskodawca otrzymał nieruchomości i znajdujące się na nim obiekty zgodnie z obowiązującymi ówczesnymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji. państwowej przedsiębiorstw i instytucji oraz zakładów nieruchomości i innych obiektów. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, materiał zebrany w dotychczasowym postępowaniu uzupełniono o uchwałę b. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. 18 grudnia 1972 r. w sprawie połączenia przedsiębiorstw państwowych przemysłu gastronomicznego na terenie województwa [....] . Paragraf 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych prawa majątkowych przewidywał przekazanie zakładu w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, zawierającego określenie składników majątkowych zakładu. Wnioskodawca dokumenty sporządzone na podstawie tych przepisów przekazał Urzędowi Gminy w Z. oraz Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. Nieruchomości objęte postępowaniem, jako stanowiące składnik zakładu nie podlegały odrębnym przekazaniom , bo tak stanowi § 7 powyższego rozporządzenia. Dlatego nie ma protokołu przekazania gruntu. Pominięcie wyżej wymienionych dokumentów i nie wyjaśnienie przyczyny nie odniesienia się do nich stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jak również art.7 k.p.a. bowiem organ drugiej instancji nie podjął wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez nie podjęcie czynności zmierzających do uzyskania z archiwum uchwały z 18 grudnia 1972 r., pomimo stanowiska w tym zakresie zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 20 listopada 2007 r. Poprzednika prawnego wnioskodawcy nie obowiązywał nakaz wynikający z art. 80 ust.2 ustawy z 29 kwietnia 1985r., bowiem legitymował się dokumentami wydanymi na zasadach określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z 4 października 1958 r. Zatem zgodnie z ust. 1 art. 80 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z mocy prawa użytkowane przez poprzednika prawnego spółki nieruchomości przeszły w zarząd tego przedsiębiorstwa. Z tego powodu do poprzednika prawnego spółki nie odnosił się przepis ust. 1a i 2 art. 81 powyższej ustawy nakładający na posiadaczy nieruchomości państwowych nie legitymujących się dokumentami o przekazaniu gruntów wydanymi w formie prawem przewidzianym obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o oddanie w zarząd nieruchomości. Pojęcie zarządu wprowadziła ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r, a przekazanie nastąpiło w 1973r., zatem nie można było przekazać zarządu, bo taka forma prawna władania nieruchomościami państwowymi wówczas nie istniała. Z treści powołanych przepisów prawnych wynika, że poprzednik prawny spółki powyższe nieruchomości miał w zarządzie. Obecnie obowiązujące przepisy wykonawcze do art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidują, że fakt przysługiwania prawa zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. ustala się na podstawie co najmniej jednego z dokumentów, a to m.in. decyzji lub protokołu przekazania nieruchomości sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed 1 sierpnia 1985 r. Takie dokumenty wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. zostały przedłożone. W uzasadnieniu decyzji Kolegium całkowicie pominęło uchwałę Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 18 grudnia 1972 r., której brak uprzednio stanowił podstawę odmownych decyzji zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji. Nadto zgodnie z art 75 k.p.a. , stwierdzenie prawa zarządu można dokonać na podstawie oświadczenia stron lub zeznań świadków potwierdzających przekazanie nieruchomości, co również zostało przez wnioskodawcę wykazane bowiem w imieniu wnioskodawcy zostało złożone oświadczenie zarządu. Powyższe zaś całkowicie pomija w swoim orzeczeniu Kolegium. Nie uwzględnienie także zeznań świadka M.P. , co nie znajduje uzasadnienia w postanowieniach K.p.a. Orzeczenie Kolegium narusza zasady prawdy obiektywnej i obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ orzekający z własnej inicjatywy. W niniejszej sprawie, która toczy się od 1993 r. zapadły dwa orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Gliwicach. W orzeczeniu z dnia 30 września1998 r., sygn. II SA/Ka 1986/96 Sąd ten stwierdził, że w zebranym materiale dowodowym nie zachodzi żadna z przyczyn uzasadniających konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub znacznej jego części, a zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. mogło wydać już 13 listopada 1996 r. decyzje reformatoryjną a nie kasacyjną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Fakt uprzedniego wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnego wyroku z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 498/04, pozostającego nadal w obrocie prawnym ma ten skutek, że w sprawie przy niezmienionym stanie prawnym należy uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w tym wyroku oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1347/07 ( art. 153 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności, bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa zostały wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala ( art. 151 p.p.s.a. ). Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wydane w sprawie decyzje nie zawierają wad uzasadniających ich eliminację z obrotu prawnego, zaś zarzuty podnoszone w skardze są bezzasadne. Wznowienie postępowania jest środkiem wewnętrznej, nadzwyczajnej kontroli stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidziana w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 145 a § 1 k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a. - wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145 a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 – 2 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz następnie , co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 1- 2 k.p.a. ), natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji ( art. 149 § 3 k.p.a. ). Wydanie przewidzianej w art. 149 § 3 k.p.a. decyzji o odmowie wznowienia postępowania oznacza niedopuszczalność postępowania z przyczyn przedmiotowych - takich jak np. działanie organu w innej formie lub niezakończenie sprawy decyzją ostateczną, zgłoszenie żądania motywowanego wystąpieniem innych wadliwości niż przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a. , niezachowanie terminu do złożenia wniosku określonego w art. 149 § 1 i 2 k.p.a , albo z przyczyn podmiotowych do którym należy zaliczyć brak zdolności prawnej, zgłoszenie żądania przez podmiot nie będący strona postępowania . Przy nieistnieniu podstaw do orzekania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. , już po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 k.p.a. , przedmiotem postępowania jest zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. w pierwszej kolejności ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna faktycznie było dotknięte jedna z kwalifikowanych wad wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia – przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną. W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że nie istniały przeszkody natury przedmiotowej lub podmiotowej do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2004 r., znak Kol. Odw. [....] , którą utrzymano w mocy decyzję Zarządu Gminy Z. z dnia 5 września 1996 r. nr [....] . Bezsporne jest przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 498/04 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2004 r., znak Kol. Odw. [....] . Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1347/07 oddalił zaś skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 498/04. Kwestie te pozostają poza szerszymi rozważaniami jako bezsporne oraz niebudzące zastrzeżeń w ramach przeprowadzonej obecnie kontroli decyzji wydanych po wznowieniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie . W kontekście niektórych zarzutów skargi należy jednakże zwrócić uwagę na fakt, że wydanie prawomocnego wyroku oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2004 r., znak Kol. Odw. [....] czyni niemożliwym podnoszenie aktualnie zarzutów z zakresu prawa materialnego lub procesowego nawiązujących do wadliwości skontrolowanego już postępowania rozpoznawczego, zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2004 r., znak Kol. Odw. [....] . Skarżący nie może zatem skutecznie wskazywać ani na błędy w ustaleniach, ani na niewyjśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ani na wadliwe stosowanie przepisów prawa materialnego w postępowaniu rozpoznawczym. Takie zarzuty zgłoszone w skardze pozostają poza oceną i z nią związanymi rozważaniami. Jako podstawę wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2004 r., znak Kol. Odw. [....] , powołano we wniosku z dnia 1 września 2009r. ( datowanym 27 sierpnia 2009r. ) przyczyny wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten przewiduje zaś, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jako taki nowy dowód, ujawniający okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję załączono do wniosku kserokopię uchwały Nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 18 grudnia 1972r. w sprawie połączenia państwowych przedsiębiorstw przemysłu gastronomicznego na terenie województwa [....] . Wydając w sprawie po wznowieniu postępowania zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało trafnie, że przedłożenie przedmiotowego dokumentu spełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Uchwała Nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 18 grudnia 1972r. dotyczy bowiem podmiotu będącego poprzednikiem prawnym Przedsiębiorstwa Turystycznego "[....] " Sp. z o.o. w S. i nie była ona uwzględniana w postępowaniu zwykłym. Rozpoznając sprawę ponownie z uwzględnieniem uchwały Nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 18 grudnia 1972r. Samorządowe Kolegium w K. w obu kontrolowanych decyzjach miało na uwadze właściwe przepisy prawa, dokonało trafnej ich wykładni, jak również prawidłowych ustaleń, zaś wydane rozstrzygnięcia nie budzą zastrzeżeń. W szczególności, wydane w niniejszej sprawie decyzje wiążą się z tzw. " uwłaszczeniem " , wprowadzonym ustawą z 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 79, poz. 464 ), będącą aktem prawnym o zasadniczym znaczeniu dla przemian stosunków własnościowych w Polsce, znoszącą skutki obowiązywania zasady jedności własności państwowej przez przyznanie w niej wskazanym podmiotom określonych praw do gruntów będących własnością Skarbu Państwa lub gmin, albo roszczeń o ich ustanowienie. Ograniczając rozważania do kwestii istotnych w stanie faktycznym niniejszej sprawy należy wskazać, że w dniu wejścia w życie powołanej wyżej ustawy, tj. 5 grudnia 1990r. , grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gmin ( związku międzygminnego ), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa, z mocy prawa stały się przedmiotem użytkowania wieczystego tych osób (art. 2 ust. 1). Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie, także ex lege, przeszły na własność państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa (art. 2 ust. 2). Nabycie prawa do gruntu miało charakter nieodpłatny, natomiast nabycie własności budynków co do zasady zostało uregulowane jako odpłatne, chyba że obiekty te były wybudowane ze środków własnych osób uprawnionych lub ze środków ich poprzedników prawnych. W art. 2d ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości , wprowadzonym ustawą z 7 października 1992r. ( Dz. U. Nr 91, poz. 455), ustawodawca sformułował delegację dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia określającego zasady i tryb stwierdzania prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, uznawania środków, o których mowa w art. 2 ust. 2, za środki własne oraz określania wysokości kwot należnych za nabycie własności budynków i innych urządzeń oraz lokali, zabezpieczenia wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów niezbędnych jako dowody w tych sprawach. Na podstawie tej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 marca 1993r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu ( Dz. U. Nr 23, poz. 97 z późn. zm. ). Przedstawione unormowania straciły moc 31 grudnia 1997r. na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. Nr 115, poz. 741 ). Dział VII tej ustawy, zatytułowany "Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe", w zasadzie przejął regulacje zawarte w ustawie o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Rozstrzygany w przedmiotowym postępowaniu zwykłym wniosek zawierał żądanie stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Z. , stanowiącej działkę nr [....] . Podstawę do stosowania w tej sprawie przepisów zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zmianami obowiązującymi od 30 stycznia 2004r. - Dz.U. Nr 6, poz. 39 ) oraz w rozporządzeniu wydanym w związku z upoważnieniem zawartym w art. 206 tej ustawy przesądza treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 498/04. Istotny stan prawny był analogiczny również w dacie wydania kontrolowanych obecnie decyzji. Artykuł 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa zasady obowiązujące w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Wydane na podstawie art. 206 ustawy o gospodarce nieruchomościami rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu ( Dz. U. Nr 23, poz. 120 z późn. zm. – zwane dalej rozporządzeniem ), w rozdziale 2 zawiera przepisy dotyczące stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie i inne osoby prawne oraz rodzaje dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach. Z zamieszczonych w tym rozdziale przepisów należy zwrócić uwagę na niżej podane regulacje . I tak, stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia , właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5, na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1. decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd; 2. decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 3. umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgoda organu; 4. umowy zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; 5. odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; 6. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; 7. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 8. uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwal komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; 9. protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno - zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi .jednostkami organizacyjnymi. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Zgodnie § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Paragraf 4 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że dokumenty stanowiące podstawę stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu wskazuje się w uzasadnieniu decyzji, o której mowa w art. 200 ust. 1 pkt 2. Stosownie zaś § 5 rozporządzenia , właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia1990r. Treść regulacji z art. 206 ustawy o gospodarce nieruchomościami, , jak również wyżej powołanych przepisów rozporządzenia wskazuje na wagę i zasadnicze znaczenie środków dowodowych jakimi są dokumenty . Użycie przez ustawodawcę w treści art.206 ugn sformułowania "...dokumentów stanowiących niezbędne dowody w tych sprawach " nie jest zabiegiem przypadkowym. Należy zwrócić uwagę na fakt, że konsekwencją zmian ustrojowych dokonanych po zakończeniu drugiej światowej było obowiązywanie zasady jedności własności państwowej, sformułowanej następnie w art. 128 §1 k.c., zgodnie z którą państwo było właścicielem całego mienia państwowego, zachowując w stosunku do niego pełnie uprawnień, niezależnie od tego, w czyim zarządzie mienie to się znajdowało. Uprawnienia innych niż Skarb Państwa podmiotów - w tym przedsiębiorstw państwowych określane były " zarządu i użytkowania " , " zarządu operatywnego ", lub " zarządu " , którego istotę unormowano następnie w art. 128 § 2 k.c. Przekazywanie mienia państwowego, a w szczególności nieruchomości ( gruntów ) - najpierw w użytkowanie, a potem w zarząd przedsiębiorstwom państwowym następowało na różnych podstawach przewidzianych szczegółowo w przepisach i miało każdocześnie charakter sformalizowany. We wszystkich tych wypadkach zachowanie właściwej, przewidzianej w przepisach formy, stanowiącej o ważności czynności, warunkowało powstaniem po stronie przedsiębiorstwa państwowego prawa użytkowania lub zarządu nieruchomości, zaś w sytuacji niezachowania wymogów wynikających z przepisów podmiot władający nieruchomością był wyłącznie jej posiadaczem. Takim posiadaczom przepisy " uwłaszczeniowe" przyznały zresztą określone roszenia. Analiza § 4 ust. 1 rozporządzenia, a także regulacji dotyczących prawa użytkowania lub zarządu ( między innymi : dekretu z 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych – t.j. z 1952 r. Dz.U. Nr 4, poz. 31; ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości – t.j. z 1961 r. Dz.U. Nr 18, poz. 94; rozporządzenia Rady Ministrów z 4 października 1958r. w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych – t.j. z 1970r. Dz. U. Nr 28, poz. 225; ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach - Dz.U. Nr 32, poz. 159; rozporządzenia Rady Ministrów z 22 listopada 1968 r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gromad pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej - Dz.U. z 1969 r. Nr 1, poz. 1, ustawy z dnia 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości Dz.U. Nr 22, poz. 99 ) wskazuje, że przepis ten uwzględnia obowiązujące na przestrzeni czasu przepisy i zasady, podając katalog aktów mogących w rożnych okresach prowadzić do powstania po stronie przedsiębiorstwa prawa użytkowania lub zarządu nieruchomości, względnie stanowić dokonane we właściwych procedurach pośrednie potwierdzenie istnienia takich praw . Z uwzględnieniem tychże regulacji , w § 4 ust. 1 rozporządzenia określono nadto konkretne wymogi co do koniecznej treści niektórych dokumentów . Uwzględniając powyższe należy wskazać, że przedłożona przy wniosku o wznowienie postępowania uchwała Nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 18 grudnia 1972r. w sprawie połączenia państwowych przedsiębiorstw przemysłu gastronomicznego na terenie województwa [....] należy do kategorii dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Dokument ten w swej treści nie zawiera jednak koniecznego oznaczenie nieruchomości. Za takie oznaczenie nie można w szczególności uznać wskazanie zakładów gastronomicznych - " restauracja "[....] " w M. , restauracja "[....] " w Z. , czy baru "[....] " w J. , o czym mowa w § 1 pkt 4 powyższej uchwały. Pojęcie " nieruchomość " ma określone znaczenie w języku prawnym Zgodnie z treścią art. 46 k.c. : § 1. Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. § 2. Prowadzenie ksiąg wieczystych regulują odrębne przepisy. Legalną definicję nieruchomości gruntowych zawarto w art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości gruntowej - należy przez to rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności. Oznaczenie nieruchomości może nastąpić przez podanie numeru księgi wieczystej, liczby porządkowej lwh lub oznaczeń używanych w katastrze ( ewidencji gruntów). Gdyby nawet stosować szerokie rozumienie pojęcia "oznaczenia nieruchomości", takie oznaczenie musiałoby jednoznacznie zawierać w opisie wskazanie na grunt , jego dokładną lokalizację , powierzchnię oraz inne dane identyfikujące konkretną części powierzchni ziemi. Takich wymogów nie spełnia zaś wskazani nazwy zakładu gastronomicznego w określonej miejscowości. Należy przy tym pamiętać, że dysponowanie majątkiem Skarbu Państwa w okresie podjęcia przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. uchwała Nr 102/1181/72 z dnia 18 grudnia 1972r. nie miało wyłącznie postaci przekazania nieruchomości. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, w myśl którego nie jest dopuszczalne stwierdzenie prawa zarządu na podstawie środków dowodowych innych niż przewidziane w § 4 ust. 1 rozporządzenia, uznający regulację z § 4 ust. 3 za wydaną z przekroczeniem upoważnienia ustawowego ( tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1154/07, skargę kasacyjną od którego oddalono wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt I OSK 793/08). O ile nawet poglądu tego nie przyjmować w sprawie niniejszej z uwagi na ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 498/04, należy mieć na uwadze tam prezentowane stanowisko, zgodnie z którym § 4 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza dokonywanie ustaleń na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym wyłącznie w sytuacjach, gdy wymienione w ust. 1 dokumenty istniały w przeszłości, lecz nie zachowały się do czasu orzekania. W sprawie niniejszej brak było zatem przesłanek uzasadniających po wznowieniu postępowania dokonywanie ustaleń dalej idących niż wynikające wprost z uchwały uchwała Nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 18 grudnia 1972r. w sprawie połączenia państwowych przedsiębiorstw przemysłu gastronomicznego na terenie województwa krakowskiego, tj. na podstawie zeznań świadków albo oświadczeń stron. Powyższy dokument nie zawiera zaś treści prowadzących do uznania, że poprzednik prawny wnioskodawcy nabył z mocy prawa, z dniem z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Z. , stanowiącej działkę nr [....] . Mając powyższe na uwadze , uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Zarówno wynik postępowania, jak i jego przebieg nie stwarzają podstaw w myśl art. 200 i nast. p.p.s.a. do uwzględniania wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania .