II SA/Kr 1529/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2010 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. w K. na decyzję [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 25 sierpnia 2009r., nr [....] w przedmiocie zakazu eksploatacji pomieszczeń I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. orzeka , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana , III. zasądza od [....] Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. na rzecz strony skarżącej [....] Sp. z o.o. w K. kwotę 460 zł ( czterysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Decyzją z dnia 7 lipca 2009 r. Komendant Powiatowej Straży Pożarnej w N. , na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 12, póz. 68 ze zm.), § 11 ust. 1 i 2, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 80, póz. 563) w związku z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 75, póz. 690 ze zm.) zakazał w Ośrodku Wczasowym "[....] " w K. [....] użytkowania pokoi nr [....] , [....] , [....] , zlokalizowanych na [....] kondygnacji w pawilonie [....] , pokoi nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , zlokalizowanych na kondygnacji w pawilonie [....] oraz z pokoju nr [....] zlokalizowanego na [....] kondygnacji w pawilonie [....] i pokoi nr [....] , [....] , [....] , [....] , zlokalizowanych na [....] kondygnacji w pawilonie [....] do czasu wykonania obowiązku w postaci dostosowania do wymogów bezpieczeństwa pożarowego drogi ewakuacyjnej z ww. pokoi w zakresie długości dojścia. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w dniu [....] 2009 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze, które wykazały w przedmiotowym budynku usterkę powodującą zagrożenie życia dla osób przebywających w obiekcie. Stwierdzono bowiem, że ze wskazanych w sentencji decyzji pokoi długość dojścia ewakuacyjnego przekracza 20 m. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w budynkach istniejących długość dojścia ewakuacyjnego większa o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych jest podstawą do uznania go za zagrażający życiu łudzi. Zgodnie z tymi ostatnimi przepisami długość drogi ewakuacyjnej od wyjścia z pomieszczenia na tę drogę do wyjścia do innej strefy pożarowej lub na zewnątrz budynku zaliczonego do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ V powinna wynosić nie więcej niż 10 m przy jednym dojściu. Nadto organ wskazał, że na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o Państwem Straży Pożarcie decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do [....] Komendanta Państwem Straży Pożarnej w K. złożyło Przedsiębiorstwo Usług Hotelarskich i Turystycznych "[....] " w K. Sp. z o.o. Podniosło, że z przedmiotowych pokoi istnieje możliwość ewakuacji w dwóch kierunkach: schodami albo korytarzem, w najgorszym przypadku po przebyciu 12 metrów od wyjścia z pomieszczenia na drogę ewakuacyjną, a odległość od drzwi z pokoju do wyjścia na zewnątrz budynku w większości wypadków nie przekracza 30 metrów. Nadto strona odwołująca się, wskazując na trudną sytuację finansową, zwróciła się z prośbą o zezwolenie na korzystanie ze wszystkich pomieszczeń ośrodka do czasu usunięcia nieprawidłowości, zobowiązując się do zwiększenia w tym okresie podręcznego sprzętu gaśniczego. Odwołujący się wniósł o wyznaczenie terminu usunięcia nieprawidłowości na dzień 31.12.2010 r. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2009 r. znak: [....] [....] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w punkcie 1 zaskarżoną decyzję i w punkcie 2 orzekł w związku z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych, powodujących zagrożenie dla życia ludzi w obiekcie Ośrodek Wczasowy "[....] " w K. [....] , Przedsiębiorstwu Usług Hotelarskich i Turystycznych "[....] " w K. sp. z o.o. w K. zakaz eksploatacji pomieszczeń: pokoi nr [....] , [....] , [....] zlokalizowanych na [....] kondygnacji w pawilonie [....] , pokoi nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , zlokalizowanych na [....] kondygnacji w pawilonie [....] oraz pokoju nr [....] zlokalizowanego na [....] kondygnacji w pawilonie [....] i pokoi nr [....] , [....] , [....] , [....] , zlokalizowanych na [....] kondygnacji w pawilonie [....] , do czasu dostosowania do wymogów bezpieczeństwa pożarowego drogi ewakuacyjnej z ww. pokoi w zakresie długości dojścia. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wskazał, że podstawą do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Decyzja organu l instancji została uchylona, ponieważ wydając decyzję zakazującą użytkowania pomieszczeń w przedmiotowym budynku naruszono art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, gdyż na podstawie tego przepisu Komendant Powiatowy, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do orzeczenia zakazu eksploatacji pomieszczeń. Pojęcie użytkowanie nie jest pojęciem tożsamym z eksploatacją, jego użycie może budzić wątpliwości co do możliwości jakiegokolwiek używania pomieszczeń przez właściciela budynku. W pozostałym zakresie, w szczególności ustaleń stanu faktycznego postępowanie prowadzone przez organ l instancji organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Nadto podał, że nie można zgodzić się z argumentami, że zwiększenie ilości podręcznego sprzętu gaśniczego pozwoliłoby na bezpieczne korzystanie z przedmiotowych pokoi. Podstawą uznania budynku za zagrażający życiu ludzi jest fakt przekroczenia dopuszczalnych wartości długości dróg ewakuacyjnych, a nie wyposażenie obiektu w sprzęt przeciwpożarowy. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wniosło Przedsiębiorstwo Usług Hotelarskich i Turystycznych "[....] " w K. sp. z o.o. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji bez wskazania materialnej podstawy prawnej nałożonego obowiązku oraz błędne uzasadnienie decyzji; - art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie zajęcie stanowisko w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji; - prawa materialnego polegające na zaniechaniu powołania w protokole z dnia 16 czerwca 2009 r. podstawy prawnej przeprowadzonej kontroli (art. 23 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych przez Państwową Straż Pożarną) oraz zaniechaniu sporządzenia załącznika szczegółowo opisującego nieprawidłowości stwierdzone w poszczególnych pawilonach kontrolowanego budynku (§13 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia), - art. 75 § 1 kpa poprzez powołanie jako dowodu protokołu kontroli, który został sporządzony z naruszeniem przepisów oraz błędne ustalenie naruszenia przepisów przeciwpożarowych mimo, że z protokołu nie wynika jakich uchybień dopuściła się strona skarżąca, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nietrafnym przyjęciu, jakoby przez eksploatację przedmiotowych pomieszczeń-strona skarżąca naruszyła przepisy przeciwpożarowe, w sytuacji, gdy z protokołu z dnia [....] .2009 r. nie wynika jakich to uchybień się dopuściła. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [....] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że stan faktyczny odnośnie technicznych warunków ewakuacji w budynku nie był kwestionowany przez stronę skarżącą. Ustalone odległości są niewątpliwie niezgodne z wymaganiami zawartymi w § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy wskazał, że podniesione zarzuty są bezzasadne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono i omówiono przepisy z których jednoznacznie wynika obowiązek zapewnienia przez właściciela obiektu osobom w nim przebywającym bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji. Zasada czynnego udziału strony została zachowana. Strona brała udział w czynnościach kontrolno-rozpoznawczych o których została zawiadomiona ze stosownym wyprzedzeniem, zapoznała się również ze sporządzonym protokołem stanowiącym podstawę wydanej decyzji. Z uwagi na możliwe zagrożenie życia ludzi w związku z nieprzestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych odstąpiono od formalnego zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, jednakże strona faktycznie zapoznała się z aktami, na co wskazuje podpis od protokołem. Nadto na podstawie art. 10 § 2 kpa organ miał prawo odstąpić od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego protokół został sporządzony zgodnie z przepisami prawa, w szczególności w sposób wystarczający została w nim wskazana podstawa prawna przeprowadzonych czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie zaś z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art.4 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity: Dz.U z 2009 r Nr 178 póz. 1380) właściciel budynku, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz zapewnić osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 13 cytowanej ustawy rozporządzenie wykonawcze winno określić sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów oraz odpowiednie warunki ewakuacji oraz warunki, w których użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi. W § 11 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 80 póz.563), wydanego na podstawie powyższego upoważnienia, przewidziano, że z każdego miejsca przeznaczonego na pobyt ludzi w obiekcie powinny być zapewnione odpowiednie warunki ewakuacji, zapewniające możliwość szybkiego i bezpiecznego opuszczenia strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowane do liczby i stanu sprawności osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji, konstrukcji i wymiarów, a także być zastosowane techniczne środki zabezpieczenia przeciwpożarowego, polegające m.in. na zachowaniu dopuszczalnej długości przejść oraz dojść ewakuacyjnych (pkt 2). Woistępie 2 tego przepisu wskazano, że odpowiednie warunki ewakuacji określają przepisy techniczno-budowlane. Z kolei przepis § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że podstawą do uznania użytkowanego budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest nie zapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności w wyniku długości przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większej o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych. Przepisami tymi są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r Nr 75 poz.690 z późn.zm.). Zgodnie z przepisem § 256 ust.3 tego rozporządzenia dla strefy pożarowej ZŁ l , ZŁ II i V dopuszczalna długości dojść ewakuacyjnych w strefach pożarowych przy jednym dojściu wynosi 10 m. Według ustępu 4 tego przepisu, przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń w nim wymienionych, długość dojścia może być powiększona o 100%. Ponieważ wskazane akty prawne weszły w życie znacznie później niż przedmiotowy budynek zaczął być użytkowany (od 1970 r), rozstrzygnięcia wymaga, czy mogły być przez organy zastosowane. Ustawa o ochronie przeciwpożarowej nie zawiera regulacji co do jej stosowania do budynków wybudowanych przed wejściem jej w życie. Również rozporządzenie z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów w przepisach przejściowych nie zawiera regulacji dotyczących stosowania jego przepisów w zakresie zachowania dopuszczalnej długości przejść i dojść ewakuacyjnych w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem jego wejścia w życie. Skoro jednakże zawiera odesłanie do przepisów techniczno-budowlanych rozwiązania poszukiwać należy w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z treści § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wynika, że jego przepisów nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia budynek już był użytkowany. Zgodnie z tym ostatnim przepisem przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2r, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Stosownie do treści przepisu § 3a rozporządzenia (obowiązującego od dnia 1 stycznia 2009 r.) jego wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że stwierdzenie w budynku już istniejącym występowania warunków technicznych nie zapewniających możliwości ewakuacji określonych w § 256 ust.3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r Nr 75 poz.690 z późn.zm.). którego konsekwencją jest uznanie budynku za zagrażający życiu ludzi w rozumieniu § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 80 poz.563). uprawnia organy administracji do wydania nakazów zmierzających do doprowadzenia go do zgodności z wymogami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku wtedy, gdy wymagania tego rozporządzenia, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, nie mogą być spełnione w inny sposób niż określony w rozporządzeniu, czyli stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Wynikający z § 256 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. warunek, że dopuszczalna długość dojścia ewakuacyjnego może być powiększona o 100%. przy zastosowaniu wymienionych w tym przepisie urządzeń, nie jest bezwzględnie obowiązujący. Stosownie do treści art.26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz.U. z 2009 r. Nr 12 poz.68 z późn.zm.) Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Wydanie decyzji jest jednak dopuszczalne dopiero po należytym wyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego z dochowaniem wymogów w art. 7 i 77 §1 kpa. Decyzja musi być sformułowana w sposób umożliwiający wykonanie decyzji. Z rozstrzygnięcia organu wynikać w sposób jednoznaczny powinno, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 13 kwietnia 2007 roku sygn.II OSK 625/06, z dnia 21 marca 2007 sygn. II OSK 490/06 i II OSK 483/06 oraz w wyroku z dnia 26 września 2007 roku sygn. H OSK 1254/06. Uzasadnienie decyzji powinno zaś spełniać wymogi określone wart. 107 §3 kpa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych kryteriów. W protokole z dnia [....] .2009 r. na stronie czwartej zapisano, że "z każdego pawilonu, gdzie znajdują się pokoje do wynajęcia zapewnione są co najmniej 2 wyjścia ewakuacyjne". Jednocześnie opisując drogi dojścia z pokoi znajdujących się w poszczególnych pawilonach podano, że "z pokoi, z których zapewniony jest tylko jeden kierunek ewakuacji (korytarzem do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego lub 8 najbliższej klatki schodowej, od której dopiero jest możliwość ewakuacji klatką schodową lub korytarzem na drugą klatkę schodową) z pokoju nr ... - ...m". Ponieważ w przedstawionych aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek dokumentów graficznych (np. projektu budowlanego z rzutem poziomym kondygnacji, szkicu sytuacyjnego) nie ma możliwości ustalenia poprawności przedstawionego przez organ stanu faktycznego. Nadto, stosownie do treści § 10 ust.2 pkt 8) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz.U.05.225.1934) protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych powinien zawierać opis uchybień mogących powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Protokół z dnia [....] .2009 r. wymogu tego nie spełnia. Jak słusznie podnosi skarżący, odnośnie pewnych ustaleń w protokole zawarto uwagi, że są one zgodne z przepisami. Odnośnie stwierdzonych długości dojść ewakuacyjnych nie zawarto w protokole uwagi, że są one niezgodne z przepisami. Wreszcie, w decyzji nie określono jakie czynności powinna podjąć strona, aby stwierdzone uchybienia w zakresie długości dojść ewakuacyjnych mogła usunąć. Praktykę orzekania przez organ administracji wyłącznie o zakazie eksploatacji pomieszczeń, bez nakazania stronie usunięcia stwierdzonych uchybień ze wskazaniem sposobu ich wykonania , należy uznać za niedopuszczalną. Organ nie może bowiem przerzucić na stronę obowiązku poszukiwania sposobów usunięcia stwierdzonych uchybień. W sytuacji, gdy wykonanie przez stronę obowiązków, odpowiadających wymogom obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, nie jest możliwe z uwagi na pewne ograniczenia architektoniczne istniejącego już budynku, organ Państwowej Straży Pożarnej powinien zastosować inne, uznane przez niego za najbardziej optymalne, rozwiązanie przeciwdziałające stwierdzonym uchybieniom. Rzeczą organów administracji jest bowiem ustalenie treści obowiązujących w danym zakresie przepisów prawa, możliwych sposobów jego przestrzegania i konkretne określenie obowiązków nałożonych na stronę postępowania przez podanie czynności jakie powinien adresat decyzji wykonać (por. wyroki NSA z dnia 21 marca 2007r. II OSK 483/06 i II OSK 490/06, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007r. II OSK 625/06). Powyższe przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji. Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 kpa. Stosownie do zasady czynnego udziału stron w postępowaniu na organie prowadzącym postępowanie, ciąży bowiem obowiązek powiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), umożliwienia im aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, tj. m.in. umożliwienia im dostępu do akt sprawy (art. 73 i 74 kpa.) oraz zgłoszenia dowodów (art. 78 kpa), zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu (art. 79 § 1 kpa), jak również umożliwienia wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji ( art. 81 kpa). Przypadki, w których organ może odstąpić od realizacji obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, określone zostały w art. 10 § 2 kpa. W myśl § 3 zobowiązany jest on jednak utrwalić przyczyny odstąpienia od tego obowiązku w formie notatki, jak również zgodnie z art. 107 kpa uwzględnić okoliczności stanowiące przyczynę odstąpienia w uzasadnieniu decyzji. Notatki takiej przedłożone akta administracyjne nie zawierają. Nadto, jeżeli protokół kontroli sporządzono w dniu [....] .2009 r., a decyzja organu l instancji wydana została dopiero w dniu 7 lipca 2009 r., brak było powodów do niezastosowania obowiązku wynikającego z art.81 kpa. Mając na uwadze powyższe, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznać należało, że wydano ją z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 §3 kpa. Wobec powyższego, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylono w całości decyzję organu II instancji i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W konsekwencji więc organy zobligowane będą do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wskazań wynikających z niniejszego uzasadnienia. Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. art. 200 ppsa