II SA/Kr 1530/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: SWSA Magda Froncisz SWSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi G.N. na postanowienie nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 30 września 2016 r., znak: [....] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dla powiatu [...] postanowieniem z 28.07.2016 r., na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 5, 6 i 10 oraz z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz.599), nie uwzględnił zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego G. N. w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] .03.2016 r., wystawionym przez ten organ. W uzasadnieniu organ podniósł, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym dotyczy rozbiórki budynku mieszkalnego nr [...], zlokalizowanego na działce [...] w B., uszkodzonego w związku z wystąpieniem czynników zewnętrznych oddziaływających na obiekt, związanych z działaniem sił natury, tj. intensywnymi opadami atmosferycznymi w maju i czerwcu 2010 r. i wynika z ostatecznej decyzji PINB z 12.04.2011 r., znak: [...]. Termin wykonania robót rozbiórkowych określony został do końca 2012 r. Na wniosek poprzednich właścicieli obiektu, decyzja została zmieniona w zakresie dotyczącym terminu wykonania obowiązku, który wyznaczony został do 31 grudnia 2013 r. (decyzja PINB z 10.12.2012 r., znak: [...]). Ponadto, po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 155 k.p.a., wydana została decyzja z 30.12.2015 r., Nr [...] odmawiająca zmiany decyzji. Ponieważ czynności kontrolne wykazały, iż nakaz rozbiórki nie został wykonany wystosowane zostało z dniem 29.02.2016 r. upomnienie wzywające G. N. do dobrowolnego wykonania obowiązku niepieniężnego. Ponowna kontrola, w dniu [...].03.2016 r. wykazała, że budynek w dalszym ciągu nie został rozebrany, wystawiony zatem został tytuł wykonawczy. W piśmie z 5.04.2016 r. G. N. wniósł zarzuty wynikające z art. 33 § 1 pkt 1, 5, 6 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie organu egzekucyjnego żaden z zarzutów zgłoszonych przez G. N. w piśmie z 05.04.2016 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można się zgodzić z twierdzeniem, iż egzekwowany obowiązek został wykonany w części. Jak wynika z przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu [...] .02.2016 r. i w dniu [...].03.2016 r. budynek zlokalizowany na terenie działki nr [...] w B. nie został rozebrany. W trakcie ww. kontroli nie stwierdzono, by zobowiązany przystąpił do robót rozbiórkowych. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut przedawnienia obowiązku, z uwagi na fakt, iż rozbiórka budynku jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym, który nie ulega przedawnieniu. Nakaz rozbiórki wydany został w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, będące prawem materialnym dla postępowania przed organami nadzoru budowlanego, instytucji przedawnienia nie przewiduje. Przewidziane zatem w postępowaniu egzekucyjnym przedawnienie obowiązku stanowiące podstawę zgłoszenia zarzutu nie może dotyczyć obowiązku nałożonego na podstawie ustawy nie przewidującej w ogóle instytucji przedawnienia, tak jak np. prawo budowlane. Może natomiast odnosić się do obowiązków podatkowych dla których ustawa zasadnicza instytucję przedawnienia przewiduje. W ocenie organu egzekucyjnego, zarzut przedawnienia obowiązku spowodowany czasem jaki upłynął od daty wydania egzekwowanej decyzji, a także zarzut wygaśnięcia obowiązku, argumentowany identycznie jak zarzut przedawnienia nie zasługują na uwzględnienie. Z wygaśnięciem obowiązku mamy do czynienia w sytuacji gdy obowiązek zostanie wykonany, a w konkretnym przypadku gdy zostanie wykonana rozbiórka budynku. Tylko bowiem rozbiórka całego budynku spowoduje, że obowiązek określony w egzekwowanej decyzji wygaśnie. Za bezzasadny organ uznał także zarzut dotyczący niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5), a argumentowany przez zobowiązanego naruszeniem zasad współżycia społecznego oraz uzasadnionego interesu strony zobowiązanej. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją przyczyny powodujące niemożność jego wykonania z przyczyn o charakterze trwałym i niezależnym od zobowiązanego, dotyczące okoliczności zarówno prawnych, jak i faktycznych. Z przyczyn prawnych obowiązek jest niewykonalny w sytuacji gdy istnieją prawne nakazy lub zakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono, by przeszkody takie wystąpiły. O przesłankach faktycznych można by było mówić, gdyby obowiązku nie można było wykonać przy wykorzystaniu aktualnych osiągnięć wiedzy i dostępnych środków technicznych. W tym, konkretnym przypadku egzekwowany obowiązek jest obiektywnie możliwy do wykonania. W świetle zarzutu niedopuszczalności egzekucji organ stwierdził, iż zarzut ten jest bezpodstawny. O niedopuszczalności egzekucji administracyjnej decydują dwa rodzaje przesłanek: przesłanki podmiotowe odnoszące się do zobowiązanego i do organu egzekucyjnego i przesłanki przedmiotowe. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4), np. podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej. Jest kwestią oczywistą, że niedopuszczalna jest egzekucja obowiązku wynikającego z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Jeżeli jednak obowiązek istnieje w dacie wszczęcia egzekucji, nie może być mowy o niedopuszczalności egzekucji z powodu nieistnienia obowiązku. Wreszcie jako nieuzasadniony organ uznał zarzut niespełnienia wymogów tytułu wykonawczego - art. 33 § 1 pkt 10 - spowodowany według zobowiązanego niewskazaniem w tymże tytule konkretnego środka egzekucyjnego. Powyższy przepis odsyła do art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i powinien być łącznie z nim odczytywany. Środek egzekucyjny zostanie określony w odrębnym postanowieniu. Powyższe stanowisko jest zbieżne ze poglądem Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażonym w wyroku z 05.02.2014 r., sygn. akt II SA/Po 1239/13. Odnosząc się do podnoszonej przez zobowiązanego kwestii braku zagrożenia z budynku, braku jego uszkodzeń, czy też zmian w strukturze działki na której jest on zlokalizowany organ wyjaśnił, że jedną z fundamentalnych zasad postępowania egzekucyjnego jest, iż organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej, bo ten zakres obejmowało już wcześniej przeprowadzone postępowanie administracyjne, które zostało ostatecznie zakończone. Na koniec organ wskazał, że nie zachodzą również przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 35 § 1 zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § l pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. G. N. złożył zażalenie na ww. postanowienie, wskazując, że podtrzymuje treść zgłoszonych zarzutów. Zarzucił że organ pominął część jego zarzutów, w szczególności zarzut znacznego opóźnienia z nadaniem klauzuli wykonalności, bowiem została ona nadana po pięciu latach od uprawomocnienia się decyzji z 12.04.2011 r. Wskazał, że organ nadzoru uporczywie odmawiał przeprowadzenia oględzin obiektu budowlanego, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki, a które pozwoliłyby wykazać, że opady atmosferyczne w maju i czerwcu 2010 r. nie spowodowały pęknięć i uszkodzeń budynku. Mimo upływu 5 lat od tego zdarzenia, nie doszło do dalszych osuwisk. Żalący podniósł również, że właściciele sąsiednich budynków nie zostali zobowiązani do ich rozbiórki, a w bezpośrednim sąsiedztwie powstały nowe inwestycje. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z 30.09.2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że wskazując podstawy zarzutów z katalogu określonego w art. 33 § 1 upea, zobowiązany określa, w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym zakreśla "granice", w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów. Postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się zatem w takim zakresie, jaki określony został przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. W przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nr [...] z [...] .03.2016 r. wpłynęło do PINB w [...] pismo G. N. z 5.04. 2016 r., zatytułowane "zarzuty zobowiązanego". Treść pisma wskazuje na to, że zobowiązany zgłosił zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 upea), zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 upea), zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea (art. 33 § 1 pkt 10 upea), zarzut wykonania obowiązku, zarzut przedawnienia obowiązku i zarzut wygaśnięcia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 upea). Wszystkie wymienione wyżej zarzuty rozpoznał PINB w [...] dla Powiatu [...] w skarżonym postanowieniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że aby obalić w trybie art. 33 § 1 pkt 1 upea domniemanie istnienia obowiązku wynikające z tytułu wykonawczego, należałoby wykazać, że w dniu wystawienia tego tytułu obowiązek był wykonany. Przed wystawieniem tytułu wykonawczego nr [...] pracownicy powiatowego inspektoratu przeprowadzili kontrolę w terenie i protokolarnie stwierdzili, że obowiązek wynikający z decyzji nie został wykonany. Zatem przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wobec G. N. ciążący na nim obowiązek rozbiórki nie był wykonany. Wobec tego zarzut wykonania obowiązku jest w przedmiotowej sprawie bezzasadny. W kwestii przedawnienia obowiązku organ II instancji wskazał, że instytucja przedawnienia nie ma co do zasady zastosowania do obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wyjątek od tej reguły musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie przewidują takiego wyjątku, a zatem zarzut przedawnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 upea, jest bezzasadny w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Nieuzasadniony jest również zarzut wygaśnięcia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 upea). Podstawa prawna egzekwowanego obowiązku istnieje i obowiązek nie wygasł. Decyzja PINB w [...] dla Powiatu [...] z 12.04.2011 r., znak: [...] pozostaje w obrocie prawnym, a obowiązek z niej wynikający nie został dotąd wykonany. Bez znaczenia dla prawidłowości wszczęcia egzekucji pozostaje wskazana przez zobowiązanego okoliczność znacznego upływu czasu pomiędzy wydaniem decyzji, a wystawieniem tytułu wykonawczego. Ani przepisy ustawy Prawo budowlane ani przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują skutku w postaci wygaśnięcia obowiązku wynikającego z decyzji w przypadku, gdy upłynie jakiś konkretny okres od dnia wydania tej decyzji, a organ egzekucyjny nie wszczyna egzekucji. Na uwzględnienie w przedmiotowej sprawie nie zasługuje zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 upea). Przeszkody skutkujące niewykonalnością obowiązku mogą mieć charakter faktyczny lub prawny. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Natomiast z przyczyn prawnych obowiązek jest niewykonalny wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. Z akt postępowania egzekucyjnego i okoliczności podnoszonych przez zobowiązanych nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie występowały trwałe i nieusuwalne przeszkody, które uzasadniałyby niewykonalność egzekwowanego obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 upea. W piśmie z 5.04.2016 r., zobowiązany podniósł, że nie pogłębiły się żadne skutki wywołane siłami natury, budynek mieszkalny nie posiada pęknięć, a pęknięcia jakiemu uległa budowla, tj. ogrodzenie, zostały już usunięte i zabezpieczone murem oporowym. Okoliczność ta nie świadczy jednak o tym, że z technicznego punktu widzenia egzekwowanego w przedmiotowej sprawie obowiązku rozbiórki nie da się wykonać. Okoliczność ta wskazuje jedynie, że G. N. nie uważa za zasadne w aktualnym stanie faktycznym dokonywać rozbiórki przedmiotowego budynku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że trudności techniczne lub ekonomiczne (finansowe), choćby bardzo poważne, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Dodatkowo, ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 upea, obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i to strona wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 upea winna wykazać, że taka niewykonalność faktycznie istnieje. G. N. powołując się na niewykonalność obowiązku rozbiórki budynku nie oparł swojego twierdzenia o fakty, które świadczyłyby o tym, że nie istnieją żadne techniczne możliwości wykonania tego obowiązku. W ocenie organu odwoławczego, PINB w [...] dla Powiatu [...] prawidłowo uznał, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 upea) nie zasługuje na uwzględnienie. Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Podnoszona przez zobowiązanego okoliczność, że egzekwowanie obowiązku rozbiórki narusza zasady współżycia społecznego oraz uzasadnione interesy strony zobowiązanej, pozostaje bez wpływu na dopuszczalność egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Okoliczność ta nie mieści bowiem w zakresie przesłanek przedmiotowych niedopuszczalności egzekucji, ani w zakresie podmiotowych przesłanek niedopuszczalności egzekucji. Klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego wynikająca z art. 5 kc nie może być stosowana w ocenie uprawnień i obowiązków powstających na gruncie prawa administracyjnego. W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązany był osobą, w stosunku do której przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej. Postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] prowadzi podmiot będący organem egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 20 § 1 pkt4 upea kierownik powiatowej inspekcji jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Zatem PINB w [...] dla Powiatu [...] jako kierownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] dla Powiatu [...] jest organem egzekucyjnym obowiązku wynikającego z egzekwowanej w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym decyzji, wydanej w zakresie właściwości rzeczowej powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji, o której mowa w art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Należy ponadto wskazać, że egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 upea w związku z art. 3 § 1 upea egzekucji administracyjnej podlegają m. in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Stwierdzić należy także, iż tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzone jest przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, wystawiony został przez organ uprawniony. G. N. zgłosił zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea uzasadniając go tym, że w tytule wykonawczym nr [...] nie wskazano środków egzekucyjnych. Organ wyjaśnił więc, że art. 27 § 1 pkt 11 upea stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Przedmiotowy tytuł wykonawczy dotyczy obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego, zatem jest to obowiązek o charakterze niepieniężnym. Zatem w przedmiotowej sprawie PINB nie był zobligowany do wypełnienia wymogu zawartego w art. 27 § 1 pkt 11 upea. Art. 28 upea daje wierzycielowi jedynie uprawnienie (nie nakłada obowiązku) do wskazania środka egzekucyjnego. Jeżeli nawet wierzyciel z tego uprawnienia skorzysta i wskaże środek egzekucyjny to nie oznacza to, że organ egzekucyjny jest tym związany i nie może zastosować innego środka egzekucyjnego, gdy jest on mniej uciążliwy dla zobowiązanego i prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. Ponadto w tytule wykonawczym nr [...] zawarte jest pouczenie o tym, jakie środki egzekucyjne stosowane są w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. G. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], domagając się jego uchylenia, a tym samym uwzględnienia zarzutów. Skarżący wskazał, iż organ nie rozważył całościowo wszystkich zarzutów przedstawianych w kolejnych środkach odwoławczych składanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W szczególności zarzut nierównego traktowania go w porównaniu do innych zamieszkujących obok mieszkańców budynków mieszkalnych wybudowanych w tym samym czasie, kiedy został wzniesiony budynek skarżącego, nie został w ogóle rozważony. Nie wyjaśniono także w postępowaniu I i II instancji kwestii wydawania kolejnych zezwoleń na budowę budynków mieszkalnych na działkach sąsiadujących z nieruchomością skarżącego. Prowadzenie egzekucji administracyjnej po upływie 5 lat od decyzji PINB w [...] z 12.04.2011 r., bez przeprowadzenia wnioskowanych przez współwłaścicieli, a następnie obecnego właściciela opinii biegłego co do stanu technicznego budynku, jak i budowli tj. ogrodzenia i otoczenia budynku, jest niezgodne tak z interesem skarżącego, jak i interesem publicznym. Budynek jest w bardzo dobrym stanie technicznym, nie powstawały żadne uszkodzenia pomimo upływu czasu, a część ogrodzenia, która była uszkodzona została naprawiona. Nic nie wskazuje na to, aby występowało tam osuwisko, tym bardziej, ze wydawane są kolejne pozwolenia na budowę w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości, jak i istnieje również zwarta zabudowa budynkami mieszkalnymi z tego samego okresu, w którym powstał przedmiotowy budynek mieszkalny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola ta odbywa się pod względem zgodności z prawem. Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia wydanego na podstawie art. 33 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599), zwanej dalej u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. sąd uznał, że organy egzekucyjne procedujące w niniejszej sprawie nie naruszyły prawa, a zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4. błąd co do osoby zobowiązanego; 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10. niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Czynności w postępowaniu egzekucyjnym zostały przeprowadzone prawidłowo. Tytuł wykonawczy poprzedzony został upomnieniem z [...] .02.2016 r., doręczonym skarżącemu w dniu 7.03.2016 r. przez organ egzekucyjny pierwszej instancji będący jednocześnie wierzycielem. Upomnienie wystosowano do skarżącego w związku z ustaleniem w wyniku czynności kontrolno-sprawdzających w dniu [...] .02.2016 r., że nakaz wynikający z ostatecznej decyzji PINB z 12.04.2011 r., znak: [...] dotyczący rozbiórki budynku mieszkalnego nr [...], zlokalizowanego na działce [...] w B., uszkodzonego w związku z wystąpieniem czynników zewnętrznych oddziaływających na obiekt, związanych z działaniem sił natury, tj. intensywnymi opadami atmosferycznymi w maju i czerwcu 2010 r. nie został wykonany. Zarzuty do tytułu wykonawczego są środkiem zaskarżenia przysługującym zobowiązanemu wówczas, gdy naruszono istotne zasady postępowania egzekucyjnego lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna i tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Należy zaznaczyć, że wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż określone w art. 33 u.p.e.a. nie upoważnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia, gdyż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ponadto wskazywane w zarzutach okoliczności, które zdaniem zobowiązanego wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego i świadczą o jego niedopuszczalności, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez właściwy organ egzekucyjny. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie wskazany przez zobowiązanego, to nie może być następnie rozpoznany przez organ egzekucyjny. Zarzuty zgłoszone przez skarżącego, jak prawidłowo ustaliły organy egzekucyjne, dotyczyły: wykonania obowiązku, przedawnienia obowiązku i wygaśnięcia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymując w mocy postanowienie I instancji ponownie rozpoznał podniesione przez skarżącego zarzuty, wyjaśniając swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i niezwykle staranny. Przytoczoną argumentację organu sąd podziela w całości i uznaje za własną. W ocenie sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego oparty na twierdzeniu, że obowiązek w części został wykonany, a to z uwagi na fakt, że mimo upływu kilku lat budynek mieszkalny nie posiada pęknięć, a pęknięcia jakiemu uległo ogrodzenie zostały usunięte i zabezpieczone murem oporowym. Należy bowiem zwrócić uwagę, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla powiatu [...] dotyczyła wyłącznie rozbiórki budynku mieszkalnego, zatem ewentualne uszkodzenia ogrodzenia i ich naprawa nie mogą mieć żadnego znaczenia dla uznania wykonania obowiązku wynikającego z decyzji. Nie ulega przy tym wątpliwości, w kontekście przeprowadzonych czynności sprawdzających, jak również twierdzeń samego skarżącego, że budynek w dalszym ciągu istnieje, zatem obowiązek nie został wykonany. Ponadto po raz kolejny wypada podkreślić, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W świetle cytowanego przepisu argumenty dotyczące zasadności dokonania rozbiórki po kilku latach od wydania decyzji w tym przedmiocie, w sytuacji gdy nie ziściły się obawy organów nadzoru budowlanego odnośnie złego stanu technicznego obiektu budowlanego, nie mogą odnieść zamierzonego skutku, albowiem pozostają poza kognicją organów egzekucyjnych prowadzących niniejsze postępowanie. Skoro intencją skarżącego jest zakwestionowanie prawidłowości samej decyzji to winien on skorzystać z przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego trybów nadzwyczajnych określonych w art. 145 i następne. Tylko bowiem w wyniku tych postępowaniach, decyzja z dnia 12 .04.2011 r. może zostać wzruszona. Akcentowane w skardze naruszenia interesu prawnego skarżącego oraz interesu publicznego, jak również nierówne traktowanie ze względu na dopuszczenie zabudowy na nieruchomościach sąsiednich wykraczają poza przedmiot kontroli w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nieuzasadniony jest również zarzut przedawnienia obowiązku, gdyż – jak słusznie wskazał organ – obowiązki o charakterze niepieniężnym nie ulegają przedawnieniu, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W odniesieniu do orzeczonego nakazu rozbiórki brak regulacji prawnej przewidującej przedawnienie. Upływ czasu jaki dzieli wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a wydanie decyzji nie może uzasadniać także wygaśnięcia obowiązku. Pod pojęciem tym należy bowiem rozumieć sytuację, gdy obowiązek wprawdzie powstał (istniał), ale z powodu określonych okoliczności wygasł po pewnym czasie. Powodem wygaśnięcia obowiązku może być np. wykonanie obowiązku, przedawnienie lub umorzenie obowiązku, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (Piotr Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 150). Żadnej z okoliczności skutkujących wygaśnięciem obowiązku nie można stwierdzić w przedmiotowej sprawie. Podstawa prawna egzekwowanego obowiązku istnieje, decyzja PINB w [...] dla Powiatu [...] z 12.04.2011 r., znak: [...] , pozostaje w obrocie prawnym, a obowiązek z niej wynikający nie został dotąd wykonany przez zobowiązanego. Błędne jest stanowisko skarżącego zmierzające do wykazania, że nałożony obowiązek jest niewykonalny i egzekucja niedopuszczalna, a to w związku z brakiem zagrożenia wynikającego z pozostawienia budynku w obecnym stanie. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego oraz trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi. Przeszkody mogą mieć charakter faktyczny lub prawny. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku, choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie. Powodem niewykonalności z przyczyn faktycznych mogą być także różnego rodzaju okoliczności dotyczące zobowiązanego, np. stan jego zdrowia, jeżeli obowiązek ma charakter osobisty (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII, 2015). Z kolei przyczyny niedopuszczalności egzekucji muszą mieć charakter formalny. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (zob. np. wyrok NSA z 26.08.2011 r., II FSK 461/10). W świetle przedstawionych okoliczności nie ulega wątpliwości, że zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku, albowiem w sprawie nie mają miejsca opisane wyżej okoliczności wyłączające egzekucję. Obowiązek jest wykonalny, egzekucję prowadzi uprawniony podmiot, z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązany był osobą w stosunku do której przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej. Powołane w piśmie z 5.04.2016 r. "naruszenie zasad współżycia społecznego oraz uzasadnione interesy strony zobowiązanej" nie stanowią przesłanek mogących mieć wpływ na dopuszczalność egzekucji. Wreszcie, odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieokreślenia przez organ egzekucyjny rodzaju środka należy stwierdzić, że organy prawidłowo uznały, że wyczerpuje on podstawę określoną w art. 33 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem tytuł wykonawczy winien zawierać wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że wymóg określony w tym przepisie dotyczy wyłącznie egzekucji należności pieniężnych, zatem nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, która dotyczy przecież egzekucji nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Niezależnie od powyższego, jak słusznie wskazał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w zaskarżonym postanowieniu, w tytule wykonawczym zamieszczone jest pouczenie, z którego wynika jakie środki egzekucyjne są stosowane w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Konkludując, sąd nie dopatrzył się uchybień mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, wobec czego należało uznać, że kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.