II SA/Kr 1533/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A.J. i A.J. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lipca 2009 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę; skargę oddala W dniu 13.12.2007 r. A. J. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o zbadanie zgodności z prawem składowania obornika na płycie [...] przez A. T.. W trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, że płyta [...] na działce nr "1" ma wymiary 9 metrów x 26 metrów, ściany i dno tej płyty zostały wykonane z betonu i znajduje się ona w odległości ok. 18 metrów od okna w budynku A. J. zlokalizowanego na działce nr "2". W aktach sprawy znajduje się skrócony opis i analiza gospodarstwa Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w B. z którego wynika, że na działce nr "1" istniała płyta [...] wybudowana w 1967 roku (akta administracyjnej sprawy, karta nr 28-29). Z akt wynika również, że w czasie prowadzenia gospodarstwa przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną na działce nr "2" istniał niemieszkalny budynek biurowo-administracyjny, który to budynek wraz z działką nabyli A. i A. J. i dokonani zmiany jego przeznaczenia na budynek mieszkalny. Zgodnie z planem przestrzennego zagospodarowania Gminy L. z czerwca 1982 r. działka nr "1" znajdowała się w obszarze E 5 RPU - teren Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej wraz z obowiązująca strefą uciążliwości do 50 metrów. Obecnie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu 75 % działki nr "1" zlokalizowane jest w obszarze 14 PPw - tereny działalności produkcyjnej o wysokiej intensywności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 4 lutego 2009 r. znak [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stwierdził brak podstaw do wydania decyzji nakazującej A. T. rozbiórki płyty [...] zlokalizowanej na działce nr "1" w R.. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że płyta [...] została wykonana w 1967 r. Taka bowiem data widnieje w skróconym opisie gospodarstwa Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w B., w skład którego wchodziła ta właśnie płyta. Ponieważ w dacie budowy tej płyty obowiązywała ustawa z 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, tym samym przepisy tej ustawy winny określać sposób zakwalifikowania takiej płyty. Budowa płyty [...] nie została, w oparciu o art. 1 Prawa budowlanego z 1961 r. oraz § 4 i 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 38, poz. 1970) uznana za roboty budowlane wymagające zgłoszenia, a tym samym wykonanie tej płyty wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę organ jednak nie odnalazł. Ustalono również, że nie zachowała się treść planu zagospodarowania przestrzennego tego obszaru z dnia 11 listopada 1966 r. Na tym terenie obowiązywał uproszony plan zagospodarowania z 23 grudnia 1974 r. zgodnie z jego treścią teren działki nr "1" znajdował się na obszarze MR1 jako teren zabudowy zagrodowej, ponadto plan ten zawierał zapis, że do 1980 r. ma nastąpić realizacja szeregu obiektów i urządzeń Bazy Spółdzielni Kółek Rolniczych, w skład którego wchodziło gospodarstwo rolne, a działka nr "1" była częścią tego gospodarstwa. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu z 26 kwietnia 1982 r. działka nr "1" znajdowała się w obszarze E 5 RPU - teren przeznaczony na działalność Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Organ I instancji wskazał, że w związku z brakiem potwierdzenia wydania pozwolenia na budowę tej płyty przez zarówno Prezesa (w latach 1970-1979) Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, głównego księgowego tej Spółdzielni z tego okresu oraz likwidatora Spółdzielni - należało przyjąć, że takie pozwolenie nie było wydawane. Tym samym na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. należało zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Organ I instancji przytoczył treść art. 37 ww. ustawy i stwierdził, że wszystkie obowiązujące po 1974 r. miejscowe planu zagospodarowania terenu, włącznie z obecnie obowiązującym wskazują na zgodność posadowienia takiej płyty na działce nr "1" z ich treścią. Skutki samowoli budowlanej, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane należy zaś oceniać na datę wydania decyzji o rozbiórce. Tym samym nie ma podstaw do nakazania rozbiórki tej płyty. Działka nr "1" w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na obszarze 14 PPw - teren działalności produkcyjnej o wysokiej intensywności, na którym dopuszczalne jest składowanie i magazynowanie. Wbrew stanowisku A. J. organ I instancji przyjął, że w tej sprawie nie mają zastosowania obecnie obowiązujące przepisy techniczne ale te, które obowiązywały w dacie wykonania tej płyty, tj. przepisy zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Zgodnie z przepisami tego zarządzenia taka płyta [...] powinna mieć nieprzepuszczalne dno i ściany i być oddalona od otworów z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi w odległości co najmniej 10 metrów. Te warunki zostały spełnione. Ponadto J. T. (właściciel działki nr "1") przedstawił protokół z okresowej kontroli tej płyty z którego wynika, że płyta ta jest w spełni szczelna. Tym samym nie powodowała ona niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Od tej decyzji odwołanie wnieśli A. i A. J., domagając się uchylenia tej decyzji i zarzucili brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Odwołujący podnieśli, że płyta [...] na działce nr "1" stanowi samowolę budowlaną. Tym samym nie można legalizować takiego obiektu. Płyta ta negatywnie oddziałuje na działkę skarżących, a więc spełniona została przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. uzasadniająca nałożenie obowiązku jej rozbiórki. Po rozpoznaniu odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 lipca 2009 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że stan faktyczny został prawidłowo ustalony w tej sprawie. Trafnie też przyjęto art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. jako podstawę wydawania decyzji. Wydanie nakazu rozbiórki miałoby miejsce wówczas, gdyby nie wydano pozwolenia na budowę danego obiektu, i tak już wzniesiony obiekt byłby sprzeczny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź stwarzał niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia lub też niedopuszczalnie pogarszał warunki zdrowotne i użytkowe dla otoczenia. W tej sprawie płyta [...] na działce nr "1" została wybudowana bez pozwolenia na budowę, ale była ona i jest zgodna z planem miejscowym i nie stwarza niebezpieczeństwa. Zgodnie z protokołem z 12.05.2008 r. nie stwierdzono jakiegokolwiek przedostawania się zawartości tej płyty na zewnątrz. Ponadto zgodnie z przepisami w 2008 r. wyremontowano tą płytę co dodatkowo potwierdza, że jest ona w prawidłowym stanie technicznym. Przytoczono ustalenia planu miejscowego od 23 grudnia 1974 r. do dnia wydania decyzji wskazując, że cały czas plany miejscowe pozwalały na budowę płyty [...]. Ustosunkowano się do zarzutów odwołania. Na tą decyzję skargę wnieśli A. i A. J., domagając się jej uchylenia i uchylenia poprzedzającej ja decyzji oraz zarzucili, że organy administracji błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Skarżący podnieśli, że płyta [...] na działce nr "1" stanowi samowolę budowlaną. Tym samym nie można legalizować takiego obiektu. Płyta ta negatywnie oddziałuje na działkę skarżących, tym samym spełniona jest przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. uzasadniająca nałożenie obowiązku jej rozbiórki. Nie zbadano wpływu tej płyty na otoczenie zewnętrzne. Sama płyta nie była przez 20 lat użytkowana. Tym samym ponowne rozpoczęcie działalności rolniczej powinno być poprzedzone uzyskaniem stosownej decyzji. W ocenie skarżących znajdują w tej sprawie zastosowanie przepisy techniczne nie z okresu jej budowy, ale aktualnie obowiązujące. Skarżący wskazali, że przede wszystkim naruszono przepisy wskazujące na niedopuszczalność legalizacji w przypadku, gdy dany obiekt negatywnie oddziałuje na otoczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 lipca 2009 r. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K.. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stąd badając legalność zaskarżonej decyzji ocenił niezależnie od zarzutów podniesionych w samej skardze prawidłowość postępowania organów administracji. Ocena ta nie pozwala, w ocenie Sądu, na uznanie zaskarżonej decyzji za naruszającej prawo w takim stopniu, aby należało ją wyeliminować z obrotu prawnego. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa płyta [...] została wybudowana przed 1981 r. i najbardziej prawdopodobną datą jej wykonania był rok 1967 r. W tym okresie obowiązywała ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, poz. 46), zwanej dalej "Prawem budowlanym z 1961 r.". Niewątpliwie na wybudowanie płyty [...] wymagane wówczas było odrębne pozwolenie. Stosownie do art. 1 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z 1961 r. pod pojęciem obiektu "obiektu budowlanego" rozumiano stałe i tymczasowe budynki, urządzenia budowlane związane z budynkami, obiekty inżynierskie, urządzenia techniczne, instalacje przemysłowe, pomniki, posągi, wodotryski itp. obiekty architektury ogrodowej oraz kapliczki i inne podobne obiekty kultu religijnego. Organy administracji przyjęły, że taka płyta [...] stanowi urządzenie budowlane związane z budynkami. Taki pogląd jest zasadny. Stosownie zaś do § 4 i § 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 38, poz. 197 z późn. zm.), budowa płyty [...] ([...]) nie została zaliczona do robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia (§ 4 ww. rozporządzenia), ani też do takich robót budowlanych, które wymagały jedynie zgłoszenia (§ 5 ww. rozporządzenia). Wprawdzie § 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego wskazywał, że nie wymaga zgłoszenia rozbiórka, usunięcie lub zasypanie studzien kopanych, dołów ustępowych, [...] itp. innych zbędnych urządzeń sanitarnych i gospodarczych, ale to wyłączenie dotyczyło tylko rozbiórki, usunięcia lub zasypania, a nie budowy płyty [...]. Stosownie do art. 52 Prawa budowlanego z 1961 r. nakaz rozbiórki obiektu budowlanego (a więc również płyty [...]) wybudowanego bez pozwolenia był wydawany wówczas, gdy: 1) obiekt ten znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) obiekt sprowadziłby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo 3) obiekt ten spowodowałby niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia. Postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki ww. płyty [...] wszczęto dopiero w 2007 r. a to oznacza, że w takim postępowaniu należało stosować nie przepisy Prawa budowlanego z 1961 r., ale przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym z 1974 r."). Przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie zawierały bowiem żadnych przepisów intertemporalnych, pozwalających na stosowanie prawa budowlanego z daty wybudowania danego obiektu. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), art. 48 tej ustawy (z dnia 7 lipca 1994 r.) dotyczący kwestii rozbiórki obiektów budowlanych, nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w sprawach dotyczących rozbiórki wybudowanych do dnia 1 stycznia 1995 r. obiektów budowlanych należy stosować właśnie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nawet wówczas, gdyby sam obiekt wybudowano przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Zgodnie z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Przywołany art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. jest identyczny w swojej treści z art. 52 Prawa budowlanego z 1961 r. Organy obu instancji w tej sprawie stwierdziły, że żadna z ww. przesłanek wymienionych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie zachodzi. Taka ocena jest zasadna. Wprawdzie organy obu instancji nie odnalazły treści planu miejscowego z 1966 r., ale w aktach sprawy znajduje się plan miejscowy z 1974 r. zatwierdzony decyzją Naczelnika Powiatu w G. z dnia 23 grudnia 1974 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 142-132). Z treści tego planu wynika, że do 1980 r. planowano rozbudowę bazy Spółdzielni Kołek Rolniczych. Ponieważ działka nr "1" wchodziła w skład tej bazy, stąd można uznać, ze wybudowanie płyty [...] pod rządem planu miejscowego z 1974 r. było dopuszczalne. Z pewnością o zgodności wykonania tej płyty można mówić w przypadku porównania sposobu zagospodarowania działki nr "1" z planem miejscowym uchwalonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w L. z 26 kwietnia 1982 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr 128-122). Plan ten przewidywał zagospodarowanie obszaru działki nr "1" (i "2") jako E 5 RPU. Ustalenia szczegółowe dla obszaru E 5 RPU były następujące: RSP, czyli Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna. Niewątpliwie płyta [...], stanowiąca urządzenie budowlane związane z budynkiem przeznaczonym na hodowlę zwierząt (oborę), była zgodna z planem miejscowym obowiązującym pod rządem Prawa budowlanego z 1974 r., przewidującym przeznaczenie tego terenu na potrzeby produkcji rolniczej, czyli w tym przypadku spółdzielczego gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu również przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. nie została spełniona. Organ administracji nakazywał rozbiórkę obiektu budowanego, który w razie jego wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W okresie wznoszenia tego obiektu (budowy płyty) obowiązywały warunki techniczne pozwalające na sytuowanie takiej płyty w odległości co najmniej 10 metrów od otworów pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi lub przechowywania bądź przetwarzania artykułów spożywczych (§ 56 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 38, poz. 196 z późn. zm.). Analogicznie rozwiązanie zawierało zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44). Odległość płyty [...] na działce nr "1" od budynku na działce nr "2" wynosi około 18 metrów. Nie znajduje uzasadnienia pogląd reprezentowany przez skarżących, stosownie do którego należałoby uwzględniać warunki techniczne obowiązujące z daty późniejszej niż data budowy (wykonania danych prac). Warunki techniczne, jakie obowiązują inwestora w zakresie prowadzonych prac budowlanych muszą być zachowane w dacie wykonywania tych prac. Natomiast sytuacja, w której po dacie budowy następuje zmiana stanu prawnego skutkująca - tak jak to miało miejsce w tej sprawie - zmianą warunków technicznych wymaganych dla obiektów budowlanych lub ich części nie może dotyczyć już wybudowanych obiektów. Stąd obowiązujące od 28 kwietnia 1998 r. warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. Nr 132, poz. 877) dotyczą tylko nowo wznoszonych płyt do składowania obornika (płyt [...]). Nie dotyczą również tych płyt [...], które zostały wybudowane wcześniej, ale ich ponowne użytkowanie nastąpiło po tej dacie. Zgodnie z ww. rozporządzeniem z 7 października 1997 r. otwarte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce (np. płyty [...]) mogą być wybudowane w odległości 30 metrów od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działce sąsiedniej. Nie można pominąć i tej okoliczności, że w aktach sprawy znajduje się protokół okresowej kontroli płyty [...] z 28 października 2008 r. z którego wynika, że stan tej płyty jest dobry i jej wykorzystywanie nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, jak również nie stwarza niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (akta administracyjne sprawy, karta nr 96-91). W okresie budowy płyty [...] (oraz w okresie funkcjonowania rolniczej spółdzielni produkcyjnej) na działce skarżących nr "2" nie było budynku mieszkalnego. Obiekt, w którym obecnie mieszkają skarżący był przeznaczony na cele administracyjno-biurowe. Z akt sprawy wynika, że przynajmniej do 1 lutego 2008 r. nie wydani żadnej decyzji w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku administracyjno-biurowego na mieszkalny na działce nr "2" (część dawnej działki nr "3") (akta administracyjne sprawy, karta nr 47). Sąd w tej sprawie nie bada prawidłowości dokonania zmiany przeznaczenia budynku na działce nr "2" tym, niemniej należy podkreślić, że nabywając nieruchomość wraz z budynkiem skarżący powinni liczyć się z tym, że na sąsiedniej działce ich właściciel będzie wykorzystywał obiekty budowlane, a tym istniejącą tam płytę [...]. Również podnoszona przez skarżących okoliczność prowadzenia przez inwestora remontu i rozbudowy tej płyty był przedmiotem rozważań organów administracji, jednakże organy te uznały, że skoro taka rozbudowa i remont zostały dokonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie zgłoszenia przeprowadzenia tych prac, to tym samym nie może to skutkować nakazem rozbiórki samej płyty. Należy przy tym dodać, że rozbudowa miała miejsce w przeciwnym kierunku niż nieruchomość skarżących. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu w tej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniających uchylenie obu decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę z nieuzasadnioną i orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.