II SA/Kr 1541/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Izabela Dobosz Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska AWSA Janusz Kasprzycki (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2006 r. sprawy ze skargi E. L., B. L. i D. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 maja 2003r., [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej E. L. kwotę 10 zł ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm., zwanej dalej - Prawo budowlane z 1994 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał współwłaścicielom obiektu: E. i B. L. i D. L. rozbiórkę nie użytkowanego, zniszczonego, nie nadającego się do remontu lub odbudowy budynku byłej Elektrociepłowni Dolnej w S., usytuowanego na nieruchomości o nr ew. [...] przy ul. W. w S.. W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wskazał, że przedmiotowy budynek został objęty postępowaniem administracyjnym, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] maja 2001 r., znak: [...] ostatecznej decyzji, nakazującej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., zaniechanie dalszych robót budowlanych prowadzonych samowolnie przez współwłaścicieli przy przedmiotowym obiekcie. Nakazano również doraźnie zabezpieczyć obiekt. Ze względu na niezastosowanie się do orzeczonego nakazu wdrożono postępowanie mające na celu przymuszenie zobowiązanych do wykonania nałożonego na nich obowiązku. Podczas oględzin, przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2003 r. stwierdzono, że budynek byłej Elektrociepłowni Dolnej w S., konstrukcji stalowo-murowanej o wymiarach zewnętrznych około 41 m x 55 m jest w złym stanie technicznym i ulega ciągłemu pogorszeniu, stwarzając zagrożenie dla życia i mienia. Stan jego jest diametralnie różny od stanu technicznego ustalonego pod koniec marca 2001 r. Przy obiekcie prowadzone są roboty rozbiórkowe polegające na rozbiórce konstrukcji stalowej i murów wypełniających ściany, głównie w dolnych partiach budynku. Stwarza to duże zagrożenie dla jego stateczności. Obecny podczas oględzin B. L. oświadczył, że współwłaściciele nie zamierzają go remontować. Został on bowiem w dużej mierze rozkradziony i zdewastowany. Poinformował, że współwłaściciele pisemnie wyrazili zgodę na rozbiórkę. Po przeprowadzeniu postępowania z zachowaniem trybu obowiązującego przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych obiektów budowlanych organ nadzoru budowlanego stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie nadaje się do remontu lub odbudowy. Mając więc na uwadze powyższe ustalenia, jak również to, iż wyczerpane zostały wszystkie procedury prawne wynikające z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. i związanego z nim rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków, trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47) organ I instancji orzekł jak w sentencji. Z decyzją tą nie zgodzili się E. L., B. L., D. L.. Wnieśli odwołanie, w którym żądali zmiany decyzji w ten sposób, aby nakazywała ona jedynie rozbiórkę części budynku o wymiarach 41 x 20 m konstrukcji stalowej, a nie całości. Drugą bowiem połowę murowaną o wymiarach 41 x 35 m zamierzają remontować. W wyniku rozpatrzenia tego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 22 maja 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] nakazano współwłaścicielom przedmiotowego obiektu zaniechanie dalszych robót budowlanych prowadzonych przy tym obiekcie. Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż nikt nie wniósł od niej odwołania. Zobowiązani nie zastosowali się do orzeczonego w niej nakazu. Zastosowano, więc po uprzednim upomnieniu, środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie o nałożeniu tego środka egzekucyjnego zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] marca 2003 r. Podczas oględzin w dniu [...] lutego 2003 r. ustalono, że stan techniczny przedmiotowego obiektu jest zły i ulega ciągłemu pogorszeniu. Stalowe elementy budynku są rozbierane i demontowane, podobnie jak wypełnienia ścian, w szczególności cegły silikatowe. Roboty budowlane prowadzone są w dolnych partiach budynku, co stwarza zagrożenie stateczności konstrukcji i grozi jego zawaleniem. Obecny podczas tych oględzin B. L. w imieniu własnym i pozostałych współwłaścicieli obiektu wyraził wolę, iż ze względu na stan techniczny tego obiektu nie będą go remontować. Z uwagi na wyrażenie w odwołaniu woli odbudowy części przedmiotowego obiektu przeprowadzono kontrolę w dniu [...] kwietnia 2003 r., stwierdzając, że stan techniczny obiektu uległ pogorszeniu. W dalszym ciągu prowadzone były roboty rozbiórkowe. Demontowano części konstrukcji stalowych i elementy murów. Nad częścią obiektu, którą pozostawienia domagają się odwołujący brak jest dachu oraz stropów pomiędzy kondygnacjami. Zostały one rozebrane. Brak jest ślusarki okiennej i drzwiowej. Rozebrane duże fragmenty murów zewnętrznych. W toku postępowania odwoławczego także przeprowadzono kontrolę. Stwierdzono stan zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ściany i stropy są częściowo rozebrane. Schody uniemożliwiają wejście na pozostałości stropów. Ściany pozbawione są stolarki okiennej i drzwiowej. Teren wokół budynku jest niezabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu II instancji, wydana decyzja pierwszoinstancyjna jest zasadna. Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zgodnie z cytowanym wyżej rozporządzeniem. Wydał on decyzję o rozbiórce opierając się na złożonym przez współwłaścicieli oświadczeniu, że przedmiotowego obiektu nie będą remontować. Deklaracja odbudowy części obiektu, złożona w odwołaniu od decyzji I instancji, jest gołosłowna i nie poparta żadnymi dowodami. Nie przekonuje, że inwestorzy podjęli jakiekolwiek działania w tym kierunku. Gdyby jednak takie działania podjęli, to będą mogli oni skorzystać z możliwości zmiany tej decyzji. Mając na uwadze dewastację obiektu orzeczono jak w sentencji. W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie E. L., B. L., D. L. zarzucili rażące naruszenie prawa. Według nich przeprowadzono w niniejszej sprawie postępowanie w sposób nieprawidłowy i niezgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47). Zdaniem skarżących w toku postępowania powinna być przeprowadzona rozprawa administracyjna, a w sprawie powinni się wypowiedzieć eksperci - biegli rzeczoznawcy - w zakresie budownictwa. W ich ocenie nie jest prawdą, że jeden ze współwłaścicieli oświadczył, że nie zamierza remontować budynku. Oświadczenie to dotyczyło bowiem wyłącznie części budynku o konstrukcji stalowej, a nie murowanej, która to jest konstrukcyjnie dobrze wykonana i nie stwarza żadnego zagrożenia. Na jakiej więc podstawie organy stwierdziły, że budynek nie nadaje się do remontu. Skarżący podnoszą, że nie jest prawdziwe również stwierdzenie organu, że nie czynią oni starań, aby obiekt ten wyremontować. Zwracają bowiem uwagę na kwestię, iż takich działań nie można już podejmować w sytuacji, gdy na obiekt wydano już nakaz rozbiórki. Ubieganie się o zmianę decyzji rozbiórkowej nie może być uwarunkowane uzyskaniem pozwolenia na roboty związane z remontem. Jest to niezgodne z przepisami: Konstytucji RP, k.p.a., Prawa budowlanego. Skarżący wnieśli zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, jeżeli nie użytkowany lub nie wykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia. Przesłankami zatem do nakazania rozbiórki, w oparciu o powyższy przepis, jest stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że obiekt nie jest użytkowany, lub nie jest wykończony i, że w każdym z tych przypadków, nie nadaje się do remontu, wykończenia lub odbudowy. Rozstrzygnięcie tych kwestii wymaga, zatem uprzedniego stwierdzenia stanu technicznego obiektu. Musi to być taki stan substancji tego obiektu, który uniemożliwia doprowadzenie go do właściwego stanu technicznego lub też obiekt ten nie spełnia wymagań doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, a właściciel lub jego zarządca nie mają zamiaru albo możliwości doprowadzenia do działań związanych z odbudową, remontem lub wykończeniem nieużytkowanego lub niewykończonego obiektu budowlanego. Dodatkowe wymogi postępowaniu poprzedzającemu wydanie decyzji z art. 67 Prawa budowlanego z 1994 r. stawiają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47). W myśl § 2 cytowanego rozporządzenia, przed wydaniem decyzji o rozbiórce, o której mowa w art. 67, właściwy organ: 1) ustala przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku wyremontowania, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego, 2) dokonuje oględzin i oceny stanu technicznego, a w miarę potrzeby nakazuje sporządzenie ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego, 3) przeprowadza rozprawę z udziałem właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. W rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego przeprowadziły oględziny w dniu [...] lutego 2003 r., stwierdzając podczas nich, że "stan techniczny przedmiotowego obiektu ulega ciągłemu pogorszeniu - stalowe elementy budynku są rozbierane, demontowane. Rozbierane są także wypełnienia ścian, szczególnie wewnętrznych murowane z cegły silikatowej grubości 12 cm. Roboty rozbiórkowe prowadzone są głównie w częściach dolnych budynku co stwarza duże zagrożenie dla ludzi i mienia (...)". "Obiekt swym stanem technicznym stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa życia i mienia. Budynek jest nieużytkowany." Poza ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi, jak określa organ nadzoru budowlanego I instancji: "złego stanu technicznego obiektu", ustalenia tego organu na tym się kończą. Nie znajduje się w materiale dowodowym rzetelny, precyzyjny opis stanu technicznego przedmiotowego obiektu. Nieco więcej ustaleń zostało zawartych w protokole z kontroli dokonanej przez organ II instancji w dniu [...] kwietnia 2003 r. Wynika z nich, że w dalszym ciągu prowadzone są roboty rozbiórkowe polegające na demontażu elementów stalowych konstrukcji budynku i murów wypełniających ściany. Nadto organ nadzoru stwierdza w tym protokole, że ubytki i brak stalowych konstrukcji jest tak duży, że stwarza to zagrożenie stateczności budynku i grozi jego zawaleniem. W odniesieniu natomiast do części murowanej obiektu, której remontu domagają się odwołujący się stwierdzono, że nad tą częścią brak jest dachu, nie ma stropów pomiędzy kondygnacjami, zdemontowano ślusarkę okienną i drzwiową, rozebrano fragmenty murów i ta część także zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione we wzmiankowanej wyżej kontroli nie mogą mieć jednak doniosłego znaczenia dla sprawy. Organ pozbawił bowiem strony prawa do czynnego udziału w jej przeprowadzeniu. Nie zawiadomił ich, że będzie dokonywał kontroli i w konsekwencji nie brały one w niej udziału. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 10 i 79 k.p.a. Dokonane zatem przez organy nadzoru budowlanego ustalenia stanu technicznego są w ocenie Sądu niewystarczające. Przepis § 3 ust 2 cytowanego wyżej rozporządzenia wyraźnie wymaga, aby protokół oględzin zawierał: 1) opis stanu technicznego obiektu budowlanego, 2) przyczyny powstania uszkodzeń lub zniszczenia obiektu, 3) określenie stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi, w wypadku obiektu nie wykończonego - opis stanu zaawansowania robót budowlanych. Tymczasem w protokole z oględzin z dnia [...] lutego 2003 r. brak jest rzeczywistego opisu stanu technicznego obiektu. Wzmiankuje się o trwających robotach rozbiórkowych, dokonywanych przez osoby trzecie i ich wpływie na obiekt budowlany, co ma powodować niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Nie można także uznać, że organ nadzoru budowlanego I instancji spełnił i pozostały wymóg, stawiany § 2 pkt 3 powoływanego rozporządzenia, tj. przeprowadził rozprawę administracyjną w rozumieniu art. 89 i następnych k.p.a. Owszem, z zawartych w treści protokołu z dnia [...] lutego 2003 r. elementów formalnych, wynika, że został on sporządzony z oględzin i z "rozprawy", ale rozprawa administracyjna w rozumieniu art. 89 k.p.a. jest taką formą postępowania wyjaśniającego, która umożliwia realizację zasad kontradyktoryjności, koncentracji dowodów, szybkości, prostoty, jedności i celowości wszystkich czynności dowodowych. Umożliwia więc zebranie wszystkich uczestników postępowania w danej sprawie w jednym czasie i miejscu, którzy ustnie i bezpośrednio dokonują poszczególnych czynności postępowania. Podczas rozprawy dochodzi do uzgodnienia interesów stron, następuje wyjaśnienie sprawy przy udziale świadków lub biegłych. Może być ona połączona również z oględzinami, ale wszystko to ma służyć do skonfrontowania twierdzeń poszczególnych osób z rzeczywistym stanem rzeczy oraz wyważeniu słusznych interesów stron. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, wyd. 7 zmienione, s. 428). Oględziny natomiast służą jedynie ustaleniu tego co organ naocznie stwierdza. Z akt sprawy nie wynika, aby organ podejmował czynności przygotowawcze poprzedzające rozprawę administracyjną, o których mowa w art. 90 k.p.a. W świetle tego przepisu powinien w szczególności wezwać strony do złożenia wyjaśnień, dokumentów, wezwać strony i biegłych do stawienia się na rozprawę, zawiadomić podmioty wymienione w § 3 art. 90 k.p.a., a gdy złożą zamiar udziału z uwagi na posiadany interes wezwać ich do stawiennictwa. W tym przypadku organ jedynie zawiadomił o przeprowadzeniu dowodu z oględzin, a nie wzywał do stawienia się określonych podmiotów na rozprawę. Ze wzmiankowanego już protokołu z dnia [...] lutego 2003 r. nie wynika natomiast, aby organ konfrontował twierdzenia poszczególnych podmiotów, wyjaśniał sprawę przy udziale biegłych, świadków. Ustalił jedynie, i to nierzetelnie, pewne okoliczności na podstawie zmysłu wzroku. Wszystko to pozwala więc stwierdzić, że były to jedynie oględziny, a nie rozprawa administracyjna połączona z przeprowadzeniem tego dowodu. W ocenie Sądu organ I instancji nie ustalił także rzeczywistego zamiaru współwłaścicieli obiektu, co do dalszego postępowania z przedmiotowym obiektem. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że podczas oględzin B. L. wyraził wolę dalszego postępowania z obiektem w imieniu swoim i pozostałych współwłaścicieli. Nic nie wiadomo z akt sprawy na jakiej podstawie organ przyjął, że ma on upoważnienie do składania oświadczeń woli w imieniu pozostałych współwłaścicieli. Niewątpliwie rozbiórka przedmiotowego obiektu znajdującego się na nieruchomości objętej współwłasnością wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną i, zgodnie z art. 199 k.c., wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. W przypadku braku takiej zgody, współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka, mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Nadto z odwołania wynika, że współwłaściciele nie mają zamiaru remontowania części stalowej budynku. Kwestie te muszą być przed wydaniem decyzji z art. 67 Prawa budowlanego z 1994 r. jednoznacznie ustalone. Dalej ze wspomnianego już odwołania wynika, że współwłaściciele mieli zamiar dokonania remontu części nazwanej murowaną przedmiotowego obiektu. Ich zdaniem organy nie udowodniły, że ta część obiektu nie nadaje się do wyremontowania. Uzasadnione są więc zarzuty skarżących, że kwestia stanu technicznego obiektu oraz ich dalszego zamiaru postępowania z przedmiotowym obiektem nie zostały przez organy nadzoru budowlanego ustalone w sposób dający podstawę do wydania decyzji z art. 67 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Taki sposób postępowania organów miał wpływ na wynik sprawy. Jeżeli w toku niniejszego postępowania wyszły na jaw jakiekolwiek wątpliwe kwestie dotyczące stanu technicznego obiektu, to w myśl § 4 cytowanego wyżej rozporządzenia, organy winny były zlecić wykonanie ekspertyzy technicznej przez stosownego rzeczoznawcę budowlanego, a w wypadku obiektów technicznie skomplikowanych - przez odpowiednią jednostkę naukowo-badawczą lub wyższą uczelnię. W aktach sprawy znajduje się opracowanie: "inwentaryzacja wraz z opisem technicznym budynku przemysłowego o konstrukcji żelbetowej w S. przy ul. W. nr [...]" z sierpnia 2005 r., z której wynika możliwość jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego. Dopiero mając rzetelnie opisany stan techniczny obiektu, poczynione ustalenia, co do technicznej możliwości jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego, poparte ekspertyzą (ekspertyzami) organ nadzoru budowlanego winien przeprowadzić rozprawę ustalając zamiar współwłaścicieli. Po dokonaniu tego, oceniając zaistnienie przesłanek do zastosowania art. 67 Prawa budowlanego z 1994 r., może dopiero organ nadzoru budowlanego orzec nakaz rozbiórki obiektu w oparciu o ten przepis. Powyższe obrazuje, że doszło nie tylko do uchybień przepisom postępowania administracyjnego: art. 7, 10, 77 § 1, 79 i 107 § 3 k.p.a. obligujących organy do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności i przedstawienia stanu faktycznego i prawnego w uzasadnieniu wydanej decyzji, ale i również poprzez to, do uchybień przepisom prawa materialnego - art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) wymagał orzeczenia w pkt II sentencji wyroku o niemożności wykonywania zaskarżonej decyzji. O kosztach natomiast Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).