II SA/Kr 1541/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. F. i M. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia po wznowieniu postępowania, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2014 r [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania R.F. i M.F. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2014 r znak ; [...] stwierdzającej, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 13 grudnia 2002 r , Nr [...] znak: [...] , zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji "zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego pomiędzy ul. [...] a ul. [...] w K. zlokalizowanego na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr.[...] " wydana na rzecz B.B. oraz M. i R.K. w części pozostającej w obiegu prawnym ( po stwierdzeniu jej nieważności w części dotyczącej działki o nr ew. [...] – decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2011 r , zak. [...] ) wydana została z naruszeniem prawa to jest art. 10 §1 w związku z art. 28 kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postepowania a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie Wojewoda wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § pkt 4 oraz art. 104 kpa jest prawidłowa. Wobec niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 kpa organ ograniczył się stosownie do art. 151 §2 kpa do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, podając których przepisów prawa naruszenie nastąpiło. Dalej stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie materiał dowodowy a uzasadnienie decyzji należy uznać za wystarczające. Wniosek o wznowienie postępowania z 11 sierpnia 2003 r został uznany przez organ I instancji jako oparty o przesłankę wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 21 października 2003 r znak; [...] wznowiono postępowania w sprawie wydania decyzji nr [...] wskazując tę przesłankę w podstawie orzeczenia. Podstawa ta nie była podważana przez strony postępowania. Przedstawione w toku postępowania zarzuty merytoryczne dotyczące naruszenia przepisów technicznych , dały podwaliny rozważań organu w przedmiocie istnienie po stronie wnioskodawców legitymacji stron postepowania. Ewentualna wadliwość decyzji w oparciu o które wydano decyzje o pozwoleniu na budowę, potwierdzona prawomocnym orzeczeniem to stwierdzającym mogłaby być podstawą działań organu w odrębnym wznowionym postępowaniu na podstawie innej przesłanki o której mowa w art. 145 §1 pkt 8 kpa ( decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu , które zostało następnie uchylone lub zmienione). W związku z tym przedstawienie przez organ w zaskarżonej decyzji z 27 stycznia 2014r stanowiska o braku podstaw do badania w postępowaniu wznowieniowym wpływu na sporną decyzję – decyzji o warunkach zabudowy terenu oraz decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym należy uznać za zasadne , tym bardziej z uwagi na upływ terminów o których mowa w art. 146 §1 kpa. Osobną kwestią , nie mogącą być przedmiotem zainteresowania w niniejszej sprawie, jest podjęcie z urzędu lub zaniechanie przez organ I instancji czynności zmierzających do ustalenia , czy decyzja o warunkach zabudowy terenu dla spornej inwestycji została wycofana z obrotu prawnego i czy istniała zasadność wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wznowienia w oparciu o przesłankę zawartą w art. 145 §1 pkt 8 kpa. Poza tym istotne w sprawie jest, że: decyzją z dnia 13 grudnia 2002 r , Nr [...] , Nr [...] , na wniosek B.B. oraz Państwa M. i R.K. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji " zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego pomiędzy ul. [...] a ul. [...] w K. zlokalizowanego na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] ". Decyzja stała się ostateczna z dniem 31 grudnia 2002 r. W dniu 11 sierpnia 2003 r wpłynął wniosek R. i M.F. o wznowienie postępowania w sprawie wydania tej decyzji. W wyniku wznowienia przeprowadzono postępowanie rozpoznawcze pod kątem realizacji przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 kpa to jest zbadano czy w czasie prowadzonego postępowania R. i M.F. posiadali przymiot strony. Sprawa była przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie który prawomocnym wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r , sygn.. akt II SA/Kr 655/09 , uchylił wcześniejszą decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 10 listopada 2008 r. Sąd zalecił że : " w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym organy będą zobowiązane do ustalenia , czy skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę a następnie do rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym stosownie do przesłanek zawartych w art. 151 kpa. " Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną i prawomocną z dnia 20 stycznia 2011 r znak : [...] uchylił decyzję Wojewody z dnia 17 września 2010 r znak; [...] w całości i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 grudnia 2002 r , Nr [...] znak. [...] w części dotyczącej działki o nr ew.[...] , w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 13 grudnia 2002 r . W skardze z dnia 22 września 2014 r na decyzję Wojewody z dnia 18 sierpnia 2014 r skarżący Państwo R. i M.F. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. jako naruszających prawo i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwy organ. Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 7 kpa , 11 kpa , 77 §1 kpa, art. 107 kpa oraz art. 151 §2 kpa i art. 32 ustawy prawo budowlane , co w sposób istotny wpływa na treść decyzji i jej zakres. Oba organy nie rozpatrzyły sprawy pod katem art. 146 §1 kpa. Organ nie podjął żadnych działań przez lata i w końcu upłynął termin 5 letni, w ciągu którego możliwe było uchylenie decyzji. Zdaniem skarżących kluczowe dla sprawy jest zbadanie przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle obowiązującego w dacie orzekania art. 32 ustawy Prawo budowlane. Organy pominęły kwestię istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W obrocie prawnym istnieje ostateczna i prawomocna decyzja samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2009 r [...] , która stwierdza w całości nieważność decyzji z dnia 16 października 2002 r nr [...] , zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy z dnia 1 marca 2002 r nr [...] W sprawie nie zapadłaby decyzja o tej samej treści, bo wydana decyzja byłaby nieważna, jako sprzeczna z art. 32 ustawy prawo budowlane. Posiadając w tym zakresie wiedzę oba organy nie zrobiły nic, aby zastosować art. 145 § 1 pkt 8 kpa a przecież przed wydaniem skarżonej decyzji w dniu 23 lipca 2014 r była w obiegu prawnym już decyzja SKO , która stwierdzała nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 marca 2002 r nr [...] oraz decyzja Prezesa Krajowego Gospodarki Wodnej stwierdzająca w innej części nieważność pozwolenia na budowę. Pomiędzy zakresem inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę i pozwoleniem wodnoprawnym nie ma zgodności, bo decyzja obejmująca pozwolenie wodnoprawne nie obejmuje działek nr [...] ,[...] obr. [...] , które objęte są wnioskiem o pozwolenie na budowę. To wszystko zdaniem skarżących dowodzi że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest pozbawiona wad materialno – prawnych, więc organy wydające orzeczenia w zakresie wznowieniowym winny takie dane jako istotne dla sprawy ujawnić i wskazać jako podstawę stwierdzenia nieważności wydanej decyzji administracyjnej. Dlatego skarżący są niezadowoleni z uzasadnienia zaskarżonej decyzji poszukują ochrony przed nieuprawnionymi twierdzeniami organu I instancji zawartymi w uzasadnieniu i powołanej podstawie prawnej wybierając drogę skargową, nawet jeśli samo rozstrzygnięcie nie jest kwestionowane, bo odpowiada prawu. W wydanym orzeczeniu organ posługuje się stwierdzeniem "naruszenia prawa", podczas gdy w zaistniałym przypadku należy skorzystać z "rażącego naruszenia prawa ". Organ badał sprawę przez 10 lat i doszedł jedynie do stwierdzenia, braku przez skarżących przymiotu strony a inne argumenty nie zostały rozpatrzone. Prezydent posiadał wiedzę na temat wszystkich swoich decyzji wydanych na zarurowanie rowu melioracyjnego. Każda z decyzji została dotknięta wadą prawną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że wydana na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 §1 kpa decyzja jest prawidłowa, bowiem w razie niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 kpa organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i oczywiście wskazuje okoliczności z powodu których nie mógł uchylić decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Ze złożonej skargi wynika, że skarżący R.F. i M.F. choć wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji to wyłącznie nie zgadzają się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza że organy trafnie rozpoznały sprawę w trybie wznowienia na podstawie art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postepowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2013 r , poz. 267) w oparciu o jego podstawę wymienioną w § 1 pkt 4 ( przyjmując że została spełniona ) a następnie stwierdziły że uchylenie decyzji nie jest możliwe wobec upływu czasu 5 lat od jej doręczenia stosownie do art. 146 § 1 kpa i wydały po ponownym rozpoznaniu rozstrzygnięcie o jakim mowa w art. 151 § 2 kpa w jedynie dopuszczalnym brzmieniu to jest jak stanowi przepis że " W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności , o których mowa w art. 146,organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji ". Następnie wskazać należy, że w sposób wystarczający organy uzasadniły przyjęte rozstrzygnięcie. Skoro wystąpiła przesłanka negatywna z art. 146 kpa to w związku z tym organ w sposób uprawniony wydał decyzję, która choć nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą to może stanowić podstawę do ewentualnego uzasadnienia roszczeń odszkodowawczych. Wbrew twierdzeniom złożonej skargi: Podstawa wznowienia została prawidłowo określona, gdyż w samym pierwotnym wniosku Państwa R. i M.F., z dnia 11 sierpnia 2003 r ( k – [...] akt administracyjnych) ujęto ją jasno, jako pozbawienie możliwości działania i brak udziału w charakterze strony bez własnej winy ( art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Nie było zatem potrzeby zajmowania się kwestią wpływu innych decyzji w tym decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniem wodnoprawnym na wydaną decyzję pozwolenia na budowę w kontekście spełnienia wymogów z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r, nr 243 , poz. 1623) . Wznowienie postępowania mogło nastąpić i nastąpiło na wniosek strony z powodu braku udziału w postępowaniu, bez własnej winy. Zgodzić należy się z organem, że kwestie niezgodności pomiędzy decyzjami były przedmiotem rozpoznania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, który decyzja ostateczną i prawomocną stwierdził nieważność decyzji z dnia 13 grudnia 2002 r w części dotyczącej działki ew. [;...]. Treść rozstrzygnięcia opiera się o zapis kodeksowy nie mamy wobec tego do czynienia z " rażącym naruszeniem prawa " jak tego chcą skarżący a przesłanką określoną przez ustawę, która mówi o wydaniu decyzji " z naruszeniem prawa ". Wszystkie szczegółowe rozważania skarżących odnośnie tego pojęcia zawarte w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).