II SA/Kr 1543/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącego S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2019 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty Tarnowskiego z dnia 10 listopada 2009 r. znak [...] w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 26 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe. W skardze z dnia 31 października 2018 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 26 września 2018 r. znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skarżący S. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Tarnowskiego z dnia 10 listopada 2009 r., znak [...], w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Jest to decyzja, której dotyczyło postępowanie nieważnościowe zakończone zaskarżoną decyzją. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty Tarnowskiego z dnia 10 listopada 2009 r., znak [...], w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Pismem z dnia 11 marca 2019 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w niniejszej sprawie, tj. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 26 września 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 25 maja 2019 r., co zostało stwierdzone postanowieniem z dnia 29 lipca 2019 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia zażalenie skarżącego nie zostało uwzględnione przez Sąd w trybie autokontroli ani też nie zostało przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W ocenie Sądu w niniejszym przypadku zaistniała opisana w powołanym przepisie przesłanka umorzenia postępowania zażaleniowego przez Sąd I instancji. Kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu tudzież innego aktu pozostającego w granicach sprawy może być rozstrzygana tylko w toku postępowania sądowoadministracyjnego, od momentu przekazania akt sądowi do momentu wydania prawomocnego orzeczenia co do skargi. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Tak czy inaczej zatem po uprawomocnieniu się orzeczenia co do skargi uprzednio podjęte rozstrzygnięcia dotyczące skutku suspensywnego przestają mieć znaczenie, a postępowanie zrelatywizowane do tej kwestii staje się bezprzedmiotowe Z tych względów, działając na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.