II SA/Kr 1547/17

Kraków, dnia 5 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi wspólnota mieszkaniowa na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazania dokonania czynności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13 września 2017 r. nr [...] znak [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. z dnia 15 marca 2017 r., którą nakazano Wspólnota Mieszkaniowa [....] w K. usunięcie skutków ingerencji w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wraz ze związanymi z nim urządzeniami, zlokalizowanymi na [...] w K., poprzez demontaż blokad parkingowych na każdym z wyznaczonych jedenastu miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [....] w K. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wspólnota mieszkaniowa podała, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że zdemontowanie zainstalowanych blokad parkingowych na przedmiotowych miejscach postojowych sprawi, że dostęp do tych miejsc postojowych będzie miał szereg mieszkańców nieruchomości wspólnej oraz osób postronnych. W przypadku uwzględnienia niniejszej skargi przywrócenie stanu, w którym z miejsc tych będą korzystały jedynie osoby do tego uprawnione może zająć stosunkowo znaczny okres czasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przechodząc do oceny zasadności samego wniosku o wstrzymanie zauważyć trzeba, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r. I OZ [...]; z 20 grudnia 2004 r., GZ [...]). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, W. 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Jednocześnie, brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Sąd rozpoznając wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego nakazującej wykonanie określonych czynności, a konkretnie demontaż blokad parkingowych w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie sądu przytoczone przez pełnomocnika skarżącej wspólnoty mieszkaniowej argumenty o charakterze ogólnym nie zostały poparte żadnymi dodatkowymi dowodami bądź okolicznościami odnoszącymi się konkretnie do indywidualnej sytuacji strony skarżącej, a okoliczności te nie wynikają z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie przedłożono bowiem obliczenia przewidywanych kosztów demontażu blokad parkingowych oraz nie scharakteryzowano sytuacji finansowej skarżącej wspólnoty mieszkaniowej. Dopiero konfrontacja tych danych umożliwiłabym weryfikację wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle przedstawionej przez pełnomocnika argumentacji nie sposób stwierdzić, czy wykonanie nakazanego obowiązku wiązać się będzie dla z nadmiernymi kosztami, a tym samym, czy zachodzi w tej sytuacji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Demontaż blokad parkingowych nakazany w decyzji faktycznie może się wiązać z pewnymi utrudnieniami dla skarżącej wspólnoty mieszkaniowej, jednakże nie można utożsamiać ich ze skutkami, których nie będzie można przywrócić, bądź ewentualnie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Argumentacja wniosku odnosząca się do nadmiernego rygoryzmu nałożonego obowiązku, nie mogła być brana pod uwagę przez sąd na obecnym etapie postępowania, albowiem dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w niniejszej sprawie sąd zajmie stanowisko w kwestii zgodności z prawem działań organów nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.