II SA/Kr 1547/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 27 września 2024 roku, znak: WI-I.7840.8.23.2024.PI w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Decyzją z 21 marca 2019 r., nr 292/2019, znak: AB.6740.293.2019, Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Inwestorowi I. S. (skarżącemu), na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągowo-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i gazową oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą: wewnętrzny układ komunikacyjny, przyłącz wody ze studni kopanej i przyłącz kanalizacji sanitarnej do szczelnego zbiornika fekalnego okresowo wybieralnego. Postanowieniem z 18 kwietnia 2019 r., znak: AB.6740.293.2019, Starosta M. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone w/w ostateczną decyzją Starosty M. z 21 marca 2019 r. i następnie decyzją z 4 czerwca 2019 r., znak: AB.6740.293.2019, organ ten, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o: 1. uchyleniu w całości ostatecznej decyzję Starosty M. nr 292/2019 znak AB.6740.293.2019 z dnia 21.03.2019 r., 2. odmowie inwestorowi I. S. wydania decyzji pozwolenia ma budowę dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Dnia 12 kwietnia 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego I. S., w którym zwrócono się o: doręczenie decyzji z dnia 4 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu w/w pisma wskazano, że wnioskodawca podawał w sprawie adres do korespondencji, po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 21 marca 2019 r. nie był zobowiązany do wskazywania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją do wskazywania swojego adresu zamieszkania, względnie innego adresu do doręczeń. Wnioskodawca dowiedział się o decyzji z dnia 4 czerwca 2019 r. od organów nadzoru budowlanego, tak więc decyzja ta nie została wnioskodawcy doręczona, jak i brak podstaw prawnych do przyjmowania domniemania skutecznego jej doręczenia. Postanowieniem z 10 maja 2024 r., znak: AB.6740.244.2024.AB, Starosta M. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponownego doręczenia decyzji Starosty M. z dnia 4 czerwca 2019 roku, znak: AB.6740.293.2019. Zażalenie na w/w postanowienie wniósł skarżący. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 27 września 2024 r. Znak sprawy: WI-I.7840.8.23.2024.PI, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm.), dalej jako: u.p.b., utrzymał się zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podkreślono, iż żaden przepis kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wszczęcia kolejnego postępowania, w sytuacji gdy strona uważa, że doręczenie decyzji w postępowaniu jest nieskuteczne. Kontrola skuteczności doręczenia decyzji wydanej w postępowaniu następuje po skorzystaniu przez stronę z przysługujących środków zaskarżenia, mowa tutaj o odwołaniu lub odwołaniu wniesionym wraz z wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania, czy też zainicjowanie jednego z trybów nadzwyczajnych, które służą wzruszeniu decyzji ostatecznej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca zarzucając obrazę art. 39 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w 2019r.) w związku z art. 42 § 1 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Starosty Powiatowego w M. z dnia 4 czerwca 2019r. znak AB.6740.293.2019 jest ostateczna, w sytuacji kiedy skarżący po ostatecznej decyzji Starosty M. z dnia 21 marca 2019r. zmienił adres zamieszkania, o czym informował Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, a Starosta M. zarówno postanowienie o wznowieniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, jak i decyzję uchylającą w całości ostateczną decyzję - pozwolenie na budowę oraz odmawiającą pozwolenia na budowę wysyłał skarżącemu na nieaktualny adres. W uzasadnieniu podkreślono, iż skarżący działał w zaufaniu do władzy publicznej. Nie rozumiał całej sytuacji, kiedy nie będąc poinformowanym o wznowieniu postępowania przed Starostą M. , które zakończyło się ostateczną decyzją 21 marca 2019r. - pozwoleniem na budowę. Starosta M. wznowił postępowania, jednakże wysyłał korespondencję na nieaktualny adres skarżącego. Po zakończeniu pierwotnego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, skarżący nie miał obowiązku informowania organu administracji o zmianie swojego adresu zamieszkania, czy też adresu do korespondencji. Skarżący poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o swoim aktualnym adresie, a dopiero obecnie, po zasięgnięciu porady prawnej, zwraca się do właściwego Starosty o dokonanie prawidłowego doręczenia decyzji z dnia 4 czerwca 2019r. (mylnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określonej jako decyzja z dnia 21 marca 2019r.). Tym samym brak podstaw prawno-faktycznych do przyjęcia, że ostateczna decyzja Starosty M. z dnia 21 marca 2019r. - pozwolenie na budowę utraciła moc prawną, a tym samym decyzja nakazująca rozbiórkę jest bezpodstawna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Skarga jest niezasadna. W kontrolowanej sprawie sporne było czy zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ponownego doręczenia decyzji Starosty M. z dnia 4 czerwca 2019 roku, znak: AB.6740.293.2019, w oparciu o art. 61a § 1 kpa. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w świetle art. 61a § 1 kpa, aby postępowanie administracyjne mogło być prowadzone, to musi wystąpić sprawa administracyjna, a podstawą sprawy administracyjnej jest stosunek administracyjno- prawny wynikający z normy materialnoprawnej, która nakazuje organowi rozpatrzenie zgłoszonego przez stronę żądania względem organu administracyjnego. Takiego charakteru w żadnym stopniu nie ma wniosek skarżącego w sprawie ponownego doręczenia decyzji Starosty M. z dnia 4 czerwca 2019 roku, znak: AB.6740.293.2019. Wniosek skarżącego nie rodzi obowiązku do jego rozpatrzenia przez organ administracyjny, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości wszczęcia odrębnego postępowania, w sytuacji gdy strona uważa, że doręczenie decyzji w postępowaniu jest nieskuteczne czy wadliwe. Zatem w przedmiocie żądania ponownego doręczenia decyzji nie można wszczynać postępowania administracyjnego. Zasadnie skarżone organy przyjęły, że kontrola skuteczności doręczenia decyzji wydanej w postępowaniu następuje po skorzystaniu przez stronę z przysługujących środków zaskarżenia w toczącym się konkretnym postępowaniu w którym takie środki zaskarżenia są przewidziane, np. odwołanie lub odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania, czy w trybach nadzwyczajnych, które służą wzruszeniu decyzji ostatecznej, jak wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lub wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zatem podnoszona w skardze kwestia doręczenia decyzji może być oceniana w ramach innych postępowań administracyjnych dla których ma ona znaczenie, lecz nie może być przedmiotem odrębnego postępowania wszczynanego na wniosek o ponowne doręczenie. Przyjęcie odmiennego stanowiska wyrażonego w skardze, prowadziło de facto do zakwestionowania decyzji ostatecznej w trybie, którego przepisy prawa nie dopuszczają i stanowiłoby obejście prawa. W konsekwencji naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W pełni zasadne było zatem rozstrzygnięcie w oparciu o art. 61a § 1 kpa, gdyż brak normy prawnej jest oczywistym brakiem podstawy do rozpatrzenia żądania skarżącego. Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.