II SA/Kr 155/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 grudnia 2024 r. znak: WI-I.7840.7.14.2024.JO w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. nr WI-I.7840.7.14.2024.JO Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 11 stycznia 2024 r. nr AB.II-S.2.2.2024 znak: AB.II-S.6740.4.1.2021.PP stwierdzającą, że przy wydaniu ostatecznej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 1 czerwca 2021 r. nr AB.II-S.1.252.2021 znak: AB.II-S.6740.1.102.2021.PT organ nie zawiadomił strony postępowania, tj. A. G. (zwanego dalej także skarżącym) o prowadzonym postępowaniu i w związku z powyższym bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu oraz odmawiającą na podstawie art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylenia ww. decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, co stanowi okoliczność określoną w art. 146 § 2 ww. ustawy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 1 czerwca 2021 r. nr AB.II-S.1.252.2021 znak: AB.II-S.6740.1.102.2021.PT Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. M. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnego ogrzewania i elektryczną (w budynkach), wraz z zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji elektrycznej, gazowej, kanalizacji sanitarnej wraz ze zbiornikami szczelnymi na nieczystości (szambami), oraz terenem utwardzonym pieszym i jezdnym (w ramach dojścia i dojazdu do budynków) na dz. nr [...], [...] wraz z zewnętrznymi odcinkami wewnętrznej instalacji wody (z istniejącej studni) na dz. nr [...], [...], wraz z budową drogi wewnętrznej na dz. nr [...] oraz budową połączenia komunikacyjnego z dz. nr [...] na dz. nr [...] oraz remontem odcinka wewnętrznej drogi gminnej na dz. nr [...]; na dz. nr [...] w m. W. , gmina S." (obecnie na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. W. , gm. S., zgodnie z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 marca 2022 r. znak: MG.6831.28.2022, ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 marca 2022 r. znak: MG.6831.29.2022 oraz ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 17 października 2022 r. znak: MG.6831.94.2022). Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 4 czerwca 2021 r., wobec zrzeczenia się przez strony postępowania prawa do wniesienia odwołania. W dniu 19 listopada 2021 r. A. G., jako właściciel nieruchomości składającej się m.in. z działki ewidencyjnej nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, złożył do organu l instancji wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia 1 czerwca 2021 r. udzielającą pozwolenia na budowę. Jako podstawę do wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wyjaśnił, że organ nie powiadomił go o toczącym się postępowaniu, a w związku z tym bez własnej winy nie brał w nim udziału. O wydanej decyzji skarżący dowiedział się w dniu 9 listopada 2021 r. z treści tablicy inwestycyjnej. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2022 r. nr AB.II-S.6740.4.1.2021.PP Starosta Krakowski, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1 i art. 123 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 1 czerwca 2021 r. nr AB.II-S.1.252.2021, znak: AB.II-S.6740.1.102.2021.PT. Następnie decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. nr AB.II-S.2.3.2022, znak: AB.II-S.6740.4.1.2021.PP organ I instancji odmówił uchylenia powyższej decyzji z dnia 1 czerwca 2021 r. o pozwoleniu na budowę. W jej uzasadnieniu Starosta Krakowski stwierdził, że skarżący nie jest stroną tego postępowania, gdyż działka [...], której jest właścicielem, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, bowiem inwestycja ta nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tej działki. Po rozpatrzeniu odwołania A. G., Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 listopada 2022 r. nr Wl-l.7840.7.24.2022.MA uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku i projektowany sposób zagospodarowania terenu, może oddziaływać na nieruchomość skarżącego, choćby w zakresie sposobu ich zagospodarowania w przyszłości. Decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r. nr AB.II-S.2.2.2023 znak: AB.II-S.6740.4.1.2021.PP Starosta Krakowski ponownie odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 1 czerwca 2021 r. uznając, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż działka [...], której jest właścicielem, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A. G., Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 10 listopada 2023 r. nr WI-I.7840.7.17.2023.MA uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zdaniem organu II instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, iż planowana inwestycja nie będzie w ogóle oddziaływała na działkę nr [...], gdyż część robót budowlanych będzie realizowana bezpośrednio w granicy z działką skarżącego. Chodzi chociażby o umocnienie skarpy, czy też rozbiórkę istniejącego ogrodzenia w granicy. Nie bez znaczenia jest też kwestia rzucanego cienia przez budynek nr [...], którego wysokość to 7,98 m, a odległość od granicy to 7,80 m. Organ odwoławczy podkreślił, że oceniając obszar oddziaływania w przedstawionym stanie prawnym należy wziąć pod uwagę nie tylko ograniczenia w zabudowie, ale też w zagospodarowaniu, co w okolicznościach tej sprawy ma miejsce. Od powyższej decyzji Wojewody Małopolskiego inwestor A. M. wniosła sprzeciw, który Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1642/23 oddalił. Wyrok stał się prawomocny od dnia 12 marca 2024 r. Decyzją z dnia 11 stycznia 2024 r. nr AB.II-S.2.2.2024 znak: AB.II-S.6740.4.1.2021.PP Starosta Krakowski stwierdził, że przy wydaniu ostatecznej decyzji nr AB.II-S.1.252.2021 z dnia 1 czerwca 2021 r. znak: AB.II-S.6740.1.102.2021.PT nie zawiadomił skarżącego o prowadzonym postępowaniu i w związku z powyższym bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu. Równocześnie na podstawie art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odmówił uchylenia ww. decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Zdaniem organu I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 10 listopada 2023 r. uprawnia do uznania, że skarżący winien być stroną postępowania. Stronami postępowania są bowiem zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane: właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu ustalonego w oparciu o wytyczne Wojewody. W obszarze tym znalazły się nieruchomości o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...] oraz [...] (której właścicielem jest skarżący). Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, że nie powiadomił strony postępowania, tj. skarżącego o prowadzonym postępowaniu. Zatem decyzja pozwolenia na budowę wydana przez Starostę Krakowskiego w dniu 1 czerwca 2021 r. jest obciążona wadą, gdyż skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu dot. udzielonego pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w okolicznościach tej sprawy przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego ziściła się. Organ I instancji wskazał, że stronom tym zapewniono czynny udział w każdym stadium obecnego postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ stwierdził przy tym, że gdyby w postępowaniu podstawowym strony brały udział, to ich uwagi i tak nie wpłynęłyby na treść orzeczenia o wydaniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego, gdyż nie dotyczą one zagadnień określonych w art. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem tych, które warunkują udzielenie pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty Krakowskiego A. G. wniósł o jej uchylenie i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (tj. decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej (pozwolenia na budowę) oraz wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy - odmawiającej zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. M. pozwolenia na budowę), ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi właściwemu. Decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a to poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie wymaganego materiału dowodowego i nierozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie niezbędnym dla zgodnego z prawdą ustalenia stanu faktycznego, w tym zwłaszcza: a) całkowite pominięcie zaoferowanych przez skarżącego dowodów, w tym przedłożonych jako załączniki do wcześniejszego odwołania i zalegających w aktach sprawy fotografii oraz map obrazujących teren inwestycji oraz zmiany jego ukształtowania przy granicy z działką skarżącego, a także zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca inwestycji oraz zawnioskowanych, a celowych w kontekście zarzutów skarżącego dowodów z opinii biegłych z zakresu architektury i budownictwa oraz z zakresu geodezji, b) nierozpatrzenie oraz w konwencji nieuwzględnienie okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącego, w tym zwłaszcza w zakresie nieadekwatnego i niewystarczającego zaprojektowanego sposobu zabezpieczenia skarpy znajdującej się na granicy działek (tj. bez muru oporowego), co skutkuje występującym obecnie osuwaniem się gruntu działki skarżącego, skutkującym pęknięciami posadowionych na nim zabudowań, w tym zwłaszcza domu skarżącego, c) nieprzeprowadzenie oceny prawidłowości przewidzianego przez projektanta zabezpieczenia ww. skarpy, podczas gdy to zastosowane w projekcie jest wadliwe i niewystarczające, a zasadnym byłoby zaprojektowanie wykonania muru oporowego oraz ewentualnych innych dodatkowych zabezpieczeń, których celem będzie zabezpieczenie nadmienionej skarpy w sposób zapobiegający jej osuwaniu i utracie oparcia nieruchomości skarżącego, d) uznaniu za prawidłowe zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja ma oczywiście negatywny wpływ na nieruchomość skarżącego, w tym zwłaszcza w zakresie spowodowanego osuwania ziemi i podmywania skarpy znajdującej się na granicy działek, hałasu oraz intensyfikacji ruchu i innych zakłóceń w korzystaniu z nieruchomości, które spowodowane są np. wzrostem liczby lokatorów budynków; 2) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom wskazanym w tym przepisie, w tym w szczególności poprzez zaniechanie odniesienia się do twierdzeń i zarzutów skarżącego podniesionych w toku postępowania oraz powołanych i zawnioskowanych przez niego dowodów, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów administracyjnych; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 140 i art. 147 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego, poprzez uznanie za prawidłowe zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja narusza prawo własności skarżącego oraz zagraża jego nieruchomości utratą oparcia i skutkuje osuwaniem się gruntu, co prowadzi do uszkodzenia budynków skarżącego i może skutkować katastrofą budowlaną; 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, poprzez niedokonanie przez organ l instancji rzetelnego i pełnego sprawdzenia elementów wskazanych w rzeczonym przepisie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności w zakresie zgodności projektu z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi, a także niezobowiązanie inwestora do stosownego zmodyfikowania projektu budowlanego oraz nienakazanie inwestorowi zaprojektowania i w konsekwencji wykonania zabezpieczenia skarpy zlokalizowanej wzdłuż granicy działek w sposób zapobiegający osuwaniu się terenu należącej do skarżącego działki poprzez wykonanie muru oporowego oraz podjęcie innych ustalonych przez organ działań, których celem będzie zabezpieczenie ww. skarpy w sposób zapobiegający jej osuwaniu i utracie oparcia nieruchomości skarżącego; 5) art. 6, art. 7 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 2, art. 7 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracyjnych oraz brak rzetelnego postępowania przez organ, prowadzące do niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem prawa i w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji de facto odmawiającej uchylenia wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę dot. inwestycji naruszającej uzasadnione interesy skarżącego; 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 10 pkt 2 lit. g uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w jej granicach administracyjnych - etap l, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji jego sprzeczności z treścią MPZP, w szczególności w zakresie, w jakim zakazuje on wprowadzenia zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu poprzez wykonywanie nasypów, wykopów, oskarpowań oraz niwelowanie i nawożenie terenu itp., nie związane z pracami ziemnymi dotyczącymi realizacji nowej zabudowy, pracami ziemnymi mającymi na celu ustabilizowanie terenów zagrożonych ruchami masowymi, usuwaniem szkód powodziowych, a także realizacją układu komunikacyjnego obsługi komunikacyjnej; 7) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy realizowana inwestycja nie posiada dostatecznego dostępu do drogi publicznej (dostęp ten prowadzi przez szlak o niewystarczającej szerokości, biorąc pod uwagę sporny charakter części gruntu, na którym się znajduje), a także wobec nieprzeprowadzenia weryfikacji kwestii zacienienia obiektów budowlanych, które będą lokalizowane w ramach inwestycji, podczas gdy ukształtowanie terenu będzie skutkowało istotnym zacienieniem budynków, wbrew § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 8) art. 150 § 1 i 2 i art. 151 § 1 oraz art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na wydaniu przez organ l instancji zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy przyczyna wznowienia miała związek z działaniem tego organu (tj. najprawdopodobniej celowym pominięciem skarżącego jako strony postępowania zakończonego wydaną pierwotną decyzją), a zatem organ l Instancji był niewłaściwy do wydania decyzji, natomiast sprawa o wydanie decyzji powinna zostać przekazana do rozpoznania organowi wyższego stopnia; 9) art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nieuchyleniu pierwotnej decyzji (Pozwolenie na budowę) w sytuacji, gdy w wypadku prawidłowego przeprowadzeniu postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy zasadnym było uznanie, że decyzja taka powinna podlegać uchyleniu, w związku z czym zastosowanie winien mieć przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym powinno dojść do uchylania Pozwolenie na budowę i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w postaci decyzji odmawiającej zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. M. pozwolenia na budowę lub ewentualnie przed wydaniem decyzji korzystanej dla inwestora - zobowiązanie inwestora do stosownego zmodyfikowania projektu budowlanego poprzez nakazanie inwestorowi zaprojektowania i w konsekwencji wykonania zabezpieczenia skarpy zlokalizowanej wzdłuż granicy działek w sposób zapobiegający osuwaniu się terenu należącej do skarżącego działki ewidencyjnej nr [...], a to poprzez wykonanie muru oporowego oraz podjęcie innych ustalonych przez organ działań, których celem będzie zabezpieczenie ww. skarpy w sposób zapobiegający jej osuwaniu i utracie oparcia nieruchomości skarżącego; 10) art. 151 § 2 Kodeksu postepowania cywilnego w zw. z art. art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wadliwe sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji w zakresie stwierdzenia "nieuchylenia decyzji", zamiast odmowy jej uchylenia. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Starosta Krakowski wydając zaskarżone orzeczenie uznał wyjaśnienia i zastosował się do wytycznych wskazanych w decyzji organu II instancji z dnia 22 listopada 2022 r. nr Wl-l.7840.7.17.2023.MA, w związku z tym organ odstąpił od powielania tej treści co do zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Wojewody Małopolskiego Te wszystkie okoliczności skutkują uznaniem, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Starosta Krakowski uznał, że skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydanym pozwoleniem na budowę. W opinii organu odwoławczego, organ l instancji słusznie nie uchylił też ww. decyzji dotyczącej udzielonego pozwolenia na budowę bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja, która odpowiada w istocie decyzji dotychczasowej. Według organu stanowisko to potwierdza dokonana analiza zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Organ II instancji wskazał, że skarżący jest właścicielem zabudowanej działki nr [...], która graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji od strony wschodniej na całej jej długości. Na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, na terenie objętym zamierzeniem budowlanym obowiązywały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w jej granicach administracyjnych — etap l. Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa inwestycja znajduje na terenie oznaczonym symbolem O15MN, tj. terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, których przeznaczeniem podstawowym, zgodnie z § 22 ust. 2 miejscowego planu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe. Inwestycja obejmuje swoim zakresem budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych. To oznacza, że przedmiot inwestycji odpowiada przeznaczeniu podstawowemu określonego na tym terenie. Analizując pozostałe ustalenia planu organ II instancji potwierdził zgodność inwestycji z jego zapisami. Wskaźniki i parametry zagospodarowania terenów oraz zasady kształtowania zabudowy zostały określone w § 22 ust. 4: wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 9,65 %; wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 52,70 %, ilość miejsc postojowych - zgodnie ze wskaźnikiem określonym w § 15 ust. 1 pkt 6 -10, przewidziano 2 miejsca postojowe na 1 dom jednorodzinny, czyli łącznie 8 miejsc postojowych; wysokość budynków wynosi 7,98 m; budynki cechuje jednolita geometria dachów, każdy z budynków zwieńcza dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 45°. W ocenie Wojewody, inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki w zakresie usytuowania przedmiotowych budynków dotyczące odległości od granicy z działkami sąsiednimi zostały spełnione. Projektowane budynki zlokalizowane są w następujących odległościach od granicy z działką skarżącego: budynek nr [...] - 10,97 m, budynek nr [...] - 11 m, budynek nr [...] - 11,15 m, budynek nr [...] - 7,80 m (numery budynków podane w kolejności od strony północnej). Odległość jaka dzieli projektowane budynki od budynku skarżącego wynosi kolejno 17,37 m (budynek nr [...]), 18,13 m (budynek nr [...]), 32,25 m (budynek nr [...]), 36,58 m (budynek nr [...]). Ścieki bytowe z projektowanych budynków będą odprowadzane do szczelnych zbiorników o pojemności 10 m3. Dla każdego z budynków przewidziano do realizacji jeden zbiornik (łącznie 4). Oddalone są one od działki skarżącego w odległości: 7,97 m - dla budynku nr [...]; ok. 19 m - dla budynku nr [...]; ok. 13 m - dla budynku nr [...]; 4,46 m - dla budynku nr [...]. W odniesieniu do argumentu skarżącego dotyczącego niezgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania wskazanych w § 10 pkt 2 lit. g, organ II instancji wyjaśnił, że z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż zakaz wprowadzania zmian w stosunku do istniejącego terenu obejmuje wyłącznie wykonywanie nasypów, wykopów, oskarpowań oraz niwelowania i nawożenia terenu jeżeli te prace nie są związane m.in. z realizacją nowej zabudowy oraz realizacją układu komunikacyjnego. W tym konkretnym przypadku inwestor realizuje na swojej działce inwestycję polegającą na budowie budynków mieszkalnych oraz drogi wewnętrznej, która będzie stanowić dojazd do drogi publicznej co bezspornie stanowi zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego negatywnego wpływu inwestycji na jego działkę, organ odwoławczy wskazał, że teren, na którym zlokalizowane są zarówno działka inwestycyjna, jak i działka skarżącego charakteryzuje się przeważającym spadkiem w kierunku wschodnim. Działka skarżącego znajduje się powyżej działki inwestycyjnej. Określając nachylenie terenu w oparciu o mapę do celów projektowych, a także mapy pokazujące układ poziomic (str. nr 55, 56 i 57 załączone przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Starosty Krakowskiego nr AB.II-S.2.3.2022 z dnia 27 stycznia 2022 r., znak: AB.II-S.6740.4.1.2021.PP) różnica terenu na rozpiętości 50 m pomiędzy krzyżami widocznymi na mapie wynosi ok. 5,5 m (różnica wysokości pomiędzy poziomicami o wys. 264,0 m n.p.m. oraz 258,5 m n.p.m.). Na mapie do celów projektowych różnica poziomów terenu analizowana także pomiędzy krzyżami oddalonymi od siebie o 100 m wskazuje na podobny spadek; rzędna terenu w obszarze krzyża zlokalizowanego od zachodniej strony działki skarżącego wskazuje na poziom ok. 264,42 m n.p.m., natomiast rzędna terenu widoczna od wschodniej strony działki inwestycyjnej wskazuje poziom ok. 253,42 m n.p.m.- co daje różnicę poziomów wynoszącą 11 m. Organ II instancji stwierdził, że aby móc zlokalizować zabudowę na terenie o tak znacznym spadku konieczne jest wprowadzenie takich zmian w ukształtowaniu terenu aby ta zabudowa była w ogóle możliwa, taką możliwość przewiduje miejscowy plan zagospodarowania w § 10 pkt 2 lit. g. Organ zauważył, że również skarżący realizując swoją inwestycję zobligowany był do takiego ukształtowania terenu własnej nieruchomości aby była możliwość dogodnej lokalizacji budynku mieszkalnego oraz układu komunikacyjnego na działce. Analizując położenie budynku mieszkalnego na działce skarżącego organ odwoławczy wskazał, iż poziom terenu przy jego budynku (poziom tarasu od strony południowej) wynosi 262,48 m n.p.m. Taras zlokalizowany jest na poziomie rzędnej terenu wskazującej poziom 261,0 m n.p.m. Tym samym budynek mieszkalny na działce nr [...] należącej do skarżącego został usytuowany na poziomie + 1,48 m ponad terenem istniejącym. Organ II instancji stwierdził, że analizując aktualne ukształtowanie terenu na działce skarżącego w kierunku wschodnim (do granicy działki inwestycyjnej) widać jak zmieniło się ukształtowanie w stosunku do pierwotnego nachylenia terenu, mianowicie pomiędzy budynkiem skarżącego od strony wschodniej do granicy z działką inwestycyjną zostały utworzone dwie spore skarpy. Różnica poziomów na podstawie mapy do celów projektowych wynosi: 262,48 m n.p.m. - 259,29 m n.p.m. co daje 3,19 m różnicy na długości ok. 8 m (pomiar własny organu). Zdaniem Wojewody Małopolskiego, powyższa analiza wydaje się być konieczna z uwagi na zarzuty skarżącego dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na jego nieruchomość. Inwestycja przewiduje w swoim zakresie lokalizacje czterech budynków w nawiązaniu do istniejącego poziomu terenu oraz budowę komunikacji wewnętrznej- drogi, która będzie przebiegać wzdłuż wschodniej granicy z działką skarżącego w odległości ok. 1 m od tej granicy. Z uwagi na lokalizację tej drogi w dokumentacji projektowej przewidziano także umocnienie skarpy przy granicy z działką skarżącego płytami betonowymi, a wzdłuż krawędzi jezdni zaprojektowano betonowe obrzeże o wym. 8 x 30 cm posadowione na betonowej ławie (rys. nr [...] branża drogowa w dok. projektowej), wskazano także, że warstwy podbudowy drogi stanowią kolejno: 20 cm kruszywo [...],5 mm oraz 20 cm podbudowy z kruszywa [...] mm, co daje łączną grubość 40 cm. Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż w zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę nr AB.II-S.1.252.2021 z dnia 1 czerwca 2021 r. znak: AB.II-S.6740.1.102.2021.PT dokumentacji projektowej uprawniony architekt oraz uprawniony projektant branży drogowej zaprojektowali wzdłuż granicy z działką nr [...] umocnione skarpy ziemne. Ponadto z części drogowej projektu budowlanego wynika, iż spadek poprzeczny projektowanej drogi wewnętrznej został skierowany w kierunku przeciwnym do granicy z działką nr [...]. Dalej uprawniony projektant w specjalności drogowej określił, iż "wody opadowe z drogi wewnętrznej, z projektowanych dojść, dojazdów do miejsc postojowych oraz miejsc postojowych zostaną zagospodarowane na działce inwestora - zaprojektowano nawierzchnię przepuszczalną", a uprawniony architekt w projekcie zagospodarowania terenu zamieścił obliczenia ilości wód opadowych oraz napisał, że cyt.: "Dla tej ilości opadów Qd z dachów i terenu utwardzonego oraz współczynnika filtracji kf humusu, powierzchnia terenu inwestycji jest wystarczająca do zmagazynowania tej ilości wody w granicach własnych działek Inwestora". Odnośnie twierdzeń skarżącego, że z uwagi na rozpoczęte prace budowlane m.in. drogi teren na działce inwestycyjnej został zmieniony, obniżony w stosunku do terenu istniejącego, a gromadząca się w tym miejscu woda powoduje osuwanie się terenu na jego działce, organ II instancji wyjaśnił, że specyfiką każdej inwestycji jest to, że w związku z prowadzonymi pracami ziemnymi zwłaszcza na początkowym etapie inwestycji teren podlega zmianie lecz jedynie w zakresie przewidzianym w dokumentacji projektowej, tak aby docelowo po zakończeniu prac budowlanych zapewnić zgodność inwestycji z projektem. Jednocześnie organ poinformował, że w przypadku, gdyby doszło do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla terenu sąsiedniego, to wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta wszczyna postępowanie administracyjne z urzędu lub na wniosek, dokonując precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego. To właśnie bowiem te organy czuwają, aby nie dochodziło do naruszania postanowień art. 234 ustawy Prawo wodne. Właścicielowi gruntu nie wolno też odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. W przeciwnym wypadku to właśnie na nim będzie ciążył obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, nie można uznać, że poprzez lokalizację przedmiotowej inwestycji w sposób określony w projekcie budowlanym doszło także do naruszenia przysługującego osobom wskazanym w niniejszej decyzji, prawa do zagospodarowania nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonego w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja pozwolenie na budowę wydana została co prawda z naruszeniem prawa ponieważ obarczona została przesłanką wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego niemniej jednak w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czyli udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę, ze względu na spełnienie przesłanek z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dlatego nie należało jej uchylać. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 tej ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto według oceny Wojewody Małopolskiego, projektowany obiekt budowlany spełnia wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organ odwoławczy wykazała bowiem, że charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować, mając na uwadze przepisy prawa, uciążliwości, zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu. Zdaniem organu II instancji, wszelkie, ewentualne przyszłe zdarzenia, wynikające z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej nie mogą być przedmiotem obecnego postępowania ponieważ nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ podkreślił, że w trakcie procesu budowlanego może dochodzić do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde bowiem oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Takiej sprzeczności z prawem Wojewoda Małopolski rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego sprawy uznając zaistnienie przesłanki wznowieniowej oraz stwierdzając, iż niemożliwe jest uchylenie spornej decyzji ze względu treść art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższą decyzją Wojewody Małopolskiego nie zgodził się A. G. i pismem z dnia 7 stycznia 2025 r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz decyzją udzielającą pozwolenie na budowę. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a to: 1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 146 § 2 tego Kodeksu, poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji oraz podzielenie argumentacji organu I instancji, że brak jest podstaw do uchylenia pozwolenia na budowę, albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy organ odwoławczy winien wydać decyzję, w której uchyliłby decyzję organu I instancji w całości i orzekł co do istoty sprawy w taki sposób, że wydałby decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej (pozwolenia na budowę) oraz o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi A. M. pozwolenia na budowę; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 149 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a to poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie wymaganego materiału dowodowego i nierozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie niezbędnym dla zgodnego z prawdą ustalenia stanu faktycznego, w tym zwłaszcza: a) pominięcie zaoferowanych przez skarżącego dowodów, w tym przedłożonych fotografii oraz map obrazujących teren inwestycji i zmiany jego ukształtowania przy granicy z działką skarżącego, a także zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z oględzin miejsca inwestycji oraz zawnioskowanych, a celowych w kontekście zarzutów skarżącego dowodów z opinii biegłych z zakresu architektury i budownictwa oraz z zakresu geodezji; b) nierozpatrzenie oraz w konwencji nieuwzględnienie okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącego w zakresie nieadekwatnego i niewystarczającego zaprojektowanego sposobu zabezpieczenia skarpy znajdującej się na granicy działek, co skutkuje występującym obecnie osuwaniem się gruntu działki skarżącego oraz pęknięciami posadowionych na nim zabudowań, w tym zwłaszcza domu skarżącego; c) nieprzeprowadzenie oceny prawidłowości przewidzianego przez projektanta zabezpieczenia ww. skarpy, podczas gdy to zastosowane w projekcie jest wadliwe i niewystarczające, a zasadnym byłoby zaprojektowanie wykonania muru oporowego oraz ewentualnych innych dodatkowych zabezpieczeń, których celem będzie zabezpieczenie nadmienionej skarpy w sposób zapobiegający jej osuwaniu i utracie oparcia nieruchomości skarżącego; d) uznaniu za prawidłowe zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja ma istotnie negatywny wpływ na nieruchomość skarżącego, w tym zwłaszcza w zakresie spowodowanego osuwania ziemi oraz podmywania skarpy znajdującej się na granicy działek, hałasu oraz intensyfikacji ruchu i innych zakłóceń w korzystaniu z nieruchomości, które spowodowane są np. wzrostem liczby lokatorów budynków; 3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 oraz art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie decyzji I instancji w sytuacji sporządzenie jej uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wymogom wskazanym w ww. przepisie, w tym w szczególności, poprzez zaniechanie odniesienia się do twierdzeń i zarzutów skarżącego podniesionych w toku postępowania oraz powołanych i zawnioskowanych przez niego dowodów, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów administracyjnych; 4) art. 6, art. 7 oraz art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 2, art. 7 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracyjnych oraz brak rzetelnego postępowania przez organ, prowadzące do niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem prawa i w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji de facto odmawiającej uchylenia pozwoleniu na budowę dot. inwestycji naruszającej uzasadnione interesy skarżącego; 5) art. 150 § 1 i 2 i art. 151 § 1 oraz art. 19 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na wydaniu przez organ I instancji zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy przyczyna wznowienia miała związek z działaniem tego organu (tj. najprawdopodobniej intencjonalnym pominięciem skarżącego jako strony postępowania zakończonego wydaną pierwotną decyzją), a zatem organ I Instancji był niewłaściwy do wydania decyzji, natomiast sprawa o wydanie decyzji powinna zostać przekazana do rozpoznania organowi wyższego stopnia; II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 140 i art. 147 ustawy z dnia 23 . kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego, poprzez uznanie za prawidłowe zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja narusza prawo własności skarżącego oraz zagraża jego nieruchomości utratą oparcia i skutkuje osuwaniem się gruntu, co prowadzi do uszkodzenia budynków skarżącego i może skutkować katastrofą budowlaną; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez niedokonanie przez organ I instancji rzetelnego i pełnego sprawdzenia elementów wskazanych w rzeczonym przepisie, w tym w szczególności w zakresie zgodności projektu z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi, a także niezobowiązanie inwestora do stosownego zmodyfikowania projektu budowlanego oraz nienakazanie inwestorowi stosownego zaprojektowania i w konsekwencji wykonania zabezpieczenia skarpy zlokalizowanej wzdłuż granicy działek w sposób zapobiegający osuwaniu się terenu należącej do skarżącego działki, poprzez wykonanie muru oporowego oraz podjęcie innych ustalonych przez organ działań, których celem będzie zabezpieczenie ww. skarpy w sposób zapobiegający jej osuwaniu i utracie oparcia nieruchomości skarżącego; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 10 pkt 2 lit. g uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w jej granicach administracyjnych - etap I, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji jego sprzeczności z treścią MPZP, w szczególności w zakresie, w jakim zakazuje on wprowadzenia zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu poprzez wykonywanie nasypów, wykopów, oskarpowań oraz niwelowanie i nawożenie terenu itp., nie związane z pracami ziemnymi dotyczącymi realizacji nowej zabudowy, pracami ziemnymi mającymi na celu ustabilizowanie terenów zagrożonych ruchami masowymi, usuwaniem szkód powodziowych, a także realizacją układu komunikacyjnego obsługi komunikacyjnej; 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy realizowana inwestycja nie posiada dostatecznego dostępu do drogi publicznej (dostęp ten prowadzi przez szlak o niewystarczającej szerokości, biorąc pod uwagę sporny charakter części gruntu na którym się znajduje), a także wobec nieprzeprowadzenia weryfikacji kwestii zacienienia obiektów budowlanych, które będą lokalizowane w ramach inwestycji, podczas gdy ukształtowanie terenu będzie skutkowało istotnym zacienieniem budynków, wbrew § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawę podlegającą kontroli Sądu zainicjował wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, oparty na postawie wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej k.p.a.), a więc uzasadniony brakiem udziału strony bez jej winy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Obowiązkiem organu było zatem w pierwszej kolejności przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pozwalającego na ustalenie i weryfikację stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a więc postępowania, które odpowiadałoby i byłoby miarodajne dla ustalenia statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania, co do wymienionej przyczyny wznowienia organy I i II instancji uznały zaistnienie takiej przyczyny w stosunku do skarżącego. Wskazać należy, że zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nadzwyczajnym służącym weryfikacji ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., zwanej dalej P.b.). Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z przytoczonej definicji wynika, że aby uzyskać status strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę muszą być spełnione kumulatywne dwie przesłanki, tj. określony podmiot musi posiadać tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego lub trwałego zarządu oraz jego nieruchomość musi znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu. Zaistnienie obu tych przesłanek łącznie przesądza o posiadaniu statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i oznacza, że dany podmiot (właściciel sąsiedniej nieruchomości, użytkownik wieczysty, zarządca) posiada interes prawny w tym postępowaniu. Posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę uwarunkowane jest zatem kategorią podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 P.b. oraz obszarem oddziaływania obiektu. Oznacza to, że samo bycie właścicielem (użytkownikiem wieczystym, zarządcą) nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie jest wystarczające do posiadania interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, lecz konieczne jest również pozostawanie nieruchomości sąsiedniej w zasięgu oddziaływania inwestycji. Tym samym właściwe określenie i rozumienie obszaru oddziaływania obiektu jest kluczowe i niezbędne do ustalenia interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji przesądzające o kręgu stron tego postępowania. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 P.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W sytuacji więc, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b., wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. To zatem istnienie przepisów prawa materialnego, które nakładają określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową terenu determinuje obszar oddziaływania obiektu. Ponadto wskazać należy, że wyznaczenie takiego obszaru następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Z powyższego wynika, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji ma obowiązek każdorazowo ustalić wszystkie okoliczności związane z tym, czy konkretne przepisy odrębne nie wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu w związku z realizacją inwestycji i na ich podstawie, w sytuacji ustalenia - na gruncie określonej normy prawa materialnego - okoliczności, które mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego obejmujący te nieruchomości. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie (użytkowanie) działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2620/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Stwierdzenie zatem, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji dokonały takich ustaleń i uznały, że skarżący powinien zostać uznany za stronę niniejszego postępowania. Jak wynika z akt sprawy skarżący jest właścicielem zabudowanej działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej od strony wschodniej z terenem inwestycji. Projektowane budynki zlokalizowane są w następujących odległościach od granicy z działką skarżącego: budynek nr [...] - 10,97 m, budynek nr [...] - 11 m, budynek nr [...] - 11,15 m, budynek nr [...] - 7,80 m (numery budynków podane w kolejności od strony północnej). Odległość jaka dzieli projektowane budynki od budynku skarżącego wynosi kolejno 17,37 m (budynek nr [...]), 18,13 m (budynek nr [...]), 32,25 m (budynek nr [...]), 36,58 m (budynek nr [...]). Ścieki bytowe z projektowanych budynków będą odprowadzane do szczelnych zbiorników o pojemności 10 m3. Dla każdego z budynków przewidziano do realizacji jeden zbiornik (łącznie 4). Oddalone są one od działki skarżącego w odległości: 7,97 m - dla budynku nr [...]; ok. 19 m - dla budynku nr [...]; ok. 13 m - dla budynku nr [...]; 4,46 m - dla budynku nr [...]. Sąd podziela stanowisko organów, że lokalizacja w/w budynków oraz projektowany sposób zagospodarowania terenu będzie mieć wpływ na zagospodarowanie działki skarżącego, w tym z uwagi na lokalizację zbiorników na nieczystości ciekłe. Poza tym w granicy z działką skarżącego przewiduje się do realizacji skarpy umocnione, likwidację istniejącego ogrodzenia oraz nawierzchnię utwardzoną. W związku z powyższym uznać należy, że organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, jak również prawidłowo wyznaczyły obszar oddziaływania obiektu celem określenia, zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W efekcie organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co spowodowało oparcie decyzji na okolicznościach mających rozstrzygające znaczenie dla oceny interesu prawnego skarżącego. Drugą kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie przesłanek uprawniających do wydania decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. oraz ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią przywołanych przepisów organ może wydać taką decyzję, gdy ustali, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Treść art. 146 § 2 k.p.a. zakłada więc, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i usunięcie we wznowionym postępowaniu może doprowadzić do konstatacji, że pomimo ich usunięcia treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Tak więc dopuszczalność tego rozstrzygnięcia wynika z badania, że wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Organ zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Z tych względów uprawnione jest stwierdzenie, że orzekające w sprawie organy rozpatrzyły sprawę w sposób pozwalający uznać przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. Należy stwierdzić, że organy w sposób wyczerpujący odniosły się do dyspozycji zastosowania normy wynikającej z przepisu art. 146 § 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, że proces inwestycyjny, którego ostatecznym celem jest zrealizowanie zamierzonej inwestycji, ze swej istoty jest procesem wieloetapowym, w ramach którego spełnienie kolejno każdego z etapów procesu inwestycyjnego, umożliwia przystępnie do następnego i w konsekwencji prowadzi do uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, a więc w efekcie wykonania konkretnych robót budowlanych. Zatem pozwolenie na budowę stanowi rozstrzygnięcie administracyjne, wieńczące całe postępowanie, które ma na celu zbadanie, czy zamierzona inwestycja może być w ogóle realizowana i w jakim zakresie oraz czy nie narusza ona przepisów prawa. Wymagania ograniczające swobodę działalności inwestycyjno-budowlanej, jakie prawo stawia poszczególnym stadiom procesu inwestycyjnego zamieszone są w wielu aktach normatywnych, obejmujących różnorodną problematykę procesu inwestycyjnego i podlegają w związku z tym weryfikacji przez właściwe organy administracyjne na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Z jednej strony pomiędzy tymi etapami zachodzi ścisły związek, gdyż ustalenia poprzedzającego etapu (np. sposób zagospodarowania i zabudowy terenu) warunkują dalszy przebieg procesu budowlanego, z drugiej zaś cały ten proces został ukształtowany w taki sposób, aby kompetencje organów wypowiadających się w ramach poszczególnych stadiów inwestycyjnych nie dublowały się i aby poszczególne przesądzone w nich ostatecznie kwestie miały moc wiążącą na dalszym etapie inwestycyjnym. Przepis art. 35 ust. 1 P.b., nakazuje aby, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdził: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu administracyjnym (art. 35 ust. 4 P.b.). Użyte w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia ww. przesłanek, nie ma żadnego luzu decyzyjnego i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, a więc wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, gdyż regulacja art. 35 ust. 4 P.b. stanowi normę prawną o charakterze związanym. Tym samym więc jedynie brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej był zobligowany dokonać, w pierwszej kolejności, weryfikacji zgodności projektu budowlanego z postanowieniami, obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 23 marca 2016 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w jej granicach administracyjnych — etap l. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym w w/w uchwale symbolem O15MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, których podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza (§ 22 ust. 1 i 2 tej uchwały). Przedmiotowa inwestycja polega na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a zatem jest zgodna z przeznaczeniem tych terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a jej parametry techniczne odpowiadają parametrom określonym w § 22 ust. 4 w/w uchwały. Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 lit. g uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 23 marca 2016 r. nr [...]. Jak słusznie zauważył organ II instancji § 10 ust. 1 pkt 2 lit. g w/w uchwały wprowadza jedynie zakaz zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu, poprzez wykonywanie nasypów, wykopów, oskarpowań oraz niwelowanie i nawożenie terenu itp., jeżeli nie są związane z pracami ziemnymi dotyczącymi realizacji nowej zabudowy, pracami ziemnymi mającymi na celu ustabilizowanie terenów zagrożonych ruchami masowymi, usuwaniem szkód powodziowych, a także realizacją układu komunikacyjnego obsługi komunikacyjnej. Natomiast w ramach przedmiotowej inwestycji inwestor ma wybudować cztery budynki mieszkalne wraz z drogą wewnętrzną stanowiącą dojazd do drogi publicznej. W ramach tych prac inwestor ma dokonać umocnienia skarpy przy granicy z działką skarżącego płytami betonowymi, a wzdłuż krawędzi jezdni umieścić betonowe obrzeże o wymiarach 8 x 30 cm posadowione na betonowej ławie. Wszystkie te prace będą wykonywane w ramach nowego budownictwa mieszkaniowego, a zatem zakaz przewidziany w § 10 ust. 1 pkt 2 lit. g uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia 23 marca 2016 r. nr [...] nie ma zastosowania w stosunku do przedmiotowej inwestycji. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi związane z obawami skarżącego, co do nieprawidłowego zabezpieczenia jego nieruchomości przed negatywnym wpływem planowanej inwestycji. Wskazać należy, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż w zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 1 czerwca 2021 r. znak: AB.II-S.6740.1.102.2021.PT dokumentacji projektowej uprawniony architekt oraz uprawniony projektant branży drogowej zaprojektowali wzdłuż granicy z działką nr [...] umocnione skarpy ziemne. Ponadto z części drogowej projektu budowlanego wynika, iż spadek poprzeczny projektowanej drogi wewnętrznej został skierowany w kierunku przeciwnym do granicy z działką skarżącego. Wykazano, że teren na którym znajduje się działka inwestycyjna i działka skarżącego charakteryzuje się spadkiem w kierunku wschodnim (różnica poziomów na podstawie mapy : od 262 do 259-258 m.n.p.m.). Działka skarżącego znajduje się powyżej działki inwestycyjnej. W tej sytuacji oczywiste jest, że aby zlokalizować zabudowę na terenie o tak znacznym spadku konieczne jest zastosowanie odpowiednich zmian w ukształtowaniu terenu, co przewiduje projekt. Wbrew stanowisku skarżącego brak było podstaw do przeprowadzenia przez organy oględzin miejsca inwestycji oraz dowodów z opinii biegłych z zakresu architektury i budownictwa oraz geodezji. To bowiem do obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a w razie potrzeby zapewnienie udziału w opracowaniu projektu budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Do obowiązków projektanta należy także uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów (art. 20 ust. 1 pkt 1, 1a i 2 P.b.). Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, zostały ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane kwestii i nie należy do nich badanie zgodności projektu budowlanego, pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Zarzut dotyczący braku weryfikacji kwestii zacieniania inwestycji/ planowanych obiektów budowlanych, które będą sytuowane w zagłębieniu terenu i w tym celu wniosek o wizję lokalną bądź oględziny, a także powołanie biegłego właściwej specjalności - jest całkowicie bezzasadny, skoro skarżący nie wykazuje żadnych ograniczeń w wykonywaniu swojego prawa własności. Również nie wskazano na czym polegać ma zarzut "naruszenia słusznego interes skarżącego, w wykonywaniu przysługującego mu prawa własności i ingerencji w prawo własności", forsowany w uzasadnieniu skargi. Podobnie zarzut dotyczący naruszenia przez organy przepisów o właściwości nie został w jakikolwiek sposób wykazany i uzasadniony. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że w sprawie nie było postaw do uwzględnienia któregokolwiek ze zgłoszonych w skardze zarzutów, gdyż są one bezpodstawne i niekonkretne. Zdaniem Sądu, organy w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 Prawa budowlanego. Uznając zatem, że skarżący nie powołał skutecznie żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oraz że Sąd nie dostrzegł takiej niezgodności z urzędu, zwłaszcza w zakresie warunków technicznych obiektu budowlanego oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji prawidłowo organy zastosowały też art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania na skutek wniosku skarżącego mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako bezzasadną.