II SA/Kr 1550/13

Kraków, dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. i T. T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. B. i T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. B. i T. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta którą wymierzono administracyjną karę pieniężną w wysokości 9 596,91 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 2 sztuk drzew z nieruchomości w K. przy ul. [...]. W piśmie z dnia 11 grudnia 2013 r. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w [...] z dnia 26 września 2013 r. Wskazali, że wykonanie decyzji niesie za sobą niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej i uniemożliwienie spłaty bieżących zobowiązań. Prowadzona przez nich działalność gospodarcza w okresie ostatniego półrocza przynosi dochody, który nie pokrywają wydatków koniecznych do utrzymania oraz kontynuowania działalności gospodarczej. Potencjalna egzekucja nałożonej administracyjnej kary pieniężnej mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia i wyrządzenia znacznej szkody, a w skrajnym przypadku konieczności zawieszenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Z treści powołanego przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest skonkretyzowane niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obie te przesłanki (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Trzeba także wyjaśnić, że szkoda, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi mianowicie o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie sygn. II SA/Bk 352/06 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2009 r., w sprawie sygn. akt I SA/Kr 975/08). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku należy wskazać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji polega na uiszczeniu przez skarżących orzeczonej kary pieniężnej, natomiast spełnienie świadczenia pieniężnego nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi przez Sąd, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi. Sąd pragnie także zauważyć, iż nawet w przypadku wszczęcia wobec skarżących postępowania egzekucyjnego ich sytuacja bytowa nie powinna być zagrożona. Zgodnie bowiem z art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. W ocenie Sądu skarżący nie wskazali i nie uprawdopodobnili we wniosku, aby ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do wyrządzenia znacznej szkody, a w szczególności takiej, której nie można zrekompensować nawet na skutek zwrotu wyegzekwowanego świadczenia. Skarżący nie przedstawili żadnych istotnych okoliczność uzasadniających wniosek w tym przedmiocie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji postanowienia.