II SA/Kr 1553/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA EwaRynczak Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2007 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2004 r. Prezydent Miasta K. , na podstawie art.28, art.33 ust.1, art.34 ust.4, art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz.1126 z późn. zm./ w związku z art. 7 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 718/, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę rozbudowa pawilonu handlowo-usługowego na działce nr 167/5 obr. [...] położonej w K. W uzasadnieniu wskazano, iż wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 1998 r. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedkładając odpis z księgi wieczystej. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z: warunkami decyzji wzizt, wymaganiami ochrony środowiska, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, wykonany został przez osobę uprawnioną. W odwołaniu od tej decyzji [...] Spółka Akcyjna w K. zarzuciła, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, ponieważ nie przeprowadzono postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Nadto skarżąca zarzuciła, że inwestorzy nie złożyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a organ oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na nieaktualnym odpisie z księgi wieczystej z 2001 r. Podniesiono również, iż wnioskodawcy rozpoczęli budowę bez wymaganego pozwolenia, nie wzięto pod uwagę otaczającej zabudowy pod względem architektoniczno-ubanistycznym, projekt nie zawiera odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Wojewoda M., na podstawie art. 80 ust.1 pkt 2, art.81 ust.1 pkt 2 i art.82 ust.3 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż wszystkie warunki do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione. Decyzja o pozwoleniu na budowę dla inwestycji niewymagających wykonania raportu wymaganego ustawą o ochronie środowiska winna zawierać informację, że nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy uzupełnił zaskarżoną decyzję o powyższy zapis i nadmienił, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U Nr 179, poz. 1490) nie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym bezzasadne było przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zatem zarzut pełnomocnika spółki [...] o wydaniu pozwolenia na budowę z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest bezpodstawny. Odnosząc się do zarzutu, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a takie oświadczenie nie zostało przedłożone, a organ oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na nieaktualnym odpisie z księgi wieczystej z 2001r., organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie, ponieważ wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w 2001 roku, organ wydający pozwolenie na budowę badał dokument o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i taki dowód znajduje się w aktach sprawy. Co do zarzutu odwołującego, iż jak wynika z art. 32 ust 4a Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wydaje się w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a wnioskodawcy rozpoczęli budowę bez wymaganego pozwolenia, co zostało stwierdzone decyzją nr [...] z [...] 2001 r. o zaniechaniu dalszych robót budowlanych Wojewoda podniósł, iż zwrócił się pismem z dnia [...] 2004 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o wyjaśnienie tej kwestii. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. w piśmie z dnia [...] 2004 r., znak: [...] poinformował, że decyzja nr [...], znak [...]nakazująca inwestorowi zaniechania dalszych robót związanych z rozbudową pawilonu handlowego usytuowanego przy ul. [...] w K. zakończyła postępowanie administracyjne i upoważniła inwestora do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Kolejny zarzut dotyczący nieuwzględnienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym odpowiedniej ilości miejsc parkingowych – zdaniem organu - nie potwierdził się, ponieważ w projekcie zagospodarowania terenu zostały zaprojektowane dwa miejsca parkingowe, w związku z czym wypełniony został wymóg WZiZT w zakresie warunków komunikacyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję [...] Spółka Akcyjna w K. podtrzymała zarzuty zgłoszone w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art.7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 718/ do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Treść art.32 ust.4 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed ww. nowelizacją ustawy Prawo budowlane, była następująca: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art.35 prawa budowlanego stanowił, że : "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdził, iż spełnione zostały wszystkie wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. W sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując sprawdzeń, o których mowa w art.35 prawa budowlanego, organ może badać, czy obiekt budowlany i związane z nim urządzenia zostały zaprojektowane w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. W przedmiotowej sprawie inwestorzy przedłożyli koncepcje architektoniczno-urbanistyczną zamierzonej rozbudowy, która uzyskała pozytywną opinię prezydenta miasta K. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a inwestorzy wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedkładając odpis z księgi wieczystej. Skarżąca spółka nie wykazała zasadności swojego zarzutu nt. nieaktualności przedłożonego odpisu. Również pozostałe zarzuty skargi są niezasadne i Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszące się do tych zarzutów (zgłoszonych już w odwołaniu i powtórzonych w skardze). Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone ani przepisy prawa procesowego ani też prawa materialnego. Stosownie do treści art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.