II SA/Kr 1554/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 28 października 2010 r., znak: [....] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. W dniu [....] stycznia 2011r. J.M. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze swej skargi na decyzję Wojewody [....] z 28 listopada 2010 r., znak: [....] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Skarżący podał, że ma 73 lata, jego stan zdrowia wymaga comiesięcznych wydatków na lekarstwa i nie pozwala na podjęcie dodatkowej pracy. Prowadzi gospodarstwo domowe z żoną oraz pełnoletnim synem. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, iż rodzina utrzymuje się z emerytury strony w kwocie 1621 zł oraz dochodów osiąganych przez żonę i syna skarżącego z tytułu prowadzenia upraw z tzw. działów specjalnych w kwocie około 380 zł. Miesięcznie koszty utrzymania nieruchomości w kwocie około 1030 zł miesięcznie. Na poparcie powyższego skarżący przedłożył rachunki. Nadto przedstawił również zaświadczenia z Urzędu Skarbowego [....] , z których wynika, iż roczny dochód w 2010 r. jego syna, pozostającego z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wyniósł 1480 zł, natomiast jego żony J. – 2 707,00 zł. Skarżący posiada 2/3 domu jednorodzinnego w K. o pow. 63 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 0,02 ha. Postanowieniem z 25 lutego 2011 r. Referendarz sądowy zwolnił stronę skarżącą w 2/3 części od wpisu sądowego, w pozostałym zakresie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz oddalił wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Skarżący wniósł sprzeciw na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153, poz. 1270 z p. zm. ) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( § 2). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na podstawie art. 246 § 1 w/w ustawy przysługuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Sytuacja skarżącego nie daje, zdaniem Sądu, możliwości poniesienia przez niego kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika bez pogorszenia sytuacji bytowej. Rzeczywiste warunki materialno- bytowe przemawiają za przyznaniem mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż konieczność ich poniesienia, zagroziłaby egzystencji skarżącego i jego rodziny. Skarżący uzyskuje co prawda stały dochód w postaci emerytury, jego bliscy czerpią również zyski z prowadzonego gospodarstwa ogrodniczego, jednakże osiągane środki finansowe w zestawieniu z deklarowanymi przez skarżącego kosztami wystarczają jedynie na podstawowe utrzymanie i nie pozwalają na poczynienie stosownych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na prowadzenie sprawy przed sądem. Biorąc powyższe pod uwagę oraz działając w oparciu o zasadę, iż nie można ograniczać prawa do sądu osobom, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do wymiaru sprawiedliwości, Sąd przychylił się do wniosku skarżącego. W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z p. zm. ) orzeczono jak w sentencji.