II SA/Kr 1556/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. , Z.B. , M.N. i S.P. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 26 lipca 2012 r. nr XXIX-378-2012 w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie udziału we współwłasności nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia II SA/Kr 1556/12 Uzasadnienie Skarga na uchwałę Rady Miasta Zakopane została wniesiona przez A.B. , Z.B. , M.N. i S.P. . A.B. przedłożył udzielone mu przez pozostałych skarżących pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie. W dniu 19 listopada 2012 r. doręczono A..B. trzy wezwania do uiszczenia opłat od skargi : w kwocie 300 zł od niego i od Z.,B. , oraz po 300 zł od M.N. i S.P. W dniu 22 listopada 2012 r. A.B. uiścił kwotę 300 zł. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ustaliwszy, że żadna opłata od skargi nie została uiszczona, odrzucił skargę A.B. , Z.B. , M.N. i S.P. Odpis postanowienia doręczono A.B. w dniu 7 stycznia 2013 r. wraz z pouczeniem o możliwości zaskarżenia go skarga kasacyjną. W dniu 25 stycznia 2013 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 28 grudnia 2012 r. powołując się na wadliwe pouczenie towarzyszące postanowieniu o odrzuceniu skargi. Jednocześnie złożyli zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi spóźniony lub z mocy prawa niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Złożony przez skarżących wniosek jest niedopuszczalny. Nie jest bowiem możliwe przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, którego przepisy prawa nie przewidują. Wbrew przekonaniu skarżących przekazane im pouczenie o trybie zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi nie było wadliwe. Postanowienie takie kończy postępowanie w sprawie, stosownie więc do przepisu art. 173 § 1 w/w ustawy podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną bez względu na przyczynę odrzucenia. Przywołany przez skarżących przepis art. 220 § 4 w/w ustawy nie zawiera regulacji o środkach odwoławczych, lecz o wpisach. Choć rzeczywiście nie jest on precyzyjnie sformułowany, to nie można go traktować jak wyjątku od reguły zawartej w art. 173 § 3. Wszelkie zresztą wątpliwości w tej mierze zostały rozstrzygnięte w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych (np. post. NSA w sprawach II FZ 494/10, II FZ 418/10 z dni 29 października 2010 r. i 4 października 2010 r. – LEX). Skoro od postanowienia o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenia, to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest niedopuszczalny. Bez wpływu na tę ocenę musi pozostać to, czy odrzucenie skargi w całości miało uzasadnione podstawy. Odnotować tylko należy, że w przypadku skargi kasacyjnej Sąd I instancji pozbawiony jest możliwości skorygowania własnego błędu. Taka możliwość ustawa przewiduje tylko dla zażaleń ( art. 195 § 2).