II SA/Kr 1557/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie WSA Mirosław Bator WSA Barbara Pasternak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 lipca 2009 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania po wznowieniu i uchyleniu decyzji skargę oddala. Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] października 2002 r. udzielono B. M. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego na budynek mieszkalno – handlowy – na działce nr "1" w S.. W decyzji zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu po zakończeniu budowy. Decyzją z dnia 15 kwietnia 2005 r. Starosta Powiatowy w K., na podstawie art. 36 a Prawa budowlanego zmienił w/w decyzję o pozwoleniu na budowę w ten sposób, że "anulował" projekt budowlany rozbudowy i przebudowy i zatwierdził projekt zamienny, określił kategorię obiektu jako "I, XVII" i zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ([...]) udzielił pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku mieszkalno-handlowego w zakresie parteru – pomieszczeń handlowych, zlokalizowanego na działce nr "1" w S., zastrzegając, że "w terminie 14 dni po zakończeniu budowy należy o tym zawiadomić Inspektorat". Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając w trybie odwoławczym decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 czerwca 2005 r. o pozwoleniu na użytkowanie. W dniu 28 stycznia 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowił wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku mieszkalno - handlowego w zakresie parteru - pomieszczeń handlowych. Jako przesłankę wznowienia podano art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. z uwagi na stwierdzenie - decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia 26 kwietnia 2007 r. - nieważności decyzji Starosty Powiatowego z dnia 15 kwietnia 2005 r. znak [...] oraz zmienionej nią decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] października 2002 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. ( [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podst. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku mieszkalno - handlowego w S., ul. [...]. Organ wyjaśnił, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 476/0 uchylono postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia. 13 marca 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2007 r. o odmowie wydania B. M. zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu do złożonego zawiadomienia o zakończeniu budowy. W związku z tym wyrokiem organ nadzoru budowlanego wydał B. M. w dniu 17 października 2008 r. zaświadczenie, że w dniu 29 maja 2006 r. zgłosiła skutecznie zakończenie robót budowlanych przy przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy w S. przy ul. [...] nr ew. dz. "1". Skoro skutecznie zgłoszono zakończenie inwestycji pn. przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy na dz. nr "1" w S. ul. [...], to postępowanie o pozwolenie na użytkowanie stało się bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia 30 lipca 2009 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpoznaniu odwołania B. M. uchylił zaskarżoną decyzję z [...] listopada 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w niniejszym postępowaniu zachodziła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż pozostająca w obrocie prawnym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2005 r. znak: [...], została wydana w następstwie decyzji o pozowaniu na budowę z dnia [...] października 2002 r., i z dnia 15 kwietnia 2005 r., które w dniu 26 kwietnia 2007 r. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że organ I instancji błędnie przyjął, iż inwestor zawiadomieniem z dnia 29 maja 2006 r., odnoszącym się do robót budowlanych w zakresie piętra i poddasza, skutecznie zawiadomił organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy całej inwestycji, a konsekwencji błędnie przyjął, iż postępowanie w całości stało się bezprzedmiotowe. Organ I instancji uznał, iż do takiego wniosku prowadzi stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 476/08. Organ odwoławczy podniósł, że wyrok WSA w sprawie II SA/Kr 476/08 zapadł wówczas jeszcze, kiedy w obrocie prawnym pozostawała decyzja o pozwoleniu na częściowe użytkowanie obiektu, przyznająca inwestorowi uprawnienie do zawiadomienia organu o zakończeniu prac przy pozostałych częściach obiektu - w trybie z art. 54 prawa budowlanego. Z powyższego wyroku nie można jednak wyprowadzić wniosku, iż w sytuacji uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie parteru w trybie wznowieniowym, dokonane przez inwestora zawiadomienie o zakończeniu budowy w zakresie piętra i poddasza należy potraktować z mocą wsteczną jako skuteczne zgłoszenie odnoszące się do wszystkich części budynku. Będący zaś przedmiotem niniejszego postępowania obiekt budowlany należy do kategorii I i XVII, a zatem na mocy art. 55 pkt 1 prawa budowlanego, przed przystąpieniem do jego użytkowania należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Możliwość dokonania przez inwestora zawiadomienia w trybie z art. 54 prawa budowlanego o zakończeniu robót w zakresie piętra i poddasza wynikała z faktu, że PINB decyzją z dnia 6 czerwca 2005 r. znak: [...] udzielił pozwolenia na częściowe użytkowanie w zakresie parteru. W sytuacji jednak, gdy w postępowaniu wznowieniowym uchylana jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie parteru, nie jest możliwe uznanie, że przyznane tą decyzją uprawnienie do dokonania jedynie zawiadomienia o zakończeniu robót w zakresie piętra i poddasza pozostaje w mocy, a dokonane na tej podstawie przez inwestora zawiadomienie pozostaje skuteczne (a tym bardziej iż obejmuje ono również parter budynku). W sytuacji bowiem uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie parteru, przyznana w tej decyzji na podstawie art. 59 ust. 4a prawa budowlanego możliwość zawiadomienia o zakończeniu pozostałych robót przestaje wiązać zarówno inwestora, jak i organy nadzoru budowlanego. Na inwestorze ciąży zatem obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie może w sprawie zastosować przepisu art. 138 § 1 k.p.a. w związku z zasadą zakazu orzekania na niekorzyść strony z art. 139 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. M. działająca zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy dokonane w odniesieniu do drugiego i ostatniego etapu robót budowlanych nie ma znaczenia dla sposobu dopuszczenia do użytkowania obiektu budowlanego jako całości. 2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 170 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oparcie rozstrzygnięcia na poglądzie prawnym sprzecznym z treścią prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 26.08.2008 r., sygn. akt II SA/Kr 476/08. 3) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 139 k.p.a., poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius. Skarżąca podniosła, iż z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Skutkiem powyższej zasady jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Z prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt: II SA/Kr 476/08, wydanego w ramach niniejszej sprawy wynika, że skarżąca dokonała skutecznego zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych obejmujących piętro i poddasze budynku. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wbrew wyrokowi sądu forsuje pogląd, zgodnie z którym inwestycja będąca przedmiotem postępowania wymaga jako całość pozwolenia na użytkowanie, a nie zgłoszenia właściwemu organowi. Stanowisko to jest sprzeczne z orzeczeniem sądu. Zgodnie z art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, nie ma przy tym znaczenia, czy inwestycja jako całość wymaga zawiadomienia o zakończeniu budowy, czy pozwolenia na użytkowanie. Okoliczność ta ma natomiast istotne znaczenie dla dopuszczenia do użytkowania pozostałej części budynku. Jeżeli zakończenie budowy wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie, inwestor powinien uzyskać częściowe pozwolenie na użytkowanie, a następnie ubiegać się o pozwolenie na użytkowanie pozostałej części obiektu budowlanego. Jeżeli z kolei zakończenie budowy wymaga jedynie zawiadomienia, inwestor powinien uzyskać częściowe pozwolenie na użytkowanie, a następnie złożyć zawiadomienie o zakończeniu budowy pozostałej części obiektu budowlanego. Jeżeli zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że zawiadomienie o zakończeniu budowy (dotyczące pozostałej części budynku) zostało przez inwestora skutecznie złożone, to tym samym rozstrzygnął, że zgłoszenia wymagała inwestycja jako całość. Pozwolenie na częściowe użytkowanie, jak i milczące przyjęcie zawiadomienia o zakończeniu budowy wprawdzie dotyczą w tym przypadku jednego obiektu budowlanego, jednakże stanowią odmienne pod względem materialnym i procesowym rozstrzygnięcia administracyjne. Uchylenie pozwolenia na budowę nie powoduje automatycznego wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie, tak samo uchylenie pozwolenia na częściowe użytkowanie nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków wobec milczącego przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu budowy. Uchylenie częściowego pozwolenia na użytkowanie, w świetle orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2008 r. jest bezpodstawne, bowiem postępowanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Skoro roboty budowlane zostały już zakończone nie ma w ogóle przedmiotu postępowania, którym jest przystąpienie do użytkowania przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych. Skarżąca podniosła również, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 139 kpa, a więc zakaz reformationis in peius. W sytuacji bowiem, gdy organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji przyznającą stronie uprawnienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi, to takie rozstrzygnięcie niewątpliwie pogarsza sytuację strony, bowiem strona traci uprawnienie, którym dysponowała do czasu wydania decyzji odwoławczej. Na mocy decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skarżąca była w lepszej sytuacji prawnej, gdyż postępowanie zostało umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zaś w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraził pogląd prawny, który ewidentnie pogarsza sytuacje prawną skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zakwestionowanej decyzji. Organ dodał, iż nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ podniósł, iż stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji był inny niż w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Wyrok z dnia 28 sierpnia 2008 r. zapadł bowiem w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostawała decyzja o pozwoleniu na użytkowanie częściowe budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2009r znak: [...]. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, a w takim zakresie, tj. pod względem zgodności z prawem Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych. Za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, iż organ I instancji poprawnie dokonał oceny podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 k.p.a.. Zatem właściwą decyzją było wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie częściowe obiektu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 8 kpa , zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W niniejszej sprawie z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja z dnia 15 kwietnia 2005 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pn. rozbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy na działce nr "1" w S. na rzecz B. M.. W oparciu o tę decyzję wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie częściowe obiektu na działce nr "1" w S. w zakresie parteru z dnia 6 czerwca 2005 r. znak: [...]. Rozważenia w niniejszej sprawie wymaga kwestia granic związania organu I instancji prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 476/08. Zgodnie z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (por. wyr. SN z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51 062). Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. W niektórych sytuacjach będzie to nawet konieczne. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 476/08 toczyło się ze skargi B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 marca 2008 r. znak: [...] w o odmowie wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu do złożonego w dniu 29 maja 2006 r. zawiadomienia o zakończeniu przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy w S. nr ew. działki "1". Sąd uchylił zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż B. M. pismem z dnia 29 maja 2006 r. dokonała skutecznego zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu inwestycji pn. przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego na mieszkalno-handlowy w S. nr ew. działki "2", w związku z czym uznał, iż brak było podstaw do odmowy wydania B. M. żądanego zaświadczenia. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powołanym wyżej wyroku ustalił, iż przedmiotowa inwestycja wymaga jedynie zgłoszenia a nie uzyskania jako całość pozwolenia na użytkowanie. Sąd nie sformułował takiego twierdzenia ani również nie wynika ono z kontekstu jego uzasadnienia. Sąd ustalił jedynie, iż skutecznie zgłoszono zakończenie robót budowlanych przy inwestycji. Niezależnie od tego wskazać trzeba, że omawiany wyrok zapadł w sprawie, w której przedmiotem było wydanie zaświadczenia, a nie przesądzenie merytorycznych kwestii związanych z procesem budowlanym. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że wyrok wydany został "w ramach niniejszej sprawy", dotyczył on wszak orzeczenia administracyjnego rozstrzygającego co do istoty nie o uprawnieniach przynależnych inwestorowi, lecz o uprawnieniu do uzyskania zaświadczenia, o jakim mowa w kpa. Jako taki wyrok ten zatem, w znaczeniu art. 170 ppsa, wiąże w zakresie rozstrzygnięcia co do obowiązku wydania przez organ zaświadczenia, a nie co do materialnoprawnej skuteczności czynności podejmowanych w procesie budowlanym. W tym także kontekście wniosek skarżącej, jakoby tenże wyrok, niezależnie od obowiązujących norm prawa budowlanego dotyczących obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, przesądzał o skuteczności dokonanego zgłoszenia i to w stosunku do całej inwestycji, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie można więc uznać, by organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ ten co do istoty prawidłowo zakwestionował przyjęte przez organ I instancji podstawy umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie częściowe budynku mieszkalno-usługowego w zakresie parteru po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w trybie wznowienia. Z całą bowiem pewnością powodem umorzenia nie mógł być fakt, że inwestorowi, w związku z wadliwie rozumianymi skutkami wyroku WSA z dnia 26 sierpnia 2008 r., wydano zaświadczenie o niezgłoszeniu sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy dotyczące całej inwestycji. Całkowicie błędne podstawy rozstrzygnięcia organu I instancji upoważniały organ odwoławczy do uznania, że sprawa wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania, w ramach którego rozważenia wymagać będą kwestie w ogóle przez organ I instancji nieuwzględnione. To zaś, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w świetle art. 138 § 2 kpa stanowiło dostateczną podstawę do wydania decyzji kasacyjnej. Zgodnie z art. 151 w związku z art. 146 kpa organ prowadzący postępowanie wznowieniowe w pierwszej kolejności stwierdza, czy istnieje podstawa wznowieniowa i to tylko zadanie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zostało wykonane prawidłowo. Drugi etap polega co do zasady na ustaleniu czy nie zachodzą przesłanki negatywne do uchylenia decyzji ostatecznej , oraz na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, w której postępowanie wznowiono. Ten etap został przez organ I instancji zupełnie pominięty na skutek przyjęcia, jak wyżej wykazano wadliwej, podstawy umorzenia postępowania merytorycznego. Zastrzec przy tym należy, że w rozpatrywanej sprawie nie można wykluczyć, że rzeczywiście postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie części obiektu wszczęte wnioskiem B. M. z dnia 12 maja 2005 r., po uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia 6 czerwca 2005 r. w trybie wznowieniowym, podlegać będzie umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Dla prawidłowego rozpoznania tej kwestii jednak konieczne będzie dokonanie samodzielnej oceny potrzeby merytorycznego załatwienia sprawy w granicach wyznaczonych wnioskiem strony i decyzją wniosek ten załatwiającą. Ocena ta musi być dokonana w uwzględnieniu stanu istniejącego w dacie podejmowania decyzji a więc – na co zwraca uwagę skarżąca – faktu zakończenia całego procesu inwestycyjnego. Jednym zaś z aspektów tej oceny winna być także analiza skutków "wniosku" skarżącej z dnia 29 maja 2006 r. w warunkach stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednoznaczność stanowiska organu odwoławczego o konieczności merytorycznego załatwienia sprawy pozwolenia na użytkowanie części obiektu jest wadą zaskarżonej decyzji, ale wadą nieistotną, mniemającą wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 139 k.p.a. czyli zasady reformationis in peius. Sąd podziela tu ugruntowaną linię orzecznictwa, iż artykuł 139 kpa nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2007 r. II OSK 1270/06 LEX nr 325295). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.