II SA/Kr 1560/13

Dnia 30 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.W. na postanowienie nr [ ] [ ] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 lipca 2013 r. znak: [ ] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia 30 października 2013 r. skarżący G.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie nr [.....] [.....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 lipca 2013 r. znak: [.....] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 lutego 2013 r. nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [.....] w miejscowości Z. Po wniesieniu skargi pismem z dnia 17 marca 2014 r., doręczonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 18 kwietnia 2014 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę wniesioną w tej sprawie, jak i wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", strona skarżąca może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W niniejszej spawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi G.W. za niedopuszczalne nie zachodzi. Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących nieważnością kwestionowanego aktu ani nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Zatem cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. W związku z powyższym biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało postępowanie sądowe w tej sprawie umorzyć. Cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocny na tym etapie postępowania stało się bezprzedmiotowe, a to dlatego, że Sąd już wydał postanowienie w tym przedmiocie, które zostało wysłane wnioskodawcy. Sąd I instancji zakończył prowadzenie postępowania w zakresie dotyczącym przyznania skarżącemu prawa pomocy.