II SA/Kr 1562/13

Kraków, dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. – T. i W. K. – T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 października 2013 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1562/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. K. – T. i W. K. – T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 października 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu nie uzupełnili braku formalnego skargi i nie nadesłali wymaganej liczby jej odpisów. Nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi, jakim jest złożenie skargi bez odpowiedniej liczby odpisów, stanowi podstawę jej odrzucenia. Wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia 15 października 2013 r. Uzasadniając swój wniosek wskazali, że po otrzymaniu wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi udali się do adwokata, który przygotowywał skargę niestety ten nie odbierał telefonów, po czym okazało się, że wyjechał z kraju. Z pobytu za granicą wrócił dopiero 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wbrew tytułowi pisma skarżących z dnia 13 lutego 2014 r. dotyczy ono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a nie, tak jak twierdzą skarżący, przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Ustalenie takie można poczynić biorąc przede wszystkim pod uwagę argumentację wniosku, a także fakt, że zostały do niego dołączone odpisy skargi, w liczbie 9 sztuk. Mając na względzie taki stan rzeczy stwierdzić należy, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do brzmienia przepisu art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Zasada ta, mająca zastosowanie wobec osób niebędacych organami czy profesjonalnymi pełnomocnikami, ma znacznie silniejszy wydźwięk w sytuacji, gdy to właśnie tego typu podmioty domagają się przywrócenia uchybionego terminu. Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Należy nadto zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika konsekwencje procesowe ponoszą strony postępowania. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W ocenie Sądu podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują na brak winy skarżących w uchybieniu terminu do usunięcia braków skargi. Przede wszystkim wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie J. K. – T. i W. K. – T. nie byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli osobiście, co potwierdzają ich własnoręczne podpisy. Tym bardziej trudno uwierzyć, że całość dokumentacji dotycząca niniejszej sprawy znajdowała się w kancelarii adwokata. Gdyby nawet przyjąć, że skarżący korzystali z pomocy adwokata, to profesjonalny pełnomocnik powinien podjąć niezbędne czynności, by jego nieobecność nie uniemożliwiała bądź nie utrudniała funkcjonowania mocodawcy. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiej organizacji pracy, aby uniemożliwić powstanie zaniedbań w związku ze świadczoną pomocą prawną i zabezpieczyć interesy swojego mocodawcy przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z tokiem prowadzonych postępowań. W świetle powyższego uznać należy, że niedochowanie przez skarżących terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie nastąpiło bez ich winy, gdyż w tej sytuacji nie dołożyli należytej staranności prowadząc postępowanie sądowe, zainicjowane ich skargą. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w związku z rozbieżnościami orzecznictwa Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 18 grudnia 2013 r. uchwałę sygn. akt I OPS 13/13 z której wynika, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.