II SA/Kr 1563/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w N.– P. D. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 września 2016 r., znak [...], po rozpoznaniu odwołania B. F. od decyzji Wójta Gminy L. z dnia 25 kwietnia 2016 r., znak [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Zakład Naprawy Pojazdów Samochodowych [...] Kompleksowa naprawa samochodów", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 28, art. 105 § 1, art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 17, art. 18 ust. 1, art. 19 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) oraz art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) – postanowiło umorzyć postępowanie odwoławcze. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 29 lipca 2010 r. do Urzędu Gminy L. wpłynął wniosek S. G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia określonego jako "Zakład Naprawy Pojazdów Samochodowych [...]" - [...]". Do wniosku przedłożono kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, obejmującej obszar wokół działki nr [...] w K., wypis uproszczony z rejestru gruntów dla działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...] oraz mapę do celów projektowych w skali 1:500, a także "Raport oddziaływania na środowisko" sporządzony przez mgr inż. A. D.. Następnie w dniu 6 września 2010 r. inwestor przedłożył Kartę informacyjną przedsięwzięcia. W dniu 10 lutego 2011 r. Wójt Gminy L. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją z dnia 16 maja 2011 r. – uchyliło, przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dniu 8 maja 2013 r. Wójt Gminy L. wydał decyzję, znak: [...], o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzając brak możliwości realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład Naprawy Pojazdów Samochodowych "[...] Kompleksowa Naprawa Samochodów" na działce nr [...] w miejscowości K. w gminie L., w zakresie określonym we wniosku inwestora. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji zrelacjonował przebieg prowadzonego postępowania, po czym wskazał cztery zasadnicze powody rozstrzygnięcia, tj.: 1) niezgodność z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L.; 2) negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko, w tym zdrowie okolicznych mieszkańców; 3) negatywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego; 4) brak gwarancji ze strony inwestora, że wszystkie warunki określone w uzgodnieniu będą realizowane, co w sposób szczególny odnosi się do stosowanej dotychczas praktyki wykonywania prac blacharsko-lakierniczych na wolnym powietrzu, poza przeznaczonymi do tego celu urządzeniami i pomieszczeniami. Działając na skutek odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 25 kwietnia 2014 r. wydało decyzję, znak [...], w której orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał przede wszystkim na brak realizacji przez organ I instancji wytycznych wskazanych w poprzednio wydanej decyzji w zakresie dotyczącym obowiązku ustalenia obszaru negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a tym samym obowiązku rzetelnego ustalenia kręgu stron postępowania. Nadto Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że organ I instancji wprowadził nieznane ustawie środowiskowej kryteria wydania decyzji odmownej w postaci: niezgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym zdrowie okolicznych mieszkańców, jak również braku gwarancji ze strony inwestora przestrzegania wszystkich warunków środowiskowych. Powyższa decyzja organu odwoławczego została zakwestionowana skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez J. M., S. M. i H. M.. W dniu 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok, sygn. akt II SA/Kr 931/14, którym uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 25 kwietnia 2014 r., znak: [...] W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał między innymi, że stwierdzone przez organ odwoławczy braki decyzji pierwszoinstancyjnej i postępowania dowodowego nie uprawniały do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., przedstawiony przez Kolegium Odwoławcze stan sprawy nie zawiera oceny, na czym konkretnie polegać ma wadliwość ustaleń organu I instancji i w jakim kierunku należy wyjaśnić zaistniałe wątpliwości, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego narusza art. 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w następstwie powtórnego rozpoznania odwołania wniesionego przez S. G. od decyzji Wójta Gminy L. z dnia 8 maja 2013 r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i stwierdzeniu tym samym braku możliwości realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład Naprawy Podjazdów Samochodowych [...] [...] na działce nr [...] miejscowości K. w gminie L. (znak: [...]), orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 24 § 3 k.p.a., którego nie można konwalidować w postępowaniu odwoławczym, a ponadto organ I instancji nie rozpatrzył i nie ustosunkował się do zgłoszonego w toku postępowania wniosku pełnomocnika inwestora o wyłączenie biegłego mgr inż. M. K.. W ocenie Kolegium, Raport z lipca 2010 r. autorstwa mgr inż. A. D. łącznie z pisemnymi wyjaśnieniami z dnia 30 grudnia 2010 r. były obarczone brakami formalnymi, które nie zostały skutecznie usunięte w trakcie prowadzonego postępowania. Braki te zostały omówione i w konkluzji organ stwierdził, że pominięcie aspektu środowiskowego poprzez brak rozważenia realizacji innych wariantów ze wskazaniem ich wpływu na środowisko oznacza, iż Raport w tym zakresie nie może zostać uznany za spełniający wymogi ustawy środowiskowej. Już choćby z tego względu Raport ten jako niekompletny nie mógł być podstawą przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport inwestora nie spełnia bowiem wymagań określonych przez prawo wynikających z art. 66 ust. 1 pkt 4, 5 i 6. Jednocześnie należało uznać, że zaniechanie przez organ I instancji wystąpienia do inwestora o uzupełnienie Raportu w powyższym zakresie oznacza, iż postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Mając na uwadze wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 931/14, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż na obecnym etapie prowadzonego postępowania brak jest podstaw do kwestionowania wskazanego w Raporcie zasięgu oddziaływania inwestycji, który ma ograniczyć się do terenu dawnej działki nr [...] (która uległa podziałowi na działki nr [...] i [...]). Z kolei zasięg ten co do zasady determinuje krąg stron prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe powoduje, iż za strony niniejszego postępowania zasadniczo winien zostać uznany inwestor oraz współwłaściciel działki nr [...], współwłaściciele działki nr [...], jak również właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem dawnej działki nr [...] wskazanej w Raporcie inwestora jako obszar oddziaływania inwestycji tj. właściciele (współwłaściciele) działek nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] których źródłem interesu prawnego w niniejszym postępowaniu są przepisy prawa cywilnego o własności (art. 140 i nast. k.c). Wskazać przy tym należy, że weryfikacja przez Kolegium Odwoławcze kręgu stron prowadzonego postępowania nastąpiła w oparciu wpisy w ewidencji gruntów, jak również wpisy w księgach wieczystych, stosownie do wytycznych Sądu. Jednocześnie Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie jest wykluczone, iż oznaczony wyżej krąg stron, w toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie wymagał będzie ponownej weryfikacji. Weryfikacja taka winna być przy tym dokonana z uwzględnieniem treści Raportu uzupełnionego o informacje wskazane we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, których ocena przez organ I instancji może doprowadzić do oznaczenia innego niż dotychczas wskazywany przez inwestora zasięg oddziaływania inwestycji. Organ I instancji winien również ocenić przydatność dla oceny takiego oddziaływania opinii sporządzonych przez biegłych, przy czym winno to nastąpić nie wcześniej niż po uprzednim rozpatrzeniu wniosków inwestora o ich wyłączenie. Wreszcie organ winien również na bieżąco weryfikować krąg osób mających interes prawny w niniejszym postępowaniu w oparciu o ewentualne zmiany w strukturze własnościowej nieruchomości (co w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania miało już miejsce). J. M., S. M. i H. M. złożyli skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skargi H. M. i S. M. zostały odrzucone, natomiast skarga J. M. została – wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 682/15 – oddalona. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 931/14. Sąd zaaprobował pogląd Kolegium Odwoławczego co do znaczenia i skutków uchybień polegających na braku rozpoznania wniosków o wyłącznie pracownika organu I instancji i biegłych w tej sprawie. Sąd zauważył, że Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę dokonało oceny prawidłowości wyznaczonego zasięgu oddziaływania inwestycji wskazując, że będzie się on mieścił w granicach działek nr [...] i [...] (powstałych z podziału działki nr [...]). Na tej podstawie Kolegium Odwoławcze ustaliło krąg stron, co stanowi realizację w tym zakresie wskazówek zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 931/14. Organ II instancji przy tym uzasadnił, na podstawie jakich dowodów ustalił ten krąg stron postępowania. Ustalenia te – w ocenie Sądu – nie budzą w tak ustalonym stanie faktycznym wątpliwości, z zastrzeżeniem że tak ustalony krąg nie ma charakteru statycznego, ponieważ zarówno właściciele nieruchomości uznani za strony mogą się zmieniać (czy to w przypadku zbywania nieruchomości, czy np. śmierci); do zmiany kręgu stron może też doprowadzić uzupełnienie wad wytkniętych w sporządzonym na potrzeby tej sprawy raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie zarzucił brak w raporcie wskazania na inne niż wnioskowany przez wnioskodawcę wariant realizacji danego przedsięwzięcia, co stanowi wadę raportu w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). Raport w istocie nie zawiera opisu przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (co wymagane jest art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku); brak jest również opisu w raporcie oddziaływania na środowisko innych wariantów niż planowany do realizacji przez inwestora (art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Dalej Sąd uznał za niezasadny zarzut skarżącego co do braku ustalenia przez organ odwoławczy kręgu stron postępowania. W ocenie Sądu, Kolegium Odwoławcze taki krąg ustaliło zasadnie przyjmując, że w razie zmian podmiotowych dotyczących właścicieli poszczególnych nieruchomości będących stronami postępowania lub ustalenia w oparciu o poprawiony raport odmiennego obszaru oddziaływania (a jest to potencjalnie możliwie z uwagi na możliwy wybór bardziej korzystnego dla środowiska wariantu przedsięwzięcia) – należy taki krąg stron zweryfikować. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2016 r., znak: [...], Wójt Gminy L. orzekł o częściowym umorzeniu postępowania w zakresie odnoszącym się do prowadzenia przez inwestora działalności polegającej na funkcjonowaniu zakładu naprawy pojazdów samochodowych, natomiast w pozostałym zakresie określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "[...] W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie, a następnie wskazał, że realizując zalecenia i wskazania zawarte w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej z dnia 3 kwietnia 2015 r. dokonał następujących czynności: postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r. wezwał inwestora - S. G. do uzupełnienia sporządzonego Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wskazanym przez organ odwoławczy; zwrócił się pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. do właściwego inspektora sanitarnego o ponowne wyrażenie opinii przed wydaniem decyzji środowiskowej; zwrócił się pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. do właściwego organu ochrony środowiska o dokonanie ponownego uzgodnienia przed wydaniem decyzji środowiskowej. W dniu 15 stycznia 2016 r. inwestor dostarczył organowi gminy 3 egzemplarze dokumentu p.t.: "Aneks do raportu oddziaływania na środowisko", a w dniu 19 stycznia 2016 r. – w uzupełnieniu – dodatkowy dokument p.t. "Ocena oddziaływania na zdrowie ludzi dla przedsięwzięcia: Zakład naprawy pojazdów samochodowych, dz. ew. nr [...] w K.". Dostarczone przez inwestora opracowania zostały przesłane właściwym organom wraz z pismami z dnia 20 stycznia 2016 r. o dokonanie uzgodnienia i udzielenie opinii przed wydaniem przez Wójta Gminy L. kolejnej decyzji w przedmiotowej sprawie. W związku z otrzymaniem w dniu 21 marca 2016 r. opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (znak: [...]), a w dniu 5 kwietnia 2016 r. także postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - Wydział Spraw Terenowych w S. S. (ST[...] Wójt Gminy L. wydał w dniu 6 kwietnia 2016 r. w oparciu o art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego postanowienie o wyznaczeniu stronom postępowania terminu 7 dni w celu umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w przedmiotowej sprawie. W wyznaczonym terminie zgłosili się w Urzędzie Gminy L. (w dniu 11 kwietnia 2016 r.) J. M. i H. M. z żądaniem udostępnienia im do wglądu posiadanej przez organ gminy dokumentacji dotyczącej prowadzonego postępowania (co zostało im umożliwione, z powiadomieniem, że znaczna część dokumentów nie znajduje się w dalszym ciągu w dyspozycji organu gminy). Natomiast w dniu 15 kwietnia 2016 r. do Wójta Gminy L. wpłynęło pismo podpisane przez osoby: H. M., S. M., J. M., (imię nieczytelne) F., J. F., A. M., J. F., B. F., G. M. i A. M., w którym osoby te ponownie i po raz kolejny wyraziły zdecydowany sprzeciw w odniesieniu do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Dalej organ wyjaśnił przesłanki częściowego umorzenia postepowania (zmiana relewantnych przepisów) i podał, że inwestor - S. G. otrzymał już od organu gminy decyzję warunkach zabudowy dla prowadzenia warsztatu naprawy samochodów. Wójt Gminy L. zwrócił szczególną uwagę na opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - Wydział Spraw Terenowych w S. S. ([...]), w których właściwe organy nie wykluczają realizacji przedsięwzięcia, mimo iż obwarowują je licznymi uwarunkowaniami. Szczególnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska warunkuje późniejszą eksploatację przedsięwzięcia wykonaniem wysokich (8 metrów nad poziom gruntu) emitorów do odprowadzania szkodliwej emisji do powietrza atmosferycznego, a więc znacznie powyżej wysokości przebywania osób na pobliskich nieruchomościach. Ponadto, za praktycznym brakiem istotnej szkodliwości dla otoczenia przedsięwzięć zajmujących się naprawą i lakierowaniem nadwozi samochodowych może – zdaniem organu – przemawiać fakt, że tego rodzaju przedsięwzięcia funkcjonują nawet na obszarach zurbanizowanych (w miastach), gdzie zabudowa bywa znacznie bardziej zagęszczona niż na zamieszkiwanym przez strony postępowania i liczącym kilka posesji osiedlu w miejscowości K.. Zakłady takie funkcjonują także na terenie Gminy L. i mimo iż nie są zabezpieczone wysokimi emitorami - nie powodują sprzeciwu mieszkańców zamieszkujących przyległe nieruchomości. W ocenie organu, przemawia to niewątpliwie za stwierdzeniem, że najbardziej istotną przyczyną sprzeciwu stron wobec przedmiotowego przedsięwzięcia jest nie tyle jego szkodliwe oddziaływanie, co wspomniany wyżej konflikt sąsiedzki. Pismem z dnia 10 maja 2016 r. B. F. wraz z innymi osobami wniósła odwołanie od decyzji Wójta Gminy L. z dnia 25 kwietnia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to: art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 75 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 77 ust 1 pkt 1, 2, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 817) na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na Środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, poprzez jego niezastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca się wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi I instancji ponownego przeprowadzenia postępowania. Pismem z dnia 18 lipca 2016 r. organ odwoławczy wezwał odwołującą się do wykazania interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu poprzez wskazanie, czy przysługuje jej tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem postępowania, jak też o przedłożenie oryginałów lub uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów potwierdzających istnienie takiego tytułu prawnego. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone odwołującej się w dniu 22 lipca 2016 r. W piśmie z dnia 25 lipca 2016 r. B. F. wskazała, że zamieszkuje pod adresem [...] a jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Do pisma dołączono wypis z rejestru gruntów wydany przez Starostę L. z dnia 26 lipca 2016 r. dotyczący działki nr [...] położonej w K.. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia 22 września 2016 r. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na zasadę skargowości, która rządzi postępowaniem odwoławczym, oraz na zasadę dwuinstancyjności. Dalej zaznaczono, że kwestionowana odwołaniem decyzja Wójta Gminy L. została wydana w oparciu o przepisy działu V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z zm.), zatytułowanego "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000". W związku z tym, że przepisy ustawy środowiskowej nie zawierają definicji strony w postępowaniu środowiskowym, to krąg stron takiego postępowania winien być ustalany zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. Co za tym idzie stroną w takim postępowaniu jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O statusie strony postępowania administracyjnego decyduje zatem nie zainteresowanie poszczególnych podmiotów z różnych względów zainteresowanych rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, stanowiące co najwyżej o interesu faktycznym, ale interes prawny wynikający z powszechnie obowiązujących norm prawa materialnego. Kwestia interesu prawnego do bycia stroną postępowania musi być łączona z oceną oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przymiot strony takiego postępowania przysługuje podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w stanie faktycznym sprawy kwestia kręgu stron postępowania była już przedmiotem rozważań organu odwoławczego przedstawionych w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej z dnia 3 kwietnia 2015 r. (znak: [...]), którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło uprzednią decyzję wydaną w sprawie przez Wójta Gminy L. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przytoczywszy relewantny fragment wspomnianego uzasadnienia, organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że odnośna decyzja kasatoryjna była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 682/15, orzekł o jej oddaleniu. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd podzielił w całości ustalenia organu odwoławczego dotyczące zasięgu oddziaływania inwestycji obejmującego działki nr [...] i [...] (powstałe z podziału działki nr [...]) oraz kręgu stron prowadzonego postępowania środowiskowego. Organ odwoławczy ustalił, iż w świetle Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z lipca 2010 r. autorstwa mgr inż. A. D., pisemnych wyjaśnień do Raportu z dnia 30 grudnia 2010 r., aneksu do Raportu przedłożonego przez inwestora w dniu 15 stycznia 2016 r., opracowania pt.: "Ocena oddziaływania na zdrowie ludzi (...)" ze stycznia 2016 autorstwa mgr inż. R. Ł., jak też wypisów z rejestru gruntów, kopii ma ewidencyjnych obrazujących teren planowanego przedsięwzięcia oraz obszar, na który będzie ono oddziaływać oraz odpisów z ksiąg wieczystych, odwołująca B. F. nie została wskazana jako osoba mająca tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołująca wskazała, że jest właścicielem nieruchomości położonej w K. składającej się z działki [...] – jednak z dołączonych do akt sprawy kopii map ewidencyjnych, obrazujących obszar realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz obszar, na który będzie ono oddziaływać wynika, że ww. działka nr [...] położona jest poza granicami przewidywanego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. W szczególności jest ona zlokalizowana na północny-zachód od terenu planowanej inwestycji i przewidywanego obszaru jej oddziaływania, który zgodnie z informacjami wynikającymi z powołanych wcześniej dokumentów w całości zamknie się w granicach dawnej działki nr [...], czyli obecnych działek nr [...] i [...]. Działka odwołującej nie sąsiaduje przy tym bezpośrednio z terenem planowanego przedsięwzięcia, gdyż od terenu inwestycyjnego nieruchomość tę oddziela kilka działek, a to m.in. działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] stanowiące własność innych osób. Dokumenty przedłożone przez inwestora w toku ponownie prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie – w ocenie organu odwoławczego – nie stwarzają jakichkolwiek podstaw do modyfikacji wcześniejszych ustaleń co do kręgu stron niniejszego postępowania, których prawidłowość podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powołanym wcześniej wyroku z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 682/15. W szczególności uznać należy, że w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie sposób uznać, by nieruchomość należąca do odwołującej się B. F. położona była w obszarze objętym jakimikolwiek ewentualnymi oddziaływaniami związanymi z inwestycją stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odwołująca się nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego stanowiącego warunek uznania za stronę postępowania administracyjnego w świetle art. 28 k.p.a., a co najwyżej interes faktyczny. Brak interesu prawnego w niniejszym postępowaniu w przypadku odwołującej się powoduje z kolei, że nie może ona skutecznie skorzystać z uprawnienia do żądania kontroli instancyjnej decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w niniejszej sprawie, poprzez wniesienie od niej odwołania, gdyż uprawnienie do jego złożenia - zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. - przysługuje tylko stronie postępowania. W konsekwencji odwołanie wniesione przez odwołującą się - wobec ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy, że nie jest ona stroną niniejszego postępowania - nie mogło spowodować wydania na jego skutek orzeczenia merytorycznego. Tylko bowiem podmiot rzeczywiście i obiektywnie legitymujący się interesem prawnym może domagać się jego ochrony w postępowaniu odwoławczym. Przy takich ustaleniach Kolegium zobligowane było do wydania w stosunku do odwołującej się B. F. rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Artykuł ten uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego ma miejsce m.in. wtedy gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a. B. F. pismem z dnia 20 października 2016 r. wniosła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie spełnia faktycznych i prawnych wymogów strony w postępowaniu; art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie złożonego odwołania; art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 75 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 77 ust 1 pkt 1, 2, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 817) na podstawie art 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. N 199, poz. 1227, z późn. zm.) do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, poprzez jego nie zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała argumentację na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska zaprezentowane – odpowiednio – w skardze i w odpowiedzi na skargę. Prokurator, który zgłosił swój udział w postępowaniu, wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji. W ocenie Prokuratora ocena wyrażona poprzednio przez Sąd w kwestii kręgu stron nie była tak szczegółowa i konkretna by uniemożliwiała przyznanie tego statusu B. F., natomiast organy administracji publicznej obu instancji zaniechały dogłębnego jej rozważenia. W ocenie Prokuratora argumenty podane w skardze świadczą o tym, że skarżąca taki interes prawny w sprawie może posiadać. Prokurator zwrócił również uwagę na to, że pojęcie bezpośredniego sąsiedztwa nie jest dostatecznie sprecyzowane. Pełnomocnik organu, odnosząc się do argumentacji Prokuratora, stwierdził, że w bezpośrednim sąsiedztwie pozostają działki przylegające do terenu inwestycji, tj. sąsiadujące ze sobą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd podziela stanowisko organu, że – wobec braku przepisu szczególnego –legitymację procesową w odnośnym postępowaniu determinuje art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny musi być w tym przypadku łączony z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przymiot strony postępowania środowiskowego przysługuje podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Weryfikacja istnienia interesu prawnego i tym samym legitymacji procesowej musi być dokonywana indywidulanie, na tle okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, aczkolwiek w niniejszym przypadku musi ona uwzględniać ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 682/15. Ocenę tę wypada zatem na wstępie szczegółowo zrekonstruować. I tak, Sąd po raz pierwszy nawiązał do przedmiotowej kwestii w ramach przedstawienia stanu sprawy, relacjonując stanowisko organu (s. 16-17 uzasadnienia): "Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż na obecnym etapie prowadzonego postępowania brak jest podstaw do kwestionowania wskazanego w Raporcie zasięgu oddziaływania inwestycji, który ma ograniczyć się do terenu dawnej działki nr [...] (która uległa podziałowi na działki nr [...] i [...]). Z kolei zasięg ten co do zasady determinuje krąg stron prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe powoduje, iż za strony niniejszego postępowania zasadniczo winien zostać uznany inwestor oraz współwłaściciel działki nr [...], współwłaściciele działki nr [...], jak również właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem dawnej działki nr [...] wskazanej w Raporcie inwestora jako obszar oddziaływania inwestycji tj. właściciele (współwłaściciele) działek nr: [...], [...], [...], [...], [...] [...], których źródłem interesu prawnego w niniejszym postępowaniu są przepisy prawa cywilnego o własności (art. 140 i nast. K.c). Wskazać przy tym należy, że weryfikacja przez Kolegium Odwoławcze kręgu stron prowadzonego postępowania nastąpiła w oparciu wpisy w ewidencji gruntów, jak również wpisy w księgach wieczystych, stosownie do wytycznych Sądu. Jednocześnie Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie jest wykluczone, iż oznaczony wyżej krąg stron, w toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie wymagał będzie ponownej weryfikacji. Weryfikacja taka winna być przy tym dokonana z uwzględnieniem treści Raportu uzupełnionego o informacje wskazane we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, których ocena przez organ I instancji może doprowadzić do oznaczenia innego niż dotychczas wskazywany przez inwestora zasięg oddziaływania inwestycji. Organ I instancji winien również ocenić przydatność dla oceny takiego oddziaływania opinii sporządzonych przez biegłych, przy czym winno to nastąpić nie wcześniej niż po uprzednim rozpatrzeniu wniosków inwestora o ich wyłączenie. Wreszcie organ winien również na bieżąco weryfikować krąg osób mających interes prawny w niniejszym postępowaniu w oparciu o ewentualne zmiany w strukturze własnościowej nieruchomości (co w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania miało już miejsce)". Dalej, już w ramach prezentowania własnego stanowiska, Sąd wskazał (s. 23-24 uzasadnienia): "Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę dokonało oceny prawidłowości wyznaczonego zasięgu oddziaływania inwestycji wskazując, że będzie się on mieścił w granicach działek nr [...] i [...] (powstałych z podziału działki nr [...]). Na tej podstawie Kolegium Odwoławcze ustaliło krąg stron, co stanowi realizację w tym zakresie wskazówek zawartych w uzasadnieniu wyroku z 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 931/14. Organ II instancji przy tym uzasadniał, na podstawie jakich dowodów ustalił ten krąg stron postępowania. Ustalenia te nie budzą w tak ustalonym stanie faktycznym wątpliwości. Jednocześnie Kolegium Odwoławcze wyraźnie wskazało organowi I instancji, że tak ustalony krąg nie ma charakteru statycznego, ponieważ zarówno sami właściciele nieruchomości uznani za strony mogą się zmieniać (czy to w przypadku zbywania nieruchomości, czy np. śmierci), jak i uzupełnienia wad wytkniętych w sporządzonym na potrzeby tej sprawy raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co z kolei może spowodować zmianę zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a tym samym może to doprowadzić także i do zmiany kręgu stron". Wreszcie, w końcowej części uzasadnienia wyroku, w której Sąd ustosunkowywał się do zarzutów skargi, zamieszczone zostało stwierdzenie (s. 26 uzasadnienia): "Niezasadny jest zarzut skarżącego co do braku ustalenia przez organ odwoławczy kręgu stron postępowania. Kolegium Odwoławcze taki krąg ustaliło zasadnie przyjmując, że w razie zmian podmiotowych dotyczących właścicieli poszczególnych nieruchomości będących stronami postępowania lub ustalenie w oparciu o poprawiony raport odmiennego obszaru oddziaływania (a jest to potencjalnie możliwie z uwagi na możliwy wybór bardziej korzystnego dla środowiska wariantu przedsięwzięcia) – należy taki krąg stron zweryfikować". W świetle przytoczonych fragmentów uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2015 r. konkluzja i implikacje zawartej w nim oceny prawnej co do rozważanej kwestii jawią się jako jednoznaczne – stronami w postępowaniu są: inwestor, współwłaściciel działki nr [...], współwłaściciele działki nr [...] oraz właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem dawnej działki nr [...] (trzeba przy tym zauważyć, że twierdzenia organu, pozytywnie zweryfikowane przez Sąd, nie tylko traktowały o "nieruchomościach bezpośrednio sąsiadujących", ale wprost wskazywały numery działek, które to kryterium spełniają – działka skarżącej nr [...] się pośród nich nie znajduje). Ważne jest też zastrzeżenie, że tak ustalony krąg stron nie ma charakteru statycznego i może ulec zmianie. Potencjalnymi przyczynami takiej zamiany są: następstwo prawne w zakresie własności nieruchomości, weryfikacja zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji w wyniku uzupełnienia raportu o jej oddziaływaniu na środowisko tudzież wybór innego wariantu realizacji przedsięwzięcia. Zmiana kręgu stron musiałaby zatem znajdować uzasadnienie w nowych – w porównaniu z stanem istniejącym w momencie wydania decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – okolicznościach faktycznych i (lub) w nowym materiale dowodowym. Wobec powyższego kluczowa stała się analiza wspomnianych okoliczności i materiału dowodowego (w zakresie determinującym legitymację procesową) i odpowiedź na pytanie, czy można w nich upatrywać owego uzasadnienia dla zmiany (poszerzenia) kręgu stron. W ocenie Sądu, odpowiedź ta jest negatywna. W tym miejscu wypada zauważyć, że na nowy materiał dowodowy składają się przede wszystkim dokumenty: "Aneks do raportu oddziaływania na środowisko", "Ocena oddziaływania na zdrowie ludzi dla przedsięwzięcia: Zakład naprawy pojazdów samochodowych, dz. ew. nr [...] w K.", opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (znak: [...]), postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - Wydział Spraw Terenowych S. S. ([...]). Żaden z tych dokumentów nie wskazuje na potrzebę weryfikacji zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Celem aneksu do raportu oddziaływania na środowisko było uzupełnienie tegoż raportu o pełne i wyczerpujące przedstawienie wariantów dla przedsięwzięcia, tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Warianty te zostały w raporcie przedstawione, przy czym w konkluzji wskazuje się na wariant zaproponowany przez wnioskodawcę. A zatem w tym zakresie nie ma istotnej zmiany, a w szczególności nie ziścił się sygnalizowany przez Sąd przypadek wyboru innego wariantu realizacji przedsięwzięcia. Z kolei w ocenie oddziaływania na zdrowie ludzi skonkludowano, że przy spełnieniu wymaganych warunków nie będzie negatywnego oddziaływania emisji występujących zanieczyszczeń na zdrowie zatrudnionych pracowników, jak również nie będzie negatywnego wpływu na zdrowie okolicznych mieszkańców (konkluzja ta dotyczy wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska). W pozytywnej opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. stwierdzono w szczególności, że przedsięwzięcie – zarówno w wariancie drugim, jak i trzecim – spełnia wymogi zdrowotne zarówno na stanowiskach pracy, jak i poza granicami zakładu; nie stwierdzono konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, a to z uwagi zamknięcie się uciążliwości planowanego przedsięwzięcia w granicach działki. W pozytywnym uzgodnieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wskazano, że przeprowadzane w ramach uzgadnianego przedsięwzięcia lakierowanie elementów w kabinie lakierniczej nie będzie przyczyną negatywnych oddziaływań na środowisko. Uzgodnienie to jest zrelatywizowane do wariantu drugiego przedsięwzięcia, tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę. W decyzji środowiskowej zastrzeżono w szczególności, że uciążliwe oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie może wykraczać poza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny, przy czym dotyczy to szczególnie emisji hałasu oraz przenikania zanieczyszczeń lotnych do powietrza atmosferycznego i ich oddziaływania na sąsiednie zabudowane i zamieszkałe nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za zasadne stanowisko organu co do braku legitymacji procesowej skarżącej w odnośnym postępowaniu administracyjnym oraz co do przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W konsekwencji niezasadne okazały się sformułowane w skardze zarzuty, w tym zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7, 28 i art. 138 § 1), ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82), Rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 25 czerwca 2013 r. (§ 2). Nawiązując do wskazywanej przez Prokuratora – w kontekście interpretacji oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2015 r. – możliwości różnego rozumienia pojęcia "bezpośredniego sąsiedztwa", wypada podkreślić, że – w ocenie Sądu – jego desygnatami są tylko działki graniczące z działką, na której ma być realizowane przedsięwzięcie. Chodzi wszak nie tylko o sąsiedztwo (które hipotetycznie można by rozumieć szerzej), ale o sąsiedztwo bezpośrednie. Poza tym w ustaleniach organu, uznanych przez Sąd już wtedy za prawidłowe, mowa była o konkretnych numerach działek – właśnie działek graniczących z działką, na której ma być realizowane przedsięwzięcie (działki skarżącej pośród nich nie ma). Treść i znaczenie oceny prawnej zawartej w powołanym wyroku nie budzi zatem wątpliwości. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.