II SA/Kr 1563/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. J. i E. J. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na roboty wykończeniowe , oddala skargę. Wojewoda w postanowieniu z 11 czerwca 2019 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu zażalenia T. J. i E. J. na postanowienie Starosty [...] z dnia 21 lutego 2019 r. (znak: [...]), o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. nr [...] z dnia 6 sierpnia 1982 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na roboty wykończeniowe w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na dz. ewid. nr [...], położonej w miejscowości T., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Postanowienie to zapadło na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie: E. J. i T. J. wnioskiem z 12 października 2018 r. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej: ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. z dnia 6 sierpnia 1982 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wykonanie wskazanych powyżej robót oraz decyzją z 21 czerwca 1983 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Wnioskodawcy w uzasadnieniu wniosku podali, że wskazane w nim decyzje mogły zostać wydane w wyniku przestępstwa, a dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne mogły być fałszywe. Ponadto, w uzupełnieniu przedmiotowego podania w piśmie z 16 listopada 2018 r. T. J. wskazał, że jego rodzice, będący właścicielami dz. nr [...] nie brali udziału – jako strona – bez własnej winy w postepowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Starosta [...] w postanowieniu z 21 lutego 2019 r. (znak: [...]), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1 i 2, art. 149 § 3, art. 150 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej omawianą decyzją pozwolenia na budowę. Swoje stanowisko organ l instancji uzasadnił złożeniem podania o wznowienie z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Na to postanowienie zażalenie złożyli wnioskodawcy twierdząc, iż rozstrzygnięcie jest dla nich krzywdzące i zostało wydane z naruszeniem prawa. E. J. wskazała, iż wniosła podanie o wznowienie z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., gdyż kwestionowana decyzja nie została jej doręczona z aktami sprawy. Żaląca się podniosła, że nie zapoznawała się i nie miała wiedzy o tej sprawie cyt. "aż do dnia 12-10-2018 r., tj. złożenia przez nią wniosku o wznowienie postępowania." Zadaniem stron, organ l instancji pominął zawarte we wniosku o wznowienie postępowania żądanie obejmujące również kontrolę decyzji wydanej przez Wójta Gminy N. T. z 21 czerwca 1983 r. (znak: [...]), o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego na dz. ewid. nr [...], położonej w miejscowości T.. Organ odwoławczy w motywach wyżej opisanego rozstrzygnięcia z 11 czerwca 2019 r. stwierdził brak podstaw do orzeczenia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. nr [...] z dnia 6 sierpnia1982 r. pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia oraz postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. z 21 czerwca 1983 r. znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie. Następnie wyjaśniono, że przesłanka wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nakłada na organy administracji publicznej, obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Dla zachowania terminu przy innych przesłankach wznowienia, strona musi wykazać, że zachowała termin jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o wystąpieniu wskazanej przesłanki, np. o wydaniu decyzji przez organ podlegający wyłączeniu, od wyjścia na jaw okoliczności faktycznych dla sprawy, o prawomocnym orzeczeniu stwierdzającym fałsz dowodu będącego podstawą ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy lub popełnieniu przestępstwa. Dopuszczenie jednak w art. 145 § 2 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego wyjątków od tej reguły powoduje, że termin ten liczony będzie od powzięcia przez stronę wiadomości o tym, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla strony okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Takiej oceny strona może dokonać tylko po zakończeniu postępowania w sprawie decyzją ostateczną. To bowiem wówczas można dokonać oceny materiału dowodowego, na którego podstawie organ dokonał ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Dalej organ II instancji podkreślił, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Przechodząc do sedna sprawy Wojewoda wskazał, że w podaniu z 12 października 2018 r. o wznowienie postępowania zostały wymienione przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i 4 k.p.a. Ze względu na powyższe, ocenę zachowania jednomiesięcznego terminu należy odnieść osobno do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (dowiedzenie się o decyzji), a osobno do przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. (dowiedzenie się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania). Dalej wskazano, że w piśmie z 16 listopada 2018 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu l instancji z 13 listopada 2018 r. T. J. oświadczył, że "Decyzję w sprawie pozwolenia na roboty wykończeniowe na działce [...] jak i sam projekt domu zobaczyłem po raz pierwszy w PINB w N. T. dnia 28.09.2018 r." Natomiast E. J. w piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. stwierdziła, że "moje stanowisko w tej sprawie jest takie samo jakie zajął mój mąż w piśmie złożonym do Urzędu w dniu 16.11.2018 r". Jednakże organ II instancji uznał, że termin wskazany przez wnioskodawców określający, kiedy dowiedzieli się o decyzji i okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. z dnia 6 sierpnia 1982 r. nie znajduję potwierdzenia w aktach sprawy. Za pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w N. T. przekazał do Starosty [...] informacje oraz dokumenty świadczące, że przed organem nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie w sprawie robót objętych kwestionowaną decyzją. Stronami tego postępowania byli E. J. i T. J.. W postępowaniu tym, T. J. w dniu 16 maja 2007 r. (jak wynika adnotacji na zawiadomieniu z 10 maja 2007 r. sporządzonej przez skarżącego), zapoznał się z aktami sprawy, które obejmowały projekt budowlany opracowany dla omawianej inwestycji, w tym również zatwierdzającą go decyzję Wójta Gminy N. T. [...] data jw. Postępowanie przed organem nadzoru budowlanego zakończyło się wydaniem decyzji z 17 lipca 2007 r. (znak: [...]), zawierającej w swej treści numer, znak, datę oraz zakres decyzji objętej podaniem o wznowienie, która została skierowana do E. J. i T. J. w przesyłce - odebranej (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia) przez T. J. w dniu 24 lipca 2007 r. Organ przyjął, że doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczania. Z analizy akt sprawy nie wynika by skarżący podważył fakt doręczenia korespondencji z PINB w N. T., ani nie wykazali, że nie zapoznali się z jej treścią. W ocenie organu odwoławczego, bezspornym jest w świetle przytoczonych argumentów, że T. J. posiadał wiedzę o decyzji pozwolenia na budowę oraz o zakresie i formie jaką zawierał projekt budowlany opracowany dla tej inwestycji już na etapie postępowania przed PINB w N. T. w 2007 roku, które zostało zainicjowane z jego wniosku. Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, że skarżący już w dniu 16 maja 2007 r. po zapoznaniu się z dokumentami w organie nadzoru budowlanego dysponował stosowną wiedzą o istnieniu kwestionowanej przez niego decyzji oraz o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Zatem już w tym dniu posiadał wystarczające informacje dla sporządzenia podania o wznowienie postępowania. Trzeba przy tym zauważyć, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem niesformalizowanym i nie wymaga od strony spełniania jakiś szczególnych warunków przy sporządzeniu podania. Zdaniem organu II instancji, z analizy całości akt sprawy wynika aktywny udział T. J. - współwłaściciela działki nr [...] położonej w N. T. w postępowaniu przed organem nadzoru budowalnego w tym: wystąpienie ze stosownym wnioskiem jego wszczęcie, zapoznanie się z aktami, wystąpienie o wydanie uwierzytelnionych akt. Nadto zdaniem organu II instancji należy domniemywać, że o decyzji oraz okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania E. J. dowiedziała się od męża już na etapie postępowania toczącego się przez organem nadzoru budowlanego w 2007 r. a nie po dokonaniu wglądu w akta przez T. J. w dniu 28 września 2018 r. W kontrolowanej sprawie takie ustalenie, którego dokonał również organ l instancji, jest zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Lektura akt sprawy pozwala bowiem na sformułowanie tezy, że oboje małżonkowie interesowali się nieruchomością stanowiącą ich własność. Z pewnością nie było tak, że tylko T. J. z pominięciem swojej żony, podejmował czynności dotyczące ich wspólnej nieruchomości - graniczącej z działką nr [...], na której zlokalizowany jest sporny budynek mieszkalny. Zachowanie małżonków odpowiada treści art. 36 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. kodeks rodzinny i opiekuńczy. Zgodnie z tym przepisem, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Przyjmując więc, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji lub okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, Wojewoda stwierdził, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wniosek skarżących z 12 października 2018 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia. Obejmował on również żądanie wznowienia w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. Nr [...] [...] z 21 czerwca 1983 r. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnym jednorodzinnym na dz. ewid. nr [...], położonej w miejscowości T., w stosunku do rozpatrzenia którego Starosta [...] uznał się za niewłaściwy. O tej okoliczności organ l instancji poinformował wnioskodawców stosując dyspozycję art. 66 § 1 k.p.a., pismem z 30 października 2018 r. wskazując na konieczność wniesienia odrębnego podania w sprawie zakończonej decyzją pozwolenia na użytkowanie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesionej na ww. postanowienie Wojewody skarżący zarzucili naruszenie: - przepisów postępowania, a to art. 7,77, 75 k.p.a., a także art. 40 § 1 i 3, art. 145 § i pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie i nienależyte ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy skutkujące, błędnym przyjęciem, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.; art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; - prawa materialnego, a to: art. 28 ust. i ustawy Prawo Budowlane, z 1974 r.- poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwie ustalenie stron postępowania. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości postanowienia Wojewody oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. Dz. U. z 2018r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2019, poz.2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga dotyczy postanowienia Wojewody utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 21 lutego 2019 r. (znak: [...]), o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy N. T. nr [...] z dnia 6 sierpnia 1982 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na roboty wykończeniowe w budynku mieszkalnym. Zagadnieniem decydującym o rozstrzygnięciu niniejszej sprawy jest wyłącznie kwestia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Wniosek o wznowienie złożony został przez skarżącego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 2. Jednakże aby mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., organ musi dysponować stosownym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jego rzeczą nie jest przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie, a strona wezwana przez organ do podania informacji, który dowód stanowiący podstawę ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy jest dowodem fałszywym oraz przedłożenia prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego fałszywość tego dowodu, nie uczyniła zadość temu wezwaniu, bowiem niczego ani nie wskazała, ani nie przedłożyła (k. 18, 19 a.a.). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje ponadto na istnienie okoliczności określonych w art. 145 § 2 i 3 k.p.a. W rezultacie powyższego zasadnie przyjęto, że wniosek o wznowienie został oparty na przesłane z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec regulacji art. 148 § 2 k.p.a. dla ustalenia czy dochowano terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. kluczowe znaczenie ma ustalenie kiedy strona "dowiedziała się" o decyzji, wydanej w ramach postępowania, którego wznowienia się domaga. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania (tj. przede wszystkim odnośnie nazwy organu, który wydał decyzję oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy). Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, gdyż w takim przypadku za wystarczające uznać należy powzięcie informacji czego dana decyzja dotyczy (por. np. wyroki NSA z dnia 6 maja 2009 r., II OSK 714/08, z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1296/09 z dnia 9 września 2011 r., II OSK 2407/10 oraz z dnia 25 maja 2017 r., II OSK 2445/15). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy orzekające w rozpoznawanej sprawie, prawidłowo przyjęły, że o ostatecznej decyzji z 6 sierpnia 1982 r. o pozwoleniu na budowę strony dowiedziały się w toku toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania w sprawie robót objętych kwestionowaną decyzją. T. J. w dniu 16 maja 2007 r. własnoręcznie uczynił adnotację na zawiadomieniu z 10 maja 2007 r., że zapoznał się z aktami sprawy, które obejmowały projekt budowlany opracowany dla przedmiotowej inwestycji, w tym również zatwierdzającą go decyzję Wójta Gminy N. T. z 6 sierpnia 1982 r. (k. 34 a.a.). Przede wszystkim jednak w kończącej to postępowanie decyzji organu nadzoru budowlanego z 17 lipca 2007 r. (znak: [...]), podano numer, znak, datę oraz zakres decyzji objętej podaniem o wznowienie (k. 28 a.a.). Ww. decyzja PINB z 17 lipca 2007 r. została skierowana do E. J. i T. J. i odebrana została przez T. J. w dniu 24 lipca 2007 r. Skarżąca E. J. w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do sądu nie wskazywała na inne okoliczności poza tymi, które podnosił jej mąż T. J.. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której żądanie wznowienia dotyczy. Początek biegu tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest tylko to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Z okoliczności wyżej przytoczonych wynika, ponad wszelką wątpliwość, że nastąpiło to wobec skarżących najpóźniej w dniu 24 lipca 2007 r. wraz z doręczeniem przesyłki zawierającej decyzję PINB z 17 lipca 2007 r., która w swej treści wskazywała na objętą wnioskiem o wznowienie postępowania decyzję o pozwoleniu na budowę z 1982 r. Powyższe zatem przeczy lansowanej w skardze tezie, jakoby skarżący wiadomość o decyzji z 1982 r. powzięli dopiero 28 września 2018 r. Sąd nie mógł ustosunkować się do podnoszonej przez skarżących argumentacji dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego, bowiem zarzut ten mógłby być przedmiotem analizy w dopiero po wznowieniu postępowania, do czego w tym postępowaniu nie doszło. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się bowiem postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. NSA w wyroku z 15.02.2018 r., II OSK 999/16, LEX nr 2446963 wskazał, że: "Wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia". Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z 14.06.1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. Tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 – organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 wydać decyzję (obecnie postanowienie) odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Zatem, w ocenie Sądu, organy słusznie odmówiły wznowienia postępowania w przedmiotowej prawie, bowiem wniosek o wznowienie postępowania z dnia 12 października 2018 r. został złożony po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.