II SA/Kr 1570/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić wniosek Pismem z dnia 6 października 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący M. K., reprezentowany przez pełnomocnika Z. K., wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. We wniosku podniesiono, że skarżący został celowo pominięty przy doręczaniu ww. decyzji. O doręczeniu decyzji innym uczestnikom postępowania dowiedział się przypadkowo od jednego z uczestników. Brak doręczenia decyzji Z. K. jako pełnomocnik M. K. zgłosiła telefonicznie pracownikowi Urzędu Wojewódzkiego. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w czasie "podwójnego awizowania" przesyłki był w domu, nigdzie nie wyjeżdżał. Z informacji uzyskanych w Urzędzie Pocztowym w Z. w dniu 20 sierpnia 2014 r. pełnomocnik dowiedział się, że przesyłka z dnia 27 czerwca 2014 r. była dwukrotnie awizowana 1 lipca i 9 lipca 2014 r., a następnie odesłana do nadawcy w dniu 16 lipa 2014 r. ze skutkiem doręczenia. Pełnomocnik podniósł, że wyjaśnienia listonosza są sprzeczne – raz zeznał, że dwukrotnie pozostawił awiza w skrzynce, innym razem, że oddał awizo domownikom. Z systemu śledzenia przesyłek pocztowych wynika, że przesyła była nieskutecznie doręczona już 30 czerwca 2014 r., jednak listonosz nie pozostawił tego dnia awiza. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w dniu 29 września 2014 r. udał się do Wydziału Infrastruktury Urzędu, gdzie dowiedział się, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zaginęło. Tym samym od dnia 30 września 2014r. liczy siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powyższe okoliczności potwierdzają, w ocenie pełnomocnika, brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Do wniosku dołączono skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 czerwca 2014 r., skargę do Urzędu Pocztowego w Z., wydruk z systemu śledzenia przesyłek oraz pismo Poczty Polskiej S.A. z 10 września 2014r. informujące o sposobie rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu, jako spóźniony. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W niniejszej sprawie Z. K. jako pełnomocnik skarżącego składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną wyżej decyzję Wojewody wskazuje, iż termin 7 dni, o którym mowa w art. 87 p.p.s.a. liczy od dnia 30 września 2014 r., a więc od dnia następnego po dniu kiedy, uzyskała informację w Urzędzie Wojewódzkim o zaginięciu zwrotnego potwierdzenia odbioru ekspediowanej do niej korespondencji. W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca upatruje jako przesłankę uzasadniającą brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi w wadliwości doręczenia zaskarżonej decyzji, a wręcz jego braku. Z uwagi na powyższe siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć nie od daty powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji, ani też faktu zagubienia tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru lecz od daty uzyskania przez pełnomocnika skarżącego w Urzędzie Pocztowym w Z. informacji o bezskutecznej próbie doręczenia jej w dniu 1 i 9 lipca 2014r. przedmiotowej korespondencji tj. od dnia 20 sierpnia 2014 r. Należy bowiem podkreślić, iż w przypadku M. K., podjęte przez jego pełnomocnika czynności mające na celu wyjaśnienie czy także i jemu przedmiotowa decyzją została wysłana doprowadziły w dniu 20 sierpnia 2014r. do uzyskania przez Z. K. w Urzędzie Pocztowym w Z. informacji , iż próba doręczenia jej przez pocztę przedmiotowej korespondencji miała miejsce kolejno 1 i 9 lipca 2014r. Należy więc przyjąć, iż w niniejszej sprawie przyczyna uchybienia terminowi ustała wówczas, gdy pełnomocnik skarżącego dowiedział się, że w stosunku do jego mocodawcy upłynął już termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art.53 §1 p.p.s.a. Powyższy stan istniał już niewątpliwie w dniu 20 sierpnia 2014r. Zgodnie bowiem z 46§6 k.p.a. w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Powyższy skutek nastąpił więc z upływem 15 lipca 2014r. Tym samym więc na dzień 20 sierpnia 2014r. M. K. upłynął już 30 dniowy termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność, iż w dniu 29 września 2014r. pełnomocnik skarżącego dowiedziała się w Urzędzie Wojewódzkim o zaginięciu zwrotnego potwierdzenia odbioru skierowanej do niej korespondencji jest irrelewantna z punktu widzenia treści art. 87 p.p.s.a., albowiem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu otwarł się już dla niej jak i jej mocodawcy w dniu 20 sierpnia 2014r. Tymczasem pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 27 czerwca 2014 r. znak: [...] dopiero w dniu 6 października 2014r. , a więc przeszło ponad miesiąc po upływie terminu z art. 87 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż przedmiotowy wniosek jest spóźniony, oraz kierując się dyspozycją art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.