II SA/Kr 1581/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Paweł Darmoń / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi L.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 19 września 2013 r. , znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r., na podstawie art. 61 a kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. C. i L. C., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 25 maja 2009r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia 25 maja 2009r., znak: [...] Wójt Gminy [...] odmówił nakazania J. i P. J. wykonania na swojej działce nr [...] położonej w J. rowu odprowadzającego wodę gromadzącą się na działce nr [...] stanowiącą własność M. i L. C.. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym również opinia wykazały, że powodem zalewania nieruchomości M. i L. C. nie są wody opadowe spływające z nieruchomości J. i P. J. tylko wody opadowe spływające z terenu nieruchomości wnioskodawców. M. i L. C. wskutek wybudowania podmurówek ogrodzeń zatrzymali przepływ wody z części nieruchomości położonej przy ulicy B. w stronę rowu, a następnie cieku znajdującego się przy ul. P. w J.. W związku z tym woda nie mogąc znaleźć ujścia do rowu znajdującego się przy ulicy P. tworzy zastoiska na nieruchomości M. i L. C.. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2009r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009r, sygn. akt: II SA/Kr 1506/09 oddalił skargę. W dniu 22 listopada 2010 r. L. C., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 145 § 2 kpa złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego przez Wójta Gminy decyzją z dnia 25 maja 2009r. Decyzją z dnia 13 lipca 2011 r. Wójt Gminy odmówił wznowienia postępowania. Odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. W piśmie z dnia 22 lutego 2012r., sprecyzowanym w piśmie z dnia 17 marca 2012 r. L. C. ponownie wniósł o wznowienie postępowania w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 16 maja 2013r. odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 sierpnia 2009 r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. utrzymało w mocy własne postanowienie. W dniu 1 lipca 2013 r. M. i L. C. powołując się na treść art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 25 maja 2009r. Przyczyny nieważności decyzji upatrywali w fakcie, że opinia, na której oparł się Wójt w "postępowaniu prokuratorskim" uznana została za wadliwą. Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że decyzja Wójta Gminy z dnia 25 maja 2009r. była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i sąd ten wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt: II SA/Kr 1506/09 oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Odwołując się do poglądów doktryny organ wskazał, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest także stwierdzenie przez organ wstępnie badający żądanie, że sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję, której dotyczy żądanie, prawomocnym wyrokiem oddalił skargę oraz że podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji powołuje się na te okoliczności, które były przedmiotem badania sądu (przeszkoda przedmiotowa). Orzeczenie sądu cieszy się powagą rzeczy osądzonej i organ administracji nie może dopatrywać się naruszenia prawa tam, gdzie sąd administracyjny orzekł wcześniej o zgodności z prawem. Uzasadnia to wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pogląd taki znajduje uzasadnienie w przyjęciu, że niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi na etapie orzekania (wyrokowania) oznacza, że skarga zostaje uwzględniona, jeśli tylko sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, wyda któryś z typów wyroków, określonych w art. 145-150 p.s.a. Przepisy te nakazują, bowiem sądowi administracyjnemu wybrać właściwy, przewidziany w nich sposób rozstrzygnięcia skargi, niezależnie od treści skargi, a więc zakresu, w jakim akt lub czynność została zaskarżona, oraz od sformułowanych w niej zarzutów i wniosków. Prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka zatem możliwość skorzystania z uprawnień do pozbawienia mocy wiążącej w czasie decyzji w zakresie, w jakim sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem decyzji, powinien był z urzędu - niezwiązany granicami skargi - w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. k.p.a. Kolegium przytoczyło również uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt: l OPS 6/2009, w której stwierdzono, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 kpa) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu -przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie, co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw z art. 156 § 1 kpa. M. C. i L. C. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucili, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawierało uzupełnienie przywołujące art. 154 kpa, które zostało całkowicie pominięte przez Kolegium w wydanym postanowieniu. Ponadto – zdaniem odwołujących się - Kolegium wydając zaskarżone rozstrzygnięcie dokonał manipulacji, powołując się na wyrok WSA z 8 grudnia 2009r. w którym Sąd pozostawał w błędnym przekonaniu, że ustalenia l instancji i opinia biegłego są prawidłowe. Tymczasem dowody będące w dyspozycji Kolegium, do których należą: mapa sytuacyjno - wysokościowa, projekt odwodnienia ulicy B. i ulicy P., rozpytania H. S. oraz zeznania złożone w prokuraturze przez czterech świadków stanowią dowody, którymi nie dysponował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , a które świadczą o błędnej opinii biegłego. Również treść postanowienia o umorzeniu śledztwa przeciwko biegłemu z 2 listopada 2010 r. oraz uzasadnienie postanowienia Sądu o oddaleniu zażaleniu z dnia 24 lutego 2011 r. stanowią dowody uzasadniające wznowienie postępowania. Dowody, jakie zostały ujawnione po zakończeniu postępowania administracyjnego nie były znane w chwili rozpatrywania sprawy w 2009 r. co uzasadnienia uchylenie decyzji z dnia 29 maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 44 i art. 61a kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a podniesione we wniosku zarzuty nieuzasadnione. Kolegium podzieliło rozważania przedstawione w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2013 r. W szczególności podało, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i sąd ten wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009r, sygn. akt: II SA/Kr 1506/09 skargę L. C. oddalił. Kolegium dokonało analizy uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku i ustaliło, iż WSA w Krakowie wypowiadał się w przedmiocie przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w szczególności w przedmiocie sporządzonej w sprawie opinii biegłego. Sąd wskazał, że w postępowaniu administracyjnym ustalono, że nawiezienie ziemi na nieruchomość J. J. i P. J. nie stanowiło naruszenia stosunków wodnych i nie miało wpływu na odpływ wody z działki skarżącego. Co więcej, to działania skarżącego doprowadziły do zatrzymania naturalnego spływu wody z ich działki poprzez wykonanie betonowego muru w poprzek działki w środkowej jej części. W tej sytuacji prawidłowo przyjęto, że brzmienie ustawy Prawo wodne wyklucza wydanie rozstrzygnięcia, którego domagał się skarżący. Odnosząc się do kolejnych zarzutów wskazano, że w toku postępowania przed organem l instancji przeprowadzono w dniu 27 maja 2008 r. rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami w terenie. W postępowaniu przeprowadzono również dowód z opinii biegłego z zakresu melioracji. W opinii wskazano, iż nie doszło do naruszenia stosunków wodnych przez właścicieli działki nr [...], a nawiezienie ziemi na ich działkę nie ma wpływu na odpływ wody z działki M. C. i L. C., ponieważ jest ona położona powyżej działki J. J. i P. J.. Biegły wskazał również, że wykonany przez M. C. i L. C. cokół betonowy, poprzeczny do spadku działek [...] i [...] uniemożliwia naturalny spływ wody. Oznacza to, że postępowanie dowodowe oraz opinia biegłego były przez sąd analizowane i sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w tym zakresie. Stosownie natomiast do treści art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] jest, zatem związane wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem WSA w Krakowie. Organ wyjaśnił również, że art. 154 kpa stanowi podstawę dla wzruszenia decyzji odrębną od postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako podstawę stwierdzenia nieważności wnioskodawcy przywołują istnienie nowych dowodów, tymczasem ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, stanowi podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 kpa), a nie może stanowić przesłanki skutkującej stwierdzeniem nieważności decyzji. Organ wyjaśnił, że podstawę do wznowienia postępowania mogą stanowić wyłącznie takie okoliczności, które nie były rozpatrywane przez sąd administracyjny, ponieważ nie były znane temu sądowi przy wydawaniu orzeczenia. Wreszcie Kolegium nadmieniło, że art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje możliwość wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego. L. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 25 maja 2009 r., względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 k.p.a. przez jego pominięcie i w efekcie nie podjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze żadnych ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - art. 61 a k.p.a. przez jego niezasadne zastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009r. sygn. akt: II SA/Kr 1506/09 nie miał obiektywnej wiedzy o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach - zatem żądanie zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn wskazanych we wniosku skarżącego nigdy nie było przedmiotem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej; - art. 29 ustawy Prawo wodne przez jego niezastosowanie w sprawie oraz pomięcie oceny prawnej rażącego naruszenia tego przepisu w świetle okoliczności, które nie były objęte (gdyż nie były znane) prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2009r. a niewątpliwie istniały w chwili wydania decyzji przez organ administracyjny; - niezasadne uznanie, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2009 r. jest jedyną przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania wobec dowodów wskazanych przez skarżącego, które w sposób jednoznaczny wskazują, że decyzja Wójta Gminy została wydana na skutek rażącego błędu i zaniedbania biegłego - który to błąd został następnie ujawniony i potwierdzony; - art. 107 § 3 k.p.a. w ten sposób, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zbadało, czy w rozpatrywanym przypadku istniały merytoryczne podstawy do wszczęcia postępowania stwierdzenie nieważności decyzji - zaś uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w tym przedmiocie nie zawiera żadnych merytorycznych ustaleń, które winny znaleźć się w uzasadnieniu; - art. 7 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak merytorycznej kontroli zarzutów skarżącego; organ ograniczył się do wywodu prawnego w przedmiocie przeszkód przedmiotowych dla merytorycznego rozpoznania sprawy - nie ustalając, czy okoliczności wskazane przez skarżącego były przedmiotem kontroli przed sądem administracyjnym oraz zaniechanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonania ustaleń, czy zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania - które to ustalenia powinny opierać się na analizie zarzutów merytorycznych zgłoszonych przez skarżącego i wskazanych jako rażące naruszenie prawa; - art. 8 k.p.a., w ten sposób, że organ wiedząc, że skarżący dwukrotnie już starał się wznowić postępowanie - którego to wznowienia odmawiano mu z uwagi na to, że skarżący powołał złą podstawę prawną nie będąc jednocześnie prawnikiem - zamiast merytorycznie rozpoznać sprawę - na powrót odsyła skarżącego do procedury wznowienia postępowania nie rozważając nawet możliwości merytorycznego rozpoznania zgłoszonych przez skarżącego naruszeń prawa zgodnie z treścią jego żądania; - art. 11 k.p.a., - art. 80 k.p.a, przez to, że organ administracji publicznej nie odniósł się do całokształtu materiału dowodowego i nie zbadał okoliczności bezwzględnie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w efekcie błędnie uznał, że jedyną i wyłączną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania jest wyłącznie sam fakt wydania przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 8 grudnia 2009r. sygn. akt: II SA/Kr 1506/09 w którym oddalił skargę - bez jednoczesnego zbadania, na podstawie jakich okoliczności i dowodów orzekał sąd w dacie 8.12.2009r. i czy ujawnienie rażących uchybień po tej dacie, (które istniały w chwili orzekania, lecz nie były znane sądowi) ma znaczenie dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Wójta Gminy. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że organ nie może kwestionować wiedzy biegłego, zatem gdy biegły popełnia błąd w sztuce, w dodatku rażący, (który został stwierdzony przez niezależnych specjalistów) organ administracji nie mając wiedzy specjalnej - przyjmuje w tym względzie ustalenia biegłego za swoje. Zatem skoro stan faktyczny, będący jednocześnie przesłanką dla właściwego zastosowania art. 29 ustawy Prawo wodne był błędnie ustalony - zastosowanie ww. przepisu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczności wskazane przez skarżącego nie były przedmiotem badania sądu, – co oznacza, że wydany wyrok nie zamyka organowi administracji drogi do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazany zakres zaskarżenia wykracza, bowiem poza powagę rzeczy osadzonej - co nie zostało przez organ zbadane i ustalone. Skarżący podkreślił, że sąd administracyjny prowadzi kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Wójta Gminy wyłącznie w zakresie materiału dowodowego zebranego przez organy administracji - zatem do dnia 8 grudnia 2009r. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W orzecznictwie i w piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji prawomocnej, a więc takiej, która wcześniej zaskarżona do sądu administracyjnego została przez ten sąd utrzymana w mocy, jako zgodna z prawem - w rezultacie wydania wyroku oddalającego skargę. Oznacza to, że wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę powoduje niedopuszczalność wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. I OPS 6/09, ONSAiWSA 2010, nr 2, poz. 18; wyroki NSA z dnia: 17 lipca 2012, sygn. II OSK 1617/11, Lex nr 1251836, z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 1793/11, Lex nr 1298491; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 584) . Związane jest to z powagą rzeczy osądzonej, o której stanowi art. 171 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270), . Wynikający z wyroku sądu administracyjnego, oddalającego skargę, przymiot prawomocności decyzji (postanowienia) determinuje skutki prawomocności, w tym niedopuszczalność ich wzruszenia w administracyjnym trybie stwierdzenia nieważności. Ma to związek z tym, że żadna z przyczyn nieważności nie może powstać po wydaniu decyzji przez organ administracji, a wszystkie mogą zostać ujawnione w postępowaniu przed sądami administracyjnym. Jeżeli zatem decyzja lub postanowienie były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd, to oddalenie przez sąd administracyjny skargi zamyka drogę administracyjną w zakresie stwierdzenia nieważności, co do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod. red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 881 oraz Komentarz, pod red prof. R. Hauzera i prof. M. Wierzbowskiego Warszawa 2014 r s. 651- 652; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 306). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zakończoną wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r sygn. II SA/Kr 1506/09 odnosił się do zarzutów skargi odnośnie przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego z zakresu melioracji inż. J. C. i jego wniosków o braku naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po analizie akt prowadzonego postępowania oraz podniesionych zarzutów stwierdził jednoznacznie, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji żadne przepisy prawa materialnego bądź postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy nie zostały naruszone. Sąd stwierdził dalej, że " skarżący był informowany o możliwości przeglądania akt na kolejnych etapach postepowania ", " nie zwracał się z wnioskiem o wydanie egzemplarza opinii biegłego" , "przeprowadzono rozprawę administracyjna połączoną z oględzinami w terenie " oraz " dowód z opinii biegłego z zakresu melioracji ". Sąd Administracyjny badał, zatem całość postepowania administracyjnego, w tym przeprowadzone przez organ dowody, analizował wykorzystaną przy rozstrzygnięciu opinię biegłego do spraw melioracji inż. J. C. . Nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji okoliczność podnoszona przez skarżącego, że postępowanie prokuratorskie w sprawie Ds. [...] dot. przedstawienia w toku postępowania administracyjnego przez rzeczoznawcę fałszywej opinii, zostało zakończone postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r o umorzeniu śledztwa, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie czynu. Postanowienie to zostało utrzymane przez Sąd Rejonowy w Brzesku Wydział II Karny postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r sygn. akt [...]. Nie ma też znaczenia opinia prywatna sporządzona przez mgr inż. K. K. na zlecenie skarżącego L. C. ( k – 21- 28 , ) W sprawie odmówiono wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 , poz. 168 ze zm.) z uwagi na to że żądający stwierdzenia nieważności decyzji powołuje się na okoliczności które były przedmiotem badania sądu ( tzw przeszkodę przedmiotową). Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznaje za słuszne a skarga, której zarzuty są bezzasadne podlega oddaleniu. Organ administracyjny szczegółowo wyjaśnił powody odmowy wszczęcia postępowania, dlatego podnoszone w skardze zarzuty o braku zastosowania art. 156 § 1 kpa, art. 29 prawa wodnego czy też naruszenia art. 107 § 3 , art. 7 , art 8, art. 11,art. 80 kodeksu postepowania administracyjnego są chybione. Na koniec stwierdzić należy ze argumenty powołane w skardze mogłyby zostać podniesione w trybie wznowienia postępowania ( art. 145 i następne kpa) , a skarżący był pouczany o takiej możliwości i z niej korzystał w latach 2010-2012. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270).