II SA/Kr 1590/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewody z dnia 12 sierpnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: zawiesić postępowanie sądowe Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Starosty K. z [...] marca 2011 r. i orzekł o odmowie zwrotu działek nr [...] o pow. 0,0035 ha, nr [...] o pow. 0,1292 ha, nr [...] o pow. 0,0183 ha i części działek nr [...] o pow. 0,0147 ha, nr [...] o pow. 0,0209 ha, nr [...] o pow. 0,0198 ha, nr [...] o pow. 0,3984 ha i nr [...] o pow. 0,0137 ha położonych w obr. [...] ewid. N. m. K. (w granicach parcel l. kat. [...] l. kat. [...], l. kat. [....] i l. kat. [...]b. gm. kat. M. ) na rzecz J.D., , T.K. oraz A.P. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniosła J.D. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt: II SA/Gd 562/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "Czy art. 137 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zakresie, w jakim nie uznaje za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, na której w terminie 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, rozpoczęto prace związane z realizacją tego celu i w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten zrealizowano, lecz następnie przeznaczono ją na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP?". Sprawa powyższa zawisła przed Trybunałem pod sygn. P 12/11 i nadal jest w toku. Natomiast postanowieniem z 12 maja 2011 roku, sygn. akt I SA/Wa 41/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 1 pkt 89 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004r. Nr 141 poz. 1492) w zw. z art. 19 tej ustawy – zmieniający art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 102 poz. 651 ze zm.) w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie nowego brzmienia art. 137 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w sytuacji, kiedy cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został przez jednostkę samorządu terytorialnego zrealizowany przed dniem 22 września 2004r. tj. dniem wejścia w życie wyżej wymienionej ustawy zmieniającej - jest zgodny z art. 2 i art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Sprawa została zarejestrowana w Trybunale pod sygnaturą P 38/11. Również do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana. W ocenie sądu, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowań toczących się przed Trybunałem Konstytucyjnym, bowiem zakwestionowany art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowił materialnoprawną podstawę wydania decyzji organ II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Istnieje zatem ścisły związek pomiędzy wynikiem oceny konstytucyjności powołanego przepisu a rozstrzygnięciem o legalności decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej. Zaznaczyć również należy, że ewentualne stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności wyżej wymienionego przepisu z Konstytucją RP ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż okoliczność orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją jest przesłanką wznowienia zarówno postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego (art. 145a k.p.a. oraz 272 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zaistniała zatem podstawa do zawieszenia postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia o konstytucyjności przepisu art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w powołanym zakresie przez Trybunał Konstytucyjny. Mając powyższe na uwadze sąd postanowił jak w sentencji.