II SA/Kr 1591/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg A. C., Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] oraz W. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego skargi oddala. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z 21.10.2013 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia budowę budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym: miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki dla pieszych, małą architekturę, rozbudowę sieci kanalizacji ogólnospławnej, rozbudowę sieci wodociągowej, budowę przyłącza wod.-kan., sieci kablowej niskiego napięcia, wjazdu oraz przebudowę ulicy [...]. Inwestycja ma być zlokalizowana na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] obr. [...] przy ul. [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z 7.02.2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wnioskiem z dnia 21.12.2015 r. inwestor wystąpił o zmianę decyzji Prezydenta Miasta K. z 21.10.2013 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji. Zmiany obejmowały między innymi kształt budynku, jego gabaryty, powierzchnię zabudowy, kubaturę i lokalizację, rozwiązania architektoniczne i zmianę sposobu użytkowania z budynku biurowo-usługowego na budynek mieszkalny. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 12.04.2016, zmienił decyzję nr [...] z 21.10.2013 znak: [...] w zakresie nazwy inwestycji oraz zatwierdził zamienny projekt budowlany inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym: miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, małą architekturę oraz infrastrukturę techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr.[...] przy ul. [...] w K.. Od decyzji zostały złożone odwołania w których zarzucono naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez nie zapewnienie udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, nieprawidłowo określony krąg stron postępowania, które winny uczestniczyć w tym postępowaniu ,w tym brak udziału właścicieli poszczególnych lokali w budynku przy [...] brak dokonania przez organ I instancji prawidłowej analizy w zakresie nasłonecznienia i spełnienia wymogu dotyczącego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wadliwej dokumentacji geotechnicznej oraz brak analizy w zakresie konieczności uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. W odwołaniu wskazano, że teren działek przeznaczonych pod zabudową jest siedliskiem gatunków chronionych, a ponadto brak stanowiska organu w kwestii prawidłowości drogi pożarowej. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego zostały również złożone odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] oraz odwołanie K. Ż. - członka wspólnoty mieszkaniowej budynku [...], które zostały załatwione odrębną decyzją. W ramach postępowania odwoławczego złożone zostały również zastrzeżenia zgłoszone przez członków wspólnoty mieszkaniowej budynku nr [...], który znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Zastrzeżenia dotyczyły nieprawidłowej lokalizacji miejsc postojowych (brak odstępstwa od przepisów techniczno budowlanych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych w zbliżeniu do działek nr [...] i [...]), braku zgody na wykorzystanie ciągu, pieszo-jezdnego na działkach nr [...], [...] i [...] jako drogi na potrzeby projektowanej inwestycji w tym, jako drogi pożarowej, brak udziału w postępowaniu strony postępowania tj. Zarządu Budynków Komunalnych w związku z likwidacją [...]. Wojewoda decyzją z dnia 13 października 2016 r., znak [...] na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 - ze zmianami) i art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23) - zwanej dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołań pana W. C. i Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł: - zatwierdza się zamienny projekt budowlany w związku z wprowadzonymi w nim zmianami w trakcie postępowania odwoławczego polegającymi na: zmniejszeniu wysokości projektowanego budynku (w bryle głównej o 2 kondygnacje i po stronie północnej o 4 kondygnacje), likwidacji 6 naziemnych miejsc postojowych i zbiornika przeciwpożarowego, w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 12.04.2016 r. znak: [...] - utrzymał w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że inwestor w ramach postępowania odwoławczego dołączył dokumentację geologiczno-inżynierską z października 2012 pod projektowany budynek biurowo-usługowy, która została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z 7.12.2012 znak: [...] oraz oświadczenie z 26.08.2016 r. autora dokumentacji geologiczno-inżynierskiej mgr inż. M. K., w której stwierdzono, że dokumentacja ta jest wystarczająca i aktualna także dla oceny warunków geologiczno-inżynierskich podłoża pod budynek mieszkalny. Stwierdzono również, że dokonana w projekcie zamiennym zmiana funkcji budynku z biurowo-usługowej na mieszkalną oraz zmiana jego formy zewnętrznej nie skutkowała zmianą cech budynku, dla których opracowano dokumentacje geologiczno-inżynierską z października 2012 r. W trakcie postępowania odwoławczego inwestor zgłosił zamiar obniżenia budynku o 2 kondygnacje, a miejscowo o 4 kondygnacje oraz w związku z wniesionymi zastrzeżeniami dotyczącymi braku odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie możliwości zbliżenia miejsc postojowych od działki nr [...] i [...], projektant zlikwidował miejsca postojowe doprowadzając do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w tym zakresie. Inwestor w dniu 21.07.2016 r. skorygował projekt budowlany likwidując miejsca postojowe usytuowane w zbliżeniu do działki nr [...]. Wprowadzone zostały zmiany w projektach budowlanych związanych z obniżeniem budynku. Dodatkowo w projekcie budowlanym przedstawione zostało wykonane przez projektantkę opracowanie obrazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek na sąsiednią zabudowę, po jego obniżeniu. Konsekwencją wprowadzonych zmian jest obecnie brak oddziaływania projektowanego budynku na sąsiednią zabudowę, w tym na budynek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] Uzupełniono ponadto materiał dowodowy o dodatek do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla zadania Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w przy ul. [...]. Dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z 14.09.2016 r. znak: [...] O możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym uzupełnionym w ramach postępowania odwoławczego, poinformowano strony postępowania, które uczestniczyły w postępowaniu organu I i II instancji. Badając sprawę, organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym uzupełniony w ramach postępowania II instancyjnego, jest prawidłowy i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a wprowadzone korekty do projektu budowlanego pozwalają stwierdzić, że proponowana inwestycja i postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, są zgodne z prawem, co daje podstawę do udzielenia pozwolenia na jej realizację. Wyjaśniono, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ administracji może podjąć działania korygujące tylko w przypadku stwierdzenia naruszeń określonych w tym przepisie. Jak wynika z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. l pkt Ib, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Podkreślono, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą one zakresu wynikającego z przytoczonego przepisu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to także z treści art. 35 ust. 1 p. b. i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 p.b. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7października 2010r. sygn. akt [...]). Zwrócono uwagę, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Dodatkowo wyjaśniono, że wszyscy projektanci i sprawdzający, w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego, jak i w dacie wprowadzonych zmian do projektu budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Następnie wyjaśniono wprowadzoną przez organ odwoławczy, korektę orzeczenia zaskarżonej decyzji w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego. Wprowadzone w trakcie postępowania odwoławczego zmiany w zatwierdzonym przez organ I instancji projekcie budowlanym, obejmują zmiany, które nie zwiększają obszaru oddziaływania obiektu tj. oddziaływania tej inwestycji na tereny sąsiednie (a wręcz go zmniejszają), ale wpływają na kształt i formę architektoniczną samego obiektu i wymagają stanowiska organu administracji w kwestii akceptacji tych zmian. Realizowany będzie budynek z wprowadzonymi zmianami w trakcie postępowania odwoławczego. W tej sytuacji organ odwoławczy wyraźnie stwierdził, że zatwierdzony do realizacji jest obiekt różniący się od projektu będącego przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Dodatkowo wskazano, że zakres orzeczenia organu odwoławczego nie przekroczył zakresu, w którym orzekał organ I instancji w zaskarżonej decyzji zarówno w sferze przedmiotowej jak i podmiotowej. W sprawie rozpoznawanej przed organem I i Ii instancji zarówno przedmiot jak i podmiot jest tożsamy. Następnie wyjaśniono, że uprawnienie organu odwoławczego do korekty decyzji organu I instancji wynika z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym: " Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części". Uchylenie decyzji przez organ odwoławczy może mieć miejsce w wyjątkowych przypadkach. Nie daje podstaw do uchylenia decyzji, konieczność przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów. Zadanie to mieści się w kompetencji organu odwoławczego, który podobnie jak organ I instancji jest organem merytorycznym, a nie jedynie kontrolnym. Rozstrzygniecie kasatoryjne organu odwoławczego wymaga wykazania naruszenia przepisów postępowania, których następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy i bez których nie można sprawy załatwić merytorycznie. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje, a przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez organ odwoławczy w zakresie jak w niniejszej sprawie, nie daje podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zgłaszanego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 kpa, w związku z brakiem powiadomienia stron przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wyjaśniono, że jak wynika z akt sprawy organ I instancji zawiadomieniem z 21.02.2016 r powiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz zawarł informację o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Podobne w swej treści było zawiadomienie z dnia 1.04.2016 r., które zostało odebrane przez przedstawiciela skarżącej wspólnoty mieszkaniowej w dniu 12.04.2016 r., po wcześniejszym jego awizowaniu w dniu 8.04.2016 r. W trackie postępowania przed organem I instancji przedstawiciel Wspólnoty Mieszkaniowej zapoznawał się z aktami. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania, aby w sprawie nastąpiło naruszenie art. 10 kpa. Dodać należy, że w swym odwołaniu skarżący nie wskazał, jakich, w jego ocenie czynności w ramach posiadanych uprawnień, został pozbawiony. Sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu [...] LEX nr 1646766). Odnośnie zarzutu o nieprawidłowo określonym kręgu stron postępowania, które winny uczestniczyć w postępowaniu w tym braku udziału właścicieli poszczególnych lokali w budynku przy [...] wyjaśniono, że w przypadku wspólnot mieszkaniowych, ogół właścicieli jest reprezentowany przez wspólnotę mieszkaniową. Właściciele poszczególnych lokali mogą obok wspólnoty mieszkaniowej, być uczestnikami postępowania administracyjnego, jeżeli wykażą posiadanie indywidualnego interesu prawnego, który jest odrębny od interesów całej wspólnoty. W niniejszej sprawie uczestnikiem postępowania administracyjnego jest Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...] W ocenie organu odwoławczego żaden właściciel lokalu w tym budynku nie posiada indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do osobistego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, jako strona tego postępowania. W żadnym, bowiem lokalu w tym budynku, projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zakresie nasłonecznienia pokoi, ograniczeń w dopływie światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi czy też innych ograniczeń, które związane są z konkretnymi lokalami. Wprowadzona w ramach postępowania odwoławczego korekta projektu budowlanego polegająca na obniżeniu budynku, spowodowała, że obecnie projektowany budynek pozostaje bez wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość skarżących. W trakcie postępowania odwoławczego, były udostępniane akta sprawy właścicielom tego budynku. Nie oznacza to jednak, że osobom tym przysługuje status strony z powodu posiadania własnego, indywidualnego interesu prawnego. Uciążliwości związane z prowadzonymi robotami budowlanymi (hałas, kurz zwiększony ruch samochodowy itp.) są uciążliwościami przemijającymi i nie sytuują osób, których to dotyczy, jako strony postępowania administracyjnego. Ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości muszą mieć charakter trwały, nieprzemijający. Jednocześnie wyjaśniono, że stroną postępowania są właściciele nieruchomości obciążonej, z której może korzystać na zasadzie służebności inwestor lub osoby związane z inwestycją. Zdaniem organu odwoławczego nie jest słuszny zarzut dotyczący braku dokonania przez organ I instancji prawidłowej analizy w zakresie nasłonecznienia i spełnienia wymogu dotyczącego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ramach postępowania przed organem I instancji do projektu budowlanego dołączona była wykonana przez projektanta analiza w tych zakresach. Z opracowania tego wynikało, że projektowana inwestycja nie wprowadzała niedopuszczalnych ograniczeń. Obecnie, po dokonanej korekcie polegającej na obniżeniu projektowanego budynku, w analizowanych okresach tj. 21 marzec i 21 wrzesień, nie wprowadza on żadnych ograniczeń w nasłonecznieniu pokoi w budynku skarżących (jak i w innych sąsiednich budynkach), bowiem cień rzucany przez ten budynek nie wchodzi na elewacje budynków sąsiednich. Uznając natomiast słuszność zgłaszanych zastrzeżeń dotyczących dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w związku z brakiem odniesienia się tego opracowania do wszystkich działek, na których realizowana ma być inwestycja, inwestor dokonał uzupełnień w tym zakresie. W sprawie zgłaszanych zastrzeżeń związanych z koniecznością uzyskania pozwolenia wodno-prawnego stwierdzono, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 8 i art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne - pozwolenie wodno-prawne jest wymagane na odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Jak wynika z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w poziomie posadowienia budynku nie występują wody gruntowe. W związku z tym uznano, że brak jest dowodu wskazującego, że w wyniku odwodnienia wykopu powstanie lej depresyjny przekraczający granice działki inwestora, zatem brak jest przepisu uprawniającego organ administracji do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. W związku z zaliczeniem inwestycji do II kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowo-wodnych wykonana została dokumentacją geologiczną z 2012 r., która została przez Prezydenta Miasta K. zatwierdzona decyzją z..7.12,2012 r. znak: [...] oraz dodatek do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z września 2016 r. a zatwierdzony decyzja z 9.09.2016 r. znak: [...] Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie inwestor nie jest zobligowany do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W odniesieniu do uwag związanych z możliwością istnienia na terenie inwestycji siedlisk gatunków chronionych, uznano, że brak jest dowodów potwierdzających ten fakt. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarze chronionym takim jak parki narodowe, rezerwaty przyrody czy parki krajobrazowe. Jak wynika z decyzji o warunkach zabudowy na terenie inwestycji nie występują podlegające ochronie formy przyrody. Okoliczny teren jest już dość intensywnie zabudowany zabudową mieszkaniową i brak jest podstaw do uznania, aby w sąsiedztwie tych budynków bytowały gatunki chronione. Odnosząc się do uwag związanych z oceną prawidłowością drogi pożarowej, wyjaśniono, że pod względem bezpieczeństwa pożarowego, przedmiotowy projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. A. P.. Jak wynika z projektu budowlanego układ drogowy na terenie inwestycji pełni rolę drogi pożarowe, która zapewnia dojazd, a także wyjazd jednostkom ratowniczym. Droga pożarowa przebiega wzdłuż dwóch boków budynku. Wyjazd z drogi pożarowej znajduje się po północnej stronie budynku. Jak wynika z ksiąg wieczystych nr [...] [...] oraz [...],KR1 [...], KR1 [...], KR l [...] [...], KR1 [...], nieruchomość objęta inwestycją posiada ustanowioną służebność gruntową polegająca na prawie przechodu i przejazdu, po działkach nr [...], [...], [...] (po zmianie numeracji). Jak wynika z wyjaśnień inwestora służebność ta będzie wykorzystywana incydentalnie w sytuacji awaryjnej. Dodatkowo droga wewnętrzna została zrealizowana w ramach budowy budynku wielorodzinnego przy ul. [...], w oparciu o projekt budowlany tego budynku i zaprojektowana, jako ciąg jezdny o utwardzonej nawierzchni z płyt ażurowych. Droga ta zapewnia dojazd wyłącznie do terenu obecnej inwestycji i służy, jako realizacja uprawnień wynikająca z ustanowionej służebności gruntowej. W odpowiedzi na zgłaszane zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowej lokalizacji miejsc postojowych w związku z brakiem odstępstwa od przepisów techniczno budowlanych w zakresie lokalizacji miejsc postojowych w zbliżeniu do działek nr [...] i [...], wyjaśniono, że inwestor zlikwidował miejsca postojowe, które znajdowały się w zbliżeniu do tych działek, a nie posiadały zgody właściwego organu na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ich lokalizacji w zbliżeniu do granicy. Odnosząc się do zarzutu o brak udziału w postępowaniu strony postępowania tj. Zarządu Budynków Komunalnych w związku z likwidacją [...], wyjaśniono, że właścicielem tej nieruchomości jest Skarb Miasta UMK, który uczestniczył w postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższego [...] jest tylko użytkownikiem tej nieruchomości, a właścicielem jest Gmina K., którą reprezentuje Skarb Miasta UMK. Informacje te wynikają z dostępnych rejestrów. Zarząd Budynków Komunalnych może być administratorem (zarządcą) tej nieruchomości ) i w ocenie organu nie może zastępować właściciela nieruchomości. W dniu 10.10.2016 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo skarżącej wspólnoty mieszkaniowej, w którym podniesiono zastrzeżenia związane z kompletnością dokumentacji hydrologicznej i geologiczno-inżynierskiej w związku z: brakiem opisu uszkodzeń budynków istniejących, brakiem ustalenia wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi, brakiem wymaganych obserwacji geodezyjnych zachowania obiektów sąsiednich, brakiem określenia zakresu monitoringu sąsiednich budynków niezbędnych do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w wyniku ich użytkowania, rozpoczęcia badań geologicznych 3 dni po zatwierdzeniu projektu. Zarzucono ponadto brak pozwolenia wodno-prawnego, nieaktualność dokumentacji w związku z wykonaniem bez uwzględnienia obecnych badań i analiz, brak zaktualizowania projektu branży konstrukcyjnej. Ponadto zarzucono brak uzgodnienia z zarządcą drogi (ZIKiT) przebudowy ulicy [...], brakiem dojścia w postaci chodnika do terenu inwestycji, naruszenie wymogów przeciw pożarowych w zakresie drogi pożarowej, nieprawidłowo określony krąg stron postępowania w związku z brakiem zarządcy działki nr [...] i zarządcy drogi na wylocie. Wskazano na konieczność uzyskania opinii Komendanta Miejskiej Straży Pożarnej w związku z zaprojektowaną droga pożarową niezgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, naruszenie warunków służebności. Podniesiono, że w projekcie konstrukcji nie uwzględniono dwustanowiskowych platform z miejscami postojowymi, a zamiany w tej części projektu dokonała osoba inna aniżeli autorzy projektu konstrukcji oraz, że jest niekompletna część projektu budowlanego branży elektrycznej bowiem nie zawiera informacji o dopuszczeniu platform. Powtórzono zarzut o nieprawidłowo określonym kręgu stron postępowania w związku z brakiem zarządcy działki nr [...] i zarządcy drogi na wylocie. W piśmie zawarto wniosek o zawieszenie postępowania. Odnosząc się do podniesionych zastrzeżeń wyjaśniono, że zakres kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 Prawa budowlanego. W przepisie tym jest mowa, że organ administracji sprawdza kompletność projektu budowlanego. Zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego do projektu winny być dołączone geotechniczne warunki posadowienia. Przedstawione przez inwestora opracowanie dotyczące geotechnicznych warunków posadowienia, winny stanowić część projektu budowlanego, bowiem nie znajdują się w całości, ale tylko w części w tomie projektu budowlanego (§ 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego). Tym niemniej opracowanie to znajduje się w aktach sprawy i jest wystarczającym dokumentem do uznania, że zagadnienie związane z geotechnicznymi warunkami posadowienia obiektu zostały wyjaśnione. Skarżący kwestionuje treści tego opracowania, jednocześnie nie przedstawiając żadnego równoważnego dokumentu, który dawałby podstawę do uznania, że dokument ten jest wadliwy lub niewystarczający, ale jedynie własną opinię. Weryfikacja dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla tego zadania budowlanego nastąpiła w decyzjach Prezydenta Miasta K., w których dokumentacja ta została zatwierdzona (decyzja z 7.12.2012 r. znak: [...] decyzja z 9.09.2016 r. znak: [...] z 14.09.2016 r.). W odniesieniu do podnoszonych zagadnień związanych z dostępnością do nieruchomości od strony ulicy [...], wyjaśniono, że kwestia ta była przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z Nr [...] z 21.10.2013 r. Obecnie prowadzone postępowanie dotyczy zmian wprowadzonych w zakresie projektu zagospodarowania działki polegających na zmianie kształtu, lokalizacji budynku, powierzchni zabudowy, kubatury, sposobu użytkowania budynku. Zmiany objęte obecnym postępowaniem nie dotyczą zewnętrznego układu komunikacyjnego. Dlatego też w ramach obecnego postępowania brak jest potrzeby ponownego wyjaśniania tych zagadnień. Przebudowę ulicy [...] wykonano w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z 21.10.2013 r. W odniesieniu do konieczności uzyskania opinii Komendanta Miejskiej Straży Pożarnej w związku z nieprawidłowo, w ocenie skarżących, zaprojektowaną drogą pożarową niezgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych wskazano, że Komendant Straży Pożarnych nie jest właściwy do opiniowania projektu budowlanego. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji- w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod kątem ochrony przeciwpożarowej, uzgodnienie projektu budowlanego wykonuje rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przedmiotowy projekt został uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w tym między innymi w zakresie drogi pożarowej i opieczętowany na projekcie zagospodarowania działki oraz na rzucie kondygnacji podstawowej obiektu budowlanego. Brak jest podstawy prawnej do żądania dodatkowej opinii organu. W odniesieniu do aktualności projektu konstrukcyjnego, stwierdzono, że ta część projektu budowlanego uwzględniała zmiany i korekty wprowadzone w części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego. Korekty były wprowadzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Okoliczność, że nie jest to autor tej części projektu nie ma znaczenia. Organ administracji nie jest uprawniony do ochrony praw autorskich związanych z wykonanym opracowaniem. Jak wynika z części opisowej do części projektu branży konstrukcyjnej, opracowanie to należy rozpatrywać łącznie z opracowaniami architektonicznymi i innymi opracowaniami branżowymi. Zgodnie ze stanowiskiem autora tej części projektu budowlanego, traktowanie tego opracowania, jako odrębnej całości może spowodować rozbieżności w uzyskaniu zamierzonych efektów funkcjonalnych i użytkowych, bowiem informacje techniczne zawarte w części uwzględniają tylko najważniejsze dane z branż. Uznano, że brak jest podstaw do kwestionowania kompletności tej części projektu budowlanego. W odniesieniu do zastosowanych w garażu podziemnym dwustanowiskowych platform parkingowych, wyjaśniono, że platformy te są urządzeniami. Urządzenia te, jako montowane wewnątrz budynku, w ocenie organu odwoławczego, nie wymagają podejmowania żadnych dodatkowych działań ze strony projektanta. Podobnie platformy montowane na schodach dla osób niepełnosprawnych. W wyniku zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z 21.10.2013 znak: [...], obecne zamierzenie budowlane dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznym, zagospodarowaniem terenu obejmującym drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, małą architekturę. Inwestor wykonał rozbudowę sieci wodociągowej i kanalizacji ogólnospławnej i przebudowę ulicy [...] w oparciu o pozwolenie na budowę (Nr [...] z 21.10.2013 r.). Wejście do projektowanego budynku i wjazd na działkę zaprojektowano od strony zachodniej tj. od ulicy [...], natomiast wjazd do garażu podziemnego od strony wschodniej. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie od ulicy [...], [...] poprzez ul. [...], następnie poprzez istniejącą drogę dojazdową po terenie działki nr [...] (dawna działka nr [...]) oraz zjazd na teren działki nr [...] i następnie poprzez zaprojektowany wewnętrzny układ drogowy po terenie inwestora. Układ drogowy projektowany na terenie inwestycji pełni rolę drogi pożarowej. Wyjazd z drogi pożarowej znajduje się po północnej stronie budynku. Inwestor posiada prawo przejazdu i przechodu przez działki nr [...], [...] i [...]. Zapisy o obciążeniu nieruchomości w tym zakresie znajdują się w księdze wieczystej nieruchomości obciążonych. Przebudowa ulicy [...] objęta była pozwoleniem nr [...] z 21.10.2013 r. W związku z dokonaną korektą projektu budowlanego, budynek należy obecnie zaliczyć do średniowysokiego (poprzednio wysokiego), zmniejszyła się ilość lokali mieszkalnych budynku i obecnie wynosi 86 mieszkań, ilość miejsc postojowych wynosi dla mieszkań wynosi 108 i 1 dla lokalu usługowego, daje współczynnik 1,25 miejsca postojowego/ mieszkanie. Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego doprowadziła organ do wniosku, że zamienny projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy 24.06.2013 r. Nr [...] W związku z tym, że inwestycja będzie usytuowana w głębi układu zabudowy, nie wyznaczono linii zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy wskazywała wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w odniesieniu do łącznej powierzchni działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - od 30% do 39%. Zaprojektowana całkowita powierzchnia zabudowy dla tej inwestycji wynosi 31,73%. Wielkość powierzchni biologicznie czynnej dla ww. działek, wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy, winna wynosić nie mniej niż 25% - zaprojektowano 26,19%. Dopuszczalna szerokości elewacji frontowej od strony zachodniej (ul. [...]) wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy winna wynosić - 40m z dopuszczeniem tolerancji ± 20%, zaprojektowano 37,53 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, liczoną od średniego poziomu terenu przed wejściem głównym ustalono od 17 m do 30 m określona w decyzji o warunkach zabudowy winna wynosić 17 do 30 m. W projekcie budowlanym wysokość ta wynosi 23,88 m(max) i 17,62 m (min). Zaprojektowany został dach płaski, co jest zgodne z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. Dalej organ stwierdza, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniają ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 1.10.2015 r. Lokalizacja budynku jest zgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość ścian budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi jest nie mniejsza niż 4 m i wynosi minimum: od południa - 9,09 m, od północy - 9,69 m, od wschodu - 10,71 i zachodu - 7,33 m. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. A. P.. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i sprawdzających projekt budowlany, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie projektu budowanego. W związku z wprowadzonymi korektami projektu budowlanego, dołączone zostały aktualne zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego. Ocenie podlegał również ustalony w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego krąg stron, które winny uczestniczyć w postępowaniu tj. osób określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W tym celu oceniono prawidłowość ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania winny być uwzględnione: funkcja obiektu, jego gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Organ II instancji stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji uwzględniał oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana, również działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. W ocenie organu odwoławczego, obszar ten nie był ustalony prawidłowo, lecz w związku z obniżeniem budynku, obecnie jest właściwy, a zatem udział w postępowaniu brały osoby, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Projekt budowlany zawiera również analizę nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Zgodnie z § 60 Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do jednego pokoju, a w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej dopuszczalne jest ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Dla mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Jak wynika z wykonanej przez projektanta analizy, cień rzucany przez projektowany budynek, nie dochodzi do elewacji budynków na sąsiednich działkach i tym samym nie wpływa na zmianę istniejącego obecnego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w dniach równonocy. Regulacja związana z zapewnieniem naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi znajduje się w § 13 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (dla obiektów do 35 m) i 35 m dla obiektów wyższych aniżeli 35 m. Dodatkowo należy wyjaśnić, że kąt 60° wyznacza się w płaszczyźnie poziomej. Jak wynika z wykonanego opracowania projektowany budynek nie ogranicza wymaganego ww. przepisem świata naturalnego w tych pomieszczeniach. Również w projektowanym budynku zapewniono naturalne oświetlenie w sposób zgodny z tym przepisem. Organ II instancji uznał, że projektowana inwestycja nie zmienia obecnego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i nie ogranicza obecnego dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi liczonego w sposób określony w § 13 ww. rozporządzenia. Organ powołał się na art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że "W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 (wyżej cytowanym) oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę " . Z kolei przepis art. 32 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, że "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" jak również ,,złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. " Organ II instancji stwierdził, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ do zakwestionowania prawidłowości inwestycji. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: - A. C. (sygn. akt II SA/Kr [...]) - Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...] (sygn. akt II SA/Kr [...]) - W. C. (sygn. II SA/Kr [...]). Na rozprawie sądowej w dniu 7 czerwca 2017 r, na zasadzie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączono sprawy do sygn. II SA/Kr [...] i II SA/Kr [...] do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr [...]. A. C. w skardze zarzuciła ogólnie naruszenie licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a także Prawa budowlanego, Prawa górniczego i geologicznego, Prawa wodnego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, rozporządzenia w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno - inżynierskiej, rozporządzenia w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, a także warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy. W piśmie z dnia 6 lutego 2017 r. skarżąca rozwinęła zarzuty skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazała szczegółowo na naruszenie następujących przepisów : art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 , art. 10 § 1 i § 2, art. 12 § 1 i § 2 , art. 14 , art. 15 , art. 28 ,art. 35,art. 38,art. 75 § 1 i § 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 81,, art. 84 § 1,art. 85 § 1,art. 97 § 1, art. 101 § 3, 106 § 1-3, art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 2, art. 139 , art. 7 , art. 77 § 1 , art. 80, art. 81 , art. 107§ 1 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 28 ust 2 prawa budowlanego , powołując się na wszystkie aspekty oddziaływania inwestycji. Jednocześnie w pismach z dnia 1 i 7 czerwca 2017 r oraz na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r skarżącą dodatkowo podniosła, że jako członek Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul [...] w wyniku umowy darowizny z dnia 15 września 2016 r stała się współwłaścicielem działki, [...] na której znajduje się ciąg pieszo jezdny mający służyć do zjazdu z projektowanego przedsięwzięcia. Działka ta nie była zarządzana przez ustanowionego zarządcę a z tej okoliczności wywodzi swój indywidualny interes prawny. Poza tym nie można uznać, że teren inwestycji posiada dostęp do dróg publicznych a z zaprojektowanej na terenie inwestycji drogi pożarowej nie ma ciągłości wyjazdu. Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...] zaskarżonej decyzji zarzuciła następujące naruszenia prawa i interesu prawnego Skarżącej: 1) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i uchylenie zaskarżonej decyzji wydanej przez organ l instancji w zasadniczej części, dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie innego projektu zamiennego niż rozpatrywany w toku postępowania przed organem l Instancji, w sytuacji gdy organ odwoławczy winien w takim przypadku uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji; 2) naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 poprzez uznanie, że mimo błędnego ustalenia przez organ l instancji zakresu oddziaływania obiektu i błędnego ustalenia zakresu stron postępowania, rozpatrywanie na etapie postępowania przed organem II instancji innego projektu zamiennego prowadzi do sytuacji gdy obszar oddziaływania obiektu "obecnie jest właściwy", a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności także w aspekcie podmiotowym i błędne nieuchylenie w całości decyzji organu l instancji, gdy podmioty, które winny zostać uznane za strony, bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu w toku całego postępowania przed organem l instancji (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wzw. żart. 15 k.p.a. ), co w szczególności pozbawiło je możliwości zajęcia jakiegokolwiek stanowiska; 3) naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników (w szczególności Skarżącej) do władzy publicznej i nakierowany wyłącznie na realizację interesów Inwestora oraz ignorowanie konieczności wyjaśniania wątpliwości i zastrzeżeń formułowanych przez Strony, w tym Skarżącą; 4) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia przez organ l Instancji kompletnego materiału dowodowego w sprawie, jak również uznaniu przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności za udowodnione w sytuacji, gdy Strony, w tym Skarżąca, podnosiły szereg zarzutów wymagających szczegółowego wyjaśnienia w oparciu o własne ustalenia organu II instancji, w szczególności w zakresie: - naruszenia § 21 ust. 1 pkt 8) Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej - dokumentacja geologiczno-inżynierska z października 2012r oraz dodatek do tej dokumentacji z września 2016r nie zawierają opisu uszkodzeń budynków istniejących w sąsiedztwie: - naruszenia § 3 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - w dokumentacji geotechnicznej brak ustalenia wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi: - naruszenia § 5 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - w dokumentacji geotechnicznej brak wymaganych obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich: - naruszenia § 10 pkt 10) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych oraz naruszenie przywołanych w nich Polskich Norm - brak określenia zakresu monitoringu sąsiednich budynków niezbędnego do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku oraz w czasie użytkowania obiektu: - naruszenia art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo górnicze i geologiczne z dnia 9 czerwca 2011 r. - poprzez rozpoczęcie przez Inwestora dodatkowych badań geologicznych 3 dni po zatwierdzeniu ich projektu, bez wymaganego pisemnego zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót geologicznych najpóźniej na 2 tygodnie przed ich rozpoczęciem oraz bez wymaganego pisemnego zgłoszenia zamiaru poboru próbek najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem robót; - niezgodności z § 3 ust. 1 pkt 3) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - w dokumentacji brak projektu odwodnienia; - niezgodności z art. 122 ust. 1 pkt 8) ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. oraz kwestii oceny faktycznych przesłanek konieczności uzyskania pozwolenia wodno - prawnego; - niezgodności z § 21 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej - w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej oraz w dodatku do tej dokumentacji w części opisowej brak wymaganej informacji o głębokości położenia pierwszego poziomu wód podziemnych oraz innych danych ustalanych w oparciu o analizy badań archiwalnych; - nieaktualności dokumentacji - opinii geotechnicznej i dokumentacji badań podłoża gruntowego z października 2012 r. oraz projektu geotechnicznego datowanego na styczeń 2016 r., jak również projektu branży konstrukcyjnej, które opierają się na badaniach geologicznych prowadzonych w terenie, ale nie zostały opracowane z uwzględnieniem wyników obecnych badań i analiz przeprowadzonych we wrześniu 2016 r. i z tej przyczyny nie są aktualne. Opinie geotechniczna i projekt geotechniczny wykonano przed zbadaniem działki nr [...]. Dodatkowo w międzyczasie projektant zwiększył obciążenie zewnętrznego garażu na niebadanej uprzednio działce nr [...], lokując tam podwójną ilość pojazdów oraz kilkadziesiąt platform dwustanowiskowych - mimo to wyniki obliczeń i projekt branży konstrukcyjnej nie zostały zaktualizowane stosownie do większych obciążeń i nowych badań: - niekompletności badań - dokumentacja geologiczno-inżynierska nie uwzględnia zmian, jakie zaszły przez minione cztery lata w terenie wskutek posadowienia nowych budynków bezpośrednio sąsiednich, natomiast przedłożone na etapie postępowania przez organem II instancji dodatkowe badania mają charakter fragmentaryczny; - braku właściwego i aktualnego uzgodnienia zarządcy drogi na przebudowę części ul. [...]; - naruszenia warunków technicznych zawartych w§ 14. ust. 1 w związku z§ 16. ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 20012r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w szczególności wobec braku dojścia w postaci chodnika oraz braku dojścia dla osób niepełnosprawnych: - naruszenia warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy w pkt. 4e "Warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji" - zgodnie z tymi zawartymi warunkami obsługa komunikacyjna inwestycji ma się odbywać poprzez działkę nr [...] (obecnie nr [...]), gdy tymczasem projekt zamienny branży drogowej zakłada także drugi dojazd do inwestycji oraz wyjazd pożarowy poprzez ciąg pieszy na działkach nr [...], [...] i [...] i w poprzek chodnika na działce nr [...]; - naruszenia warunków technicznych zawartych w§ 15 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - ciąg pieszy na działkach nr [...], [...] oraz [...], gdzie zaplanowano wyjazd pożarowy, nie spełnia większości tych warunków (nośności nawierzchni, łuku skrętu, nachylenia, jak również przeznaczenia: jest to dojście a nie dojazd). Ciąg pieszy na działkach nr [...], [...] i [...], zakończony poprzecznie głównym chodnikiem osiedla, nie jest dostosowany "do wymiarów gabarytowych i ciężaru całkowitego" wozów straży pożarnej a organizowanie ruchu pojazdów na chodniku zagraża w sposób oczywisty i bezpośredni bezpieczeństwu pieszych: - naruszenia § 12 ust. 9 i ust. 10 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych • brak możliwości zawracania, objeżdżania, cofania oraz brak placu manewrowego (zabudowa jest zbyt duża do powierzchni działki); - dla działek nr [...], [...] i [...] - naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych: • § 12 ust. 1 - brak utwardzonej nawierzchni; • §12 ust. 11 - najmniejszy promień zewnętrznego łuku skrętu na drodze pożarowej A-B w kierunku tych działek jest krótszy niż wymagane 11 m (i ponadto brak tu łuku wewnętrznego); • § 13 ust. 2 - niespełniony wymóg dotyczący nacisku osi na nawierzchnię jezdni; • § 14 ust. 1 i ust. 3 - szerokość ciągu pieszego poniżej 3,6 m oraz brak 1 m chodnika (przejazd przez obudowany teren, wąskie działki); - naruszenia warunków służebności przejazdu i przechodu przez nieistniejącą już działkę nr [...], którą podzielono na nieruchomości trzech wspólnot mieszkaniowych - służebność ta zgodnie z treścią ksiąg wieczystych przysługuje na istniejących ciągach pieszo-jezdnych, natomiast działki nr [...], [...], [...] w ogóle nie są ciągiem pieszo-jezdnym. nie mając minimalnej szerokości 5m wymaganej dla takich ciągów oraz nie posiadając utwardzonej nawierzchni ani jezdni łączącej się z inną jezdnią. Inwestor nie dysponuje, zatem tytułem prawnym pozwalającym na realizacje swojego zamierzenia w sposób określony w dokumentacji zamiennej: - braku uwzględnienia w projekcie branży konstrukcyjnej i branży elektrycznej zmian w zakresie powiększenia garaży o kilkadziesiąt platform dwustanowiskowych - ostatni podpis autorów tego projektu branżowego został złożony w 2015 r., a zatem przed powiększeniem garażu o kilkadziesiąt platform dwustanowiskowych oraz przed podwojeniem w garażu zewnętrznym obciążenia przez podwojenie ilości pojazdów; - dokonywania zmian w projekcie branży konstrukcyjnej przez osoby inne niż autor. 5) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1-4 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę mimo braku prawidłowej weryfikacji projektu zamiennego w szczególności w zakresie: - zgodności projektu budowlanego z aktami prawa miejscowego oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, - zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; ze szczególnym uwzględnieniem kwestii wskazanych w pkt. 4) powyżej. 6) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne ustalenie zakresu oddziaływania obiektu i błędne ustalenie zakresu Stron, a w konsekwencji prowadzenie oraz zakończenie postępowania II - instancyjnego w sytuacji, gdy podmioty, które winny zostać uznane za strony, bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu w toku postępowania przed organem II instancji, co w szczególności pozbawiło je możliwości zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przed wydaniem decyzji; 7) naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez dopuszczenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych mimo niewystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku i wydanie z naruszeniem przywołanego przepisu postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 30 października 2015 r., nr [...] o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a), b) i c) ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji; 2) uchylenie w całości postanowienia Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 30 października 2015 r. o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych; 3) zasądzenie od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, na rzecz skarżącej, kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych W. C. w swojej skardze zarzucił, że dla terenu inwestycji obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 26 października 2016 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " [...]", obowiązująca od dnia 18 listopada 2016 r, której postanowienia są inne niż zaskarżona decyzja i jego zdaniem należy ją wygasić i orzekać na podstawie regulacji zawartych w planie miejscowym. W piśmie z dnia 5 stycznia 2017 wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedziach na wszystkie skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie bądź odrzucenie w całości, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Inwestor - [...] Spółka Jawna w K. - w piśmie z dnia 30 maja 2017 r. wniósł o oddalenie skarg. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK [...], LEX nr 483232). Złożone skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i podlegają oddaleniu. Odnośnie skargi wniesionej przez A. C. stwierdzić należy, że nie posiadała ona samodzielnej legitymacji czynnej do jej wniesienia i w związku z tym podlega oddaleniu. Pani A. C. jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy [...]. Ta Wspólnota Mieszkaniowa uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i uczestniczy w postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentując interesy wszystkich swoich członków. Skarżąca A. C. nie posiada, zatem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawniającego do samodzielnego zaskarżenia skargi. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawa materialnego. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK [...], [...]) . Interes prawny musi być bezpośredni , konkretny i ma mieć realny charakter. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. jeżeli wykażą posiadanie indywidualnego interesu prawnego, który jest odrębny od interesów całej wspólnoty. W rozpatrywanej sprawie uczestnikiem postępowania i również skarżącą jest Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] B. Skarżąca A. C. nie posiadała indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do osobistego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania , nie przedstawiła również żadnych istotnych okoliczności które przemawiałyby za jej odrębnym udziałem w tym postępowaniu. Wszelkie argumenty podnoszone w skardze A. C. dotyczą Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy [...] a ta Wspólnota była należycie reprezentowana w postepowaniu administracyjnym. Zawarta przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w dniu 12 grudnia 2013 r umowa o zarządzanie nieruchomością z K. N. ( k – 259-298 ) miała charakter ogólny i dotyczyła wszystkich nieruchomości wspólnych a zlecała zarządcy wykonywanie w sposób samodzielny czynności zwykłego zarządu i administrowania nieruchomością wspólną, co dotyczy również nieruchomości, jakie nabyła Wspólnota po dacie zawarcia umowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej w żadnym lokalu budynku Wspólnoty, projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń czy to w zakresie nasłonecznienia pokoi, w dopływie światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi czy też innych ograniczeń, które związane są z konkretnymi lokalami. Wprowadzona na etapie administracyjnego postępowania odwoławczego korekta projektu budowlanego polegająca na obniżeniu budynku, spowodowała, że obecnie projektowany budynek pozostaje bez wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość wspólnoty, której skarżąca jest członkiem. Skarga W. C. podlega oddaleniu, bowiem jej zarzuty są wprost sprzeczne z art. 65 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 778 z póżn. zm.) , który stanowi że organ , który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego , stwierdza jej wygaśnięcie , jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (ust 2) . Złożony w niniejszej sprawie zamienny projekt budowlany uwzględnia warunki wydanej w dniu 24 czerwca 2013 r przez Prezydenta Miasta K. decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy znak [...] ostatecznej w dniu 30 lipca 2013 r (k – 14-18 projektu budowlanego zamiennego). Nowe przepisy prawa miejscowego weszły w życie po dniu wydania zaskarżonej decyzji w związku z tym nie wpływają na rozstrzygnięcie organu. Szczegółowe zarzuty skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy [...] okazały się bezzasadne z następujących powodów: Dokonana przez organ II instancji analiza przedłożonego projektu zamiennego i rozwiązań w nim zawartych była prawidłowa. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) a następnie trafnie wykazał, że przewidziane w projekcie budowlanym zamiennym rozwiązania są zgodne z przepisami prawa. Stosownie do art. 34 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 , poz. 414 ze zm) projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie natomiast z art. 33 ust 1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określono szczegółowo zakres obowiązków organu związanych z kompleksowym sprawdzeniem projektu budowlanego i wyznaczono dopuszczalny zakres i kryteria tej kontroli. Zgodnie z jego brzmieniem: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. l pkt Ib, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust 1 oraz w art. 32 ust 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust. 4 prawa budowlanego) Obszar oddziaływania inwestycji w pierwotnym kształcie uwzględniał oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana, również działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Trafnie ocenia organ odwoławczy, że obszar ten nie był początkowo ustalony prawidłowo dla pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego, lecz w związku z obniżeniem budynku i zmianą niektórych jego parametrów, stał się właściwy – ulegając zawężeniu, a zatem udział w merytorycznym postępowaniu zarówno przed organem I oraz II instancji brały wszystkie osoby, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie zostały zatem naruszone żadne interesy osób trzecich, bowiem brak udziału określonych podmiotów których działki znajdowały się w obszarze oddziaływania pierwotnej inwestycji na etapie postępowania przed organem I instancji nie doprowadził do jakiegokolwiek naruszenia praw tych osób w postępowaniu odwoławczym , bowiem określony w tym postępowaniu obszar oddziaływania inwestycji po modyfikacji wniosku nie dotyczył już tych osób. W tej sytuacji prawidłowo w postępowaniu nie brały udziały Wspólnoty Mieszkaniowe budynków [...] , a Gmina Miasta K. była prawidłowo reprezentowana. Wbrew twierdzeniom skargi, zasada dwuinstancyjności, o jakiej mowa w art. 15 kpa w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym została zachowana. Sprawa administracyjna została merytorycznie rozstrzygnięta dwukrotnie zarówno przez organ I oraz II instancji a wydane decyzje zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów wnikliwego postępowania zmierzającego do oceny prawidłowości złożonego zmienionego projektu budowlanego. Nie ma wątpliwości, co do tożsamości sprawy w aspekcie przedmiotowym i podmiotowym- rozpoznanej w postępowaniu odwoławczym ze sprawą rozpatrzoną przez organ I instancji. Organ II instancji w swoim rozstrzygnięciu nie wykroczył poza granice sprawy administracyjnej rozpoznanej przez organ I instancji. Modyfikacja projektu budowlanego nie doprowadziła do zmiany przedmiotu postępowania i powstania nowej sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym. Zatwierdzeniu podlegał projekt budowlany, który dotyczył konkretnej inwestycji, o określonej lokalizacji i w warunkach określonych wcześniej przez obowiązującą decyzję o warunkach zabudowy. Na etapie postępowania odwoławczego uległa zmianie wysokość budynku, która została zmniejszona o dwie kondygnacje w bryle głównej i o cztery kondygnacje na ścianie północnej a także zmniejszono ilość naziemnych miejsc parkingowych o sześć. Taka zawężająca modyfikacja wniosku, do której miał prawo inwestor, pozostająca w zgodzie z uprzednio wydaną decyzją o warunkach zabudowy nie stworzyła nowej inwestycji a w konsekwencji nie stworzyła nowej sprawy administracyjnej. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że inwestycja nie wymagała wydania decyzji w kwestii pozwolenia wodno - prawnego. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 8 i art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne - pozwolenie wodno-prawne jest wymagane na odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Jak wynika z dokumentacji geologiczno-inżynierskiej w poziomie posadowienia budynku nie występują wody gruntowe. W związku z powyższym prawidłowo uznano, że brak jest dowodu wskazującego, że w wyniku odwodnienia wykopu powstanie lej depresyjny przekraczający granice działki inwestora. W tej sytuacji brak jest przepisu uprawniającego organ administracji do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. W trakcie trwania postępowania wykonana została dokumentacja geologiczna z 2012 r., która została przez Prezydenta Miasta K. zatwierdzona decyzją z dnia 7 grudnia 2012 r. znak: [...] a także dodatek do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej z września 2016 r. zatwierdzony decyzją z dnia 9 września 2016 r. znak: [...] Dokumentacja ta była kompletna, uwzględniała potrzeby postępowania, w jakim została złożona. Co istotne ta dokumentacja podlegała kontroli przez organ administracji geologicznej w toku postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami a celem postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nie była weryfikacja prawidłowości decyzji zatwierdzających dokumentację geologiczno – inżynierską. Wbrew podniesionym zarzutom skargi stwierdzić należy, że szczegółowe ustalenia złożonej dokumentacji geologiczno – inżynierskiej zawierały również odniesienia do kwestii, o których mowa w konkretnych przepisach powołanych w skardze a mianowicie: - Stosownie do § 21 pkt 6 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno inżynierskiej ( aktualnie rozporządzenie z dnia 18 listopada 2016 r) część opisowa dokumentacji geologiczno inżynierskiej sporządzonej na potrzeby posadowienia obiektów budowlanych zawiera oprócz elementów wymienionych w § 19 ustalenie głębokości położenia pierwszego poziomu wód podziemnych, amplitudy wahań i maksymalnego położenia poziomu zwierciadła wód podziemnych na podstawie badań, wywiadu terenowego i analizy materiałów archiwalnych ( pkt 6 ) oraz opis istniejących uszkodzeń obiektów budowlanych zlokalizowanych w sąsiedztwie projektowanego obiektu budowlanego ( pkt 8). Te elementy zawiera sporządzona dokumentacja, bowiem w dodatku z września 2016 r (pkt 13) stwierdza, że w sąsiedztwie nie zaobserwowano występowania zjawisk i procesów geodynamicznych oraz uszkodzeń budynków wynikłych z budowy geologicznej i panujących w danym obszarze warunków gruntowo – wodnych. - Stosownie do § 3 ust 1 pkt 2, 3 i 6 , § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych - ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega między innymi na: przygotowaniu oceny przydatności gruntów stosowanych w budowlach ziemnych;, ustaleniu wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego i podłoża gruntowego w różnych fazach budowy i eksploatacji, a także wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego z obiektami sąsiadującymi , zaprojektowaniu odwodnieni budowlanych. Geotechniczne warunki posadawiania ustala się w szczególności w oparciu o bieżące wyniki badań geotechnicznych gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej, obserwacji geodezyjnych zachowania się obiektów sąsiednich oraz innych danych dotyczących podłoża badanego terenu i jego otoczenia. Te elementy zawiera sporządzona dokumentacja bowiem autor dokumentacji po przeprowadzeniu fachowej analizy nie stwierdził ewentualnych uszkodzeń budynków sąsiednich wskazując w dodatku z września 2016 r ,że w sąsiedztwie nie zaobserwowano występowania zjawisk i procesów geodynamicznych oraz uszkodzeń budynków wynikłych z budowy geologicznej i panujących w danym obszarze warunków gruntowo – wodnych. Skarżący nie wykazał na istnienie konkretnych danych, które należałoby wykazać w sporządzonej dokumentacji. W dokumentacji brak projektu odwodnienia, bowiem nie stwierdzono wód gruntowych , których obecność wymagałaby wykonania projektu odwodnienia. Zgodnie z § 10 pkt 10 tego rozporządzenia projekt geotechniczny powinien miedzy innymi zawierać określenie zakresu niezbędnego monitorowania wybudowanego obiektu budowlanego, obiektów sąsiadujących i otaczającego gruntu, niezbędnego do rozpoznania zagrożeń mogących wystąpić w trakcie robót budowlanych lub w ich wyniku oraz w czasie użytkowania obiektu budowlanego. Dokumentacja z września 2016 r wskazuje na potrzebę monitoringu w sytuacji zajścia takiej konieczności na etapie realizacji inwestycji, jednocześnie potwierdza, że rozwiązania przyjęte w projekcie branży konstrukcyjnej nie przewidują oddziaływania na obiekty sąsiednie. W odniesieniu do konkretnych podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących samego projektu budowlanego stwierdzić należy, że za merytoryczną poprawność projektu budowlanego odpowiada jego projektant, składający odpowiednie oświadczenia a organ administracji kontroluje przedłożony projekt jedynie pod kątem ściśle określonych wymogów z art. 35 ust 1 prawa budowlanego. Znaczna część szczegółowych zarzutów skargi wykracza poza określony w art. 35 ust 1 prawa budowlanego zakres wymaganej przez organy architektoniczno- budowlane kontroli. - Stosownie do § 15 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych (1). Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności, co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów (2). Wymogi rozporządzenia zostały spełnione, bowiem dojście i dojazd do inwestycji odbywa się poprzez działkę nr [...] stanowiącą własność Gminy Miejskiej K., gdzie znajduje się ogólnodostępna droga wewnętrzna stanowiąca ciąg pieszo jezdny o parametrach spełniających wymogi rozporządzenia, - Stosownie do § 12 ust 9, 10 i 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - droga pożarowa powinna zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m, względnie można przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 (ust 9). Dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu (ust 10). Najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej nie może wynosić mniej niż 11 m. (ust 11 ). Dodatkowe wymogi, jakim powinna odpowiadać droga pożarowa wymienia § 13 rozporządzenia. Droga pożarowa dla inwestycji jest zaprojektowana w ramach terenu inwestycji (w projekcie zagospodarowania oznaczona kolorem szarym) i spełnia przewidziane wymogi dla dróg pożarowych. Ciąg jezdny na działkach nr [...] , [...] i [...] nie jest objęty zakresem projektu inwestycji , gdyż już istnieje i został zrealizowany jako droga wewnętrzna w ramach budowy budynku wielorodzinnego przy [...] , w oparciu o projekt budowlany tego budynku i może funkcjonować wyłącznie jako awaryjny wyjazd pożarowy. Stosowne uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. A. P. z dnia 12 września 2016 r znajdują się na mapie w projekcie budowlanym zamiennym. Droga wewnętrzna istniejąca na działkach nr [...] , [...] i [...] nie została zaprojektowana jako dojście do budynku przy ul. [...] ,bowiem sam projekt nie przewiduje organizowania ruchu po tej drodze a zakłada wyłącznie że będzie on wykorzystywany awaryjnie. Dojście i dojazd do inwestycji odbywa się poprzez działkę nr [...]. Jak wynika z projektu budowlanego układ drogowy na terenie inwestycji pełni rolę drogi pożarowej, która zapewnia dojazd, a także wyjazd jednostkom ratowniczym. Droga pożarowa przebiega wzdłuż dwóch boków budynku. Wyjazd z drogi pożarowej znajduje się po północnej stronie budynku. Obsługa komunikacyjna projektowanego przedsięwzięcia nie była objęta projektem zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, bowiem tę kwestię ostatecznie rozstrzyga decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 21 października 2013 r znak : [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obejmująca również budowę wjazdu oraz przebudowę ulicy [...] w K. , utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 7 lutego 2014 r , znak :[...]. Wejście do projektowanego budynku i wjazd na działkę zaprojektowano od strony zachodniej tj. od ulicy [...], natomiast wjazd do garażu podziemnego od strony wschodniej. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie od ulicy [...], [...] poprzez ul. [...], następnie poprzez istniejącą drogę dojazdową po terenie działki nr [...] (dawna działka nr [...]) oraz zjazd na teren działki nr [...] i następnie poprzez zaprojektowany wewnętrzny układ drogowy po terenie inwestora. Obecnie prowadzone postępowanie dotyczyło zmian wprowadzonych w zakresie projektu zagospodarowania działki polegających na zmianie kształtu budynku, powierzchni zabudowy, kubatury, sposobu użytkowania. Zmiany objęte kontrolowanym postępowaniem nie dotyczą zewnętrznego układu komunikacyjnego. Dlatego też w ramach obecnego postępowania brak jest potrzeby ponownego i szczegółowego wyjaśniania tych zagadnień a także oceny tych elementów inwestycji, które zatwierdzono poprzednią decyzją a którą utrzymano w pozostałym zakresie w mocy. Jak wynika z ksiąg wieczystych nr [...] [...] oraz [...], KR1 [...],KR1 [...],KR 1 [...] [...], KR1 [...], nieruchomość objęta inwestycją posiada ustanowioną służebność gruntową polegająca na prawie przechodu i przejazdu, po działkach nr [...], [...], [...] (po zmianie numeracji). Służebność ta będzie wykorzystywana incydentalnie w sytuacji awaryjnej i nie jest to projektowana droga pożarowa. Dodatkowo droga wewnętrzna została zrealizowana w ramach budowy budynku wielorodzinnego przy ul. [...], w oparciu o projekt budowlany tego budynku i zaprojektowana, jako ciąg jezdny o utwardzonej nawierzchni z płyt ażurowych. Droga ta zapewnia dojazd wyłącznie do terenu obecnej inwestycji i służy, jako realizacja uprawnień wynikająca z ustanowionej służebności gruntowej. W toku postępowania Prezydent Miasta K. wydał postanowienie z dnia 30 października 2015 r znak; [...] o odstępstwie (k – 13 projektu budowlanego zamiennego). Postanowienie zostało wydane na podstawie upoważnienia udzielonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Uważając za zasadne lokalizację miejsc postojowych w zbliżeniu do granicy działek udzielono zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oceniając prawidłowość wydanego odstępstwa stwierdzić należy stwierdzić, że organ trafnie wskazał na istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich graniczących z działkami, na których ma być zlokalizowany parking. Działki te, bowiem są już docelowo zainwestowane albo trwa na nich zaawansowany proces budowy. Lokalizacja miejsc postojowych nie zmieni charakteru zabudowy i nie będzie wpływać negatywnie na środowisko, ani na nieruchomości sąsiednie, co sprawia że spełnione są szczególne przesłanki wyrażone w art. 9 ust 1 i 2 prawa budowlanego do udzielenia odstępstwa. Zasadność wydania zgody na odstępstwo nie budzi wątpliwości. [...] zamiennego projektu budowlanego były wprowadzone 25 sierpnia 2016r przez projektanta mgr inż. architekt J. W. to jest osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Okoliczność, że nie jest to autor poszczególnych części projektu nie ma znaczenia. Wszystkie opracowania architektoniczne i inne opracowania branżowe składające się na projekt budowlany należy rozpatrywać łącznie. Zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniają ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych. Prawidłowo nie wyznaczono linii zabudowy z uwagi na usytuowanie inwestycji. Wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, powierzchnia biologicznie czynna, rodzaj dachu zostały określone prawidłowo. Zgodzić należy się z oceną zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak jest dowodów potwierdzających okoliczność istnienia na obszarze związanym z inwestycją szczególnie ważnych siedlisk chronionych. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarze chronionym takim jak parki narodowe, rezerwaty przyrody czy parki krajobrazowe. Okoliczny teren jest już dość intensywnie zabudowany i brak jest podstaw do uznania aby w sąsiedztwie tej zabudowy bytowały gatunki chronione. Jako chybiony należało ocenić zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącej przed wydaniem decyzji zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK [...]). Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób podniesione uchybienia procesowe organów miały wpływ na wynik postępowania. Po sporządzeniu korekty projektu budowlanego strony były wzywane w trybie art. 10 § 1 kpa do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia 15 września 2016 r, k-276). Dla spełnienia wymogu pełnej przejrzystości prowadzonego postępowania zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 8 k.p.a. organ powinien unikać działań, które mogą spowodować podważenie zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Zarzucany brak aktywnej informacji uczestników postępowania o czynnościach inwestora, dokonywanie odręcznych skreśleń i korekt przez osobę uprawnioną na złożonym zamiennym projekcie budowlanym mogły być oceniane przez uczestników, jako zbyt przychylne działanie organu w stosunku do inwestora. Jednak samo wrażenie nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.