II SA/Kr 1594/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel –Ziaja WSA Jacek Bursa Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Wojewody z dnia 11 sierpnia 2009r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B.S. kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r. znak : [....] Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 kpa odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji Nr [....] z dnia 21 grudnia 2005 r. którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych: "Przebudowa wewnętrznej instalacji gazowej w budynku jednorodzinnym wolnostojącym, działka nr [....] obr. [....] , przy ul. [....] w K". W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z dnia 21 grudnia 2005 r. została wydana na rzecz M.S. W dniu [....] marca 2009 r. do organu wpłynął wniosek B.S. z dnia [....] marca 2009 r. o wznowienie postępowania, z uwagi na pominięcie jej jako strony w postępowaniu i nie doręczenie jej ww. decyzji. We wniosku wskazała, że o wydanej decyzji dowiedziała się w lutym 2009 r. W ocenie organu l instancji B.S. nie zachowała miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Ustalono bowiem, że w dniu [....] listopada 2008 r. zwróciła się do organu z prośbą o wydanie jej kserokopii decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji wyniesienia licznika gazu na zewnątrz budynku, wydanej na rzecz współwłaściciela budynku M.S. . Przedmiotowy wniosek został zarejestrowany pod sygnaturą [....] . Kopia decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r. została wydana wnioskodawczyni w dniu 5 stycznia 2009 r. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Wojewody [....] wniosła B.S.. Wskazała w nim, że początkowo otrzymała jedynie nieuwierzytelnioną kserokopię decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r., natomiast pismem z dnia [....] marca 2009 r. zwróciła się o "formalne doręczenie" jej decyzji. Wskazała, że organ nie pouczył jej o konieczności zachowania terminu. W jej ocenie, z uwagi na wady jakimi obarczona jest decyzja z dnia 21 grudnia 2005 r, organ winien podjąć działania mające na celu jej uchylenie. Wojewoda [....] decyzją z dnia 11 sierpnia 2009 r. (znak:....), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. l W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stanowisko organu l instancji było prawidłowe, gdyż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z art. 148 kpa miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Ze względu na wydanie wnioskodawczyni kserokopii decyzji w dniu 5 stycznia 2009 r. należy uznać, że termin do wniesienia wniosku upłynął w dniu 5 lutego 2009 r. (w uzasadnieniu omyłkowo wskazano rok 2008 r.). Fakt, że otrzymała ona jedynie kserokopię decyzji nie ma znaczenia, gdyż istotny jest moment powzięcia świadomości o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Skargę na decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B.S . Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 107 w zw. z art. 140 kpa poprzez nierozpoznanie w całości odwołania i nie odniesienie się do zarzutów istnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 156 kpa, a także naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 5, 6 w zw. z art. 157 § 2 kpa i art. 61 § 1 kpa poprzez nie rozważenie, czy w sprawie nie zachodzi nieważność decyzji. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że zarówno w piśmie z dnia 8 marca 2009 r. jak i odwołaniu od decyzji organu l instancji wskazywała okoliczności, które jej zdaniem uzasadniały stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r. W tej sytuacji nawet brak wyraźnego wyartykułowania takiego żądania nie powinien stać na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku także pod tym kątem, zwłaszcza, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności organy są obowiązane prowadzić również z urzędu. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała na wady decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r. które jej zdaniem winny skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zarzut naruszenia art. 156 kpa poprzez jego niezastosowanie jest niezasadny. Organy administracyjne są związane wnioskiem strony rozstrzygając w jego granicach i orzekanie ponad przedmiot postępowania administracyjnego stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego7, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji było ustalenie, że kopia decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r., kończąca postępowanie administracyjne, którego wznowienia domagała się skarżąca, została wydana wnioskodawczyni w dniu 5 stycznia 2009 r. Miało to wynikać z akt sprawy zarejestrowanej do sygnatury [....] . Przedłożone sądowi akta administracyjne takiej teczki nie zawierały. W związku z powyższym pismami z dnia [....] .01.2010 r. (k.27 akt sądowych), 4.02.2010 r. (k.32), 8.04.2010 r. (k.43) wzywano organ o przedłożenie tych akt. Do chwili obecnej akta [....] nie zostały przekazane sądowi. Mając na uwadze, że w aktach wznowieniowych organu odwoławczego (k.2) znajduje się oświadczenie skarżącej, że kopię przedmiotowej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę otrzymała "w 2009 r.", a w aktach wznowieniowych organu l instancji (k.7) - oświadczenie skarżącej, że o przedmiotowej decyzji dowiedziała się "w lutym 2009 r.", jest to okoliczność sporna. Dlatego też dla przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji niezbędnym jest dokonanie weryfikacji powyższego ustalenia. Jak wynika z pisma znajdującego się na k.3 akt wznowieniowych organu II instancji teczka sprawy dotyczącej wydania dokumentów oznaczona sygnaturą [....] przekazana została Wojewodzie [....] . Z kolei z pisma z k. 16 akt organu odwoławczego wynika, że Wojewoda zwrócił organowi l instancji wyłącznie akta dotyczące wznowienia postępowania: [....] . Stosownie do regulacji art.77 § 1 i art.80 kpa , dokonane przez organ ustalenia winny znaleźć oparcie w dowodach zgromadzonych w aktach postępowania. Niekompletność przedłożonych przez organ akt administracyjnych uniemożliwia dokonanie przez sąd weryfikacji zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja taka zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Mając na uwadze powyższe, uznać należało, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art.200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.