II SA/Kr 1595/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego G. S. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta Wielicki decyzją nr [...] z 2 lipca 2018 r. znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej "[...] wewnętrznych instalacji sanitarnych: wody, kanalizacji sanitarnej, c. o., gazu i energii elektrycznej, wewnętrznej instalacji zalicznikowej energii elektrycznej oraz dojścia i dojazdu do budynku w ramach budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej (budynki A, B, C) wraz z infrastrukturą techniczną i budową dojść i dojazdów do budynków na dz. nr ew. [...] obr. [...] w miejscowości Wieliczka, gm. Wieliczka". Od decyzji tej odwołanie wniósł G. Ś., który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 października 2018 r., znak [...] umorzył postępowanie odwoławcze, jako podstawę prawną decyzji wskazując art. 138 § 1 pkt 3, w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. 2017.1257 ze zmianami) oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst -Dz.U.2018.1202). W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wynika wprost z przepisu art. 28 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Prawo wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę przysługuje jedynie stronom postępowania, w rozumieniu ww. art. 28 ust. 2 ustawy. Pojęcie strony, jakim posługuje się ten przepis, stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i precyzuje, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są obok inwestora: właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Określenie zatem obszaru oddziaływania obiektu ma wpływ na ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Stosownie do definicji pojęcia zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Tym samym w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie, uwzględniając funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, wyznaczyć obszar oddziaływania obiektu. Określając obszar oddziaływania obiektu nie można utożsamiać pojęcia ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z naruszeniem przepisów. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, wynikające z określonego przepisu prawa materialnego stanowi podstawę do ustalenia stron postępowania. Natomiast naruszenie przepisów przez planowaną inwestycję jest podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołujący się wywodzi, że przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji winien przysługiwać mu z następujących powodów. 1. Skarżący jest właścicielem działki nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji. Zgodnie z pismem [...] z 19 czerwca 2018, zapewnienie dostawy energii elektrycznej dla planowanej inwestycji nastąpi poprzez wykonanie przewiertu pod tą działką. 2. Realizacja na sąsiedniej działce nr [...] trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej ograniczy odwołującemu się przyszłą zabudowę działek nr [...] i [...] ze względu na niezachowanie przepisów § 271 -273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w przypadku budowy budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m, bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. 3. Realizacja na sąsiedniej działce trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej spowoduje uciążliwości związane z hałasem (§ 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), uniemożliwiające pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Ponadto, skarżący zarzucił: brak decyzji o warunkach zabudowy dla części działki inwestycyjnej znajdującej się poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niezgodność z zapisem planu miejscowego w części dot. powierzchni biologicznie czynnej, plan przewiduje zabudowę szeregową, przy czym każdy budynek winien być położony na oddzielnej działce oraz nieprawidłowość polegającą na wydaniu trzech pozwoleń na budowę dla każdego budynku oddzielnie, gdy w rzeczywistości jest to budowa zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. W związku z powyższymi argumentami, skarżącemu winien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W celu ustalenia, czy właścicielowi działek nr [...] i [...] obr. [...] w W. przysługiwał przymiot strony Wojewoda dokonał analizy zatwierdzonego skarżoną decyzją projektu budowlanego. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, usytuowanie projektowanego budynku nr "[...]" jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285). Zgodnie z warunkami określonymi w § 12 ust. 1 budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie niniejszej niż: 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania. [...]" usytuowany został w odległości 3,1 m (ściana bez okien i drzwi) od granicy z działką nr [...]. Jak wynika z mapy sytuacyjno-wysokościowej służącej do celów projektowych oraz z wypisu z rejestru gruntów, dołączonego do akt sprawy, działka nr [...] należąca do skarżącego jest działką drogową. Zatem, zgodnie z ww. § 12 ust. 10 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa powyżej, nie jest wymagane. Odnośnie zarzutu dotyczącego ograniczenia w przyszłej zabudowie działek [...] i [...] należących do skarżącego wyjaśniono, że przepisy ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszczają zabudowę działek budowlanych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, przy zachowaniu przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, jeżeli plan miejscowy przewiduje taka możliwość (§ 12 ust. 2), lub też w przypadku budowy na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej (§12 ust. 4 pkt 1). Analizując zapisy obowiązującego planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. (Małop.2010. Nr 662, poz. 5505 z późn. zmianami), brak jest zapisów dotyczących możliwości sytuowania budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy na działkach budowlanych. Zatem, możliwość taka wynikałaby jedynie w przypadku wąskich działek. Na dzień wydania skarżonej decyzji działka nr [...], jak wspomniano powyżej jest działką drogową, a nie działką budowlaną, natomiast działka nr [...] nie jest działką wąską. Nadmienić należy, że jakie by nie były przyszłe zamierzenia skarżącego, planowana na działce nr [...] inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zakresie zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skarżącego poprzez niezachowanie przepisów § 271 - 273 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do treści ww. zapisu § 271 - 273 rozporządzenia, uwarunkowania wynikające z przepisów pożarowych nie ograniczają zabudowy w odległościach mniejszych niż określone w § 271 w przypadku zastosowania ściany oddzielenia pożarowego. W § 271 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono podział budynków ze względu na odporność ogniową ścian zewnętrznych. Z kolei ze względu na różnorodność materiałową ścian budynków ustawodawca wprowadził podział uwzględniający procentową zawartość powierzchni o danej odporności ogniowej do powierzchni całej ściany uwzględniającej otwory drzwiowe, okienne i inne jej elementy. Klasyfikacja ta ma podstawowe znaczenie przy wyznaczaniu wzajemnej odległości budynków. W § 271 ust. 1 podane zostały podstawowe odległości z uwzględnieniem zmniejszenia i zwiększenia tych wartości ze względu na wzajemne usytuowanie budynków, zastosowane środki ochrony przeciwpożarowej czy ewentualne zagrożenie wybuchem. § 271 ust. 10 określa, iż w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Natomiast § 271 ust. 12 wyraźnie wskazuje, że wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy budynków, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218. Zatem, ze względu na wskazane ograniczenie istnieje możliwość usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia, w przypadku wąskiej działki, jednakże przy spełnieniu warunku, że ściana w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią będzie ścianą oddzielenia pożarowego. W kwestii wykonania przewiertu pod ww. działką nr [...] celem zapewnienia dostawy energii elektrycznej organ odwoławczy wyjaśnia, że do akt sprawy dołączone zostały warunki przyłączenia do sieci energetycznej, wydane przez [...] 13.12.2017 r., znak: [...] Z warunków tych wynika, że miejscem przyłączenia będzie stacja transformatorowa SN/nN KRP33326, znajdująca się u zbiegu ulic [...], natomiast miejscem dostarczenia energii elektrycznej będzie zestaw złączowo-pomiarowy usytuowany w ogrodzeniu działki. Takie rozwiązanie przyjęte zostało w projekcie zagospodarowania terenu. Ponadto wykonanie przyłącza energetycznego nie jest przedmiotem udzielenia ww. pozwolenia na budowę, które, zgodnie z legendą projektu zagospodarowania terenu jest przedmiotem odrębnego postępowania. Odnośnie zarzutu dotyczącego uciążliwości związanych z hałasem wyjaśniono, że kwestie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 z późn. zm.), które określa zróżnicowane poziomy hałasu (określone wskaźnikami hałasu), generowane przez drogi lub linie kolejowe, starty i lądowania oraz przeloty statków powietrznych, linie energetyczne oraz inne obiekty których działalność jest źródłem hałasu. Budynki mieszkalne jednorodzinne nie są wykazane w powyższym rozporządzeniu jako generujące hałas. Wojewoda poddał analizie również inne przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które dawały by podstawę do przypuszczeń, że planowana inwestycja wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [...] i [...] oraz wpłynie na jakiekolwiek ograniczenia zabudowy tej nieruchomości w przyszłości. Budynek [...] o wysokości 9,53 m usytuowany został w odległości ponad 17 m (licząc po przekątnej) od budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, należy jednoznacznie stwierdzić, że zachowany został warunek § 13 ww. rozporządzenia o treści: "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (...)", ponieważ odległość między budynkami jest większa od wysokości przesłaniania. Odnośnie ograniczeń związanych z ewentualnym zacienianiem należy wyjaśnić, że zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7°° -17°°. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania jak powyżej co najmniej do jednego pokoju, co zostało spełnione ze względu na odległość usytuowania budynków projektowanego i istniejącego na działce nr [...]. Z powyższego wynika, iż projektowany budynek "[...]" nie oddziałuje ani poprzez przesłanianie, ani poprzez zacienianie na istniejącą zabudowę ww. działek skarżącego, jak również planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych wnioskującego w ramach warunków określonych ww. planie miejscowym. Nadmienić należy również, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 jedn. tekst). Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2017.1405 ze zm.). Organ wziął pod uwagę również możliwość negatywnego wpływu wód opadowych na powyższą nieruchomość wnioskujących, gdyż zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 28) działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Natomiast zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmian spływu wód powierzchniowych na nieruchomości wnioskujących. Wody opadowe z połaci dachowych wprowadzone zostaną wewnętrzną kanalizacją deszczową do zbiorników bezodpływowych, okresowo opróżnianych. Ponadto, z mapy do celów projektowych wynika, że teren w obrębie inwestycji wykazuje tendencję spadku w kierunku południowym. Zatem nie istnieje prawdopodobieństwo zalewania działek sąsiednich. Należy również wyjaśnić, że w przypadku zaistnienia niekorzystnych zmian gruntowo-wodnych na działkach sąsiadujących z inwestycją, w myśl art. 29 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U.2017.1566 ze mianami), właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy Prawo wodne nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a także nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie, a przeszkody oraz zmiany w odpływie wody, powstałe na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, obowiązany jest usunąć. Ponadto nie stwierdzono aby, planowane przedsięwzięcie wpływało na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i in. ww. rozporządzenia) usytuowanych na ww. działkach obiektów, jak również pozbawiało powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem tutejszego organu przedmiotowa inwestycja nie powoduje jakichkolwiek zagrożeń, uciążliwości, czy też ograniczeń w zagospodarowaniu działek sąsiednich, natomiast spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich, a wskazane w odwołaniu "dowody", nie dają podstaw do wnioskowania, że istnieje prawdopodobieństwo popełnienia błędu w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przez organ I instancji, poprzez pominięcie wnioskodawcy jako stronę tego postępowania. Brak jest zatem przesłanek do uznania wnioskującego G. Ś. za stronę postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. W takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest zakończyć postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja ta rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie i nie jest decyzją stricte merytoryczną w sprawie, bowiem brak jest prawnych możliwości rozpatrzenia odwołania w sytuacji, gdy wnosi je osoba nieuprawniona, a więc osoba nie będąca stroną w sprawie. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. Ś., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. póz. 1202 ze zm.) [dalej jako: Prawo budowlane] w zw. z §3 pkt la) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. póz. 1422 z późn. zm.) [dalej jako: warunki techniczne] poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie jestem stroną bowiem należąca do mnie działka nie została uznana jako działka budowlana podczas gdy jest to prywatna, całkowicie ogrodzona nieruchomość budowlana z dostępem do drogi publicznej, z bramą wjazdową przy ulicy [...]. 2. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jako właściciel działki nr [...] sąsiadującej z działką budowlaną (rozumianą jako teren określony na projekcie zagospodarowania jako granice opracowania) nie zostałem uznany za stronę postępowania, podczas gdy znajduje się ona w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, bowiem, jak wynika z pisma [...] z dnia 19 czerwca 2018 r., w związku z zapewnieniem energii elektrycznej dla planowanego zamierzania budowlanego, pod działką tą zostanie wykonany przewiert, co wprowadza dla jej właściciela ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości; 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 warunków technicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jako właściciel działki nr [...] i [...], nie zostałem uznany za stronę postępowania, podczas gdy działki te znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, bowiem realizacja na działce sąsiedniej nr [...] trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej spowoduje ograniczenie w zagospodarowaniu mojej nieruchomości, gdyż w praktyce wyłączy lub istotnie skomplikuje potencjalną możliwość realizacji zabudowy na moich działkach, w związku z warunkami o jakich mowa w § 12 ust. 4 pkt 3 warunków technicznych, tj. budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, a to ze względu na konieczność uwzględnienia przepisów § 271-273 w odniesieniu do zabudowy powstałej na dz. nr [...]; 4. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 323 ust. 1 warunków technicznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jako właściciel działki nr [...] nie zostałem uznany za stronę postępowania, podczas gdy działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, bowiem realizacja na działce sąsiedniej nr [...] trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej spowoduje powstanie uciążliwości, o jakiej mowa w § 323 ust. i warunków technicznych, tj. może narazić na hałas, który będzie uniemożliwiał pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach; 5. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 271 ust. 1 warunków technicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jako właściciel działki nr [...] nie zostałem uznany za stronę postępowania, podczas gdy działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, bowiem realizacja na działce sąsiedniej nr [...] trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej spowoduje konieczność uwzględnienia odległości o jakiej mowa w § 271 warunków technicznych od istniejących w przyszłości już wybudowanych obiektów inwestora (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe), w przypadku projektowania zabudowy na działce nr [...] i [...]. 6. art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 1a warunków technicznych, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla zamierzenia budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...] obręb [...] miasta Wieliczka, w sytuacji kiedy inwestor nie dołączył do wniosku decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy na działce budowlanej (rozumianej jako teren określony na projekcie zagospodarowania jako granice opracowania) w części brak jest ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 7. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, poprzez rozpatrywanie odrębnie trzech wniosków dotyczących pojedynczych domów jednorodzinnych określonych jako zlokalizowane w zabudowie szeregowej, podczas gdy całością zamierzenia inwestycyjnego objęta przez inwestora jest budową zespołu budynków w zabudowie szeregowe na jednej działce, co ma na celu ominięcie zapisu planu miejscowego dotyczącego minimalnej wielkości działki w zabudowie szeregowej (§ 26 ust. 5 pkt 4 lit c mpzp) oraz przeznaczenia terenu 42.MN, dla którego przewidziano wyłącznie zabudowę jednorodzinną; 8. art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w sytuacji gdy obszar oddziaływania obiektu budowlanego został nieprawidłowo wyznaczony, a obszar ten powinien obejmować działki nr [...] i [...], bowiem zamierzenie budowlane wprowadza dla nich ograniczenia w zagospodarowaniu; 9. art. 35 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że przedłożona przez inwestora dokumentacja jest kompletna pomimo, że projekt jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskaźnika biologicznie czynnego w odniesieniu do tej części zakresu opracowania objętego projektem zagospodarowania, dla którego obowiązuje mpzp; 10. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu polegającym na przyjęciu, że projekt jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy narusza on jego ustalenia przewidując na jednej działce przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną realizację zespołu budynków obejmującego sześć lokali mieszkalnych, a z analizy zapisów mpzp dla obszarów MN wynika, że plan przewiduje zabudowę szeregową poprzez lokalizację każdego z budynków na odrębnej działce. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. art. 105 § 1 kpa co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego, podczas gdy posiadam przymiot strony w postępowaniu; 2. art. 156 § 1 pkt 2 kpa co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez rażące naruszenie prawa tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego teren, dla którego brak jest planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 4 marca 2019 r. skarżący uzupełnił skargę o zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący jako właściciel działek nr [...] i [...] nie został uznany za stronę postępowania pomimo, że działki te znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Realizacja inwestycji utrudni skarżącemu dojazd do jego nieruchomości, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu, że nie zaplanowano dostatecznej liczby miejsc parkingowych na działce nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie problem prawny sprowadza się do ustalenia czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie szeregowej - budynek "[...]", w ramach budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej (budynki [...] wraz z infrastrukturą techniczną i budową dojść i dojazdów do budynków na dz. nr ew. [...] obr. [...] w miejscowości Wieliczka, gm. Wieliczka. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, odmowa przyznania skarżącemu statusu strony w rozpoznawanej sprawie nastąpiła z naruszeniem art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), a w konsekwencji z naruszeniem art. 28 ust. 2 tej ustawy. W ustawie Prawo budowlane w art. 28 ust. 2 ustawodawca sformułował szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a. definicję strony postępowania. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Interpretacji ww. art.3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należy dokonywać w związku z art. 5 ust.1 pkt 9 tej ustawy. Zasadą procesu budowlanego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników wieczystych, zarządców) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał (str.2), że: "Określając obszar oddziaływania obiektu nie można utożsamiać pojęcia ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z naruszeniem przepisów. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, wynikające z określonego przepisu prawa materialnego stanowi podstawę do ustalenia stron postępowania. Natomiast naruszenie przepisów przez planowaną inwestycję jest podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę." Jednocześnie po przeanalizowaniu projektu budowlanego stwierdził (str.6 uzasadnienia decyzji), że: "Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem tutejszego organu przedmiotowa inwestycja nie powoduje jakichkolwiek zagrożeń, uciążliwości, czy też ograniczeń w zagospodarowaniu działek sąsiednich, natomiast spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich, a wskazane w odwołaniu "dowody", nie dają podstaw do wnioskowania, że istnieje prawdopodobieństwo popełnienia błędu w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przez organ I instancji, poprzez pominięcie wnioskodawcy jako stronę tego postępowania." Innymi słowy organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł dwa sprzeczne i wykluczające się poglądy, przy czym tylko pierwszy zadaniem Sądu jest prawidłowy. W wyrokach NSA wielokrotnie wskazywano, że przy ustalaniu kręgu stron postępowania analiza oddziaływania oznaczonej inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może sprowadzać się do badania, czy przyjęte rozwiązania prowadzą do naruszenia określonych norm. Trzeba bowiem przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, to właściciele takich nieruchomości mają status strony. Natomiast okoliczność, czy wykonywanie określonych robót narusza interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, w tym także z uwagi na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz z zapewnieniem wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie jest więc uprawnione rozstrzyganie tylko o statusie procesowym danej osoby, gdy właśnie podnoszone przez nią zarzuty wobec oznaczonej inwestycji wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Weryfikacja zarzutów zgłaszanych przez właściciela powinna być dokonana przy merytorycznym rozpatrywaniu sprawy a nie na etapie badania jego legitymacji procesowej (por. wyrok NSA z dnia 26.10.2017 r. sygn. II OSK 2636/16, wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11, wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11, wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10, wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., II OSK [...], wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, wyrok NSA z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10, wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12, wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13, wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12). Organ II Instancji wydając zaskarżoną decyzję kierował się w pierwszym rzędzie ograniczeniami w przyszłej zabudowie działek [...] i [...] należących do skarżącego. Organ skupił się przy tym na ustaleniach co do zachowania wymaganych w § 12 ust. 1 i 2 oraz §12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) odległości w usytuowaniu inwestycji od granicy nieruchomości skarżącego oraz zachowaniem przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Organ wskazał przy tym, że w "obowiązującym w analizowanym terenie planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. (Małop.2010. Nr 662, poz. 5505 z późn. zmianami), brak jest zapisów dotyczących możliwości sytuowania budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy na działkach budowlanych, zatem jakie by nie były przyszłe zamierzenia skarżącego, planowana na działce nr [...] inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zakresie zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skarżącego poprzez niezachowanie przepisów § 271 - 273 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie." Organ wskazał też, że działka nr działka nr [...] należąca do skarżącego jest działką drogową, a działka [...] nie jest działka wąską. Skarżący tymczasem wskazuje ze działka [...] jest wspólnie ogrodzona z działką [...], a cały teren łącznie stanowi jego wyłączną własność. Przypominając przywoływany już wyżej pogląd, że weryfikacja zarzutów zgłaszanych przez właściciela powinna być dokonana przy merytorycznym rozpatrywaniu sprawy, a nie na etapie badania jego legitymacji procesowej, wskazać należy, ze organ w swojej analizie pominął np. przepis § 12 ust. 4 pkt. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. W tym kontekście analiza zapisów obowiązującego planu miejscowego jest bez znaczenia, gdyż tylko ust. 2 § 12 rozporządzenia uzależnia możliwość usytuowania budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy działki budowlanej w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy – od tego, czy usytuowanie takie dopuszczone zostanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten dotyczy każdego budynku i każdego rodzaju zabudowy, nie tylko jednorodzinnej. Natomiast zasady sytuowania budynków, w tym także budynków gospodarczych i garaży, w zabudowie jednorodzinnej są przepisami obowiązującymi powszechnie, a ich obowiązywanie nie jest w żadne sposób uzależnione od ich uwzględnienia w planie miejscowym. Co więcej, akt prawa miejscowego reguł tych nie może w żaden sposób zmienić lub zmodyfikować. Tym samym rację ma skarżący, że realizacja spornej inwestycji może skomplikować potencjalną możliwość realizacji zabudowy na jego działkach, w związku z warunkami o jakich mowa w § 12 ust. 4 pkt 3 warunków technicznych, tj. budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, a to ze względu na konieczność uwzględnienia przepisów § 271-273 w odniesieniu do zabudowy powstałej na dz. nr [...]. Już tylko ta okoliczność jest wystarczająca do przyznania skarżącemu przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Nadto wskazać należy, że skarżący już w odwołaniu wskazał, że dla terenu inwestycji w części brak jest ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem wyrokiem z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. II SA/Kr 1488/12 WSA w Krakowie stwierdził w części nieważność uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który wydano sporne pozwolenie na budowę. W tym zakresie organ odwoławczy nie wypowiedział się w zaskarżonej decyzji w żaden sposób, tj. nie wskazał czy treść planu miejscowego uwzględniająca przywołany wyżej wyrok ma wpływ (i ewentualnie jaki) na przedmiotową inwestycję. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zatem obowiązany przyjąć, że skarżącemu przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu i rozpatrzeć z jego udziałem wszystkie zgłaszane w odwołaniu zarzuty. Na obecnym etapie postępowania tj. na etapie rozstrzygania czy skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego, Sąd nie może wiążąco wypowiadać się w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, gdyż wówczas ponowne postępowanie przed organem II Instancji miałoby wyłącznie iluzoryczny charakter. Zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).