II SA/Kr 1597/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi R. D. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia 26 maja 2014 r. znak [....] orzekł o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą: Budowa zespołu budynków z przeznaczeniem na działalność "[....] wraz z wszystkimi niezbędnymi pomieszczeniami przynależnymi i technicznymi oraz wyposażeniem w niezbędne instalacje wewnętrzne (energii elektrycznej, sanitarnej: wod - kan, co, gaz, wentylacji mechanicznej klimatyzacji niskoprądowej, teletechnicznej, instalacji bezpieczeństwa pożarowego oraz niezbędnych instalacji technologicznych domu opieki zdrowotnej, obejmującej także niezbędne zagospodarowanie terenu wraz z budową infrastruktury technicznej: zjazdów, dróg pożarowych i dojść i dojazdów wraz z miejscami parkingowymi, instalacji i sieci zewnętrznych: energii elektrycznej, wodnej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami oczyszczającymi i odprowadzającymi; zbiornikiem na nieczystości ciekłe. Budowa dwóch niezależnych budynków technicznych funkcjonalnie przynależnych do inwestycji podstawowej o funkcji m.in. stacji transformatorowej, stacji pomp, agregatów, odrębnego budynku kotłowni oraz budynku technicznego wraz z garażem w K. na działkach nr nr [....] obr. C. (inwestycja podstawowa) oraz nr nr [....] , [....] , [....] , obr. C. (związane z rozbudową sieci i infrastruktury technicznej), nr nr [....] [....] [....] obr. [....] (związane z rozbudową sieci i infrastruktury technicznej). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że aby inwestycja mogła być realizowana w trybie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi mieć charakter ponadlokalny oraz musi mieścić się w definicji "celu publicznego", o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono, że wskazanych w tym przepisie celów publicznych nie można definiować rozszerzająco. Dalej wskazano, iż w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji za cel publiczny można uznać budowę i utrzymanie tylko takich domów pomocy społecznej, które są prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego. Ponieważ objęta wnioskiem inwestycja ma być realizowana przez podmiot prywatny, nie można uznać, iż inwestycja mieści się w definicji "celu publicznego", o którym mowa w art. 6 pkt 6 u.g.n., stąd należało odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli D.B. oraz R.D. podnosząc, iż organ I instancji dokonał błędnego zdefiniowania pojęcia "celu publicznego", bowiem z mocy art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym a także krajowym, bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Wyjaśniono, iż z definicji celu publicznego wynika jednoznacznie, iż inwestycja celu publicznego może być realizowana nie tylko przez jednostki Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego, ale również przez inne podmioty. Wyjaśniono, iż prawna regulacja domów pomocy społecznej znajduje się w ustawie o pomocy społecznej, gdzie nie zostało zdefiniowane pojęcie "publicznego domu pomocy społecznej", stąd przyjmując ogólną wykładnię literalną należy uznać, iż przez taki dom rozumieć należy - zgodnie z zasadami ogólnej wykładni językowej - dom dostępny dla ogółu społeczeństwa, dla każdego potencjalnie zainteresowanego. Powołano orzecznictwo oraz poglądy doktryny w tym zakresie. Dalej zwrócono uwagę, iż nie bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie jest okoliczność, iż podmiot prowadzący dom pomocy społecznej będzie ubiegał się o podpisanie kontraktu z NFZ. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 29 sierpnia 2014 r., znak [....] - działając na podstawie art. 2 pkt 5 , art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) w związku z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ II instancji powołał się na art. 6 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także na art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Kolegium przypomniało, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. Inwestycja celu publicznego może być finansowana równie dobrze w całości ze środków prywatnych, jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele z art. 6 u.g.n. Niemniej jednak w odniesieniu do inwestycji polegającej na budowie domów opieki społecznej stanowisko doktryny jest ugruntowane. Do domów opieki społecznej odnoszą się przepisy art. 54-66 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.). Z kolei ustawa ta nie rozróżnia publicznych i niepublicznych domów opieki społecznej, więc za publiczne należy uznawać tylko takie domy opieki społecznej, które są lub będą prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego. W Komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami podkreślono, iż za cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n. można uznać budowę i utrzymanie tylko takich domów pomocy społecznej (opisanych w ustawie o pomocy społecznej), które są prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego (vide: Ewa Bończak -Kucharczyk [w:] Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami. 2013 r.). Z tego względu organ odwoławczy uznał, że Burmistrz Gminy K. dokonał prawidłowej kwalifikacji pojęcia "celu publicznego", a tym samym zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R.D. i D.B. , zarzucając jej naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) poprzez bezpodstawne uznanie przez organ odwoławczy, iż inwestycja planowana przez skarżących, polegająca na budowie domu pomocy społecznej, nie należy do inwestycji celu publicznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż w konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał, że nie jest możliwe wydanie w stosunku do inwestycji skarżących decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia z dnia 29 sierpnia 2014r. znak: [....] w całości oraz o rozważenie przez Sąd uchylenia również decyzji organu I instancji na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniesiono, że skarżący zgadzają się z zaprezentowanym przez SKO poglądem zgodnie z którym pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym - zatem inwestycję celu publicznego stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny i publiczny. Tym samym SKO wskazało, iż nie ma przeszkód by z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wystąpił również inwestor prywatny którym są skarżący. Jedynym zagadnieniem spornym pomiędzy SKO a skarżącymi jest zakwalifikowanie inwestycji planowanej przez skarżących do inwestycji, których realizacja służyć będzie realizacji celów publicznych, określonych w art. 6 u.g.n. Zapis art. 6 pkt 6 u.g.n. (wokół którego zogniskował się spór) brzmi następująco: "Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: 6) budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych". Bezsporne jest, iż w aktualnym stanie prawnym domy opieki społecznej (o których mowa w u.g.n.) to domy pomocy społecznej w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2013 r., poz. 182 z późn. zm). Ustawodawca nie wprowadził w ustawie o pomocy społecznej definicji publicznego i niepublicznego domu pomocy społecznej. Jednakże wnioski SKO z których wynika, że w takim wypadku za publiczne domy pomocy społecznej uznać można wyłącznie domy, które prowadzone są lub będą przez jednostki samorządu terytorialnego są nieuprawnione i niezgodne zarówno z rezultatami zarówno językowej, jak i systemowej wykładni norm prawnych. Zgodnie bowiem z rezultatami wykładni językowej za publiczny dom pomocy społecznej uznać należałoby dom (bez względu na to kto go prowadzi) przeznaczony dla ogółu, dla wszystkich potencjalnie zainteresowanych. Dodatkowo wyżej zaprezentowaną wykładnię językową wspomagają rezultaty wykładni systemowej. Ustawodawca bowiem definiując w odrębnych ustawach inne podmioty, wobec których zastosował zwrot "publiczne" wprost (jak to ma miejsce np. w ustawie o systemie oświaty przy definicji szkół publicznych), zwraca uwagę na przedmiotowy aspekt użytego pojęcia "publiczne" - w ustawie o systemie oświaty ustawodawca wskazuje, że szkoła publiczna to szkoła powszechna, ogólnie dostępna, a nie szkoła, którą prowadzi lub może prowadzić wyłącznie jednostka państwowa. W tym stanie rzeczy nieuprawnione jest stanowisko organu, który nie zalicza inwestycji planowanej przez skarżących do inwestycji realizujących cel publiczny określony w art. 6 pkt 6 u.g.n., a zatem niniejsza skarga jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Skarżący wystąpili z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków z przeznaczeniem na działalność "[....] ". Spór pomiędzy stronami w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy tego rodzaju inwestycja może zostać uznana za inwestycję celu publicznego, a w konsekwencji w jakim trybie należy orzec o lokalizacji tej inwestycji. Rozważając tę kwestię należy rozpocząć od treści przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl ust. 2 art. 4 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Temu ogólnemu przepisowi odpowiadają przepisy szczegółowe w dalszej części ustawy. Zgodnie z art. 50 ust. 1 inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei art. 59 ust. 1 stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. O ile więc na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to kluczowe jest ustalenie, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, czy też inwestycję innego rodzaju - od tego bowiem zależy tryb postępowania, w jakim należy określić sposób zagospodarowania nieruchomości. Kryterium rozróżnienia tego rodzaju inwestycji znajduje się w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.). Słusznie więc Kolegium wskazało w zaskarżonej decyzji, że co do zasady ani status podmiotu realizującego inwestycję, ani też sposób jej finansowania nie stanowi kryterium rozróżniającego omawiany rodzaj inwestycji. Dokładne ustalenie zakresu pojęcia "inwestycja celu publicznego" wymaga niewątpliwie sięgnięcia do powołanego w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. art. 6 tej ustawy. Przepis ten w pkt od 1 do 10 wymienia działalność, która mieści się w pojęciu "cel publiczny". W odniesieniu do inwestycji objętej wnioskiem (budowa [....] należy rozważyć zastosowanie pkt 6 omawianego przepisu, zgodnie z którym celem publicznym jest budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Dokonując wykładni użytego w art. 6 pkt 6 u.g.n. pojęcia "publiczny dom opieki społecznej" należy odwołać się do ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182). Wprawdzie w ustawie tej mowa jest o domach pomocy społecznej, należy jednak uznać, że pojęcie to jest tożsame z użytym w art. 6 pkt 6 u.g.n. pojęciem "domu opieki społecznej", co przyznają również skarżący. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. W myśl art. 57 ust. 1 ustawy domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody: 1) jednostki samorządu terytorialnego; 2) Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia; 3) inne osoby prawne; 4) osoby fizyczne. Na uwagę zasługuje również art. 65 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59-64. Przepisy art. 59 - 64 ustawy o pomocy społecznej dotyczą finansowania Iwona Sierpowska w Komentarzu do art.65 ustawy o pomocy społecznej (komentarze elektroniczne LEX, stan prawny na 1 maja 2014 r.) zwraca uwagę, że "Domy pomocy społecznej mogą być prowadzone przez podmioty publiczne (jednostki samorządu terytorialnego) i niepubliczne. Funkcjonowanie niepublicznych i publicznych domów pomocy społecznej oparte jest na odmiennych zasadach, niemniej występują wspólne elementy działalności tych placówek. Niezależnie od podmiotu prowadzącego każdy dom działa na podstawie zezwolenia, podlega rejestracji i zobowiązany jest do przestrzegania określonych standardów. Za placówki niepubliczne uznane są domy prowadzone przez Kościół katolicki, inne kościoły i związki wyznaniowe, organizacje społeczne, fundacje, stowarzyszenia, osoby fizyczne i prawne. Działalność niepublicznych domów pomocy społecznej jest wyznaczana zasadami i czynnościami typowymi dla prawa cywilnego, a nie administracyjnego. Co do zasady, domy te nie realizują zadań publicznych, tylko świadczą prywatne usługi. Podstawą pobytu w takiej placówce jest umowa cywilnoprawna zawarta z podopiecznym lub jego przedstawicielem ustawowym. Podmioty prowadzące niepubliczną jednostkę organizacyjną nie mają obowiązku ustalania i publikowania średniego kosztu utrzymania mieszkańca. Nie odnoszą się do nich zasady dotyczące finansowego obciążania krewnych pensjonariusza oraz wymagania sposobu wnoszenia opłat i stosowania zwolnień. Przyjęcie do takiej placówki, jak również zasady pobytu w niej określa umowa zawarta z pensjonariuszem lub jego przedstawicielem ustawowym". Pomimo, że ustawa o pomocy społecznej nie wprowadza wprost rozróżnienia na publiczne i niepubliczne domy pomocy społecznej, należy jednak przyjąć, że publicznym domem pomocy społecznej (domem opieki społecznej w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n.) będzie instytucja prowadzona przez podmiot publiczny - jednostkę samorządu terytorialnego (art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej), zaś domy pomocy społeczne prowadzone przez podmioty niepubliczne, a więc podmioty wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o pomocy społecznej nie będą stanowić celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. O ile więc ogólny przepis definiujący inwestycję celu publicznego (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wyklucza kryterium podmiotowe oraz kryterium pochodzenia środków finansowych na realizację danej inwestycji, to w przypadku szczególnego rodzaju inwestycji, jakim jest dom opieki (pomocy) społecznej ze względu na przepisy szczególne ustawy o pomocy społecznej kryterium podmiotu prowadzącego tego rodzaju działalność będzie kryterium rozstrzygającym o publicznym charakterze działalności, a więc również o możliwości uznania danej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonana wyżej analiza obowiązujących przepisów prawa prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W szczególności nie można zgodzić się, że stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest sprzeczne z wynikami wykładni językowej i systemowej. Internetowy słownik języka polskiego PWN wśród definicji słowa "publiczny" wymienia zarówno znaczenie «dostępny lub przeznaczony dla wszystkich», jak i «związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną» (http://sjp.pwn.pl/szukaj/publiczny.html) - a więc obydwa te rozumienia słowa "publiczny" są poprawne. Z kolei odwołanie się do ustawy o systemie oświaty może budzić wątpliwości z uwagi na odmienne cele szkolnictwa (publicznego i niepublicznego) oraz pomocy społecznej. Należy jednak podkreślić, że kryterium podmiotu prowadzącego daną szkołę - wbrew stanowisku skarżących - nie jest całkowicie irrelewantne dla rozróżnienia szkoły publicznej i niepublicznej, bowiem w myśl art. 5 ust. 3 ustawy o systemie oświaty jednostki samorządu terytorialnego mogą zakładać i prowadzić jedynie szkoły i placówki publiczne. Jak wynika z powyższego prawidłowe było ustalenie zawarte w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy K. , że dla inwestycji objętej wnioskiem skarżących nie jest możliwe wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, ponieważ nie obejmuje ona realizacji celu publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2010 r., sygn. II OSK 1370/09 (LEX nr 746493) organ administracji publicznej załatwiający sprawę administracyjną jest związany stanowiskiem inwestora i w sytuacji gdy inwestor żąda potraktowania jego inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może uznać, że w istocie wniosek dotyczy decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.