II SA/Kr 1599/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej - Sanatorium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej w K. z dnia 8 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania obowiązku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej zobowiązania do doprowadzenia do budynku drogi przeciwpożarowej; II. w pozostałej części oddala skargę; III. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej w K. na rzecz Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej - Sanatorium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. kwotę 100 zł (stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 8 lipca 2011 r. znak: [....] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w N. działając na podstawie art.26 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 12 z 2009 r., poz. 68) oraz art. 104 § 1, § 2 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) § 29 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) i § 12 ust. 1 pkt. 2, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030) - nakazał Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej - Sanatorium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. wykonać w w/w obiekcie w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. wyposażenia go w dźwiękowy system ostrzegawczy i doprowadzić do budynku drogę pożarową. W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzone w dniu 3 czerwca 2011 r. czynności kontrolno-rozpoznawcze wykazały, że obiekt eksploatowany jest z naruszeniem warunków ochrony przeciwpożarowej, co jest sprzeczne z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz przepisami wykonawczymi do w/w ustawy. Brak wyposażenia wysokiego budynku zamieszkania zbiorowego w dźwiękowy system ostrzegawczy stanowi naruszenie § 29 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) i wpływa na szybkość alarmowania użytkowników obiektu o zaistniałym zagrożeniu i konieczności ewakuowania się. Ogłoszenie ewakuacji w tak rozległym budynku w sposób tradycyjny wymaga zdecydowanie więcej czasu oraz nie zapewnia skutecznego zaalarmowania wszystkich osób w nim przebywających. Zbyt późne zaalarmowanie osób przebywających w budynku może także doprowadzić do opóźnienia ewakuacji, co pośrednio może wpłynąć na ich bezpieczeństwo - w skrajnych przypadkach szybko rozprzestrzeniające się zadymienie może odciąć drogę ucieczki i uniemożliwić ewakuowanym opuszczenie budynku. Z kolei brak drogi pożarowej do budynku wysokiego kategorii ZL V stanowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Brak w/w drogi wpływa bezpośrednio na skuteczność prowadzonych działań ratowniczo - gaśniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej - między innymi uniemożliwia pełne użycie sprzętu ratowniczego będącego na ich wyposażeniu oraz opóźnia przystąpienie do działań ratowniczych. Odwołanie od tej decyzji złożyło Sanatorium MSWiA w K. podnosząc, że organ I instancji nie uzasadnił w sposób wyczerpujący swojego stanowiska ani nie wykazał, jaka poprawa bezpieczeństwa nastąpi po zainstalowaniu dźwiękowego systemu ostrzegawczego. W ocenie odwołującego tego typu alarm nie wpływa na poprawę bezpieczeństwa. Odwołujący zwrócił uwagę, że obiekt już posiada zabezpieczenie wynikające z § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. Ponadto sanatorium może zapewnić nocleg dla maksymalnie 198 kuracjuszy. Podkreślił także, że dokłada wszelkich starań aby istniejąca droga pożarowa była dostępna o każdej porze roku dla jednostek Państwowej Straży Pożarnej. Decyzja z dnia 31 sierpnia 2011 r. znak: [....] [....] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową obowiązany jest m.in. do zapewnienia osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub terenie bezpieczeństwa i możliwość ewakuacji, a także przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Z protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych jednoznacznie wynika, że budynek, którym mieści się sanatorium jest budynkiem wysokim (powyżej 25 m) zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi ZL Y (zamieszkania zbiorowego). Odpowiadając na zarzut Sanatorium, iż w budynku jest mniej niż 200 łóżek, a zatem zgodnie z § 29 ust. 1 pkt 4 wyposażenie tego budynku w dźwiękowy system ostrzegawczy nie jest wymagane organ podniósł, że konieczność wyposażenia takiego budynku (wysoki, ZL Y) wynika nie tylko z zapisów § 29 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. (w przypadku sanatorium o liczbie łóżek powyżej 200), ale także z § 29 ust. 1 pkt 5, 6 w/w rozporządzenia. Warunkiem decydującym w tym przypadku jest wysokość budynku (powyżej 25 m) oraz jego funkcja (ZL, Y). Podkreślić należy również, że w przedmiotowej decyzji strona została poinformowana o możliwości skorzystania z trybu określonego w § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, że nakazany obowiązek może być spełniony w sposób inny niż podany w przedmiotowym rozporządzeniu, z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie. Nie budzi wątpliwości, iż funkcja obiektu pozwala na zaliczenie go do kategorii ZL V oraz to że budynek ten należy do budynków wysokich. Powyższej kwalifikacji dokonuje się na podstawie § 8 oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podstawą wydania nakazu doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu Sanatorium MSWiA w K. jest zapis § 12 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r., w myśl którego drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Minimalne parametry jakie powinna spełniać droga pożarowa zostały określone w dalszej części tegoż rozporządzenia. Odnosząc się do stwierdzeń przytoczonych w odwołaniu, organ podniósł także, że nie można zgodzić się z argumentami, że mamy tu do czynienia z decyzją uznaniową, gdyż wymóg doprowadzenia drogi pożarowej o odpowiednich parametrach do takich budynków wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a z protokołu wynika, iż nie wszystkie parametry tej drogi zostały zachowane. Decyzja Komendanta Miejskiego PSP w N. zawiera zarówno uzasadnienie prawne i faktyczne nałożonych obowiązków. Organ podkreślił również, że w przedmiotowej decyzji strona została poinformowana o możliwości skorzystania z trybu określonego w § 13 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, że nakazany obowiązek (w uzasadnionych przypadkach) może być spełniony w sposób inny niż podany w przedmiotowym rozporządzeniu, z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Sanatorium Ministerstw Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. , podnosząc, że do obiektu powinie mieć zastosowanie przepis § 29 ust. 1 pkt 4 odnoszący się bezpośrednio do szpitali i sanatoriów, w świetle którego obowiązkowi zamontowania sygnału ostrzegawczego sanatorium nie podlega. Strona skarżąca podniosła także, że we wcześniejszych odwołaniach wnosiła o wskazanie, przy użyciu jakiego urządzenia pomiarowego kontrolujący strażak, bez wymaganych przyrządów pomiarowych, dokumentacji technicznej i uprawnień wyliczył, że ul. [....] jest o nachyleniu większym niż 5 %. Strona skarżąca wniosła o wydanie wyroku opartego na zasadzie słuszności, sprawiedliwości społecznej oraz dobra instytucji, podkreślając, że wykonanie nałożonych obowiązków będzie wiązało się z dużymi nakładami finansowymi, a w niektórych przypadkach także z przerwaniem ciągłości pracy i świadczenia usług zawartych w statucie sanatorium. W odpowiedzi na skargę [....] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. , wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. na treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja [....] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w N. nakazującą stronie skarżącej wyposażenie obiektu budowlanego w dźwiękowy system ostrzegawczy oraz doprowadzenie do budynku drogi przeciwpożarowej. Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 3 czerwca 2011 r., właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (pkt 4), przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5). Przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej stanowi z kolei, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie (pkt 1) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie przeprowadzone w budynku Sanatorium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) w K. czynności kontrolne wykazały, że budynek ten użytkowany jest z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a także przepisów wykonawczych do tej ustawy. Organy prowadzące postępowanie wskazały, że przedmiotowy budynek nie jest wyposażony w dźwiękowy system ostrzegawczego, co stanowi naruszenie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a także brak jest drogi pożarowej do tego budynku, co stanowi z kolei naruszenie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Na wstępie wskazać należy, że kwestią wymagającą jednoznacznego ustalenia z punktu widzenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej jest kwestia prawidłowego zakwalifikowania przedmiotowego budynku do określonej kategorii zagrożenia ludzi, zgodnie z § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 209 ust. 2 pkt 5 w/w rozporządzenia do kategorii ZL V zalicza się budynki zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II. Kategoria ZL I obejmuje budynki zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, natomiast kategoria ZL II obejmuje budynki przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych, Z kolei w przepisie § 8 w/w rozporządzenia w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadzono podział budynków na grupy wysokości gdzie budynki wysokie (W) – to budynki ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w budynku sanatorium w zakresie ochrony przeciwpożarowej wynika, że budynek ten jest budynkiem wysokim, zamieszkania zbiorowego zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi ZL V (zamieszkania zbiorowego). Wysokość budynku określono na około 28,5 m. W ocenie sądu kwalifikacja ta nie budzi wątpliwości i została dokonana prawidłowo. Zgodnie z treścią § 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów stosowanie dźwiękowego systemu ostrzegawczego, umożliwiającego rozgłaszanie sygnałów ostrzegawczych i komunikatów głosowych na potrzeby bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie, nadawanych automatycznie po otrzymaniu sygnału z systemu sygnalizacji pożarowej, a także przez operatora, jest wymagane w budynkach użyteczności publicznej wysokich i wysokościowych (pkt 5) oraz budynkach zamieszkania zbiorowego wysokich i wysokościowych lub o liczbie miejsc noclegowych powyżej 200 (pkt 6). Mając zatem na uwadze powyższą regulacje należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż obowiązek wyposażania przedmiotowego budynku w ostrzegawczy system dźwiękowy wynika z pkt 5 i 6 ust. 1 § 29 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. Tym samym argument podnoszony przez stronę skarżącą, że w sanatorium jest mniej niż 200 łóżek noclegowych, a zatem instalacja systemu ostrzegawczego w świetle § 29 ust. 1 pkt 4 nie jest wymagana, uznać należy za bezzasadny. Wskazany przez stronę skarżącą pkt 4 stanowi co prawda, że stosowanie dźwiękowego systemu ostrzegawczego jest wymagane w szpitalach i sanatoriach o liczbie łóżek powyżej 200 w budynku. Zdaniem sądu jednakże zapis ten dotyczy jedynie budynków pełniących wskazane w tym przepisie funkcje (szpital, sanatorium) ale niekwalifikowanych jednocześnie do budynków wysokich lub wysokościowych. Innymi słowy, szpital lub sanatorium zlokalizowany w budynku niskim lub średniowysokim nie podlega obowiązkowi stosowania dźwiękowego systemu ostrzegawczego jeżeli ma poniżej 200 łóżek. W rozpoznawanej sprawie należy jednakże mieć na uwadze, że przedmiotowy budynek (choć pełni funkcję sanatorium i jest w nim mniej niż 200 łóżek), jest równocześnie budynkiem wysokim, zamieszkania zbiorowego, zaliczonym do kategorii ZL V, a zatem jest objęty wymogiem instalacji systemu alarmowego. Również bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają podniesione w skardze zarzuty, iż instalacja takiego systemu jest kosztowa oraz to, że w ocenie strony skarżącej system ten nie wpływa istotnie na poprawę bezpieczeństwa. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów w/w rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r., nałożenie określonych obowiązków następuje obligatoryjnie i brak jest jakichkolwiek podstaw do zwolnienia strony skarżącej z ich wykonania. W rozpoznawanym przypadku wyłączone jest także działania uznania administracyjnego, co wynika wprost ze wskazanego wyżej art. 26 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Mając na uwadze powyższe, sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę w części dotyczącej obowiązku wyposażenia obiektu w dźwiękowy system ostrzegawczy, uznając rozstrzygniecie wydane w tej kwestii za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do nałożonego na stronę skarżącą obowiązku doprowadzenia do budynku drogi pożarowej wskazać należy, że obowiązek ten wynika z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, zgodnie z którym drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Jak wskazano powyżej przedmiotowy budynek zgodnie z przepisem § 209 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. został zaliczony do kategorii ZL V. Wskazać jednak należy, że samo zaliczenie budynku do wskazanej w przepisie kategorii nie jest wystarczającą przesłanką do wydania nakazu doprowadzenia drogi pożarowej. W ocenie sądu stan faktyczny sprawy odnoszący się do powyższej kwestii nie został wyjaśniony w sposób wystarczający. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z dnia 3 czerwca 2011 r. z przeprowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, wynika, że w ocenie starszego specjalisty sekcji kontrolno-rozpoznawczej mł. bryg. inż. P.M. dojazd do przedmiotowego budynku od ul. [....] nie spełnia wymagań drogi pożarowej. W protokole podano, że "dojazd wzdłuż ul. [....] nie jest wzdłuż dłuższego boku budynku, natomiast dojazd wzdłuż ul. [....] jest o nachyleniu większym niż 5%. Wobec braku dokumentu potwierdzającego nachylenie drogi dokonano pomiaru przy użyciu poziomicy i metra uzyskując wynik około 15 % nachylenia terenu na ul. [....] ." W ocenie sądu powyższe założenia zostały przyjęte bez dokonania stosowych pomiarów w tym zakresie. Wskazać należy, że w sprawach dotyczących nałożenia na podmiot określonego obowiązku, istnieje szczególna potrzeba wykazania, że ustalony w sprawie stan faktyczny rzeczywiście pociąga za sobą konieczność nałożenia takiego obowiązku. Zdaniem sądu, ustalenia zaprezentowane przez organy w obu kwestionowanych decyzjach, z których to ustaleń wynikać ma obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej nie są wystarczające i nie mogą stanowić podstawy do wydania nakazu doprowadzenia takiej drogi. Tym samy stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne dokonane w tym zakresie nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego we wskazanym powyżej zakresie stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji jest przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w części dotyczącej zobowiązania do doprowadzenia do budynku drogi pożarowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w uchylonym zakresie niezbędne będzie zatem wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie przebiegu istniejących dróg i ocena, czy drogi te spełniają wymogi ochrony przeciwpożarowej. Dopiero po ustaleniu wszystkich okoliczności sprawy możliwe będzie nałożenie odpowiednich obowiązków na podmiot uchybiający obowiązkom z zakresu ochrony przeciwpożarowej.